ია იაშვილი- ამერიკაში მოღვაწე მაღალი ენერგიების ფიზიკოსი

ია იაშვილი- ამერიკაში მოღვაწე მაღალი ენერგიების ფიზიკოსი

თარიღი: 1430

ევროპაში, სამეცნიერო მოღვაწეობის მიზნით, პირველად 1992 წელს გავემგზავრე. 1995 წლიდან კი იქ გადავსახლდი. 90-იან წლებში მძიმე პირობები იყო საქართველოში, განსაკუთრებით ჩვენი პროფესიის ფიზიკოსებისთვის. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ახალი დამთავრებული მქონდა წითელ დიპლომზე, რუსთაველის სახელობის სტიპენდიანტი ვიყავი და ელეფთერ ანდრონიკაშვილის სახელობის ფიზიკის ინსტიტუტში ვმუშაობდი.

ჩვენმა ჯგუფმა ფიზიკის ინსტიტუტიდან თანამშრომლობა დაამყარა CERN-თან. CERN-ის საერთაშორისო ლაბორატორია შვეიცარიისა და საფრანგეთის საზღვარზე მდებარეობს, ჟენევასთან ახლოს. 90-იან წლებში CERN-ში დაიწყო ინტენსიური მუშაობა LHC (Large Hadron Collider - დიდი ადრონული კოლაიდერი) პროექტის დაგეგმარებაზე. სწორედ ამ პროექტში ჩავერთეთ ჩვენი ორიგინალური კვლევებით ფიზიკის ინსტიტუტიდან. 1995-2000 წლამდე სხვადასხვა პერიოდში ვცხოვრობდი და ვმუშაობდი ბერლინში, სტრასბურგში და ჟენევაში. ეს ის წლები იყო, როდესაც ჩვენი სამეცნიერო მუშაობის ფოკუსი იყო R&D (Research and Development -- კვლევა და განვითარება) LHC პროექტისთვის. 2000 წელს მე დისერტაცია დავიცავი ბერლინის ჰუმბოლდტის უნივერსიტეტში (Humboldt University, Berlin). ამერიკაში 2000 წელს ჩამოვედი. ამ წელს Fermilab-ში (Fermi National Accelerator Laboratory) ამუშავდა Tevatron ამაჩქარებელი. Femilab საერთაშორისო ლაბორატორიაა, რომელიც ჩიკაგოსთან ახლოს მდებარეობს.

Tevatron 2000 წელს ყველზე მაღალი ენერგიების ამაჩქარებელი იყო, ამიტომ მაღალი ენერგიების ფიზიკოსისათვის, 2000-იან წლებში Fermilab-ი ყველაზე საინტერესო ლაბორატორიას წარმოადგენდა - ეს მანამდე, სანამ CERN-ის LHC არ ამუშავდა 2009 წელს, რომელიც ახლა ყველაზე მძლავრი ამაჩქარებელია 13 TeV დაჯახების ენერგიით პროტონებს შორის. ამჟამად პროფესორი ვარ ფიზიკის ფაკულტეტზე, ნიუ-იორკის შტატის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ბუფალო-ში (State University of New York, SUNY, University at Buffalo). ეს ნიუ-იორკის შტატის ყველაზე დიდი სახელმწიფო უნივერსიტეტია, სადაც 30000 სტუდენტი სწავლობს. ჩემი საქმიანობა მოიცავს სამეცნიერო კვლევებს და პედაგოგიურ მოღვაწეობას. ვკითხულობ ლექციებს, ვხელმძღვანელობ დოქტორანტებს და მკვლევარ-მეცნიერებს. ჩემი ჯგუფი მუშაობს CMS კოლაბორაციაში. CMS არის დეტექტორი LHC ამაჩქარებელზე. LHC ყველაზე მძლავრი ამაჩქარებელია, სადაც მაღალი ენერგიების პროტონების დაჯახება ხდება. ამ დაჯახებებში მიმდინარეობს მრავალფეროვანი სახეობის რეაქციები და წარმოიშვება სხვადასხვა ტიპის ნაწილაკები, რომელთა შესწავლაც ხდება CMS დეტექტორით. LHC ამაჩქარებელი და CMS დეტექტორი ყველაზე კომპლექსურ ექსპერიმენტალურ დანადგარებს შორის ირიცხება, რაც აქამდე კაცობრიობას შეუქმნია. ვმუშაობთ ახალი ნაწილაკების ძიებაზე CMS-ის მეშვეობით. ჩვენ ასვე გვევალება ადრონული ჯეტების კალიბრაცია CMS-ში.

