USD 2.6042
EUR 2.9407
RUB 3.1195
თბილისი
მასწავლებლის ეროვნული ჯილდო –„ოსკარი განათლებისთვის“
თარიღი:  1232

კონკურსი დაუფასებელ მასწავლებელთა პრესტიჟის ასამაღლებლად

ავტორი: თათა ბურდული, GeoWel Research-ის უფროსი მკვლევარი


საქართველოში მასწავლებლობა პოპულარულ საქმიანობათა რიგს არ მიეკუთვნება. 2011 წლიდან მოყოლებული, განათლების ფაკულტეტებზე ყოველწლიურად სტუდენტთა მხოლოდ 1-დან 3%-მდე სწავლობს, მაშინ, როდესაც სოციალურ მეცნიერებებს და ბიზნესს სტუდენტთა 37- 40% ირჩევს. ეს მონაცემი ძალზე დაბალი მაჩვენებელია განათლების სფეროსთვის, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ აღნიშნული მიმართულება არა მხოლოდ სკოლის მასწავლებლებს, არამედ განათლების დარგის ყველა სპეციალისტს ამზადებს. 2019 წლის კვლევის მიხედვით, 2018-2019 აკადემიურ წელს მხოლოდ 536 სტუდენტი სწავლობდა დაწყებითი კლასების მასწავლებლის საგანმანათლებლო პროგრამებზე. ამასთან, მასწავლებლის პროფესია საუკეთესო მოსწრების მქონე სტუდენტებს ვერ იზიდავს: 2014 წელს მისაღებ გამოცდებზე განათლების ფაკულტეტებზე ჩარიცხულ აბიტურიენტებს ყველა სხვა ფაკულტეტის სტუდენტებზე ნაკლები ქულები მიიღეს.

საზოგადოება რომ მასწავლებლის პროფესიას არცთუ სახარბიელოდ აღიქვამს, თავად მასწავლებლებმაც იციან. 2018 წელს ჩატარებული ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი კვლევის თანახმად, ქვეყნის პედაგოგთა თითქმის ორი მესამედი მიიჩნევს, რომ მათი პროფესია დაუფასებელია.

„ყველაზე ცუდი ისაა, რომ მედია თამაშობს ძალიან ცუდ როლს. ხშირად ნებისმიერი საკითხი შუქდება ისე, რომ სკოლა და მასწავლებელი გამოდის დამნაშავე და საზოგადოების მთელი ეს ნეგატივი მიემართება მასწავლებელზე; და ძალიან ხშირად უარყოფითი მაგალითები უფრო ხვდება საზოგადოების თვალსაწიერში, ვიდრე – დადებითი“, – გვითხრა მასწავლებელმა ონის მუნიციპალიტეტიდან.

თუმცა, უკანასკნელ წლებში ქართული განათლების სისტემა მრავალმხრივ გაუმჯობესდა, როგორც მოსწავლეების, ასევე – მასწავლებლებისთვისაც. დაახლოებით ბოლო ათი წელია, სახელმწიფომ მრავალი რეფორმა და პროგრამა განახორციელა მასწავლებლობის, როგორც პროფესიული არჩევანის წასახალისებლად და პედაგოგთა მორალური სულისკვეთების ასამაღლებლად. რეფორმა-პროგრამები შეეხო კარიერის დაწყებისა და წინსვლის სქემას, მასწავლებლის განსხვავებული სტატუსების შემოღებას, საპენსიო ასაკს მიღწეულ მასწავლებელთა პენსიაზე გასვლის წამახალისებელ ჯილდოს, უნარ-ჩვევების განმავითარებელ ტრენინგებს, საგრანტო კონკურსებსა და სხვ. მასწავლებლების ანაზღაურებაც ეტაპობრივად იზრდება და ამჟამად 385-2000 ლარს შორის მერყეობს. უფროსი მასწავლებლები, რომლებიც არსებულ მასწავლებელთა რაოდენობის 60%-ს შეადგენენ, დაახლოებით 900-1200 ლარს იღებენ, წამყვანი და მენტორი მასწავლებლები (მასწავლებელთა სრული რაოდენობის 15%) – 1600-1900 ლარს, ხოლო დანარჩენი 25% – 400-600 ლარს. შეიძლება ითქვას, რომ სტატუსის მქონე მასწავლებლის ხელფასი საქართველოსთვის ნორმალურია, განსაკუთრებით, სოფლად ცხოვრებისას. თუმცა, ამ ძალისხმევისდა მიუხედავად, აშშ საელჩოს დაფინანსებული „საქართველოს ადვოკატირების პროექტის“ ფარგლებში ჩატარებული ინტერვიუების მიხედვით, ნათელია, რომ მასწავლებლები თავიანთ პროფესიას კვლავაც დაუფასებლად მიიჩნევენ.

