ყურადსაღები რამ საერთაშორისო და ადგილობრივი მოვლენების გასააზრებლად: რუსულ გაზეთ "კამსამოლსკაია პრავადში" გამოქვეყნდა ინტერვიუ პუტინის ერთ-ერთ ყველაზე ახლო და სანდო პირთან, ნიკოლაი პატრუშევთან, რომელიც ღიად ამბობს იმას, რაც რუსეთის უმთავრესი მიზანია საგარეო პოლიტიკაში: კრემლს სურს მიმდინარე კონფლიქტურ და საომარ ტერიტორიებსა და ქვეყნებზე დაილაპარაკონ მხოლოდ ამერიკამ და რუსეთმა დახურულ კარს მიღმა და მეტმა არავინ. მათ შორის არც ლონდონმა, არც ბრიუსელმა და არც კონფლიქტის უშუალო მონაწილეებმა თუ სხვა მცირე ქვეყნების წარმომადგენლებმა
.
სხვა სიტყვებით, რომ ვთქვათ რუსეთს სურს იალტის ახალი კონფერენციის მაგვარი შეხვედრა, რომლის შედეგადაც რუსეთი და აშშ გადაინაწილებენ გავლენის სფეროებსა და კონტროლის ზონებს რეგიონსა და მსოფლიოში.
მსგავსი ჰიპოთეტური კონფერენციის განხორციელება სრულიად თავდაყირა დააყენებს არსებულ საერთაშორისო წესრიგს, სადაც სუვერენიტეტი, თავისუფალი ნება და საერთაშორისო სამართალი უბრალოდ აღარ იარსებებს და მსოფლიო დაბრუნდება იქ, სადაც 1945 წელს აღმოჩნდა - ბიპოლარულ ან ამ შემთხვევაში მულტიპოლარულ სამყაროში. როგორც ჩანს კრემლის გარდა სხვა ქვეყნების პრორუსულ ძალებს იმის იმედი აქვთ, რომ ახალი იალტა მართლაც შედგება და ისინიც რუსული გავლენის სფეროში მოხვდებიან.
ამასთან, კრემლში ფიქრობენ რომ ტრამპთან, მისი ამბიციებიდან გამომდინარე ამ თემაზე დალაპარაკების მცდელობის შანსი არსებობს, მაგრამ ასეთი შემთხვევა არამხოლოდ სრულიად გამოთიშავს დიდ ბრიტანეთს, საფრანგეთსა და ევროკავშირს ნებისმიერი საერთაშორისო თამაშიდან, არამედ უშუალოდ დააზიანებს იმ საერთაშორისო პოლიტიკურ წესრიგს, რომელსაც თავად აშშ უჭერდა მხარს. თამაშგარედ აღმოჩნდება ჩინეთიც. შესაბამისად, ეს ყველაფერი უფრო რუსეთის სურვილია, ვიდრე რეალობა, მაგრამ კრემლი ტრამპის მოსვლის შემდეგ ყველანაირად შეეცდება ტრამპთან შეხვედრას და კულუარებში დალაპარაკებას ამ ყველაფერზე. მაგრამ აშშ-ს სახელმწიფო ინტერესებს მხოლოდ ერთი ადამიანი არ განსაზღვრავს.
ეს ყველაფერი მეორე რამეზეც მიუთითებს: რუსები კვლავ მეოცე საუკუნის 1945 წლის მდგომარეობით აზროვნებენ და თავს საბჭოთა ძალის ან იმპერიის დროინდელ კონტექსტში განიხილავენ, რაც ასე ნამდვილად არ არის. რუსეთი დღეს ბევრად სუსტია, ვიდრე საბჭოთა კავშირი 1945 წლიდან მისი არსებობის ბოლომდე იყო. თუმცა რუსული მხრიდან აგრესიული ცხელი, ცივი თუ ჰიბრიდული ომების სერია არაერთი ვიხილეთ. შესაბამისად, აგრესიული პოლიტიკური ნების არსებობა არანაკლებ მნიშვნელოვანია. ეს კი დასავლეთის მხრიდან უფრო მეტი მობილიზების საფუძველი უნდა გახდეს, ვიდრე რუსეთის დაშოშმინების. ლოგიკურად ასეა, რადგან დაშოშმინების მცდელობამ მეორე მსოფლიო ომი მოიტანა, ომის შემდეგ კი რკინის ფარდა.
ამ ფონზე დღეს დიდ ბრიტანეთსა და უკრაინას შორის ასწლიანი პარტნიორობის შეთანხმება გაფორმდა. სხვა თუ არაფერი არაპროგნოზირებადი მომავალი გარემო ევროპულ სახელმწიფოებს სრულად გადაიარაღებისა და ახალ გარემოსთან ადაპტირებისაკენ უბიძგებს.
ფართო დაპირისპირების კონტექსტში კი, ყველა მხარის ინტერესებიდან გამომდინარე, სამხრეთ კავკასიის გეოპოლიტიკური ფასი ძალიან გაზრდილია. შესაბამისად, მისი დათმობა დასავლეთის მიერ საეჭვოა. სხვა თუ არაფერი ორი დღის წინ აშშ-სა და სომხეთს შორის სტრატეგიული პარტნიორობის შეთანხმება გაფორმდა და ოფიციალურმა ერევანმა დააანონსა სწრაფვა ევროკავშირში გაწევრიანების შესახებ. საქართველო კი როგორც სამხრეთ კავკასიის, ისე შავი ზღვის აღმოსავლეთ სანაპიროს გასაღებია, მომიჯნავე ახლო აღმოსავლეთთან და არცთუ შორსაა ცენტრალური აზიისაგან, შესაბამისად გლობალურ კონტექსტში მისი როლი ძალიან მაღალი იქნება. ამიტომ წინ კომპლექსური საერთაშორისო პოლიტიკური მოვლენები გვექნება.
