კიდევ ერთხელ გავიდა 17 აპრილი, შენი გარდაცვალების დღე. სამყარომ კი დიდი ნაბიჯები გადადგა, ვხედავთ, ადამიანების ნაწილი დიად ბნელ საქმეებს ჩადის, ზოგიერთები სიკეთისთვის წირავენ თავს, ამ ორთა შორის მდგომნი კი თავის წილ საქმეებს ასრულებენ.

ერთი რამ კი ახალია - პანდემია. გამიგია, რომ მისი სათავე ბაზრიდან მოდის, სადაც პაციენტ ზეროს ვირუსი ცხოველისგან გადაედო. ერთი პატარა ნაბიჯი ვირუსისათვის და უზარმაზარი საფრთხე კაცობრიობისათვის. დაუჯერებელია, როგორ გარდაიქმნა მთელი სამყაროსთვის საშიშ მონსტრად ერთი უბრალო ვირუსი წარმოუდგენელ ვადებში.

დღე არ გავა, რომ შენი ნოველა „სიყვარული ქოლერას დროებაში“ არ გადავიკითხო. შენ ყოველთვის დაინტერესებული, შეიძლება  ითქვას შეპყრობილიც კი იყავი ეპიდემიებით  და კარგადაც იცნობდი მათ ბუნებას, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი მხოლოდ შენს წარმოსახვაში არსებობდა. ზუსტად იცოდი რა უნდა გეთქვა მათზე ხალხისთვის, რომ ისინი ამ ნათქვამს მუდამ და მუდამ დაბრუნებოდნენ თავიანთ ფიქრებში.

ჯერ დაბადებულიც კი არ იყავი, როცა მსოფლიო ესპანური გრიპის პანდემიამ მოიცვა, თუმცა კი ისეთ სახლში გაიზარდე, სადაც ისტორიები მოჩვენებებივით დაძრწოდნენ და ყველაფერი ისეთი რეალური იყო, ხელშესახებიც კი. ასეთი გარემო კი, მიუხედავად იმისა, რომ ათეისტი იყავი, მუდამ გარწმუნებდა იმაში, რომ ჩვენ ყველანი ერთი დიდი გეგმის ნაწილი ვართ, განსაცდელი კი ყველა გეგმაშია, მაგრამ ეს განსაცდელი გასავლელია და დასაძლევი.

ახლა კი, სწორედ ახლა გვიდგას მორიგი განსაცდელი. მიუხედავად ჩვენი მეცნიერების და ექიმების დაუღალავი მუშაობისა საუკეთესო თავდაცვა და ხსნა ახლა სახლისთვის თავის შეფარებაშია, ისე, თითქოს გამოქვაბულში ცეცხლის პირას ნადირს ვემალებოდეთ.

ყველაზე მძლავრი დარტყმა შენმა ორმა უსაყვარლესმა ქვეყანამ - იტალიამ და ესპანეთმა იგემა. დღევანდელი ბარსელონა, მადრიდი, მილანი  აღარაფრით ჰგვანან  იმ  ბედნიერ ქალაქებს, რომელიც შენ და მერსედესმა  ათწლეულების წინ მოინახულეთ.

ვიცი, გაგეხარდებოდა ის ამბავი, რომ შენი ძველი მეგობრები და თქვენი თაობის ადამიანები მედგრად დგანან და მამაცურად ხვდებიან ამ უბედურებას. იუმორიც არ დაუკარგავთ - მათი თქმით, უბრალოდ ვერ მისცემენ თავს  იმის უფლებას, რომ ადამიანები, რომლებიც კიბოს, ომებს და ქორწინებას გადაურჩნენ ახლა გრიპმა იმსხვერპლოს.  თანაც, ეს მხოლოდ სიკვდილის შიში როდია, ესაა შიში მარტოობაში აღსასრულის, ახლობლებთან დამშვიდობების გარეშე, გარემოცული სკაფანდრებით აღჭურვილი მედპერსონალით და ისევ შენნაირი უბედურებით სავსე ოთახში.

აქ რომ ყოფილიყავი, შენ კაცურად დაუხვდებოდი ამ ვერაგ მტერს. „კაცურად“ - ამ სიტყვას ვიყენებ არა იმისთვის, რომ პატრიარქატს მივაგო პატივი(რომელსაც შენ მთელი არსებით ეწინააღმდეგებოდი), არამედ იმისთვის, რომ ახალგაზრდებმა ამ სიტყვას თავისი მნიშვნელობა დაუბრუნონ და მიხვდნენ -  ეს სიტყვა უფრო მეტია, ვიდრე უბრალოდ სქესის განსაზღვრა.

ო, როგორი შთაგონებული იქნებოდი ფრონტის წინა ხაზზე მდგომთა გმირობით, რამდენ სიყვარულის ბალადას მიუძღვნიდი შეყვარებულებს, სიკვდილის რისკიც რომ ვერ აფრთხობთ და მაინც ერთად ყოფნას ლამობენ, გაბრაზდებოდი კიდეც და ამ ბრაზს ჩვენ ულამაზეს სიტყვებად წავიკითხვდით წიგნის ფურცლებზე.

მას შემდეგ, რაც სახლებში ჩავიკეტეთ, გამუდმებით ვფიქრობ, რა მოხდება, რა შეიცვლება, რას გვიმზადებს ბედი, მაგრამ ამ ამოცანის ამოხსნა ჩემ გონებას არ ძალულს. ადამიანების ნაწილი  დარწმუნებულია, რომ მსოფლიო  იგივე აღარასდროს იქნება. ჩვენ ყველანი შევიცვლებით, ზოგი მეტად, ზოგი კი ნაკლებად. მაგრამ იქნებ, იქნებ ამ ყველაფრის შემდეგ ჩვენ სიცოცხლით ტკბობა უფრო მეტად ვისწავლოთ, ეს ყველაფერი ხომ ხილული დასტურია იმისა, რომ სამყარო, რომელსაც, როგორც კუთვნილს, ისე ვიღებთ ერთ დღეს შეიძლება სრულიად მოულოდნელად ხელიდან გამოგვეცალოს. ამიტომაც იქნებ დავიწყოთ უმშვენიერესი მომენტებით ცხოვრება, არ გავუშვათ ხელიდან არც ერთი ღიმილი, არც ერთი ბედნიერების წამი და ყველამ ერთად ვიცეკვოთ, ვიცეკვოთ სიცოცხლისთვის.

როდრიგო გარსია

თარგმანი: ელენე ხვედელიძე

წყარო: nytimes.com