USD 2.5971
EUR 2.9090
RUB 3.2237
Tbilisi
კიევის მერი შეშფოთებულია, რომ უკრაინა ვოლოდიმირ ზელენსკის მმართველობის დროს სულ უფრო ავტოკრატული ხდება
Date:  

კანადის გაზეთ „გლოუბ ენდ მეილში“ (The Globe and Mail - ტორონტო) გამოქვეყნებულია ინტერვიუ სათაურით „კიევის მერი შეშფოთებულია, რომ უკრაინა ვოლოდიმირ ზელენსკის მმართველობის დროს სულ უფრო ავტოკრატული ხდება“, რომელშიც ჟურნალისტი მარკ მაკინონი ვიტალი კლიჩკოს ზოგიერთ საკითხზე ესაუბრება, მათ შორის ვოლოდიმირ ზელენსკის მმართველობის არადემოკრატიულ სტილზე, უკრაინის მასმედიის შეზღუდვის მცდელობებზე და ა.შ.

გთავაზობთ ინტერვიუს მოკლე შინაარსს:

„უკრაინა საომარ მდგომარეობაში იმყოფება, ამიტომ კიევის მერმა იცის, რომ ყველა დარაზმული უნდა იყოს სახელმწიფოს მეთაურისა და სახელმწიფოს დროშის ირგვლივ. მაგრამ ვიტალი კლიჩკო ამბობს, რომ იგი, როგორც ხელისუფლების წარმომადგენელი, ვალდებულია თავისი პოზიცია გამოხატოს დემოკრატიული პრინციპებიდან უკრაინის გადახრის გამო - იმ პრინციპებიდან, რომლის დასაცავად მან უნდა იბრძოლოს.

კიევის მერის აზრით, მისი ქვეყანა უკრაინა სულ უფრო ავტოკრატული ხდება. ბოლო 23 თვის განმავლობაში ხელისუფლებამ ინფორმაციის გავრცელებაზე მონოპოლია გამოაცხადა - უპირატესობა ეძლევა მთავრობის მიერ კონტროლირებულ პროგრამას „გაერთიანებული ახალი ამბების ტელემარათონს“ (United News), რომელშიც ხელისუფლების კრიტიკოსებს გამოსვლის უფლება არ აქვთ, იმავდროულად კი ის ჟურნალისტები, რომლებიც პრეზიდენტ ვოლოდიმირ ზელენსკისა და მის გარემოცვას აკრიტიკებენ, ზეწოლასა და დევნას განიცდიან. ვიტალი კლიჩკო ანტიდემოკრატიულ გადაწყვეტილებად თვლის იმ ფაქტსაც, რომლის თანახმად, უკრაინის ქალაქების 200 მერი და ადგილობრივი საბჭოების არჩეული ხელმძღვანელები დანიშნულმა სამხედრო ადმინისტრატორებმა ჩაანაცვლეს.

ორივე გადაწყვეტილება მიღებული იქნა სამხედრო მდგომარეობის შესაბამისად, რომელიც პრეზიდენტმა ვოლოდიმირ ზელენსკიმ უკრაინაზე რუსეთის თავდასხმის შემდეგ გამოაცხადა. ამასტან კიევის მერი შიშობს, რომ იმ რეფორმების შედეგები და მოპოვებული თავისუფლებები, რომლებისთვისაც უკრაინელები ორი პროდასავლური რევოლუციის („მაიდნების“) დროს იბრძოდნენ, შეიძლება დაიკარგოს.