ჩვენმა ჯგუფმა კრიტიკული როლი ითამაშა CMS-ის ცენტრალური ნაწილის, ტრეკერის გაკეთებაში. ტრეკერის საშუალებით დამუხტული ნაწილაკების ტრაექტორიები იზომება.დღეისათვის კაცობრიობის მიერ დაგროვილი ცოდნა მიკროსკოპიულ, საბატომურ სამყაროზე თავმოყრილია ე.წ. ელემენტარული ნაწილაკების სტანდარტულ მოდელში (Standard Model of particle physics). სტანდარტული მოდელი კვანტური ველის თეორიას ეყრდნობა, რათა აღწეროს ელემენტარული ნაწილაკების თვისებები. მაღალი ენერგიების ფიზიკის (რომელიც ხშირად ნაწილაკების ფიზიკის სახელითაც მოიხსენიება) მიზანია, რომ პასუხი გასცეს კითხვას: რისგან არის სამყარო შექმნილი? ეს არა მხოლოდ ფუნდამენტალური, არამედ კაცობრიობის ისტორიაში ძალიან ძველი შეკითხვაც არის, რომელზედაც ჯერ კიდევ ბერძენი ფილოსოფოსები ცდილობდნენ ეპასუხათ. დღეისათვის ჩვენ ვიცით, რომ ყველაფერი ჩვენს გარშემო შედგება ელემენტარული (ანუ განუყოფელი) ნაწილაკებისაგან, რომლებიც ერთმანეთთან ურთიერთქმედებენ ძალებით.

სულ 4 ფუნდამენტალური ძალაა ცნობილი: გრავიტაციული, ელექტრომაგნიტური, სუსტი და ძლიერი. ისიც დადასტურებულია, რომ ელექტრომაგნიტური, სუსტი და ძლიერი ძალების გადამცემი არიან ასევე ელემენტარული ნაწილაკები. ყველამ ვიცით, რომ ატომი შედგება ბირთვისა და ელექტრონებისგან. ბირთვი, თავის მხრის პროტონებს და ნეიტრონებს შეიცავს. ესენი კი კვარკებისგან შედგებიან. დღეისათვის ვფიქრობთ, რომ კვარკები და ელექტრონები ელემენტარული, ანუ განუყოფელი ნაწილაკები არიან. არსებობს სხვა ელემენტარული ნაწილაკებიც, როგორიცაა მუონი, ტაუ ლეპტონი, გლუონი და ა.შ. ადრონული ჯეტები კვარკების და გლუონების ექსპერიმენტული გამოხატულებაა, რომელთა დეტექტირებასაც ჩვენ ვახდენთ CMS ექსპერიმენტში. კვარკების და გლუონები ძალიან ხშირად იბადებიან პროტონების დაჯახებაში LHC-ზე და მათი თვისებების ზუსტად დადგენა კრიტიკულად მნიშვნელოვანია. ეს სწორედ ერთ-ერთი ამოცანაა, რაზეც ჩემი ჯგუფი მუშაობს. პარალელურად ჩვენ ვეძებთ ახალ მძიმე ჰიპოტეტურ ნაწილაკს, რომელსაც Z’ ბოზონი ჰქვია.

