USD 2.6080
EUR 2.9721
RUB 3.0937
თბილისი
„ფოლადის კედელი“: უკრაინის არმია შეტევის პირველივე დღეებში მძიმე სიტუაციაში მოექცა“ - «The Wall Street Journal» (აშშ)
თარიღი:  553

ამერიკულ გაზეთ „უოლ სთრით ჯორნელში“ (The Wall Street Journal) გამოქვეყნებულია სტატია სათაურით „ფოლადის კედელი“: უკრაინის არმია შეტევის პირველივე დღეებში მძიმე სიტუაციაში მოექცა“ (ავტორები - იენ ლოვეტი და მარკუს უოთერი), რომელშიც გადმოცემული და მიმოხილულია უკრაინის შეიარაღებული ძალების მოქმედება რუსეთის პოზიციებზე შეტევის დროს, რაც საკმაოდ მძიმედ მიმდინარეობს და კიევმა მნიშვნელოვანი დანაკარგები განიცადა. ავტორები ერთ-ერთი ქვედანაყოფის ბრძოლის განზოგადებას ახდენენ.

გთავაზობთ პუბლიკაციას მცირე შემოკლებით:

„შეტევა ზაპოროჟიედან ხუთშაბათს, გვიან ღამით დაიწყო, მასში 100-მდე უკრაინელი ჯარისკაცი მონაწილეობდა, ორი გერმანული ტანკი „ლეოპარდი-2“ და რამდენიმე ამერიკული ქვეითთა საბრძოლო ჯავშანმანქანა „ბრედლი“. ერთ-ერთი ჯარისკაცის თქმით, გეგმა შემდეგში მდგომარეობდა: ქვედანაყოფი სამხრეთით წინ უნდა წასულიყო, მიახლოებოდა რუსების მიერ დაკავებულ პატარა ქალაქ ტოკმაკს და იქ შეუერთდებოდა მეორე-მესამე მხრიდან ტოკმაკისაკენ წამოსულ კიდევ ორ ქვედანაყოფს და გაერთიანებული ძალებით ქალაქში შეიჭრებოდნენ.

ჯარისკაცი, რომელიც დაახლოებით 28 წლის იქნება, ჰყვება, რომ როგორც კი რაზმმა გამთენიისას ქალაქ ტოკმაკთან ახლოს გზატკეცილი გადაკვეთა, რუსებმა მას „გრადებიდან“ (რეაქტიული ზალპური ცეცხლის სისტემიდან) სროლა აუტეხეს. გარდა ამისა, გზის გასწვრივ მინდორი დანაღმული აღმოჩნდა. ჰაერში უცებ გამოჩნდნენ ვერტმფრენები და რეაქტიული ავიაცია. „მართალია, ქალაქს სამ კილომეტრზე მივუახლოვდით, მაგრამ ერთი „ლეოპარდი“ რუსებმა აგვიფეთქეს. შეიქმნა ისეთი შთაბეჭდილება, რომ ისინი გველოდებოდნენ. რუსებს ყველგან პოზიციები ჰქონდათ გამაგრებული, ჩვენ თითქოს ფოლადის კედელს წავაწყდით. საშინელება იყო“, - ჩივის უკრაინელი ჯარისკაცი.

კონტრშეტევის დაწყებიდან, რომლის მეშვეობით უკრაინას რუსების მიერ დაკავებული ტერიტორიების დაბრუნება სურს, მხოლოდ რამდენიმე დღე გავიდა, მაგრამ უკრაინელი სამხედროები უკვე პრობლემების წინაშე დგანან.

რუსები თვეების განმავლობაში ემზადებოდნენ სამხრეთში უკრაინის არმიის სავარაუდო შეტევის შესაჩერებლად, სადაც კიევი ვარაუდობს ყირიმ-დონბასის სახმელეთო დერეფნის გადაჭრას და აზოვის ნაპირზე გასვლას.

სოციალურ ქსელებში გამოქვეყნებული ვიდეოჩანაწერების მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, უკრაინის არმიამ უკვე დაკარგა რამდენიმე გერმანული ტანკი „ლეოპარდი“ და ამერიკული ჯავშანმანქანა „ბრედლი, ზაპოროჟიეს ოლქის სამხრეთ ნაწილში, სადაც გაშლილ სტეპში შემტევი ძალა პრაქტიკულად თავს ვერსად ვერ შეაფარებს, ისინი მოწინააღმდეგისათვის ხელისგულივით მოჩანან.

უკრაინელი ჩინოვნიკები თითქმის არაფერს არ ამბობენ მიღწეულ პროგრესზე და განმარტავენ, რომ კონტრშეტევის შედეგების გამოვლენას დრო ჭირდება და რომ შეტევის დროს დანაკარგები გარდაუვალია.

ეს კონტრშეტევა, ალბათ, იმის განმსაზღვრელი იქნება, შეუძლია თუ არა კიევს დასახული მიზნის მიღწევა და რუსეთის არმიის ჯერ შევიწროვება, შემდეგ კი გაძევება უკრაინის ტერიტორიიდან. ამჟამად რუსეთი უკრაინის სამხრეთ და აღმოსავლეთ ნაწილის ფართობის 20%-ს აკონტროლებს.

