იქნებ და არც დაიჯეროთ , რომ ამ კაცს, ფოტოზე რო ბებერ მუსუსს ჰგავს, საერთოდ არც ეცალა ქალებისთვის.
უბრალოდ, დრო არ ემეტებოდა მათთვის.
და როცა დროს ნახულობდა , ალბათ ვერც ერთი ქალი , ვინც კი მის გვერდით აღმოჩნდა ამა თუ იმ დროს, ვერ იქნებოდა დარწმუნებული იმაში, რომ ამ კაცს საერთოდ ვინმე თუ უყვარდა..
იმიტომ, რომ ამ კაცს სხვა რამ უყვარდა - სცენა უყვარდა!
სერგო ზაქარიაძემ თვითონ შექმნა დიდი სერგო ზაქარიაძე.
14 წლის ბიჭს, თბილისში ჩაპარულს , თეატრალურ სტუდიაში განცხადება რომ შეიტანა, არც ღებულობდნენ. მოიტყუა.
17-ის ვარო, და თუმცა გამოცდა ჩააბარა, მაინც დაიწუნეს ასაკის გამო .
მის მერე რამოდენიმეჯერ გააგდეს თეატრიდან..
უკვე ასაკის გამო არა, იმის გამო, რომ სწორედ ქალებთან ურთიერთობა ეშლებოდა.
ხან პირიქით, რომ არ ეშლებოდა.
ერთხელ მასწავლებელმა, სტუდიელებთან ეჟენ სკრიბის პიესას რომ არჩევდა , "ჭიქა წყალი" ახსენა.
სერგოც თავპირისმტვრევით გავარდა და დიდი ტოლჩით მიართვა ქალბატონს.
იმან კიდე დაცინვად მიიღო.
"არ გნებავთ და ნუ გნებავთო" - ზაქარიაძემ და ტოლჩა უკანვე წაიღო, ტირილით გაიქცა ქალი.
რეჟისორ ქორელამდე მივიდა ეს ამბავი .
იმანაც გააგდო.
იმ ქორელს კი "გადაუხადა" მერე სამაგიერო ზაქარიაძემ, მისი ქალიშვილი შეირთო ცოლად, მაგრამ ეს მერე, იყო, მერე, გვიან..
მის მერეც ბევრი უცნაურობა გადახდა ქალების გამო.
ამ ფოტოზეც ერთ მართლაც ნაღდ ქალთან ერთადაა..
კი არაფერი იფიქროთ, ჩვეულებრივი სურათია, ჩვეულებრივი..
მსახიობებია არაჩვეულებრივი.
ამ ამბიდან ცოტა ხნის შემდეგ ზაქარიაძე იტყვის,
"სოფისთან თამაშზე არ ვოცნებობ, რადგან ისეთ მსახიობებთან მითამაშია , როგორებიც ნატო ვაჩნაძე და თამარ ციციშვილია, ტოლს რომ არ უდებენ არც სილამაზით, არც ნიჭიერებით იტალიელ მსახიობს"..
იცოდა, იცოდა, ზაქარიაძემ რა დროს რა ეთქვა.
და რატომ გავიხსენე?
ლეგენდარულ მსახიობს ჯერ ნიჭი, და მერე მაყურებელი ჰქმნის.
ხო, მხოლოდ ნიჭი არ კმარა, რომ გახდე ლეგენდა.
საკუთარი თავი უნდა იცნოს მსახიობში მაყურებელმა.
უნდა იცნოს ლაპარაკში, სიხარულის გამოხატვაში, თუ წყენაში, სიყვარულში, თუ სიძულვილში, მანერებში, ჟესტებში, სიარულშიც კი.
უნდა მიხვდეს, რომ მსახიობი კი არა, თვითონ ის ცხოვრობს სცენაზე, თუ ეკრანზე, მის თავზე ხდება ის ყველაფერი, რასაც სცენიდან აჩვენებენ,
უნდა თანაუგრძნოს მას და მაშინ უყვარდება მსახიობი.
მაგრამ ესეც არ კმარა, - ერთი თაობის სიყვარული არ კმარა ლეგენდის დაბადებას.
მამამ რო იცნო მსახიობში საკუთარი თავი არ კმარა, შვილმაც უნდა იცნოს,
ხო, თაობიდან თაობაში უნდა გადავიდეს ეს მიღება, და მაშინ იბადება ლეგენდა.
მაგრამ აგერ 30 წელი გავიდა, და რამდენი თაობა წამოგვეწია მსახიობების და მაყურებლის, მაგრამ ახალი ლეგენდა არსად სჩანს,
განა ქართული ნიჭი მოკვდა?
არა, რა თქმა უნდა,
მაგრამ ახალი ლეგენდები აღარ არიან და თუ რატომ, ეს მართლაც ცალკე საუბრის თემაა, და მის შესახებ უფრო დეტალურად სხვა დროს ვიტყვი რაიმეს, მაშინ როცა დღევანდელ ქართულ თეატრზე და , ქართულ კინოზე ვისაუბრებ, თუ რატომ არ არის არც ერთი დღეს ქართული, და უფრო ადვილი გასაგები იქნება, თუ რატომ ვერ ცნობს მაყურებელი მსახიობში თავისთავს.
ახლა უბრალოდ აჩვენეთ ეს ფოტო შვილს და შვილიშვილს, და მოუყევით მასზე ის, რაც ახლა მე თქვენ მოგიყევით.
ერთი ფილმი მაინც ანახეთ ამ კაცის მონაწილეობით, რომ მიხვდეს, თუ რა არის ნიჭი, დიდი ნიჭი.
რომ გაარჩიოს მერე ნიჭი და სიყალბე ერთმანეთისგან.
არ გცალიათ, ხო?
თუ შვილს და შვილიშვილს არ სცალია?
არ გცალიათ, არც დიდს, არც პატარას, დროს ვერ ნახულობთ სულიერებისთვის, და მერე გიკვირთ, თუ რატომ აღარ იბადებიან დღეს ახალი ლეგენდები?
.
წერილებიდან " დრამატული დრამატურგია"
გუჯა ბიძია.