„იმას, რაც დღეს ხდება და რასაც ვხედავ, მე დემოკრატიას ვერ ვუწოდებ. ამ ყველაფერს ვერტიკალისა და ავტორიტარიზმის სუნი ასდის“, - განუცხადა ვიტალი კლიჩკომ Globe and Mail-ის კორესპონდენტს ინტერვიუში, კიევის ადმინისტრაციის შენობაში შეხვედრისას, - „მომხდარი მოვლენების უკან ზოგიერთი ადამიანის სურვილი იმალება - გვარებს არ დავასახელებ, მაგრამ მიხვდებით - რომ ყველაფერი ცენტრალიზებული წესით მოქმედებდეს. მე ასევე ვხედავ სამთავრობო მედიის მცდელობას, რომ ინფორმაცია მათაც ცენტრალიზებულად, ვერტიკალის პრინციპით გაავრცელონ“. ვიტალი კლიჩკო ამბობს, რომ უკრაინა შეიძლება ამ მხრივ რუსეთს დაემსგავსოს, სადაც აღარ არსებობენ არც ოპოზიციური პარტიები და მასმედია, რომლებიც ადრე ვლადიმერ პუტინს აკრიტიკებდნენ.

„კანონით ჩვენთან ქალაქების მერები და თემების ხელმძღვანელები ირჩევიან, მაგრამ დღეს არჩეული თანამდებობის მქონე პირები ზემოდან, ხელისუფლების მიერ დანიშნულმა ადამიანებმა შეცვალეს. აი, ამიტომ ვარ შეშფოთებული“, - ამბობს ვიტალი კლიჩკო, - თუ მე ვხედავ უკანონობას და მათზე არაფერს ვამბობ, ეს ნიშნავს, რომ მეც ვეთანხმები. არ მსურს, რომ [ვინმემ] ჩემზე ასე იფიქროს“.

ვიტალი კლიჩკომ, მსოფლიოს ექს- ჩემპიონმა კრივში, აღნიშნა, რომ თავის შეშფოთება კიევში მყოფ დასავლელ ელჩებსაც აცნობა. კითხვაზე, გაიზიარეს თუ არა უცხოელმა დიპლომატებმა მისი პოზიცია, კიევის მერმა უპასუხა, რომ „დიახ, გაიზიარეს“.

ვიტალი კლიჩკო უკრაინაში მზარდ ავტორიტარიზმის შესახებ პირველად გასულ თვეში განაცხადა შვეიცარიის ერთ-ერთი გამოცემისადმი საუბრის დროს. მისი ამჟამინდელი ინტერვიუ The Globe And Mail-ისადმი განაპირობა ინციდენტებმა, რომლებმაც ქვეყანაში ეჭვები გამოიწვიეს პრესის თავისუფლების მდგომარეობასთან დაკავშირებით

გასულ კვირას ჟურნალისტმა იური ნიკოლოვმა, რომელიც პრეზიდენტ ვოლოდიმირ ზელენსკის კრიტიკოსს წარმოადგენს, განაცხადა, რომ უცნობი პირები მივიდნენ მის ბინასთან და ყვირილი დაუწყეს, რომ ფრონტზე წასულიყო, თან კარზე მიაწერეს - „აქ ცხოვრობს უკრაინის მოღალატე“.

ამ ინციდენტიდან ორი დღის შემდეგ სოციალურ ქსელებში გავრცელდა ფარული კამერით გადაღებული ვიდეოკადრები, რომლებშიც ასახულია თუ როგორ სარგებლობენ ნარკოტიკებით საინფორმაციო ვებ-გვერდის Bihus.Info-ს თანამშრომლები. კაცმა რომ თქვას, ეს ფაქტი შეიძლებოდა ჩვეულებრივ ამბავად აღქმულიყო, მაგრამ საქმე იმაშია, რომ ეს ჟურნალისტები მთავრობის კრიტიკოსები იყვნენ, ჟურნალისტურ გამოძიებას აწარმოებდნენ და ხელისუფლების წარმომადგენლებს კორუფციაში ადანაშაულებდნენ. სააგენტო Bihus.Info-ს ხელმძღვანელმა დენის ბიგუსმა განაცხადა, რომ თანამშრომლებზე უკანონო თვალთვალი ხორციელდებოდა, მათზე ზეწოლის მოხდენისა და დისკრედიტაციისათვის მიზნით, რომ ჟურნალისტური გამოძიება შეეწყვიტათ. ჟურნალისტებს მხარი დაუჭირეს უკრაინის დამოუკიდებელმა მედიასოციაციამ, საერთაშორისო ორგანიზაცია Transparency International-მა და სხვებმა. სკანდალი იმდენად რეზონანსული გახდა, გახდა, რომ საბოლოო ჯამში, პრეზიდენტმა ვოლოდიმირ ზელენსკიმ მოსახლეობისადმი ტელემიმართვის დროს განაცხადა, რომ ჟურნალისტებზე ზეწოლა დაუშვებელია და რომ ეს ფაქტი გამოძიებული იქნება.

