«BBC» (დიდი ბრიტანეთი): „მარკო რუბიო და მაიკლ უოლტცი: ვინ იქნება დონალდ ტრამპის პრეზიდენტობის დროს საგარეო პოლიტიკით დაკავებული და ვინ რას ამბობდა რუსეთ-უკრაინის ომის შესახებ“

Date: 910

ბრიტანული სამაუწყებლო კომპანია „ბიბისი“ (BBC) ყურადღებას უთმობს აშშ-ის ახალი ადმინისტრაციის ჩამოყალიბების პროცესს და აქვეყნებს სტატიას სათაურით „მარკო რუბიო და მაიკლ უოლტცი: ვინ იქნება დონალდ ტრამპის პრეზიდენტობის დროს საგარეო პოლიტიკით დაკავებული და ვინ რას ამბობდა რუსეთ-უკრაინის ომის შესახებ“ (ავტორი - სარა სმიტი, კორესპონდენტი ჩრდილოეთ ამერიკაში).

გთავაზობთ პუბლიკაციას შემოკლებით:

აშშ-ის არჩეულმა პრეზიდენტმა დონალდ ტრამპმა სახელმწიფო მდივნის პოსტზე შეიძლება კონგრესის სენატის წევრი ფლორიდის შტატიდან მარკო რუბიო დანიშნოს, ხოლო მრჩევლად ეროვნული უსაფრთხოების საკითხებში - კონგრესის წარმომადგენელთა პალატის წევრი ასევე ფლორიდის შტატიდან - მაიკლ უოლტცი, - აღნიშნავენ ამერიკული მასობრივი ინფორმაციის საშუალებები.

გაზეთები „ნიუ-იორკ თაიმსი“ (The New York Times) და „უოლ სთრით ჯორნელი“ (The Wall Street Journal), აგრეთვე ტელეკომპანიები „სი-ბი-ესი“ (CBS) და „სი-ენ-ენი“ (CNN) საკუთარ წყაროებზე დაყრდნობით იტყობინებიან, რომ აშშ-ის სახელმწფო მდივანი შეიძლება მარკ რუბიო გახდეს. ჟურნალისტთა ცნობით, გადაწყვეტილება ჯერ კიდევ არ არის მიღებული, მაგრამ მარკ რუბიოს გვარ-სახელი ბოლო დღეებში რესპუბლიკელებს შორის სულ უფრო ხშირად ჟღერს, როცა საუბარი ეხება ამერიკული ფედერალური დიპლომატიური უწყების ხელმძღვანელის პოსტზე დასანიშნ კანდიდატებს.

როგორც ამერიკული მასმედია წერდა, დონალდ ტრამპი მარკ რუბიოს წინასაარჩევნო კამპანიის დაწყების მომენტში ვიცე-პრეზიდენტის პოსტზე დასანიშნ ერთ-ერთ კანდიდატად განიხილავდა, მაგრამ საბოლოო ჯამში იგი ჯეიმს დევიდ ვენსის კანდიდატურაზე შეჩერდა.

რუბიო-ტრამპი: მეგობრობა ლანძღვის შემდეგ

„55 წლის მარკ რუბიოს დანიშვნა, თუ მართლაც განხორციელდება, ძალიან საკვირველი შემობრუნება იქნება მის ურთიერთობებში დონალდ ტრამპთან“, - აღნიშნავს ფრანგული სააგენტო „ფრანს-პრესი“ (AFP). 2016 წელს, როცა ორივე პოლიტიკოსი პრეზიდენტობის კანდიდატის ნომინაციისათვის იბრძოდნენ რესპუბლიკური პარტიისაგან, მარკ რუბიო დონალდ ტრამპს „გაიძვერას“, „ყალთაბანდს“ და „თაღლითს“ უწოდებდა და მოიხსენიებდა „ყველაზე ვულგარულ ადამიანად“, რომელსაც ოდესმე პრეტენზია ჰქონდა პრეზიდენტის პოსტზე“ აშშ-ის ისტორიაში. დონალდ ტრამპი კი, თავის მხრივ, მარკო რუბიოს „პაწია მარკოს“ ეძახდა და დასცინოდა მის სატელევიზიო გამოსვლებს.

მარკო რუბიო ითვლება ერთ-ერთ ყველაზე მეომრულად განწყობილ კანდიდატად სახელმწიფო მდივნის პოსტზე და მოსალოდნელია, რომ იგი დაუნდობელი იქნება „ამერიკის მტრების“ მიმართ - ჩინეთის, ირანისა და კუბის ჩათვლით. გარდა ამისა, მარკო რუბიო მომხრეა დონალდ ტრამპის იზოლაციონისტური საგარეოპოლიტიკური კურსისა დევიზით „ამერიკა უპირველეს ყოვლისა“, რომელიც მიმართულია აშშ-ის მხრიდან უცხოურ კონფლიქტებში მონაწილეობის თავშეკავებისაკენ.