მასწავლებლის პროფესიაზე ამ შეხედულების გამოსწორებისათვის 2017 წელს, არასამთავრობო ორგანიზაცია „განათლების კოალიციამ“ (EFA) „მასწავლებლის ეროვნული ჯილდოს“ კონკურსი წამოიწყო. ჯილდო გლობალური კამპანიის ნაწილს წარმოადგენს, რომელიც მიზნად ისახავს მასწავლებლის პროფესიის პოპულარიზაციასა და პრესტიჟის ამაღლებას, ასევე, წარმატებული მასწავლებლების გამოვლენასა და საზოგადოებისთვის მათ გაცნობას.

„იდეა წამოვიდა იქიდან, რომ ჩვენმა პარტნიორმა ორგანიზაციამ გვითხრა, [მასწავლებლის] გლობალური ჯილდოს შესახებ. რომ მივყევით, ვნახეთ, რომ მაღალ დონეზე ჰქონდათ გაკეთებული. დაჯილდოება მეთიუ მაკკონაჰის მიჰყავდა და ჯილდო – ერთი მილიონი [აშშ დოლარიც] ძალიან მაღალი იყო. [კონკურსს] „განათლების ოსკარს“ ეძახიან. მიზანი იყო, რომ მასწავლებლის პროფესია გამხდარიყო უფრო პრესტიჟული… გვინდოდა, ტიპური მასწავლებლის შესახებ აღქმა შეგვეცვალა. მივხვდით, რომ ბევრ ბავშვს „კარგი მასწავლებელი“ არც უნახავს, გვინდოდა, კარგი მასწავლებელი გამოგვეჩინა ხალხის წინაშე. ამით ვაღწევთ, რომ პროფესია იყოს პრესტიჟული, დაფასებული და რომ ამ პროფესიითაც შეიძლება წარმატებას მიაღწიო, კარიერაც გაიკეთო, განსხვავებულიც იყო, ოჯახიც გყავდეს და ა.შ.“, – თქვა განათლების კოალიციის დირექტორმა გიორგი ჭანტურიამ.

2017 წლიდან, ყოველწლიურად, 20 წევრისგან – განათლების ექსპერტები, ჟურნალისტები, პროფესორები და სხვა დაინტერესებული პირები – შემდგარი ჟიური დაახლოებით 100 საკონკურსო განაცხადს განიხილავს. კონკურსში მონაწილეობის მისაღებად, პირველ რიგში, საჭიროა თავად მასწავლებელმა ან ნებისმიერმა პირმა წარმოადგინოს საკონკურსოდ მასწავლებლის კანდიდატურა. კანდიდატები ავსებენ განაცხადის ფორმას და წარადგენენ სამწუთიან ვიდეოს, რის შემდეგაც მათ აფასებენ მოსწავლეების შედეგების, სწავლების მეთოდების, ღირებულებების, სამოქალაქო აქტივიზმისა და საზოგადოებრივი აღიარების მიხედვით. ჟიური შემდეგ საგანმანათლებლო საკითხის შესახებ პრეზენტაციის მიხედვით საუკეთესო ხუთეულს გამოავლენს და მათი სოციუმის წევრებს ხვდება. საბოლოოდ, შეირჩევა გამარჯვებული, რომელიც 10,000 ლარიან პრიზს იღებს  და ეძლევა მეტი შანსი მასწავლებლის გლობალური ჯილდოს მოსაპოვებლად, რომლის პრიზიც ერთი მილიონი აშშ დოლარია. 2017 წლიდან ოთხი წლის განმავლობაში ჯილდოზე 6,500 მასწავლებელი იყო ნომინირებული, რომელთაგანაც სააპლიკაციო პროცესი 750-მა გაიარა, ხოლო  ეროვნული ჯილდო ოთხმა მოიპოვა.

