USD 2.6042
EUR 2.9407
RUB 3.1195
თბილისი
საერთაშორისო გამჭვირვალობა - საქართველო: ელექტროენერგიის იმპორტში ჩართული კომპანიის რუსული კავშირები და კორუფციის რისკები
თარიღი:  823

საქართველოს სახელმწიფო კომპანიის სს „ელექტროენერგეტიკული ბაზრის ოპერატორის“ (ესკო) ყოფილი გენერალური დირექტორი ვახტანგ ამბოკაძე რუსულ „ინტერ რაოსთან“ ერთად ფლობს კომპანიას, რომელიც რუსეთიდან ელექტროენერგიის იმპორტში და ტრანზიტშია ჩართული.

ამასთან ერთად, იკვეთება სავარაუდო კორუფციაზე მიმანიშნებელი რამდენიმე გარემოება:

  • ვახტანგ ამბოკაძე ესკო-ს გენერალური დირექტორის თანამდებობის დატოვებიდან ერთ დღეში „ინტერ რაო საქართველოს“ დირექტორი გახდა, რომლის ერთადერთი კლიენტი 2019-2020 წლებში ესკო იყო;
  • 2020 წელს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის დადგენილებაში განხორციელებულმა ცვლილებამ ვახტანგ ამბოკაძის კომპანიის მომგებიანობის ზრდას შეუწყო ხელი;
  • გაურკვეველია მიზეზი, თუ რა საჭირო იყო შუამავალი კომპანიის არსებობა ელექტროენერგიის იმპორტში, რომელიც რუსეთიდან შემოტანილ ელექტროენერგიას ესკო-ს ფასნამატით აწვდის.

შესაძლო ინტერესთა კონფლიქტის შემთხვევა

2019 წლის 2 მაისს ესკო-ს გენერალურმა დირექტორმა ვახტანგ ამბოკაძემ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში შპს „ინტერ რაო საქართველოს“ რეგისტრაციის მოთხოვნაზე განაცხადი შეიტანა. შპს „ინტერ რაო საქართველო“ სამეწარმეო რეესტრში 21 მაისს  დარეგისტრირდა და მის დირექტორად ვახტანგ ამბოკაძე დაინიშნა. ესკო-ს გენერალური დირექტორის თანამდებობა ვახტანგ ამბოკაძემ ახალი კომპანიის რეგისტრაციამდე ერთი დღით ადრე, 20 მაისს დატოვა.

22 მაისს კი „ინტერ რაო საქართველო“ ესკო-მ საბითუმო ვაჭრობაში მონაწილედ დაარეგისტრირა, როგორც ექსპორტიორი, იმპორტიორი და ელექტროენერგიის საბითუმო მიმწოდებელი.

ვახტანგ ამბოკაძის „ინტერ რაო საქართველოს“ დირექტორად დანიშვნის შემთხვევა „საერთაშორისო გამჭვირვალობა - საქართველოს“ 2019 წლის სტატიაშიც იყო მოყვანილი, როგორც ე.წ. „მბრუნავი კარის“ შემთხვევა. „მბრუნავი კარი“ საჯარო და კერძო სექტორებს შორის სამსახურებრივ გადაადგილებას ნიშნავს და ინტერესთა კონფლიქტს და კორუფციის რისკებს შეიძლება შეიცავდეს.

შპს „ინტერ რაო საქართველო“ - რუსეთის და საქართველოს მოქალაქეების საერთო ბიზნესი

რეგისტრაციის დღიდან უწყვეტად შპს „ინტერ რაო საქართველოს“ 50.01%-ს ანუ უმეტეს წილს ნიდერლანდებში რეგისტრირებული „სილქ როუდ ჰოლდინგს ბი. ვი.“ ფლობს, რომელიც რუსული „ინტერ რაოს“ შვილობილი კომპანიაა. კერძოდ, მისი ძირითადი წილის მფლობელი სს „როსნეფტგაზი“ (26.37%) და სს „ინტერ რაო კაპიტალი“ (28.89%) არიან, რომელთა საბოლოო ბენეფიციარი რუსეთის მთავრობაა.