როგორც „ნიუ-იორკ თაიმსი“ წერს, ამას წინათ მარკო რუბიომ რუსეთ-უკრაინის ომის შესახებ დონალდ ტრამპის პოზიცია გაიმეორა და განაცხადა, რომ კონფლიქტი ჩიხში შევიდა და მისი დასრულების დრო დადგა.

მაიკლ უოლტცი: „ჩინეთი აშშ-ის მტერია“

ამერიკული გაზეთი „ვაშინგტონ პოსტი” (The Washington Post) და ტელეარხი „სი-ბი-ეს ნიუსი“ (CBS News), აგრეთვე ბრიტანული „როიტერი“ (Reuters) იტყობინებიან, რომ დონალდ ტრამპმა ეროვნული უსაფრთხოების საკითხებში მრჩევლის პოსტის დაკავება შესთავაზა კონგრესმენს, წარმომადგენელთა პალატის რესპუბლიკელ წევრს ფლორიდის შტატიდან (სადაც დონალდ ტრამპს თავისი ვილა აქვს), ეროვნული გვარდიის გადამდგარ პოლკოვნიკს მაიკლ უოლტცს. ჯო ბაიდენის ადმინისტრაციაში დღეს ამ პოსტზე ჯეიკ სელივანი მუშაობს.

50 წლის მაიკლი ავღანეთის ომის ვეტერანია და დონალდ ტრამპის დიდი ხნის მხარდამჭერი. იგი მთლიანად იზიარებს არჩეული პრეზიდენტის პოზიციებს მიგრაციასთან და უკრაინასთან მიმართებით. მაიკლ უოლტცის აზრით, აშშ უკრაინას უნდა დაეხმაროს, მაგრამ უმკაცრესი კონტროლით, რათა ამერიკელი გადასახადის გადამხდელთა ფული მხოლოდ სასარგებლო საქმეს მოხმარდეს.

გარდა ამისა, მაიკლ უოლტცი ცნობილია როგორც ჩინეთის საგარეო პოლიტიკის მძაფრი კრიტიკოსი. კერძოდ, იგი გამოვიდა კანონპროექტის ინიციატორად, რომლის თანახმად, აშშ-ის დამოკიდებულება ჩინურ კრიტიკურ მინერალებზე (იშვიათ წიაღისეულ ლითონებზე) უნდა შემცირდეს.

საერთოდ, ეროვნული უსაფრთხოების საკითხებში აშშ-ის პრეზიდენტის მრჩევლის თანამდებობა ისტორიულად ძალიან გავლენიანია. ეს არის ერთ-ერთი იმ თანამდებობათაგანი, რომელიც პრეზიდენტის პირდაპირ დაქვემდებარებაში შედის და არ საჭიროებს სენატისაგან დამტკიცებას. გასულ კვირას მაიკლ უოლტცი კონგრესში ხელახლა იქნა არჩეული და ამიტომ მას, თეთრ სახლში მუშაობის დაწყებისათვის, კონგრესის (სენატის) წევრობის დატოვება მოუწევს.

რუბიო და უოლტცი ნატოზე და რუსეთ-უკრაინის ომზე

მაიკლ უოლტცი ამბობს, რომ მისი შეხედულებები რუსეთ-უკრაინის ომის მიმართ დროთა განმავლობაში შეიცვალა. 2022 წელს, როცა რუსეთი უკრაინას თავს დაესხა, იგი ჯო ბაიდენის ადმინისტრაციას მოუწოდებდა, რომ უკრაინისათვის რაც შეიძლება მეტი იარაღი მიეცა რუსული აგრესიის შესაკავებლად. მაგრამ ტელეარხ „ფოქს ნიუსის“ ეთერში გამოსვლისას, გასულ კვირაში, მან გააკრიტიკა კიევისათვის ჯო ბაიდენის ამინისტრაციის მიერ გაწეული დახმარება და მიანიშნა, რომ ომი დიდი ხანია უკვე გრძელდება, დიდ მსხვერპლს და ნგრევას იწვევს, ამიტომ დროა რამენაირი სახით დასრულდეს.

