USD 2.6080
EUR 2.9721
RUB 3.0937
Тбилиси
კაცი, რომელმაც სტალინის მსხვერპლთა მასობრივი საფლავი იპოვა, ახლა ციხეშია
дата:  941

სანდარმოხი, რუსეთი — ის დღე ისევე დაიწყო, როგორც მრავალი სხვა მისი ბავშვობის წლებში — მწერებით სავსე ტყეში ძაღლთან ერთად ხეტიალით, სანამ ექსცენტრული მამამისი, იური დმიტრიევი, ხეებს შორის დამარხული გვამების საძიებლად იყო გაუჩინარებული.

20 წლის წინ, იმ დღეს, დმიტრიევმა — მოყვარულმა, თუმცა მიზანდასახულმა ისტორიკოსმა — საბოლოოდ მაინც იპოვა ის შემაძრწუნებელი მტკიცებულება, რომელსაც დიდი ხნის განმავლობაში ეძებდა — ნამარხი მიწაყრილები, სადაც სტალინის საიდუმლო პოლიციის მიერ დახოცილი პოლიტიკური პატიმრები განისვენებდნენ.

"ყველაფერი აქ დაიწყო", — ამბობს დმიტრიევის 35 წლის შვილი, კატერინა კლოდტი, რომელიც ცოტა ხნის წინ ეწვია სანდარმოხის ტყეს ჩრდილოეთ რუსეთში, კარელიის ყელში, — "აშკარაა, რომ მამაჩემის აღმოჩენა გარკვეულ ადამიანებს გულზე მოხვდათ".

დმიტრიევი ახლა ციხეში იმყოფება და სასამართლო პროცესს ელოდება, სადაც მას პედოფილიის იმ ბრალდებისგან მოუწევს თავის დაცვა, რომელიც მისი ოჯახის წევრების, მეგობრების და მხარდამჭერების შეფასებით, უსირცხვილოდ გაყალბებულ სამხილებს ეყრდნობა. ამგვარი ბრალდება რუსეთში ხშირად გამოიყენება იმ ადამიანების გაჩუმებისა და დისკრედიტაციისთვის, რომლებიც ხელისუფლებას არ მოსწონს.

კარელიის, ფინეთის სიახლოვდეს მდებარე დმიტრიევის მშობლიური რეგიონის, ადგილობრივი ხელისუფლების წარმომადგენლმა ჯერ კიდევ გასულ წელს განაცხადა, რომ დაპატიმრებული ისტორიკოსის ცხოვრებისეული მიზანი — სანდარმოხის ტყეში დამარხული სტალინის რეჟიმის მსხვერპლებისთვის პატივის მიგება — "დანაშაულის შეგრძნების უსაფუძვლო გამოვლენაა" და "უცხოური ძალების მიერ ანტირუსული პროპაგანდისთვის" გამოიყენება.

რუსეთის წარსულის უდანაშაულო ვერსიის წარმოჩენის მიზნით, გასულ ზაფხულს სამხედრო კამუფლაჟის ფორმაში გამოწყობილი რამდენიმე კაცი ამავე ტყეს ეწვია. მათ თავად წამოიწყეს გათხრითი სამუშაოები და 16 გვამის ნაშთები იპოვეს. ხელისუფლებას ამ აღმოჩენის იმის დამადასტურებლად გამოყენება სურს, რომ სანდარმოხის ტყეში მომხდარი დანაშაული, ნაწილობრივ მაინც, არა მხოლოდ საბჭოთა საიდუმლო პოლიციის, არამედ უცხოელების კისერზეცაა.

გათხრით სამუშაოებს ფინანსური მხარდაჭერა გაუწია სამხედრო ისტორიის საზოგადოებამ — ორგანიზაციამ, რომელიც ცნობილია რუსეთის ისტორიის ნაციონალისტური ვერსიის წარმოჩენით და რომელსაც, თავის მხრივ, ხელისუფლება აფინანსებს. მკვლევრები ადგილზე ეძებდნენ ისეთ მტკიცებულებას, რაც ორი კარელიელი ისტორიკოსის ერთობ სადაო თეორიას გაამყარებდა. ამ უკანასკნელთა მტკიცებით, სანდარმოხში დამარხული ათასობით ადამიანი არა მხოლოდ სტალინის რეჟიმის მსხვერპლნი არიან, არამედ — ფინური არმიის მიერ მეორე მსოფლიო ომის დროს დახოცილი საბჭოთა ჯარისკაცებიც.