რეგისტრაციის დღიდან 2020 წლის 8 ივლისამდე „ინტერ რაო საქართველოს“ 49.99%-ს ლუქსემბურგში რეგისტრირებული კომპანია „ეი ვი ჯი ჰოლდინგი“ ფლობდა, რომლის საბოლოო ბენეფიციარი რუსეთში დაბადებული, ბელგიის მოქალაქე ედვარდ სურლევიჩია. 2020 წლის ივლისიდან აღნიშნული 49.99% წილის მფლობელი  „ეი ვი ჯი ჰოლდინგის“ შვილობილი კომპანია შპს „ეი ვი ჯი ჯორჯია“ გახდა. შვილობილი კომპანიისთვის წილის გადაცემასთან ერთად „ეი ვი ჯი ჰოლდინგის“ მინდობილი პირი რატი ღვამბერია გახდა, რატი ღვამბერიას დამ - ხატია ღვამბერიამ კი შპს „ეი ვი ჯი ჯორჯიას“  დირექტორის თანამდებობა დაიკავა. თავის მხრივ, რატი ღვამბერია საქართველოს ეკონომიკის ყოფილი მინისტრთან და ამჟამად მეწარმე ივანე ჩხარტიშვილთან დაკავშირებული პირი და მისი ოჯახის მფლობელობაში არსებული რამდენიმე კომპანიის დირექტორია.

2022 წლის 13 ივნისს შპს „ეი ვი ჯი ჯორჯიას“ 100% წილი ვახტანგ ამბოკაძის კომპანიამ, შპს „ბლექ სი ენერჯი ტრეიდინგმა“ იყიდა 100,000 დოლარად. მესაკუთრის ცვლილებასთან ერთად „ეი ვი ჯი ჯორჯიას“ სახელიც შეეცვალა და ახლა შპს „ლუქს ენერჯი ჰოლდინგი“ ჰქვია.

28 ივნისიდან შპს „ინტერ რაო საქართველოსაც“ გადაერქვა სახელი და შპს „ლუქს ენერჯი ტრეიდინგი“ გახდა. აღნიშნული ცვლილებების შედეგად შემდეგი საბოლოო სურათი გვაქვს: „ლუქს ენერჯი ტრეიდინგის“ (ყოფილი „ინტერ რაო საქართველო“) 49.99%-ს შპს „ლუქს ენერჯი ჰოლდინგი“ ფლობს, რომლის საბოლოო ბენეფიციარი ვახტანგ ამბოკაძეა, ხოლო  50.01%-ს ისევ რუსული მხარე ფლობს.

შპს „ლუქს ენერჯი ტრეიდინგის“ (ყოფილი „ინტერ რაო საქართველო“) მმართველობითი ორგანო სამეთვალყურეო საბჭოა, რომელიც 5 წევრისგან შედგება, ესენია: ვახტანგ ამბოკაძე, ალექსანდრე აბაშიძე, ალექსანდრა პანინა (რუსეთის მოქალაქე), ანნა კაშუბა (რუსეთის მოქალაქე) და ანატოლი მარკოვი (რუსეთის მოქალაქე). რუსეთის მოქალაქეები „ინტერ რაოს“ წარმომადგენლები არიან.

რუსული კომპანია „ინტერ რაოს“ დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე იგორ სეჩინი, საბჭოს წევრები დიმიტრი შუგაევი, ანატოლი გავრილენკო და მმართველი ბორის კოვალჩუკი რუსეთის მიერ უკრაინაზე განხორციელებული აგრესიის გამო დასავლეთის ქვეყნების მიერ სანქცირებულები არიან. ბორის კოვალჩუკი ოლიგარქ იური კოვალჩუკის შვილია, რომელიც ვლადიმერ პუტინის ახლო გარემოცვის წევრია.

შპს „ინტერ რაო საქართველოს“ შემოსავალი და მასზე ნორმატიული აქტის მორგების სავარაუდო შემთხვევა

შპს „ინტერ რაო საქართველოს“ 2019-2021 წლების ფინანსური ანგარიშგებებიდან ჩანს, რომ აღნიშნული კომპანიის მიერ მოგების მიღება საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის (სემეკი) დადგენილებაში განხორციელებულმა ცვლილებამ განაპირობა.