ჩემი პროფესიული კარიერის განმავლობაში ბევრ სხვადასხვა საინტერესო, აქტუალურ და კომპლექსურ პროექტზე მიმუშავია. ამორჩევა ძნელია, თუმცა დავასახელებ ჰიგგს ნაწილაკის აღმოჩენაზე მუშაობის პროექტს. ჰიგგსი არის ელემენტარული ნაწილაკი, რომელიც ჰიგგსის ველთან ასოცირდება. ჰიგგსის ველის გარეშე, ელემენტარული ნაწილაკები უმასო იქნებოდნენ და სამყარო ჩვენს გარშემო ძალიან სხვანაირი. ჰიგგსის ველის არსებობა ჯერ კიდევ 1960-იან წლებში იწინასწარმეტყველეს, მაგრამ ექსპერიმენტალურად იგი მხოლოდ 2012 წელს აღმოვაჩინეთ LHC-ზე. ჰიგგსის აღმოჩენას დიდ დრო დასჭირდა, რადგან მას დიდი მასა აქვს მიკროსკოპული სამყაროს მასშტაბებისთვის. ეს მაღალი ენერგიების დაჯახებას მოითხოვს (გავიხსენოთ აინშტაინის ცნობილი ფორმულა E=mc2). გარდა ამისა, ჰიგგსი ძალიან იშვიათად იბადება პროტონების დაჯახებაში და ამიტომ, ბევრ ექსპერიმენტალურ მონაცემებს და კომპლექსური მეთოდების გამოყენებას მოითხოვს მისი დაკვირვება. ჩვენ სფეროში, ისევე როგორც ბევრ მეცნიერულ განხრაში, ბოლო ათწლეულში ძალიან აქტუალური და პოპულარული გახდა ხელოვნური ინტელექტი და მანქანური სწავლა (Artificial Intelligence and Machine Learning). ამ პარადიგმიდან ჩვენ კონკრეტულად სხვადასხვა ტიპის DNN-ს (Deep Neural Network) ვიყენებთ. DNN-ის გამოყენება საშუალებას გვაძლევს, მნიშვნელოვნად გავაუმჯობესოთ კვლევების სიზუსტე და უფრო ეფექტურად ვეძებოთ ახალი ნაწილაკები. იმისთვის, რომ იყო მეცნიერი, რა თქმა უნდა, მყარი საფუძველია აუცილებელი, რომელსაც განათლება გაძლევს, მაგრამ ეს მხოლოდ აუცილებელი და არასაკმარისი პირობაა. იყო მეცნიერი, ნიშნავს ყოველდღიურად ახალს სწავლობდე მთელი კარიერის განმავლობაში. თუ წინ არ მიდიხარ, ნიშნავს, რომ უკან რჩები. უცხოეთში ჩამოსულ ქართველ დოქტორანტ სტუდენტებს (Ph.D. student) ვურჩევდი, რომ მაქსიმალურად გამოიყენონ აქაური რესურსები, როგორც აკადემიურად, ასევე მეცნიერული კვლევებისთვის. როგორც წესი, აქ დოქტორანტურის პირველ 2 წელს სტუდენტებს უწევთ აუცილებელი კურსების აღება, ამასთანავე ასისტენტად (Teaching Assistant) მუშაობა. ეს მოითხოვს ორგანიზებულობას და დროის სწორედ განაწილებას. ამასთანავე, სასურველია სამეცნიერო კვლევებში მალევე ჩართვა. ზოგი სტუდენტი ამას დოქტორანტურის პირველივე წელს ახერხებს, ზოგი კი საჭირო კურსების დამთავრებას ელოდება. სწორი მიმართულების და სწორი დროის არჩევა სამეცნიერო კვლევებში ჩასართავად ძალიან მნიშვნელოვანია.

იმ ახალგაზრდებს, რომლებიც აპირებენ, რომ მეცნიერები გამოვიდნენ, ვეტყოდი, შრომა და მონდომება ყოველთვის ნაყოფს გამოიღებს ზოგჯერ ისე სწრაფად არა, როგორც ჩვენ გვინდა, მაგრამ ბოლოს მაინც. საქართველოში, ისევე როგორც ყველგან, მნიშვნელოვნად მიმაჩნია სწორი განათლების სისტემა, რათა ახალგაზრდა თაობამ შეიძინოს არა მხოლოდ წიგნიერი ცოდნა, არამედ პრაქტიკული უნარები არჩეულ სფეროში.

Speech • სფიჩი

კანადის პრემიერის მარკ კარნის ისტორიული გამოსვლა დავოსში

,, სასიამოვნოც არის და ვალდებულებაც — თქვენთან ყოფნა ამ გარდამტეხ მომენტში, როგორც კანადისთვის, ისე მთელი მსოფლიოსთვის.

დღეს ვისაუბრებ მსოფლიო წესრიგის რღვევაზე, „ლამაზი ისტორიის“ დასრულებაზე და იმ მკაცრი რეალობის დასაწყისზე, სადაც გეოპოლიტიკა აღარ ექვემდებარება არანაირ შეზღუდვას.

მაგრამ ამავე დროს გეუბნებით: სხვა ქვეყნები — განსაკუთრებით საშუალო ძალის სახელმწიფოები, როგორიცაა კანადა — უძლურნი არ არიან. მათ აქვთ უნარი, შექმნან ახალი წესრიგი, რომელიც გააცოცხლებს ჩვენს ღირებულებებს: ადამიანის უფლებების პატივისცემას, მდგრად განვითარებას, სოლიდარობას, სუვერენიტეტს და სახელმწიფოთა ტერიტორიულ მთლიანობას.