ინტერვიუში ვიტალი კლიჩკომ აღნიშნა, რომ იგი მიესალმება პრეზიდენტის პოზიტიურ განცხადებას და რომ ქვეყნის მეთაურმა ყურადღება მიაქცია სპეცსამსახურების უკანონო მოქმედებას დამოუკიდებელი მასმედიის დათრგუნვის მიზნით.

კითხვაზე - „აგიკრძალეს თუ არა ოდესმე მთავრობის ტელემედიით გამოსვლა და თქვენი პოზიციის დაფიქსირება“ - ვიტალი კლიჩკომ მცირე ხნის პაუზის შემდეგ ასეთი ირიბი პასუხი გასცა: ჩვენ ვხედავთ, რომ ხელისუფლებიდან ზოგიერთები ცალმხრივი და კონტროლირებადი ინფორმაციის გავრცელებას ცდილობენ. საზოგადოებამ უნდა იცოდეს ნამდვილი, ობიექტური ინფორმაცია. დამეთანხმებით, რომ ინფორმაციაზე მონოპოლია დემოკრატიისათვის კარგი არ არის“.

კიევის მერის თქმით, მთავრობის კონტროლის ქვეშ მყოფი მასმედია აქებს და ადიდებს უკრაინის არმიის წარმატებებს, მაგრამ წარუმატებლობისა და მარცხის მნიშვნელობას ან ამცირებს, ან მატზე საერთოდ არაფერს ამბობს. „საზოგადოების დიდმა ნაწილმა არ იცის, თუ რა ცუდი ამბები ხდება სინამდვილეში ფრონტის წინა ხაზზე და ამიტომ ხალხი კრიტიკულად შეხვდა სამხედროების თხოვნას არმიაში 500 ათასი მოქალაქის გაწვევის შესახებ. არმიის დანაკარგების შევსება აუცილებელია, რომ რუსეთის შეტევა შევაჩეროთ. ამიტომ მთავრობამ, როგორი არასასიამოვნოც არ უნდა იყოს, ხალხს სრული სიმართლე უნდა უთხრას: ფრონტზე უმძიმესი მდგომარეობაა და ამიტომ არმიას დამატებითი ცოცხალი ძალა ჭირდება“.

„გლოუბ ენდ მეილმა“ პრეზიდენტის ადმინისტრაციას ვიტალი კლიჩკოს ნათქვამზე კომენტარისთვის მიმართა, მაგრამ ჯერ-ჯერობით პასუხი არ მიუღია.

როგორც კიევის ერთ-ერთი ანალიტიკური ცენტრის დირექტორი პეტრე ბურაკოვსკი ამბობს, ვიტალი კლიჩკოს მიერ გამოთქმული კრიტიკა პრეზიდენტის ადმინისტრაციის მიმართ იმის ნიშნად შეიძლება ჩაითვალოს, რომ უკრაინაში დიდი ხნის პაუზის შემდეგ კონკურენტული პოლიტიკა დაბრუნდა. როგორც ცნობილია, ომის დაწყების დროიდან ქვეყნის პოლიტიკურმა ელიტამ ერთმანეთთან მეტოქეობა გადაავადა, რომ რუსეთის წინააღმდეგ ერთად გამოსულიყვნენ, ახლა კი ხელისუფლებისა და ოპოზიციის ერთმანეთისადმი კრიტიკული დამოკიდებულება განახლდა.

