USD 2.5971
EUR 2.9090
RUB 3.2237
Tbilisi
«Politico» (აშშ//ბელგია): „ვაშინგტონი და ბერლინი ნატოში უკრაინის მიწვევას არ ჩქარობენ, ვოლოდიმირ ზელენსკის კი ალიანსში მიღება დაუყონებლივ სურს“
Date:  889

„პრეზიდენტ ვოლოდიმირ ზელენსკის „რუსეთზე გამარჯვების გეგმის“ რეალიზებასთან დაკავშირებით პრობლემები აქვს: შეუძლებელი ხდება დოკუმენტის ერთ-ერთი მთავარი პუნქტის შესრულება - უკრაინისათვის უსაფრთხოების გარანტიების უზრუნველყოფა, რომელიც ნატოს ბლოკში გაწევრიანებას გულისხმობს. ჩრდილოატლანტიკური ალიანსის ზოგიერთი საკვანძო წევრი არ არის დაინტერესებული იმით, რომ უკრაინა ნატოს წევრი გახდეს’, - ნათქვამია აშშ-ის გაზეთ „პოლიტიკო“-ში (Politico - ევროპული ვერსია, გამოდის ბელგიაში) გამოქვეყნებულ სტატიაში სათაურით „ვაშინგტონი და ბერლინი ნატოში უკრაინის მიწვევას არ ჩქარობენ, ვოლოდიმირ ზელენსკის კი ალიანსში მიღება დაუყონებლივ სურს“ (ავტორები - სტიუარტ ლაუ, რობი გრამერი).

გთავაზობთ პუბლიკაციას შემოკლებით:

ამერიკელი და ნატოელი მაღალჩინოსნების, აგრეთვე ზოგიერთი დიპლომატის თქმით (მათ ანონიმად დარჩენა ისურვეს, როცა შიდა დისკუსიის მომენტებს გვიზიარებდნენ ), „გერმანია და აშშ არიან ის მსხვილი და გავლენიანი სახელმწიფოები, რომლებიც არ ჩქარობენ  მოწოდებით მიმართონ დანარჩენ წევრებს - დაუყონებლივ შევთავაზოთ უკრაინას ალიანსის წევრობაო“.

ვოლოდიმირ ზელენსკის დიდი ხანია უნდოდა დაუყონებლივი მიწვევა ნატოს წევრად მიღების მიზნით, მაგრამ იგი თვითონვე აღიარებდა, რომ ალიანში მიღება შესაძლებელი გახდება მხოლოდ რუსეთთან ომის დასრულების შემდეგ. მაგრამ ამ კვირაში პრეზიდენტმა დაბეჯითებით მოითხოვა, რომ „უკრაინისათვის პრინციპულად მნიშვნელოვანია ნატოში მიწვევა სწორედ ომის დროს მიიღოსო“.

მაგრამ ალიანსის საკვანძო ქვეყნები შეშფოთებულები არიან იმით, რომ შესაძლოა ისინი რუსეთთან ომში აღმოჩნდნენ ჩათრეულნი.

„პოლიტიკოსათვის“ მიცემულ ინტერვიუში ამერიკელმა დიპლომატმა ჯულიანა სმიტმა (აშშ-ის წარმომადგენელი ნატოში, რომელიც თავის პოსტს მალე დატოვებს) ხაზი გაუსვა ამერიკის პოზიციას: „ჩრდილოატლანტიკურ ალიანსს დღესდღეობით ჯერ კიდევ არ მიუღწევია იმ წერტილამდე, რომ უკრაინას ნატოს წევრობა შესთავაზოს“.

ვოლოდიმირ ზელენსკიმ აღიარა, გერმანიის კანცლერი ოლაფ შოლცი, რომელიც უკრაინისათვის იარაღის მსხვილ მიმწოდებელ წარმოადგენს (მოცულობით მხოლოდ ამერიკას თუ ჩამოუვარდება) მხარს არ დაუჭერს ქვეყნის სწრაფ გაწევრიანებას ნატოში.

„მე ოლაფ შოლცთან ძალიან კარგი დამოკიდებულება მაკავშირებს. დიდი მადლობა შოლცს უკრაინის დახმრებისათვის. გერმანია მეორე ადგილზეა დახმარების თვალსაზრისით“, - უჩხრა“, - უთხრა ვოლოდიმირ ზელენსკიმ ჟურნალისტებს ამ კვირის დასაწყისში, - მაგრამ ის, რომ გერმანული მხარე სკეპტიკურად უყურებს ჩვენს მიწვევას ნატოს წევრად, ეს ფაქტი ფაქტად რჩება... ჩვენ ყველას ბევრი მუშაობა მოგვიწევს გერმანულ მხარესთან, თუმცა უფრო უარესადაა საქმე აშშ-სთან მიმართებით“.

გერმანია და აშშ ერთადერთნი არ არიან, ვინც ხელს უშლის უკრაინას მიზნის შესრულებაში.

უნგრეთი და სლოვაკეთი ასევე წინააღმდეგნი გამოდიან, თუმცა მათ სულ სხვა მიზეზები აქვთ უკრაინასთან მიმართებით. მათი დღევანდელი ლიდერები - პოპულისტები ვიქტორ ორბანი და რობერტ ფიცო პროკრემლურ პოლიტიკას ატარებენ. უნგრეთის პრემიერი მუდმივად ბლოკირებს უკრაინის დასახმარებლად თანხების გამოყოფას  და არ მონაწილეობს პროგრამაში, რომელიც კიევისათვის ლეტალური იარაღის გაგზავნას ითვალისწინებს.