ნაკლებად ძლიერთა ძალა იწყება სიმართლით.

ყოველდღე გვახსენებენ, რომ ვცხოვრობთ დიდი ძალების დაპირისპირების ეპოქაში. რომ წესებზე დაფუძნებული წესრიგი ქრება. რომ ძლიერები აკეთებენ იმას, რაც შეუძლიათ, ხოლო სუსტები იტანენ იმას, რაც უწევთ.

დიდეს ეს აფორიზმი თითქოს გარდაუვალობადაა წარმოდგენილი — საერთაშორისო ურთიერთობების ბუნებრივი ლოგიკა, რომელიც კვლავ იჩენს თავს. და ამ ლოგიკის წინაშე ქვეყნებს ხშირად უჩნდებათ ცდუნება „შეუერთდნენ დინებას“: მოერგონ, თავი აარიდონ პრობლემებს, იფიქრონ, რომ მორჩილება უსაფრთხოებას მოუტანთ.

არ მოუტანს.

მაშ, რა არჩევანი გვაქვს?

1978 წელს ჩეხმა დისიდენტმა ვაცლავ ჰაველმა დაწერა ესსე სახელწოდებით „უძლურთა ძალა“. მან მარტივი კითხვა დასვა: როგორ ახერხებდა კომუნისტური სისტემა არსებობას?

მისი პასუხი იწყებოდა ბოსტნეულის გამყიდველით. ყოველ დილით ის მაღაზიის ვიტრინაში აკრავს პლაკატს: „პროლეტარებო ყველა ქვეყნისა, შეერთდით!“ მას არ სჯერა ამის. არავის სჯერა. მაგრამ მაინც აკრავს — პრობლემების თავიდან ასაცილებლად, მორჩილების საჩვენებლად, „რათა საქმე მშვიდად წავიდეს“. და რადგან ყველა ქუჩაზე ყველა მაღაზია იგივეს აკეთებს, სისტემა გრძელდება.

არა მხოლოდ ძალადობის გამო, არამედ იმიტომ, რომ ჩვეულებრივი ადამიანები მონაწილეობენ რიტუალებში, რომლებიც თავადაც იციან, რომ სიცრუეა.

ჰაველმა ამას უწოდა „ცხოვრება სიცრუეში“. სისტემის ძალა მოდის არა მისი სიმართლისგან, არამედ ყველას მზადყოფნისგან, მოიქცეს ისე, თითქოს ის მართალია. და მისი მყიფეობაც აქედან მოდის: როგორც კი ერთი ადამიანი შეწყვეტს ამ თამაშს — როგორც კი ბოსტნეულის გამყიდველი ჩამოხსნის პლაკატს — ილუზია იწყებს ბზარვას.

დროა კომპანიებმა და ქვეყნებმა ჩამოხსნან თავიანთი პლაკატები.

ათწლეულების განმავლობაში ქვეყნები, როგორიცაა კანადა, სარგებლობდნენ იმით, რასაც წესებზე დაფუძნებულ საერთაშორისო წესრიგს ვუწოდებდით. ჩვენ შევედით მის ინსტიტუტებში, ვაქებდით მის პრინციპებს და ვიღებდით სარგებელს მისი პროგნოზირებადობისგან. მისი დაცვის ქვეშ შეგვეძლო ღირებულებებზე დაფუძნებული საგარეო პოლიტიკის წარმოება.

ვიცოდით, რომ ეს ისტორია ნაწილობრივ მცდარი იყო. რომ ძლიერები საჭიროებისამებრ თავს ითავისუფლებდნენ წესებისგან. რომ სავაჭრო წესები ასიმეტრიულად სრულდებოდა. და რომ საერთაშორისო სამართალი სხვადასხვა სიმკაცრით ვრცელდებოდა — იმის მიხედვით, ვინ იყო ბრალდებული ან მსხვერპლი.

ეს ფიქცია სასარგებლო იყო, და განსაკუთრებით ამერიკული ჰეგემონია უზრუნველყოფდა საზოგადოებრივ სიკეთეებს: ღია საზღვაო გზებს, სტაბილურ ფინანსურ სისტემას, კოლექტიურ უსაფრთხოებას და დავების გადაწყვეტის ჩარჩოებს.