არასამთავრობო ორგანიზაციების მიერ ჩატარებული გამოკითხვები მოწმობს, რომ ვოლოდიმირ ზელენსკის პოპულარობა და რეიტინგი დაეცა, მაგრამ სხვებთან შედარებით მაინც ბევრად მაღალია (გამოკითხულთა 71% პრეზიდენტს ენდობა). მისი ასე თუ ისე სერიოზულ მეტოქედ შეიძლება ცაითვალონ ბიკოლევის ოლქის გუბერნატორი ვიტალი კიმი (მან თავის ისახელა ნიკოლაევის ოლქში მიმდინარე ბრძოლების დროს), აგრეთვე ფილანტროპი სერგეი პრიტულა, რომლის მიერ შექმნილი ფონდი არმიას ფულისა და სხვა სახსრების შეგროვებაში ეხმარება, იარაღის შესყიდვის მიზნით.

ვიტალი კლიჩკო, ისევე როგორც ვოლოდიმირ ზელენსკი, როცა 2022 წლის გაზაფხულზე რუსეთის არმიის ქვედანაყოფები კიევს მიუახლოვდნენ, თავის სამუშაოზე დარჩა და არსად არ წასულა. გამოკითხვის მიხედვით, მას მხარს უჭერს მოსახლეობის 40%.

მიუხედავად იმისა, რომ კიევის მერმა ქვეყნის უმაღლესი ხელისუფლება დემოკრატიიდან გადახრაში დაადანაშაულა, იგი ინტერვიუში დაეთანხმა ვოლოდიმირ ზელენსკის განცხადებას, რომ ამჟამად უკრაინაში საპრეზიდენტო არჩევნების ჩატარება ისე, როგორც ამას კონსტიტუცია ითხოვს, შეუძლებელია - საომარი მდგომარეობის გამო: ასეულ ათასობით მოქალაქე ფრონტზე იბრძვის, მილიონობით უკრაინელი კი საზღვარგარეთ, იძულებით მიგრაციაში ლტოლვილის სტატუსით იმყოფება.

ვიტალი კლიჩკოს აზრით, მისი გამონათქვამები ხელისუფლებამ „თავდასხმად კი არ უნდა აღიქვას, არამედ როგორც კონსტრუქციულ კრიტიკად“. „ჩემი კრიტიკა აღქმული უნდა იყოს როგორც დახმარება, როგორც იმ პრობლემის ჩვენება, რომელიც გადაწყვეტას მოითხოვს. კრიტიკა აგრესიულ ქმედებად არ უნდა იქნეს შეფასებული. კრიტიკა გვეხმარება იმაში, რომ შეცდომა არ დავუშვათ და თუ დაშვებულია, დროულად უნდა გამოსწორდეს“, - ასეთი პასუხის გასცა კიევის მერმა „გლოუბ ენდ მეილის“ ჟურნალისტის კითხვას - ხომ არ ნიშნავს მისი პოზიცია იმას, რომ ქვეყნის მმართველ ელიტაში განხეთქილება შეიმჩნევა..

„ძალიან მნიშვნელოვანია ის, რომ არ უნდა დავივიწყოთ, თუ რისთვის ვიბრძვით. ჩვენ გვინდა ვიყოთ ევროპული დემოკრატიული ოჯახის, დემოკრატიული მსოფლიოს ნაწილი“, - ამბობს კიევის მერი ინტერვიუს დასასრულს.

წყარო: https://www.theglobeandmail.com/world/article-kyiv-mayor-zelensky-autocracy/

 

World
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

See all
Survey
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
Vote
By the way