დასავლეთმა უკრაინას მილიარდობით დოლარის სამხედრო შეიარაღება მიაწოდა და ათობით ათასი უკრაინელი ჯარისკაცი გაწრთვნა კონტრშეტევის განხორციელებისათვის. ახლა, თავის მხრივ, კიევმაც უნდა აჩვენოს დასავლელ მფარველებს, თუ რის გაკეთება შეუძლია ბრძოლის ველზე, რამდენად გადააქცევს გამარჯვებად გაწეულ დახმარებას.

სამხედრო ანალიტიკოსები ამბობენ, რომ უკრაინის არმიის ძირითადი კონტრშეტევა ჯერ არ დაწყებულა და დასავლური იარაღის დიდი ნაწილი ჯერაც გამოუყენებელია.

ტოკმაკის რაიონში, ზაპოროჟიეს ოლქის აღმოსავლეთ ადმინისტრაციული საზღვრის ახლოს, უკრაინის არმიის რამდენიმე ქვედანაყოფის ჯარისკაცებმა თქვეს, რომ წინ მიდიან, „მაგრამ რუსების განუწყვეტელი ცეცხლის ქვეშ არიან“.

საველე-სადაზვერვო რაზმის ორი მებრძოლი, რომლებიც თავიანთ ნამდვილ სახელს არ ამხელენ, ღამის ბრძოლიდან დაბრუნდნენ და ამბობენ, რომ იმ რუსებს შორის, რომლებთანაც შეტაკება ჰქონდათ, არიან პროფესიონალებიც და არიან მობილიზებულებიც, რომლებთაც, უკრაინელებთან შედარებით, მორალური სულისკვეთებისა და დისციპლინის ბევრად უფრო დაბალი დონე აქვთ. მათი თქმით, უკრაინის არმია დღეისათვის ყველაზე კარგად არის აღჭურვილი, ვიდრე ოდესმე ყოფილა.

მნაღმავთა ქვედანაყოფის მეთაური, რომელსაც მეტსახელად „ფინელს“ ეძახიან, ამბობს, რომ „შეტევის დროს, რასაკვირველია, დანაკარგები გვექნება, მაგრამ ვცდილობთ, რომ ჩვენი დანაკარგები, რუსებთან შედარებით, ნაკლები იყოს“.

„ფინელის“ განმარტებით, დასავლური ტექნიკისათვის პრობლემას ადგილობრივი უკრაინული ნიადაგი წარმოადგენს, რომელიც ბოლო დღეების წვიმების გამო გაუვალ ტალახად გადაიქცა: „ამერიკული ჯავშნიანი მანქანები - MaxxPro-ები - მიწაში იფლობიან და „იძირებიან“. ისინი ქალაქის ქუჩებში და მშრალ ადგილებში - უდაბნოში - ბრძოლებისთვის არიან შექმნილი. ჩვენთანაც შეუძლიათ მოძრაობა, მაგრამ ძლივ-ძლივობით“.

„ფინელის“ თქმით, უკრაინელი სამხედროების კიდევ ერთი პრობლემაა ზოგიერთო ოფიცრის არასაკმარისი მომზადებისა დონე და სამხედრო გამოცდილების არქონა. „სტრესული და კრიზისული სიტუაციების დროს ისინი იბნევიან და არ იციან, როგორ უნდა მოიქცნენ“, - აღნიშნავს მნაღმავთა ქვედანაყოფის მეთაური.

რაც შეეხება უშუალოდ დასავლურ შეიარაღებას, ის არასაკმარისია და ყველა უკრაინული სამხედრო ნაწილი არ არის უზრუნველყოფილი. არის შემთხვევები, როცა მებრძოლები საკუთარი ფულით ყიდულობენ სამოქალაქო ავტომანქანებს, რომლებსაც საბრძოლო სახის მანქანებად გადააკეთებენ ხოლმე.

უკრაინელი მებრძოლების თქმით, სამხრეთის ფრონტზე ამჟამინდელი კონტრშეტევა რთული და მძიმე იქნება - უფრო მძიმე, ვიდრე გასული წლის შეტევა. „რუსებმა კარგად გაამაგრეს თავიანთი პოზიციები’, - ამბობს ვეტერანი უკრაინელი ჯარისკაცი, რომელსაც მეტსახელად „ბაბუას“ ეძახიან, - ისინი ჩვენ გველოდებიან“.

ტოკმაკთან ახლოს მომხდარი ბრძოლის მონაწილე ორმა უკრაინელმა ჯარისკაცმაც თქვა, რომ შარშან რუსები ისე სწრაფად იხევდნენ უკან, რომ ყველაფერს ტოვებდნენ და მირბოდნენ, ახლა კი უკრაინელებმა ტოკმაკთან ბრძოლაში ფაქტიურად მარცხი განიცადეს - გერმანული ტანკებიც დაკარგეს.  9 ივნისს დილის ექვს საათზე უკრაინელებს დაზიანებული“ ლეოპარდი“, რუსებს რომ არ ჩავარდნოდათ ხელში, უკან უნდა გაეთრიათ, მაგრამ როგორც კი ტანკთან ახლოს მივიდნენ, ნაღმებს წააწყდნენ. ერთი ნაღმი აფეთქდა და ჯარისკაცს ფეხი მოაგლიჯა.

წყარო: https://www.wsj.com/articles/ukraine-achieves-mixed-success-in-counteroffensives-early-battles-says-u-k-e0b40334

 

 

მსოფლიო
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

სრულად
გამოკითხვა
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
ხმის მიცემა
სხვათა შორის