ერთ-ერთ პარტიულ ღონისძიებაზე, რომელიც ოქტომბერში გაიმართა, მაიკლ უოლტცმა თქვა, რომ უკრაინის ბედში აშშ-ის როლი გადახედვას საჭიროებს და ამას, არჩევნებში გამარჯვების შემთხვევაში, რესპუბლიკელები აუცილებლად განახორციელებენ. „უნდა გაანალიზდეს, რამდენად არის აშშ-ის ინტერესებში უკრაინისადმი დახმარება. ვფიქრობ, რომ ჩვენ ამ ომში დიდ დროს, რესურსებს და ფულს ვხარჯავთ, რომელიც ჩვენ წყნარი ოკეანის რეგიონში ძალიან გვჭირდება“, - თქვა სენატორმა რამდენიმე კვირის წინ, - „ჯო ბაიდენს კარტ-ბლანში აქვს, მაგრამ სტრატეგია არ უვარგა. უკრაინისათვის უვადოდ იარაღის მიწოდება მცდარი პოლიტიკაა“, - აღნიშნა მან.

მაიკლ უოლტცი მხარს უჭერს დონალდ ტრამპის პოზიციას ჩრდილოატლანტიკურ ალიანსთან მიმართებით ხარჯების საკითხში და ხაზს უსვამს, რომ ნატოს წევრებმა სამხედრო ბიუჯეტი აუცილებლად უნდა გაზარდონ, მეტი იარაღი უნდა აწარმოონ, არ უნდა იყვნენ მთლიანად აშშ-ის იმედზე და საბოლოო ჯამში, საკუთარი თავი იარაღით დიდწილად თვითონ უნდა უზრუნველყონ. მაგრამ იმავდროულად მაიკლ უოლტცს, დონალდ ტრამპისაგან განსხვავებით, ნატოდან აშშ-ის გასვლა მას დაუშვებლად მიაჩნია: „ამ საკითხის წინა პლანზე წამოწევა არ უნდა ხდებოდეს. შეიძლება რაღაც საკითხები სადაო იყოს, მაგრამ ყველანაირი უთანხმოების მიუხედავად, ჩვენ მოკავშირეებად და მეგობრებად უნდა დავრჩეთ“.

აღსანიშნავია, რომ მარკო რუბიო იყო ერთ-ერთი რესპუბლიკელი მათგან, რომლებმაც მხარი არ დაუჭირეს უკრაინისათვის წლის დასაწყისში 62 მილიარდი დოლარის გამოყოფას. პაკეტი, როგორც ცნობილია, დიდი დაგვიანებით იქნა მიღებული - აპრილში.

ერთ-ერთ ინტერვიუში ფლორიდელმა სენატორმა განაცხადა, რომ უკრაინა და რუსეთი სამშვიდობო მოლაპარაკების მაგიდას უნდა მიუსხდნენ და ომი შეწყვიტონ. ამასთან კიევი არ უნდა ჩაიციკლოს იმ ტერიტორიების დაბრუნებაზე, რომლებიც რუსეთს აქვს ოკუპირებული, ყირიმის ჩათვლით: „მე რუსეთის მომხრე არ ვარ, მაგრამ, სამწუხაროდ, რეალობა ისეთია, რომ ომი უკრაინაში მოლაპარაკებით [და კომპრომისით] უნდა დასრულდეს“, - განაცხადა მარკო რუბიომ სექტემბერში.

-------------

შენიშვნა: დონალდ ტრამპის ახალი ადმინისტრაციის ჩამოყალიბების პროცესი 12 ნოემბერს კიდევ რამდენიმე საკადრო საკითხის შესახებ გახდა ცნობილი: არჩეულმა პრეზიდენტმა პენტაგონის მთავარი ბინადარის თანამდებობა - თავდაცვის მინისტრობა შესთავაზა აშშ-ის არმიის ვეტერანს, ტელეარხ „ფოქს ნიუსის“ წამყვანს პიტერ ჰეგსტესს, ხოლო მთავარი მზვერავის თანამდებობა - ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს (GIA) დირექტორობა - ჯონ რეტკლიფს, რომელიც ადრე პროფილური უწყების - ეროვნული დაზვერვის ხელმძღვანელად მუშაობდა. ასევე დონალდ ტრამპმა ბიზნესმენებს ილონ მასკს და ვივეკი რავასვამს (იგი პრეზიდენტობის კანდიდატიც იყო და დროულად ჩამოშორდა რბოლას) მხარდაჭერა დაუფასა - ისინი ორივე ახალი ფედერალური უწყების - მთავრობის ეფექტურობის დეპარტამენტის ხელმძღვანელის თანამდებობაზე წარადგინა.

წყაროები: https://www.bbc.com/russian/articles/cwyg1l3jy34o;

https://www.bbc.com/russian/articles/cp9zkyr9n4vo

ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.

არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.

ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.

რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.

ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.

ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.

ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი	ტრამპის ძირითადი მიდგომა	არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი	პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა	ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი	მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა	„რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO	ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება	America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი	ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები	სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.