მაშინ, როცა 9 მაისი — წითელი არმიის ნაცისტურ გერმანიასა და მის მოკავშირეებზე, მათ შორის ფინეთზე, გამარჯვების 75-ე წლისთავი ახლოვდება, საბჭოთა ხალხისადმი თავად რუსული ხელისუფლების მხრიდან მიყენებული ტანჯვის გახსენება კრემლში მსხდომთათვის განსაკუთრებით არასასურველია, რადგან ამ გზით ყურადღების გადატანა ხდება უცხოელ მოწინააღმდეგეებთან ომს შეწირული, უზარმაზარი მსხვერპლის ხსოვნიდან.

პრეზიდენტი ვლადიმერ პუტინი და მისი ხელისუფლება არ უარყოფს სტალინის პერიოდის საშინელებებს, თუმცაღა მიზნად ისახავს, რუსეთის მოსახლეობა დააჯეროს, რომ მათი ქვეყანა იმ მტრული გარე ძალებითაა გარშემორტყმული, რომელთაც სურთ, ყურადღება გაამახვილონ ქვეყნის წარსულის ბნელ მხარეებზე და არა — უცხოელი აგრესორების დანაშაულებრივ ქმედებებზე. მიუხედავად იმისა, რომ კორონავირუსის პანდემიამ მოსკოვის ცენტრში გასამართი პომპეზური აღლუმის გეგმები ჩაშალა, სახელმწიფო მედია უკვე თვეებია, ყოველდღიურად გადმოსცემს რუსების ტანჯვისა და გმირობის ამბებს მეორე მსოფლიო ომის დროს, რომელსაც ქვეყანაში დიდ სამამულო ომად მოიხსენიებენ.

ამასობაში, დმიტრიევი კარელიის დედაქალაქ პეტროზავოდსკში სასამართლოს მოლოდინში წინასწარი დაკავების იზოლატორში იმყოფება. გასული თვის მიწურულს რაიონულმა სასამართლომ, რომელმაც კორონავირუსის გამო პატიმრებთან ვიზიტები აკრძალა, ისტორიკოსის წინაპატიმრობა კიდევ სამი თვით გაახანგრძლივა.

სულ რამდენიმე დღის შემდეგ კი სანდარმოხთან მდებარე მუზეუმის კურატორი, რომელიც დმიტრიევის ნაშრომს უჭერდა მხარს და ასევე პედოფილიის ბრალდებით დააკავეს, გაურკვეველი დაავადებით გარდაიცვალა საპყრობილის საავადმყოფოში.

კლოდტის თქმით, მას ეჭვი არ ეპარება მამამისის უდანაშაულობაში, მის მრავალწლიან ძალისხმევას კი შეუპოვრობას და იმის დაჟინებულ სურვილს მიაწერს, რომ ყველა მსხვერპლს მიაგონ პატივი და არა — მხოლოდ უცხოელების მიერ დახოცილებს. იმ ხის გვერდით სკამზე მჯდომი დმიტრიევის ქალიშვილი, რომელზეც სტალინის რეპრესიების დროს მოკლული სანფრანცისკოელის მოსაგონრად ამერიკის დროშაა მიბმული, თოვლით დაფარულ თხრილზე ზიზღით გვანიშნებს — ის სამხედრო ისტორიის საზოგადოებამ ამოთხარა, რათა დაემტკიცებინა, რომ მსხვერპლები ფინელების დახოცილი რუსები იყვნენ. "

ძალიან დავიღალე ამ ცირკით", — ამბობს იგი, — "ვერ ვიგებ, რის დამტკიცებას ცდილობენ ამით".

ანატოლი რაზუმოვი აღდგენილი სახელების ცენტრის ხელმძღვანელია სანქტ-პეტერბურგში. მან დმიტრიევის თანაავტორობით შექმნა წიგნი, რომელშიც სტალინის საიდუმლო პოლიციის მიერ სანდარმოხის ტყეში ან მის სიახლოვეს მოკლული 6 ათასამდე ადამიანის სიაა წარმოდგენილი. რაზუმოვის თქმით, ფინელების მიერ ჩადენილი დანაშაულებების ძიება ნაციონალისტების პროპაგანდისტული კამპანიის ნაწილია, რომლის უკანაც რუსეთის ხელისუფლება დგას, რათა "ჰიბრიდული ისტორია" შექმნას.

ამ ყველაფრის მიზანი, როგორც რაზუმოვი ამბობს, არის რუსეთის წარსულის შესახებ ფაქტების სახეცვლა მათი ნაციონალისტურ ნარატივთან და დაუდასტურებელ ინფორმაციასთან შერევით, რათა რეალური მონაცემების დამახინჯებამ სიმართლე შეარბილოს. იგი დასძენს, რომ ფაქტების არევის მსგავსი ტაქტიკა გამოიყენება რუსეთის მიერ მოწყობილი ერთ-ერთი ყველაზე გახმაურებული დანაშაულის — "კატინის ხოცვა-ჟლეტის" გარშემოც, როცა სტალინის საიდუმლო პოლიციამ, შსსკ-მ ანუ ეგრეთ წოდებულმა ენკავედემ, 1940 წელს 20 ათასზე მეტი პოლონელი სამხედრო ოფიცერი, სასულიერო პირი და ინტელიგენციის წარმომადგენელი დახოცა.