ამიტომაც დავკიდეთ პლაკატი. ჩავერთეთ რიტუალებში. და უმეტესად თავი ავარიდეთ რიტორიკასა და რეალობას შორის არსებული უფსკრულის გამოძახილს.

ეს შეთანხმება აღარ მუშაობს.

პირდაპირ ვიტყვი: ჩვენ ვცხოვრობთ რღვევის და არა გარდამავალი ეტაპის ეპოქაში.

ბოლო ორი ათწლეულის განმავლობაში ფინანსურმა, ჯანდაცვის, ენერგეტიკულმა და გეოპოლიტიკურმა კრიზისებმა გამოავლინა უკიდურესი გლობალური ინტეგრაციის რისკები.

ახლახან კი დიდმა ძალებმა ინტეგრაცია იარაღად აქციეს: ტარიფები — ბერკეტად, ფინანსური ინფრასტრუქტურა — ზეწოლის საშუალებად, მიწოდების ჯაჭვები — სისუსტედ, რომელსაც ექსპლუატაციას უკეთებენ.

შეუძლებელია „იცხოვრო სიცრუეში“ ურთიერთსასარგებლო ინტეგრაციის შესახებ, როდესაც ინტეგრაცია შენი დაქვემდებარების წყაროდ იქცევა.

მრავალმხრივი ინსტიტუტები, რომელზეც საშუალო ძალები ეყრდნობოდნენ — WTO, გაერო, COP — მნიშვნელოვნად დასუსტებულია.

შედეგად, ბევრი ქვეყანა ერთსა და იმავე დასკვნამდე მიდის: საჭიროა მეტი სტრატეგიული ავტონომია — ენერგიაში, საკვებში, კრიტიკულ მინერალებში, ფინანსებში და მიწოდების ჯაჭვებში.

ეს იმპულსი გასაგებია. ქვეყანას, რომელსაც არ შეუძლია საკუთარი თავის გამოკვება, ენერგიით უზრუნველყოფა ან დაცვა, არჩევანი თითქმის არ აქვს. როცა წესები აღარ გიცავს, თავად უნდა დაიცვა თავი.

მაგრამ ნათლად დავინახოთ, სად მივყავართ ამას: ციხე-სიმაგრეების სამყარო უფრო ღარიბი, უფრო მყიფე და ნაკლებად მდგრადი იქნება.

და კიდევ ერთი სიმართლე არსებობს: თუ დიდი ძალები საბოლოოდ უარს იტყვიან წესებისა და ღირებულებების თუნდაც ფორმალურ შენარჩუნებაზე და დაუბრკოლებლად მიჰყვებიან ძალასა და ინტერესებს, „ტრანზაქციონალიზმის“ სარგებელი სულ უფრო რთული გასამეორებელი გახდება. ჰეგემონები ვერ შეძლებენ უსასრულოდურთიერთობების მონეტიზაციას.

მოკავშირეები დაიწყებენ დივერსიფიკაციას, გაურკვევლობისგან დაზღვევას, არჩევანის გაზრდას. ეს აღადგენს სუვერენიტეტს — სუვერენიტეტს, რომელიც ადრე წესებზე იყო დაფუძნებული, ხოლო ახლა უფრო მეტად უნარზე იქნება დამყარებული, გაუძლოს ზეწოლას.

როგორც ვთქვი, ეს კლასიკური რისკმენეჯმენტი ფასიანი სიამოვნებაა, მაგრამ სტრატეგიული ავტონომიის, სუვერენიტეტის ეს ფასი შეიძლება გაზიარებული იყოს. კოლექტიური ინვესტიციები მდგრადობაში იაფია, ვიდრე ყველასთვის საკუთარი ციხის აშენება. საერთო სტანდარტები ამცირებს ფრაგმენტაციას. ურთიერთშემავსებლობა დადებითი ჯამია.

საშუალო ძალებისთვის, როგორიცაა კანადა, კითხვა არ არის — მოვერგოთ თუ არა ახალ რეალობას. უნდა მოვერგოთ. კითხვა ის არის: მოვერგებით მხოლოდ კედლების ამაღლებით, თუ შევძლებთ უფრო ამბიციურს?

კანადა ერთ-ერთი პირველი იყო, ვინც გამოფხიზლების ზარს მოუსმინა და საფუძვლიანად შეცვალა სტრატეგიული პოზიცია.

კანადელებმა იციან, რომ ძველი, კომფორტული დაშვება — თითქოს გეოგრაფია და ალიანსები ავტომატურად გვაძლევდა კეთილდღეობასა და უსაფრთხოებას — აღარ არის მართებული.

