თურქული გამოცემა „დიკგაზეტე“ (Dikgazete) აქვეყნებს სტატიას სათაურით „საქართველომ უარი უნდა განაცხადოს თავის მიზნებზე აფხაზეთისა და „სამხრეთ ოსეთის“ მიმართ“ (ავტორი - ერხან ალტიპარმაკი).

გთავაზობთ პუბლიკაციას შემოკლებით:

საქართველო ერთ-ერთი იმ ქვეყანათაგანია, რომელშიც დასავლეთის მხარდაჭერით „ფერადი რევოლუცია“ მოხდა; 2000-იანი წლების დასაწყისში აშშ-მა გადაწყვიტა ჩარეულიყო საქართველოს საშინაო პოლიტიკაში, რომელსაც მანამდე საკმაოდ მჭიდრო ურთიერთობა ჰქონდა რუსეთთან პოლიტიკურ და სამხედრო სფეროებში და იმავდროულად იყო დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის წევრიც.

ე.წ. „საქველმოქმედო ორგანიზაციებმა“, რომლებიც ცნობილი „ფილანთროპის“ ჯორჯ სოროსის ფონდიდან იკვებებოდნენ, შეძლეს ანტისამთავრობო ხალხმრავალი საპროტესტო აქციების გამოწვევა საქართველოში, რის შედგადაც ქვეყნის ხელისუფლება შეიცვალა.

მთავრობაში მოვიდნენ ის პიროვნებები, რომლებიც ამერიკელებმა თვითონ მოამზადეს - მაგალითად, მიხეილ სააკაშვილი და მისი გუნდი. საქართველო მთლიანად შეტრიალდა დასავლეთისაკენ.

როცა „ქართველმა დემოკრატებმა“ 2008 წელს [სეპარატისტულ] „სამხრეთ ოსეთში“ ქართული არმიის შეყვანა გადაწყვიტეს, მათ ქმედებაში რუსეთი ჩაერია. რუსული ტანკების ლულების დანახვაზე ქართველებმა უკან დაიხიეს. მას შემდეგ, რაც რუსული არმია თბილისთან ახლოს გაჩერდა, მოსკოვმა საქართველოს სეპარატისტული რეგიონების - აფხაზეთისა და „სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობა აღიარა.

რასაკვირველია, საქართველომ დაიწყო რუსეთს საწინააღმდეგო საგარეოპოლიტიკური კურსის გატარება, დასავლეთის წაქეზებით მოისურვა ევროკავშირისა და ნატოს წევრი გამხდარიყო. დაიწყო ქვეყნის საზოგადოების „კვება“ საერთაშორისო გლობალური ფონდებისა და ორგანიზაციების მიერ.

საქართველოს შავი ზღვის ნავსადგურებში ნატოს ხომალდები საბრძოლო მზადყოფნით შედიოდნენ. ჩრდილოატლანტიკური ალიანსის ოფიცრები ქართველ ჯარისკაცებს წრთვნიდნენ. ქართული არმია რუსეთთან შესაძლებელი ომისათვის ემზადებოდა - განხორციელდა მისი მოდერნიზება, ქვეყნის სამხედრო არსენალში დასავლური იარაღის რაოდენობამ იმატა. გარდა ამისა, ამერიკელებმა საქართველოს ტერიტორიაზე (ისევე, როგორც უკრაინაში), ბიოლოგიური ლაბორატორიები ააშენეს.

ჩამოთვლილი ფაქტებისა და მოვლენების გათვალისწინებით, შეგვიძლია ისეთი სცენარის განმეორების მომსწრენი გავხდეთ, რომელიც უკრაინის რეალობის ანალოგი იქნება.

ნატოში საქართველოს სავარაუდო გაწევრიანება სინამდვილეში რუსეთისათვის პრობლემას არ წარმოადგენდა. თბილისი დიდ ხნის განმავლობაში ცდილობდა დასავლეთთან დაახლოებას, ევროინტეგრაციას, მაგრამ მოსკოვი მის სწრაფვას მაინცდამაინც წინააღმდეგებას არ უწევდა. რუსეთი ასევე არ ყოფილა კატეგორიული წინააღმდეგი იმისა, რომ უკრაინა ევროკავშირის წევრი გამხდარიყო.