სამხედრო ისტორიის საზოგადოება ერთ-ერთი მოწინავე ორგანიზაცია გახლდათ, რომელმაც ამ სასტიკი ისტორიული ფაქტის გადაწერა სცადა ახლა უკვე დასაბუთებულად უკუგდებული საბჭოთა მტკიცებულებით, რომ ჰიტლერის არმიას ნაწილობრივ მაინც მიუძღოდა ბრალი კატინში ჩადენილ დანაშაულში.

64 წლის დმიტრიევი პედოფილიის ბრალდებით პირველად 2016 წლის დეკემბერში დააკავეს — მას შემდეგ მალევე, რაც სამხედრო ისტორიის საზოგადოებასთან დაახლოებულმა ისტორიკოსებმა სანდარმოხში ნაპოვნი მისი აღმოჩენების კრიტიკა დაიწყეს.

2018 წელს პეტროზავოდსკის სასამართლომ დმიტრიევს ყველა ის ბრალდება მოუხსნა, რომელიც მისი უმცროსი შვილობილის, ნატალიას, ცხრა ფოტოს უკავშირდებოდა. ბრალმდებლები ამ ფოტოებს პორნოგრაფიად მიიჩნევდნენ, თუმცა დაცვის მხარემ ექსპერტთა ჩვენებების საფუძველზე განაცხადა, რომ დმიტრიევის კომპიუტერში ნაპოვნი სურათები მხოლოდ გოგოს სამედიცინო მდგომარეობის შესაფასებლად იყო გადაღებული, რადგან ამ უკანასკნელს შვილად აყვანის დროს შიმშილით გამოწვეული სიგამხდრე და განვითარების მწვავე პრობლემები ჰქონდა.

დაუკონკრეტებელი "ახლადაღმოჩენილი გარემოებების გამო" კარელიის უზენაესმა სასამართლომ 2018 წლის გამამართლებელი განაჩენი გააუქმა და განმეორებითი სასამართლო პროცესის ჩატარების ბრძანება გასცა. როგორც დმიტრიევის ადვოკატი, მიხაილ ანუფრიევი აცხადებს, იგი იმედოვნებდა, რომ საბოლოო განაჩენს რამდენიმე კვირაში გამოიტანდნენ. ახლა კი, როცა რუსი მოსამართლეები კორონავირუსის გამო მეტწილად სახლებში არიან თვითიზოლირებულნი, იგი წუხს, რომ მისი კლიენტი განუსაზღვრელი ვადით დარჩა წინასწარი დაკავების იზოლატორში, სადაც დაინფიცირების სერიოზული რისკი არსებობს.

"ეს მთლიანი პროცესი ნამდვილი საშინელებაა", — ამბობს ნატალია პაკენტისი, ყოფილი ბალერინა პეტროზავოდსკიდან. იგი აცხადებს, რომ დმიტრიევის აღმოჩენა დაეხმარა, დიდი ხნის წინ დაკარგული ბაბუის გზა-კვალისთვის მიეგნო. როგორც აღმოჩნდა, ის 1938 წელს მოკლეს სანდარმოხში. "მილიონობით ადამიანი დახოცეს. ყოველ მათგანს ოჯახი ჰყავდა; ახლა როგორღა შეგვიძლია, თავი მოვიკატუნოთ, თითქოს არაფერი მომხდარა?"

სტალინისეულმა ენკავედემ — საიდუმლო პოლიციამ, რომლის მემკვიდრეც სუკი, იგივე კაგებე გახდა და რომელსაც პუტინი პირდაპირ სასწავლებიდან შეუერთდა — ასობით ათასი ადამიანი დახოცა. და ეს დიდ საიდუმლოებას არც მაშინ წარმოადგენდა, როცა 1990-იან წლებში დმიტრიევმა ძვლების ძიება დაიწყო: უკვე მრავალი ათწლეულია, რაც საბჭოთა საიდუმლო პოლიციის სისასტიკეები საყოველთაოდაა ცნობილი.

ამის მიუხედავად, სანამ მოყვარული ისტორიკოსი სანდარმოხში მასობრივ საფლავს აღმოაჩენდა, საბჭოთა რეჟიმის დანაშაულებათა ხორცშესხმის არცთუ ბევრი ადგილი იყო ნაპოვნი. ხოლო მათგან მრავალს, რომელთა შესახებაც ცნობილი იყო, ხელისუფლება აფარებდა ხელს და ცდილობდა, ამ ადგილთა მნიშვნელობა სამამულო ომის და საბჭოთა გმირობების ამბებით გადაეფარა. მსგავსი შემთხვევის მაგალითია ციმბირის სოფელ კოლპაშევოში არსებული მასობრივი საფლავი, რომელიც 1979 წელს აღმოაჩინეს, როცა მდინარემ ათასზე მეტი მუმიფიცირებული გვამი გამორიყა.