ჩვენი ახალი მიდგომა ეფუძნება იმას, რასაც ალექსანდერ სტუბი „ღირებულებებზე დაფუძნებულ რეალიზმს“ უწოდებს — სხვაგვარად რომ ვთქვათ, გვინდა ვიყოთ პრინციპულიც და პრაგმატულიც.

პრინციპულები — ფუნდამენტური ღირებულებების მიმართ ერთგულებაში: სუვერენიტეტი და ტერიტორიული მთლიანობა, ძალის გამოყენების აკრძალვა გაეროს ქარტიის ფარგლებს გარეთ, ადამიანის უფლებების პატივისცემა.

პრაგმატულები — იმ რეალობის აღიარებაში, რომ პროგრესი ხშირად ეტაპობრივია, ინტერესები განსხვავდება და ყველა პარტნიორი ჩვენს ღირებულებებს არ იზიარებს. ჩვენ ფართოდ და სტრატეგიულად ვურთიერთობთ, გახელილი თვალებით. ვმოქმედებთ სამყაროში ისეთად, როგორიც არის — და არ ველოდებით ისეთ სამყაროს, როგორიც გვინდა რომ იყოს.

კანადა აკალიბრებს ურთიერთობებს ისე, რომ მათი სიღრმე ასახავდეს ჩვენს ღირებულებებს. ჩვენ ვანიჭებთ პრიორიტეტს ფართო ჩართულობას, რათა მაქსიმალურად გავზარდოთ ჩვენი გავლენა — მსოფლიო წესრიგის რისკებისა და მომავალი ფსონების გათვალისწინებით.

ჩვენ აღარ ვეყრდნობით მხოლოდ ჩვენი ღირებულებების ძალას — არამედ ჩვენი ძალის ღირებულებასაც.

ჩვენ ვაშენებთ ამ ძალას შინ.

ჩემი მთავრობის მოსვლის შემდეგ შევამცირეთ გადასახადები შემოსავლებზე, კაპიტალურ მოგებაზე და ბიზნესინვესტიციებზე; მოვხსენით ყველა ფედერალური ბარიერი შიდაპროვინციულ ვაჭრობაში; დაჩქარებული წესით ვახორციელებთ ტრილიონი დოლარის ინვესტიციებს ენერგეტიკაში, ხელოვნურ ინტელექტში, კრიტიკულ მინერალებში, ახალ სავაჭრო დერეფნებსა და სხვა სფეროებში.

2030 წლამდე ვაორმაგებთ თავდაცვის ხარჯებს და ამას ვაკეთებთ ისე, რომ გავაძლიეროთ შიდა ინდუსტრიები.

ჩვენ სწრაფად ვახდენთ დივერსიფიკაციას საერთაშორისო ასპარეზზე. გავაფორმეთ ყოვლისმომცველი სტრატეგიული პარტნიორობა ევროკავშირთან, მათ შორის შევუერთდით SAFE-ს — ევროპის თავდაცვის შესყიდვების სისტემას.

ბოლო ექვს თვეში ოთხ კონტინენტზე თორმეტი სხვა სავაჭრო და უსაფრთხოების შეთანხმება გავაფორმეთ.

ბოლო დღეებში კი ახალი სტრატეგიული პარტნიორობები დავამყარეთ ჩინეთთან და ყატართან.

ვაწარმოებთ თავისუფალი ვაჭრობის მოლაპარაკებებს ინდოეთთან, ASEAN-თან, ტაილანდთან, ფილიპინებთან, მერკოსურთან.

გლობალური პრობლემების გადასაჭრელად ვიყენებთ „ცვლად გეომეტრიას“ — სხვადასხვა საკითხზე სხვადასხვა კოალიციებს, ღირებულებებსა და ინტერესებზე დაყრდნობით.

უკრაინასთან დაკავშირებით, ჩვენ ვართ მსურველთა კოალიციის ბირთვული წევრი და ერთ-ერთი უდიდესი ერთ სულ მოსახლეზე დამცველი და უსაფრთხოების მხარდამჭერი.

არქტიკის სუვერენიტეტზე ჩვენ მტკიცედ ვდგავართ გრენლანდიასა და დანიასთან ერთად და სრულად ვუჭერთ მხარს გრენლანდიის უნიკალურ უფლებას, თავად განსაზღვროს საკუთარი მომავალი. ჩვენი ერთგულება მეხუთე მუხლის მიმართ ურყევია.