სოციალური ქსელებში გამოქვეყნებულ თავის ჩანაწერში ვიქტორ ორბანმა ვოლოდიმირ ზელენსკის „გამარჯვების გეგმას“ „საშინელებაზე უფრო მეტი“ უწოდა.

რობერტ ფიცომ კი ამ რამდენიმე დღის წინათ გამაფრთხილებელი განცხადება გააკეთა, რომლის თანახმად, უკრაინის ნატოს წევრად მიღება კარგი საფუძველი იქნება მესამე მსოფლიო ომის დაწყებისათვის“ და მტკიცედ აღნიშნა, რომ იგი არასოდეს არ დათანხმდება ასეთ გადაწყვეტილებას.

არის კიდევ რამდენიმე ქვეყანა, რომლებიც დაინტერესებულნი არ არიან სწრაფად იმოქმედონ კიევის თხოვნის შესასრულებლად, მაგრამ ისინი უპირატესობას ჩრდილში დარჩენას ანიჭებენ. „ისეთი ქვეყნები, როგორებიცაა ბელგია, სლოვენია ან ესპანეთი, აშშ-სა და გერმანიის ზუსრგს უკან იმალებიან. მათ არ სურთ ხელი შეუწყონ კიევის მიზნის განხორციელებას“, - თავა ერთ-ერთმა ნატოელმა ჩინოვნიკმა. ალიანსის ცენტრალური აპარატიდან კიდევ ერთმა საქმეში გარკვეულმა პიროვნებამ აღნიშნა, რომ „ზოგიერთი ქვეყანა ზოგადად, აბსტრაქტულად, მხარს უჭერს უკრაინის სურვილის განხორციელებას, მაგრამ როგორც კი საქმე საქმეზე მიდგება, ისინი საჯაროდ დაიწყებენ ამ იდეის წინააღმდეგ  გამოსვლას“.

ასეთი სახელმწიფოები უპირისპირდებიან ისეთ ქვეყნებს, როგორებიც არიან პოლონეთი და „პატარა“ ბალტიისპირელები - ლიეტუვა, ლატვია და ესტონეთი, რომლებიც უკრაინის ნატოში მიღებისათვის უფრო მეტ ენთუზიაზმს ამჟღავნებენ.

„ვარშავა მომხრეა, რომ ნატომ უკრაინას პერსპექტივა გაუხსნას“, - თქვა პოლონეთის პრემიერ-მინისტრმა დონალდ ტუსკმა გასულ კვირას, ევროკავშირის ლიდერების სამიტზე, - ჩვენ პოზიცია არ შეგვიცვლია და ყოველთვის სოლიდარულები ვართ უკრაინასთან“.

მაგრამ ამ შედარებით პატარა ქვეყნებს უწევთ ხოლმე, რომ განზე გადგნენ და გზა დაუთმონ ბერლინისა და ვაშინგტონის გაერთიანებულ ფრონტს.

ოლად შოლცმა გასულ კვირას, გერმანიაში აშშ-ის პრეზიდენტის ჯო ბაიდენის ვიზიტის როს, ჟურნალისტებს ასე განუცხადა: „ჩვენ ყველაფერს ვაკეთებთ, რომ ნატო ომის მონაწილე არ გახდეს, რათა ეს ომი უფრო დიდ კატასტროფაში არ გადაიზარდოს“.

თუმცა ის ოფიციალური პირები, რომლებსაც „პოლიტიკო“ ესაუბრა, ცდილობდნენ ხაზი გაესვათ, რომ არც აშშ და არც გერმანია არ გამორიცხავენ უკრაინის სავარაუდო გაწევრიანებას ჩრდილოატლანტიკურ ალიანსში.

ჯო ბაიდენის ადმინისტრაციის პოზიცია დიდი ხნის განმავლობაში გამოიხატებოდა იმით, რომ უკრაინის ნატოში წევრად მიღება მხოლოდ ომის დასრულების შემდეგ მოხდებოდა, მაგრამ ვადების განსაზღვრის გარეშე, რათა რუსეთის ლიდერის ვლადიმერ პუტინი არ განრისხებულიყო.

მართალია, ჯო ბაიდენმა მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ნატოს გააქტიურებასა და გაფართოებაში, გახდა უკრაინის სამხედრო დახმარების მთავარი დონორი, მაგრამ მისი ადმინისტრაციაც ასევე თვლის, რომ ბევრი ევროპული დედაქალაქი მხარს არ დაუჭერს ნატოს უფრო მეტ გააქტიურებას უკრაინასთან მიმართებით მოკლევადიან პერსპექტივაში. ერთ-ერთი ამერიკელი ჩინოვნიკის თქმით, კიევისადმი ნებისმიერი სამომავლო შეთავაზება ნატოს მხრიდან დაკავშირებული იქნება რფორმების გატარებასთან და კატასტროფული დონის კორუფციის აღმოფხვრასთან.

თეთრ სახლს რეაქცია არ გამოუხატავს  იმის გამო, რომ ვოლოდიმირ ზელენსკის შეუძლია ნატოს წევრებზე ზეწოლის კამპანია გააძლიეროს, რათა ალიანსისაგან გარანტიებს მიაღწიოს აშშ-ის საპრეზიდენტო არჩევნებამდეც კი - იმის შიშით, რომ თუ დონალდ ტრამპი გახდება პრეზიდენტი, იგი მკვეთრად შეამცირებს კიევისადმი დახმარებას.

წყარო: https://www.politico.eu/article/volodymyr-zelenskyy-ukraine-nato-bid-us-germany/

World
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

See all
Survey
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
Vote
By the way