USD 2.6080
EUR 2.9721
RUB 3.0937
Тбилиси
«Financial Times» (დიდი ბრიტანეთი): „ნატოს ხუთწლიანი გეგმა: 100 მილიარდი დოლარი უკრაინისათვის - „საიმედო ფონდის“ შესაქმნელად“
дата:  550

 „ჩრდილოატალანტიკური ალიანსი მუშაობს გეგმაზე, რომელიც უკრაინისთვის 5-წლიან დახმარებას ითვალისწინებს, 100 მილიარდი დოლარის მოცულობით. დახმარების მიზანია უკრაინის დაცვა „ყოველგვარი პოლიტიკური ქარებისაგან“, რომელიც შეიძლება აშშ-ის პრეზიდენტად დონალდ ტრამპის არჩევამ გამოიწვიოს“, - ნათქვამია დიდი ბრიტანეთის გაზეთ „ფაინენშელ თაიმსში“ (Financial Times) გამოქვეყნებულ სტატიაში სათაურით „ნატოს ხუთწლიანი გეგმა: 100 მილიარდი დოლარი უკრაინისათვის - „საიმედო ფონდის“ შესაქმნელად“ (ავტორი - ჰენრი ფოი).

გთავაზობთ პუბლიკაციას მცირე შემოკლებით:

წინადადება უკრაინის ხუთწლიანი დახმარების გეგმის თაობაზე, რომელიც ფონდის შექმნას ითვალისწინებს და რომელიც იენს სტოლტენბერგმა - ჩრდილოატლანტიკური ალიანის გენერალურმა მდივანმა წამოაყენა, ოთხშაბათს ნატოს წევრი ქვეყნების საგარეო საქმეთა მინისტრების შეხვედრაზე განიხილეს.

რა ამბობდნენ შეხვედრამდე: იმედები და ეჭვები

ალიანსის ხუთი დიპლომატის თქმით, რომლებიც გეგმის პროექტს კარგად იცნობენ, დახმარების პაკეტის თანხა - 100 მილიარდი დოლარი, ნატოს 32 ქვეყნის მიერ გამოყოფილი ფულით იქნება მოგროვებული.

ჩინოვნიკები, რომლებიც გეგმის შესახებ გამოთქმული შენიშვნების საქმის კურსში არიან, ამბობენ, რომ იენს სტოლტენბერგმა თავისი წინადადება წამოაყენა როგორც „პოლიტიკური ცვლილებებისაგან უკრაინის დამცავი მექანიზმი“.

იმ შემთხვევაში, თუ გეგმა მოწონებული იქნება, ნატოს გადაეცემა იმ ჯგუფის ხელმძღვანელობაც, რომელსაც ამჟამად აშშ კურირებს რამშტაინში - უკრაინისთვის ლეტალური იარაღის მიწოდების გაკონტროლების საქმეში.

ნატოს ნორვეგიელი გენმდივანი, რომელიც თავის პოსტს შემოდგომაზე ტოვებს, განზრახული აქვს შეთანხმებას ვაშინგტონში ნატოს ლიდერების ივლისის სამიტამდე მიაღწიოს.

„ეს იქნება რუბიკონის გადალახვა. ნატოს  შეასრულებს თავის განსაზღვრულ როლს უკრაინისადმი სამხედრო დახმარებაში“, - აღნიშნა ერთ-ერთმა დიპლომატმა და დაამატა: „ვატყობ, რომ კონსენსუსი ყალიბდება და ვფიქრობ, საბოლოოდ შევთანხმდებით, სანამ ვაშინგტონისაკენ მიმავალ თვითმფრინავში ჩავსხდებით“.

100-მილიარდიანი დახმარების წინადადება გაჩნდა მას შემდეგ, როცა აშკარა გახდა, რომ ჯო ბაიდენის ადმინისტრაცია წარუმატებლად ცდილობს კონგრესს (წარმომადგენლების პალატას) უკრაინისადმი დახმარება მიაღებინოს 60 მილიარდი დოლარის ოდენობით და რასაც ხელს უშლის რესპუბლიკელი პრეზიდენტობის კანდიდატი დონალდ ტრამპი.

დიპლომატების თქმით, რა თქმა უნდა, 100 მილიარდი დოლარი მნიშვნელოვნად მცირე იქნება, ვიდრე მთლიანი დახმარების მოცულობა, რომელიც დღეს არსებობს, თუმცა მაინც რაღაცას ნიშნავს.

დასავლური შეიარაღების დიდი ნაწილი, რომელიც უკრაინას მიეწოდება, ამჟამად ჯგუფ „რამშტაინის“ ხელშია აშშ-ის მეთაურობით, რომლის ოფიციალური სახელწოდებაა „უკრაინის თავდაცვის საკონტაქტო ჯგუფი“. მისი წევრებირეგულარულად იკრიბებიან და განიხილავენ ორმხრივი მიწოდებების ყველაზე საუკეთესო გზებს.

ორმა ნატოელმა დიპლომატმა ხაზი გაუსვა, რომ წინადადების დასამტკიცებლად ალიანსის წევრი 32 სახელმწიფოს თანხმობა იქნება საჭირო და, როგორც ჩანს, დეტალების განხილვას კიდევ ორიოდე თვე დაჭირდება. მათი ვარაუდით, მოსალოდნელია გარკვეული წინააღმდეგობა იმ ქვეყნების მხრიდან, რომლებიც უკრაინისადმი სამხედრო დახმარების წინააღმდეგ გამოდიან (იგულისხმება უნგრეთი, სლოვაკეთი).