თუმცა, როგორც ის დასძენს, რიცხვი უკიდეგანოდ გაზვიადებულია "ეგრეთ წოდებული დემოკრატიული ძალების მიერ, რომელთაც სურთ პოლიტიზირება" ისტორიის და მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში რუსეთის მოწინააღმდეგეების ჩადენილი დანაშაულებების გაბუნდოვანება. კილინი კი სატელეფონო ინტერვიუში "უკიდურეს ლიბერალებს" ადანაშაულებს სტალინის რეჟიმის მსხვერპლების რიცხვის მუდმივ გაზრდასა და "წარსულის გაყალბებისა და მომავლის დაბნელების" მცდელობაში.

ვერიგინი აცხადებს, რომ მოსაზრება, თითქოს სანდარმოხში ასევე არიან დამარხული ფინური ძალების მიერ დახოცილი საბჭოთა ჯარისკაცები, ენკავედეს არქივებზე დაყრდნობით შემუშავებული "უბრალო ჰიპოთეზაა" — ეს დაარქივებული მასალა ფედერალური უსაფრთხოების სამსახურის მიერ საგანგებოდ შერჩეული მკვლევრებისათვის 2016 წელს გაიხნსა. ხოლო სამხედრო ისტორიის საზოგადოების მიერ წარმოებული გათხრები, როგორც ის დასძენს, თავისი თეორიის დამტკიცებაში დაეხმარება.

ვერიგინმა უარი თქვა, რაიმე კომენტარი გაეკეთებინა დმიტრიევისთვის წაყენებული პედოფილიის ბრალდებებზე და ეს იმით ახსნა, რომ "სასამართლოს უფლება უნდა ჰქონდეს, თავისი პროცესი დამოუკიდებლად წარმართოს".

გასულ წელს, ფინეთის მიერ დახოცილი საბჭოთა ჯარისკაცების გვამების ძიების დროს აღმოჩენილი ნაშთები ანალიზისთვის გაეგზავნა რუსეთის საგამოძიებო კომიტეტს, რომელიც ამერიკული FBI-ის თანაფარდი ორგანოა. თუმცა შედეგები ჯერ არ გამოქვეყნებულა.

ერიგინისა და კილინის თეორიებს უარყოფს ანტი კუიალა, ჰელსინკის უნივერსიტეტის ისტორიკოსი, რომელიც ასკვნის, რომ ეს "ჰიპოთეზაც", მკვლევრის დაპატიმრებაც და სანდარმოხის ტყეში წარმოებული გათხრებიც დმიტრიევის აღმოჩენების გაქარწყლებას ისახავს მიზნად. კუიალა ფიქრობს, რომ ამგვარად ისინი "ცდილობენ, შეამცირონ სტალინის მასობრივი მკვლელობების მასშტაბი, გააღვივონ ეჭვი მემორიალის კეთილსინდისიერ მუშაობაზე და დააშინონ და გააჩუმონ ის ადამიანები, ვინც აქტიურად არიან ჩართული ამ ორგანიზაციის საქმიანობაში".

პეტროზავოდსკის სასამართლოს მიერ დმიტრიევის პროცესის დახურულ კარს მიღმა განახლების პარალელურად, დიმიტრი ცვიბელმა, დაპატიმრებული ისტორიკოსის ძველმა მეგობარმა და ქალაქის ებრაული თემის თავმჯდომარემ, სასამართლოს შენობის სიახლოვეს არსებულ სინაგოგაში კეთილისმსურველების პატარა ჯგუფის შეკრებასა და სადილს უმასპინძლა. მისი თქმით, შეკრებას ჩვეულებრივზე ნაკლები ადამიანი ესწრებოდა, რადგან კორონავირუსმა დმიტრიევის რამდენიმე მხარდამჭერი, რომელთა უმეტესობაც მოხუცია, აიძულა, სახლში დარჩენილიყო.

"ყველამ კარგად იცის, რაც აქ ხდება", — განაცხადა ცვიბელმა, — "მთელი ეს სასამართლო პროცესი აბსურდია. ამ ყველაფერს არა მხოლოდ პოლიტიკური ფონი აქვს, არამედ ეს ადამიანის პოლიტიკურად მოკვლის მცდელობაცაა".

 

წყარო: nytimes.com

мир
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

более
голосование
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
голосование
Кстати