მასწავლებლის ეროვნულმა ჯილდომ ქართული მედიის განსაკუთრებული ყურადღებაც მიიქცია, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც 2017 წლის ეროვნული ჯილდოს მფლობელი, გურიის სოფელ ჩიბათის სკოლის სამოქალაქო განათლების მასწავლებელი ლადო აფხაზავა 2019 წლის მასწავლებლის გლობალური ჯილდოს საუკეთესო ათეულში მოხვდა. დაჯილდოების ცერემონია ცნობილ მსახიობს, ჰიუ ჯეკმანს მიჰყავდა. საერთაშორისო წარმატებამ ეროვნული კონკურსის პოპულარიზაციასაც ხელი შეუწყო და თავად აფხაზავაც ქვეყანაში ცნობილი ადამიანად აქცია. მას შემდეგ, აფხაზავა აქტიურად მონაწილეობს საჯარო დისკუსიებში და სხვადასხვა საინფორმაციო კამპანიასაც უძღვება. აფხაზავას, ისევე როგორც, ჯილდოს კონკურსის მომდევნო ორ გამარჯვებულს, გიორგი ჭაუჭიძესა და მანანა კაპეტივაძეს ვიკიპედიასა და და საქართველოს ეროვნული საჯარო ბიბლიოთეკის ვებგვერდზე ჩანაწერებიც ეძღვნებათ.

2018 წელს ეროვნული ჯილდო ინგლისური ენის მასწავლებელმა მანანა კაპეტივაძემ აიღო. კაპეტივაძე მასწავლებლის პროფესიის ელჩიც გახდა, ერთვება კონფერენციებში, მონაწილეობას ღებულობს კვლევებში, უზიარებს გამოცდილებას სხვებს. „[გამარჯვებამ] ჯერ მარტო იმდენი მასწავლებელი გამაცნო, გამარჯვების მერე თბილისიდან ბაღდათისკენ რომ მოვდიოდი, [ფეისბუქზე] იმდენი მეგობრობის მოთხოვნა მოდიოდა, იმდენი მესიჯები, პირადში ბევრი მთხოვდა გამოცდილების გაზიარებას, რაღაც საკითხებში დახმარებას. ეს ძალიან სასიხარულოა, და დიდი პოზიტივიც, რომ შენ შეგიძლია ვინმეს დახმარება გაუწიო”, ამბობს მანანა კაპეტივაძე.

ფულად ჯილდოს (2,000 ლარი საუკეთესო ხუთეულისთვის და 1,000 ლარი საუკეთესო ათეულისთვის) ასევე იღებენ მასწავლებლები, რომლებიც საუკეთესო ათეულში ხვდებიან. მათ საუკეთესო ათეულის კლუბის წევრობაც შეუძლიათ. აღსანიშნავია, რომ კლუბი ეხმარება „განათლების კოალიციას“ სახელმწიფო უწყებებსა თუ არასამთავრობო ორგანიზაციებს, როდესაც ამ უკანასკნელთ განათლების საკითხებზე სამუშაო ჯგუფებსა თუ კვლევით ფოკუსჯგუფებში მასწავლებელთა მონაწილეობა სჭირდებათ, როდესაც სჭირდებათ ინტერვიუები მასწავლებლებთან თუ მათი შეხედულებების გაცვლა-გამოცვლა, თუნდაც განათლების პოლიტიკის რეფორმის ანალიზის მხრივ.