რა თქვეს თათბირზე: „ფონდის შექმნა იოლი არ იქნება...“

ოთხშაბათს გამართულ შეხვედრაზე ნატოს ქვეყნებმა მოილაპარაკეს, რომ დაიწყონ უკრაინისადმი გრძელვადიანი დახმარების დაგეგმვა, მაგრამ იენს სტოლტენბერგის მიერ ანონსირებულმა წინადადებამ 100 მილიარდიანი ხუთწლიანი ფონდის შექმნის თაობაზე საკმაოდ წინააღმდეგობრივი რეაქცია გამოიწვია.

მინისტრებმა განაცხადეს, რომ ამგვარი ფონდის შექმნა იოლი არ იქნება.

„ჩვენ აუცილებლად უნდა შევცვალოთ კიევისადმი მხარდაჭერის დინამიკა“, - არწმუნებდა შეკრებილ მინისტრებს იენს სტოლტენბერგი, - ჩვენ უნდა უზრუნველვყოთ გარანტირებული დახმარება გრძელვადიან პერსპექტივაში... ცოტა უნდა იყოს მოკლევადიანი წინადადებები და მეტი - მრავალწლიანი ვალდებულებები“.

უნგრეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა პეტერ სიარტომ, როგორც მოსალოდნელი იყო, განაცხადა, რომ უნგრეთი მხარს არ დაუჭერს ნატოს არანაირ ისეთ წინადადებას, რომელსაც შეუძლია ალიანსი რუსეთთან ომამდე მიიყვანოს: „ნატო თავდაცვითი ორგანიზაციაა და არა შემტევითი“. ამის საპასუხოდ იენს სტოლტენბერგმა განაცხადა, რომ ფონდის შექმნა არ ცვლის ნატოს თავდაცვით ხასიათს და ოპტიმისტური რწმენა გამოხატა, რომ ბუდაპეშტი თავის პოზიციას შეცვლის.

ესპანეთის საგარეო საქმეტა მინისტრმა ხოსე მანუელ ალბარესმა ფრთხილი შეფასება გამოხატა და აღნიშნა, რომ არ უნდა მოხდეს ნატოსა და ევროკავშირის დახმარების დუბლირება, ანუ ევროკავშირის წევრების მიერ გაწეული დახმარება ნატოს მიერ გაწეულ დახმარებად არ უნდა ჩაითვალოს.

იტალიის საგარეო საქმეთა მინისტრის ანტონიო ტიანის თქმით, „ეშმაკი დეტალებშია დამალული“: „ჩვენ უნდა დავინახოთ, თუ რამდენად იმუშავებს ეს წინადადება თითოეული ქვეყნის მხრიდან, როგორი იქნება თანხის პროცენტი... ჩვენ გვჭირდება სამართლებრივი ბაზა, ზეპირად ამას ვერ გავაკეთებთ. წინადადება, რა თქმა უნდა, მიმზიდველი და საინტერესოა, მაგრამ მანამ, სანამ უკრაინას ზუსტ ციფრს მტკიცედ აღვუთქვამთ, უფრო უკეთესი იქნება დეტალები შევაფასოთ, შევისწავლოთ და გავარკვიოთ, თუ როგორ, როდის და რა შეიძლება გაკეთდეს, ან ვინ უნდა გააკეთოს“.

გერმანიის საგარეო საქმეთა მინისტრის ანალენა ბერბოკის თქმით, გეგმა სწორია და მნიშვნელოვანი, თუმცა ყველაფერი ზედმიწევნით ზუსტად უნდა აიწონ-დაიწონოს“.

ლატვიის საგარეო საქმეთა მინისტრი კრიშიანის კარინში ფონდის შექმნის გეგმას მიესალმა და აღნიშნა, რომ შესატანი თანხა შეიძლება გამოითვალოს ნატოს თითოეული წევრის მთლიანი შიდა პროდუქტის მოცულობიდან.

შეხვედრის შემდეგ: „გეგმის მიღება ნატოს სამიტზე გადაწყდება“

როგორც გერმანული „დოიჩე ველე“ იუწყება, ჩრდილოატლანტიკური ალიანსის წევრი ქვეყნების საგარეო საქმეთა მინისტრების შეხვედრის შემდეგ გამართულ დასკვნით პრეს-კონფერენციაზე ნატოს გენერალურმა მდივანმა იენს სტოლტენბერგმა განაცხადა, რომ ფინალური გადაწყვეტილება უკრაინის დასახმარებლად 100-მილიარდიანი ფონდის სექმნის თაობაზე არ იქნა მიღებული, თუმცა მან დამარწმუნებლად აღნიშნა, რომ „ჩვენ კონსენსუსამდე აუცილებლად მივალთ. საბოლოო გადაწყვეტილება ივლისში, ნატოს სამიტზე, ვაშინგტონში იქნება მიღებული“.

რუსეთმა უკვე განაცხადა, რომ ნატო, თავისი არსებობის 75 წლის იუბილესათვის ისევ დაუბრუნდა „ცივი ომის დროინდელ აზროვნებას“.

წყარო: https://www.ft.com/content/254c3b86-2cb9-4c71-824b-dacacbbc9871

 

мир
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

более
голосование
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
голосование
Кстати