ჩვენ ვმუშაობთ ნატოს მოკავშირეებთან (მათ შორის სკანდინავიურ-ბალტიურ ქვეყნებთან ), რათა კიდევ უფრო გავამაგროთ ალიანსის ჩრდილოეთი და დასავლეთი ფლანგები — მათ შორის უპრეცედენტო ინვესტიციებით ზეჰორიზონტულ რადარებში, წყალქვეშა ნავებში, ავიაციაში და ადგილზე განლაგებულ ძალებში. კანადა მკაცრად ეწინააღმდეგება გრენლანდიასთან დაკავშირებულ ტარიფებს და მოითხოვს მიზნობრივ მოლაპარაკებებს არქტიკის უსაფრთხოებისა და კეთილდღეობის საერთო მიზნების მისაღწევად.

პლურილატერალურ ვაჭრობაში ჩვენ ვუჭერთ მხარს ძალისხმევას, შეიქმნას ხიდი ტრანს-წყნარი ოკეანის პარტნიორობასა და ევროკავშირს შორის — ახალი სავაჭრო ბლოკი 1.5 მილიარდი ადამიანისთვის.

კრიტიკულ მინერალებზე ვქმნით მყიდველთა კლუბებს G7-ის ფარგლებში, რათა მსოფლიო გათავისუფლდეს კონცენტრირებული მიწოდებისგან.

ხელოვნურ ინტელექტში ვთანამშრომლობთ თანამოაზრე დემოკრატიებთან, რათა საბოლოოდ არ დაგვჭირდეს არჩევანი ჰეგემონებსა და ჰიპერსკეილერებს შორის.

ეს არ არის გულუბრყვილო მულტილატერალიზმი. არც დასუსტებულ ინსტიტუტებზე დაყრდნობა. ეს არის მოქმედი კოალიციების აშენება — საკითხიდან საკითხამდე — პარტნიორებთან, ვისთანაც საკმარისი საერთო გვაქვს ერთობლივი მოქმედებისთვის. ზოგ შემთხვევაში ეს იქნება ქვეყნების დიდი უმრავლესობა.

და ეს არის ვაჭრობის, ინვესტიციისა და კულტურის მჭიდრო ქსელის შექმნა, რომელზეც მომავალ გამოწვევებსა და შესაძლებლობებში დავეყრდნობით.

საშუალო ძალებმა ერთად უნდა იმოქმედონ, რადგან თუ მაგიდასთან არ ხარ, მენიუში ხარ.

დიდ ძალებს შეუძლიათ მარტო თამაში — მათ აქვთ ბაზრის ზომა, სამხედრო შესაძლებლობები და ბერკეტები პირობების დასაწესებლად. საშუალო ძალებს — არა.

და როცა ჰეგემონთან მხოლოდ ორმხრივად ვლაპარაკობთ, სუსტ პოზიციაში ვიმყოფებით, ვიღებთ იმას, რასაც გვთავაზობენ. ვეჯიბრებით ერთმანეთს, ვინ იქნება უფრო დამყოლი.

ეს არ არის სუვერენიტეტი. ეს არის სუვერენიტეტის თამაში დაქვემდებარების მიღებით.

დიდ ძალათა კონკურენციის სამყაროში შუაში მყოფ ქვეყნებს არჩევანი აქვთ: ერთმანეთს შეეჯიბრონ კეთილგანწყობისთვის, თუ გაერთიანდნენ და შექმნან მესამე გზა — გავლენიანი გზა.

მყარ ძალაზე ზრდამ არ უნდა დაგვაბრმავოს იმ ფაქტის მიმართ, რომ ლეგიტიმურობის, მთლიანობისა და წესების ძალა კვლავ ძლიერი დარჩება — თუ ერთად ავამოქმედებთ.

და აქ ვუბრუნდები ჰაველს.

რას ნიშნავს საშუალო ძალებისთვის „ცხოვრება სიმართლეში“?

ეს ნიშნავს რეალობის სახელის დარქმევას. შეწყვიტეთ „წესებზე დაფუძნებული საერთაშორისო წესრიგის“ მოხმობა ისე, თითქოს ის კვლავ მუშაობს ისე, როგორც აღწერილია. უწოდეთ სისტემას ის, რაც არის: დიდი ძალების მზარდი კონკურენციის პერიოდი, სადაც ყველაზე ძლიერები ეკონომიკურ ინტეგრაციას ზეწოლის იარაღად იყენებენ.