შპს „ინტერ რაო საქართველოს“ 2019 წლის ფინანსური ანგარიშგების მიხედვით, 2019 წელს კომპანიამ რუსეთიდან 65.3 მლნ ლარის ელექტროენერგია შემოიტანა. ამ წელს მას მხოლოდ ერთი კლიენტი - სს „ელექტროენერგეტიკული ბაზრის ოპერატორი“ (ესკო) ჰყავდა. „ინტერ რაო საქართველომ“ 2019 წელი 591 ათასი ლარის ზარალით დაასრულა. 2019 წელს საქართველოში რუსეთიდან ელექტროენერგიის იმპორტი გაორმაგდა, მაგრამ შპს „ინტერ რაო საქართველო“ იმპორტირებულ ელექტროენერგიას ფასნამატის გარეშე ყიდდა (მოქმედი კანონმდებლობის გამო).  2019 წლის ზარალით დასრულება სწორედ ამ გარემოებამ განაპირობა.

2020 წლის ფინანსური ანგარიშგების მიხედვით 2020 წელს კომპანიის შემოსავალმა 38.2 მლნ ლარი შეადგინა, ხოლო მოგებამ – 4.4 მლნ ლარი. 2020 წელსაც „ინტერ რაო საქართველოს“ ისევ მხოლოდ ერთი კლიენტი - ესკო ჰყავდა. 2020 წელს რუსეთიდან ელექტროენერგიის იმპორტი (ოკუპირებულ აფხაზეთში გადადინებული ელექტროენერგიის გამოკლებით) 37%-ით შემცირდა, რაც პანდემიამ განაპირობა.

2020 წლის 28 იანვრიდან სემეკის „ელექტროენერგიის ტარიფების შესახებ“ N33 დადგენილებიდან ამოღებულ იქნა მე-6 მუხლი, რომელიც იმპორტირებული ელექტროენერგიის ტარიფის დადგენის წესს განსაზღვრავდა. „ინტერ რაო საქართველოს“ 2020 წლის ფინანსურ ანგარიშში ახსნილია, რომ 2019 წელს ელექტროენერგიის გადამყიდველ კომპანიებს არ ჰქონდათ მარჟის უფლება, ამიტომ სარეალიზაციო ფასი ელექტროენერგიის თვითღირებულებას უტოლდებოდა. 2020 წლის იანვარში სემეკის დადგენილებაში  შესულმა ცვლილებამ კი „ინტერ რაო საქართველოს“ საშუალება მისცა, იმპორტირებულ ელექტროენერგიაზე ტარიფი ფასნამატით დაეწესებინა. 2020 წელს „ინტერ რაო საქართველომ“ ესკო-ს ელექტროენერგია 17%-იანი ფასნამატით (სხვაობა ამონაგებსა და ელექტროენერგიის თვითღირებულებას შორის) მიაწოდა.

2021 წლის ფინანსური ანგარიშგების მიხედვით, 2021 წელს კომპანიის შემოსავალმა 108 მლნ ლარი შეადგინა, ხოლო მოგებამ 16 მლნ ლარი. 2020 წელთან შედარებით „ინტერ რაო საქართველოს“  შემოსავალი და მოგება 3-ჯერ გაიზარდა.

2021 წელს „ინტერ რაო საქართველომ“ რუსეთიდან შემოტანილი ელექტროენერგიის საქართველოში გაყიდვასთან ერთად, თურქეთში და სომხეთში ტრანზიტი დაიწყო. საქართველოში გაყიდული ელექტროენერგიიდან კომპანიამ 32.1 მლნ ლარის შემოსავალი მიიღო, საიდანაც 20.8 მლნ ესკომ გადაიხადა, ხოლო 11.3 მლნ სხვა იურიდიულმა პირებმა (პირდაპირმა მომხმარებლებმა). საქართველოში გაყიდულ ელექტროენერგიაში ფასნამატი 17% იყო. „ინტერ რაო საქართველომ“ თურქეთში 56.3 მლნ-ის, ხოლო სომხეთში 19.5 მლნ ლარის ელექტროენერგია გაყიდა, ფასნამატი 26% იყო.