საქართველოსა და უკრაინის პოლიტიკაში კრემლს ერთადერთი რამ აღიზიანებდა - ნატოში მათი გაწევრიანების სურვილი. ჩრდილოატლანტიკური ალიანსის გააქტიურება ამ ქვეყნებში მოსკოვის მხრიდან რუსეთისათვის საფრთხედ იქნა შეფასებული.

ამას წინათ თბილისის ქუჩებში დასავლეთის მომხრეები გამოვიდნენ ანტისამთავრობო აქციაზე და „უცხოელი აგენტების“ შესახებ კანონპროექტი გააპროტესტეს. ჯორჯ სოროსის ფონდის მიერ გამოზრდილმა პოლიტიკოსებმა და ორგანიზაციებმა სამიზნედ რუსეთი აირჩიეს. აქციის მონაწილეებს შორის გაისმა მოწოდებები, რომ სოხუმისაკენ (აფხაზეთისაკენ) და ცხინვალისაკენ შეტევა განხორციელებულიყო.

აშკარაა, რომ საქართველოში [ექსტრემისტული] დაჯგუფებები მომძლავრდნენ. მათი ზეწოლის შედეგად მმართველმა პარტიამ კანონპროექტი პარლამენტში განხილვიდან მოხსნა და უკან გაიწვია. აქციების შედეგად ეს დაჯგუფებებეი უფრო გაბედულები გახდნენ და მკაფიოდ ასახელებენ თავიანთ მიზნებს - მათ სურთ, რომ საქართველო რუსეთის წინააღმდეგ მიმართულ ომში ჩაერთოს. (...)

თუ ქართული პროდასავლური დაჯგუფებების ზეწოლას მთავრობა დაეთანხმება, მაშინ დასავლეთი თბილისს მხარს დაუჭერს და ჩვენ ჯარების გადაადგილებებს შევამჩნევთ. რა თქმა უნდა, საქართველო უარს არ იტყვის აფხაზეთისა და „სამხრეთ ოსეთის“  გაკონტროლებაზე, თუნდაც 50 და მეტი წელი გავიდეს. არ არის გამორიცხული, რომ დასავლეთმა საქართველოს ტერიტორიაზე ბირთვული იარაღიც განალაგოს.

ბუნებრივია, თუ მოვლენები ასე განვითარდება, თბილისის პოლიტიკა თურქეთისათვის სახიფათო იქნება - საქართველოს შეუძლია პრეტენზია განაცხადოს თურქეთის ტერიტორიებზე. მსგავსი მაგალითები უკვე იყო წარსულში.

საქართველოს ახლა პოლიტიკური სტაბილურობა ჭირდება - უნდა შემცირდეს ჯორჯ სოროსის დაჯგუფებების გავლენა საზოგადოებაზე. კავკასიის რეგიონში ომი აღარ უნდა მოხდეს.

თბილისს უნდა ახსოვდეს, რომ არსებობენ მეზობელი ქვეყნები, რომლებიც არ არიან ევროკავშირში საქართველოს გაწევრიანების მოწინააღმდეგეები, მაგრამ იმავდროულად ისინი მხარს არ უჭერენ ნატოში თბილისის გაწევრიანების სურვილს.

საქართველოს უნდა ესმოდეს, რომ თუ ის თვითონ არ შეუქმნის სხვებს საფრთხეს, მაშინ არც სხვები არ იქნებიან მისთვის საფრთხის შემქმნელნი. საქართველომ უარი უნდა განაცხადოს აფხაზეთში და სამხრეთ ოსეთში შეჭრის სურვილზე.

თუ თბილისი თავისი მიზნების მიღწევის მცდელობას გააგრძელებს, არც საქართველოში და არც შავიზღვის რეგიონში მშვიდობა და სტაბილურობა არ იქნება.

წყარო: https://www.dikgazete.com/yazi/gurcistan-abhazya-ve-guney-osetya-yi-isgal-amacindan-vazgecmeli-5407.html

მოამზადა სიმონ კილაძემ