„ათეულის წევრები გახდნენ დასაყრდენნი სხვებისთვისაც [ამ სფეროში]“, – ამბობს გიორგი ჭანტურია და დასძენს, რომ „მნიშნელოვანია, შევკრათ ამ მასწავლებლების ბირთვი, [ვაჩვენოთ, რომ] განა ის, რომ ერთჯერადად გამოვედით, დავაჯილდოვეთ და მორჩა, არამედ ის, რომ ვაგრძელებთ თანამშრომლობას და ვაძლევთ ასპარეზს, რომ გამოცდილება გაუზიარონ სხვებს და, მეორე, რომ კიდევ უფრო მეტ ადგილას მიუწვდებოდეთ ხმა.“

საუკეთესო ათეულის კლუბის წევრობა მნიშვნელოვანი შენაძენია მასწავლებლების როგორც რეზიუმესა და თვითგანვითარების შესაძლებლობებისათვის, ასევე, მათი სკოლებისთვისაც. თინიკო ზარდიაშვილი, STEM დარგის [მეცნიერება, ტექნოლოგია, ინჟინერია და მათემატიკა] მასწავლებელი და საუკეთესი ათეულის წევრი 2017 წლიდან, კონკურსში მონაწილეობის შემდეგ აქტიურადაა ჩართული არაერთ პროექტში. ზარდიაშვილმა, როგორც  ათეულის წევრმა მასწავლებლებელმა 17,000 ლარიანი გრანტიც მოიპოვა, რითაც საკუთარ სკოლას  STEM ლაბორატორიის განახლებასა და ახალი კომპიუტერების შეძენაში დაეხმარა. იგი ახლა 2021 წელს დაარსებული STEM ასოციაციის თანადამფუძნებელია.

„დღესაც მიკეთია პიჯაკზე სამკერდე ნიშანი, „მომავალი განათლებაშიაო“ რომ აწერია, შავ ფონზე.  თვითშეფასება იმატებს, რა თქმა უნდა, მართლა ამ ნიშნით დავდივარ, სულ ვამბობ, რომ [ჯილდო] არის ტრამპლინივით, რომ გეხმარება წინ წასვლაში“, ამბობს ზარდიაშვილი.

ამ ოთხნახევარი წლის შემდეგ, ნათელია, რომ „მასწავლებლის ეროვნულმა ჯილდომ“ ბევრი რამ გააკეთა, როგორც ამ კონკურსში მონაწილე პედაგოგებისათვის, ასევე — მათი სოციუმის გასაძლიერებლადაც. კონკურსი წარმატებულია დარგის რეკლამირების თვალსაზრისითაც: „კოალიციის“  თანახმად, ქვეყნის მოსახლეობის 50%-ს სმენია კონკურსის შესახებ და მიიჩნევს, რომ ის ხელს უწყობს მასწავლებლების პროფესიულ განვითარებას. თუმცა, ამჟამინდელი ანაზღაურების, ვაკანსიათა მაღალი რიცხვის, კარიერული წინსვლის სისტემაში არსებული ხარვეზებისა თუ დაბალი პრესტიჟის პრობლემის გათვალისწინებით, მასწავლებლის პროფესიისათვის საუკეთესოთა შორის საუკეთესოთა მოძიებას პრესტიჟულ კონკურსთან ერთად მეტი სისტემური ცვლილებები სჭირდება.

2021 წლის მასწავლებლის ეროვნული ჯილდოს საუკეთესო ათეული 10 ივნისს გახდება ცნობილი,  გამარჯვებული კი 5 ოქტომბერს გამოვლინდება.

წინამდებარე სტატია შემუშავდა „საქართველოს განათლების ადვოკატირების პროექტის“ ფარგლებში, რომელიც დაფინანსებულია შეერთებული შტატების სახელმწიფო დეპარტამენტის მიერ. ავტორ(ებ)ის მიერ სტატიაში გამოთქმული მოსაზრებები, შედეგები და დასკვნები შესაძლოა, არ ასახავდეს შეერთებული შტატების სახელმწიფო დეპარტამენტის ან Civil.ge-ს პოზიციას.

წყარო:civil.ge

 

მსოფლიო
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

სრულად
გამოკითხვა
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
ხმის მიცემა
სხვათა შორის