2022 წელს რუსეთიდან საქართველოში ელექტროენერგიის იმპორტი (ოკუპირებულ აფხაზეთში გადადინებული ელექტროენერგიის გამოკლებით) 46%-ით გაიზარდა, ხოლო რუსეთიდან იმპორტირებული ელექტროენერგიის თურქეთში და სომხეთში ტრანზიტი 42%-ით შემცირდა. ჯერ-ჯერობით გამოქვეყნებული არ არის შპს „ლუქს ენერჯი ტრეიდინგის“ (ყოფილი „ინტერ რაო საქართველო“) 2022 წლის ფინანსური ანგარიშგება და აქედან გამომდინარე, არ ვიცით, რა შემოსავალი მიიღო კომპანიამ ელექტროენერგიის იმპორტით და ტრანზიტით.

ელექტროენერგიის იმპორტში შუამავალი კომპანიის საჭიროების ბუნდოვანება

გაურკვეველია მიზეზი, თუ რა საჭირო იყო შუამავალი კომპანიის არსებობა ელექტროენერგიის იმპორტში, რომელიც ელექტროენერგიას რუსეთისგან ყიდულობს და ესკო-ს ფასნამატით აწვდის.

მიმდინარე წლის 20 იანვარს „საერთაშორისო გამჭვირვალობა - საქართველომ“ წერილით მიმართა სს „ელექტროენერგეტიკული ბაზრის ოპერატორს“ (ესკო), რომ გაგვერკვია, რატომ გახდა აუცილებელი რუსეთიდან ელექტროენერგიის იმპორტში შუამავალი კომპანიის არსებობა, რა გზით მოხდა ამ კომპანიის შერჩევა და რამდენ წლიანი ხელშეკრულება არის გაფორმებული შუამავალ კომპანიასთან. ესკო-დან 30 იანვარს გამოგზავნილი წერილის თანახმად, ელექტროენერგიით საბითუმო ვაჭრობაში იმპორტიორად რეგისტრაცია საქართველოს კანონმდებლობის მოთხოვნათა შესაბამისად შექმნილ ყველა იურიდიულ პირს შეუძლია. შესაბამისად, იმპორტიორი, რომელი ქვეყნის შესაბამის სამართალსუბიექტთან დაამყარებს საქმიან ურთიერთობას და განახორციელებს ელექტროენერგიის იმპორტს, ესკო-ს თქმით, არ წარმოადგენს  მის კომპეტენციას.

ესკო-მ ასევე გვაცნობა, რომ მიმდინარე წლის 30 იანვრის მდგომარეობით ესკო-ს შპს „ლუქს ენერჯი ტრეიდინგთან“ (ყოფილი „ინტერ რაო საქართველო“) ხელშეკრულება აღარ ჰქონდა გაფორმებული.

საინტერესოა, რომ 2022 წლის 8 აპრილს ესკო-მ საბითუმო ვაჭრობაში მონაწილედ სრულად ვახტანგ ამბოკაძის მფლობელობაში არსებული შპს „ბლექ სი ენერჯი ტრეიდინგი“ დაარეგისტრირა, როგორც ექსპორტიორი, იმპორტიორი და ელექტროენერგიის საბითუმო მიმწოდებელი.

შესაძლოა, 2022 წლის გაზაფხულიდან რუსეთიდან ელექტროენერგიის იმპორტს და ტრანზიტს ყოფილი „ინტერ რაო საქართველო“ ნაცვლად შპს „ბლექ სი ენერჯი ტრეიდინგი“ ახორციელებს. აღნიშნული ინფორმაციის დაზუსტება მოგვიანებით იქნება შესაძლებელი, როდესაც კომპანიები წლიურ ფინანსურ ანგარიშგებებს გამოაქვეყნებენ.

შუამავალი კომპანიით შემოაქვს საქართველოს ელექტროენერგია აზერბაიჯანიდანაც, სადაც ასევე ყოფილი მაღალი თანამდებობის პირებია ჩართული და ასევე, პასუხგაუცემელია კითხვა, თუ რატომ გახდა საჭირო ელექტროენერგიის იმპორტში შუამავალი კომპანიის არსებობა. ამ თემაზე სიუჟეტი „სტუდია მონიტორმა“ მოამზადა 2022 წელს.

წყარო: საერთაშორისო გამჭვირვალობა - საქართველო (TI)

მსოფლიო
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

სრულად
გამოკითხვა
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
ხმის მიცემა
სხვათა შორის