ეს ნიშნავს თანმიმდევრულ მოქმედებას. ერთნაირი სტანდარტების გამოყენებას მოკავშირეებსა და მეტოქეებზე. როცა საშუალო ძალები აკრიტიკებენ ეკონომიკურ ზეწოლას ერთი მხრიდან და დუმილს ინარჩუნებენ მეორეზე — ისინი კვლავ ტოვებენ პლაკატს ფანჯარაში.

ეს ნიშნავს იმის აშენებას, რისიც გვჯერა. ძველი წესრიგის დაბრუნების მოლოდინის ნაცვლად — ისეთი ინსტიტუტებისა და შეთანხმებების შექმნას, რომლებიც რეალურად მუშაობს.

და ეს ნიშნავს ზეწოლის ბერკეტების შემცირებას. ძლიერი შიდა ეკონომიკის აშენება ყოველთვის უნდა იყოს მთავრობის მთავარი პრიორიტეტი. საერთაშორისო დივერსიფიკაცია არა მხოლოდ ეკონომიკური წინდახედულობაა — ეს არის გულწრფელი საგარეო პოლიტიკის მატერიალური საფუძველი. ქვეყნები იმსახურებენ პრინციპულ პოზიციებს მაშინ, როცა ამცირებენ საკუთარ მოწყვლადობას შურისძიების მიმართ.

კანადას აქვს ის, რაც მსოფლიოს სჭირდება. ჩვენ ენერგეტიკული ზესახელმწიფო ვართ. გვაქვს კრიტიკული მინერალების უზარმაზარი მარაგი. გვყავს მსოფლიოში ყველაზე განათლებული მოსახლეობა. ჩვენი საპენსიო ფონდები მსოფლიოში ყველაზე მსხვილი და დახვეწილია. გვაქვს კაპიტალი, ტალანტი და მთავრობა, რომელსაც აქვს უზარმაზარი ფისკალური შესაძლებლობები გადამწყვეტი მოქმედებისთვის.

და გვაქვს ღირებულებები, რომელთა მიმართ სხვები ისწრაფვიან.

კანადა არის პლურალისტური საზოგადოება, რომელიც მუშაობს. ჩვენი საჯარო სივრცე ხმაურიანი, მრავალფეროვანი და თავისუფალია. კანადელები კვლავ ერთგულნი არიან მდგრადობის.

ჩვენ ვართ სტაბილური, სანდო პარტნიორი — სამყაროში, რომელიც ასეთად აღარ არის — პარტნიორი, რომელიც ურთიერთობებს აშენებს და აფასებს გრძელვადიან პერსპექტივაში.

კანადას აქვს კიდევ რაღაც: გააზრება იმისა, რაც ხდება, და გადაწყვეტილება, იმოქმედოს შესაბამისად.

ჩვენ გვესმის, რომ ეს რღვევა უფრო მეტს მოითხოვს, ვიდრე ადაპტაციას. ის მოითხოვს გულწრფელობას სამყაროს მიმართ — ისეთად, როგორიც არის.

ჩვენ ვიღებთ პლაკატს ფანჯრიდან.

ძველი წესრიგი აღარ დაბრუნდება. არ უნდა ვიგლოვოთ იგი. ნოსტალგია არ არის სტრატეგია.

მაგრამ ბზარიდან შეგვიძლია ავაშენოთ რაღაც უკეთესი, ძლიერი და უფრო სამართლიანი.

ეს არის საშუალო ძალების ამოცანა — მათ აქვთ ყველაზე მეტი დასაკარგი ციხე-სიმაგრეების სამყაროში და ყველაზე მეტი მოსაპოვებელი ნამდვილი თანამშრომლობის სამყაროში.

ძლიერებს აქვთ თავიანთი ძალა. მაგრამ ჩვენც გვაქვს რაღაც — უნარი, შევწყვიტოთ მოჩვენება, დავარქვათ სახელი რეალობას, გავაძლიეროთ საკუთარი თავი შინ და ვიმოქმედოთ ერთად.

ეს არის კანადის გზა. ჩვენ მას ღიად და თავდაჯერებულად ვირჩევთ.

და ეს არის გზა, რომელიც ღიაა ნებისმიერი ქვეყნისთვის, ვინც მზად არის, მას ჩვენთან ერთად დაადგეს.