USD 2.6080
EUR 2.9721
RUB 3.0937
Tbilisi
«The Guardian» (დიდი ბრიტანეთი): „ქრთამები და მიმალვები: როგორ ცდილობენ უკრაინელები არმიაში გაწვევიდან თავის არიდებას“
Date:  3655

დიდი ბრიტანეთის გაზეთ „გარდიანში“ (The Guardian) გამოქვეყნებულია სტატია სათაურით „ქრთამები და მიმალვები: როგორ ცდილობენ უკრაინელები არმიაში გაწვევიდან თავის არიდებას“ (ავტორი - შონ უოლკერი).

გთავაზობთ პუბლიკაციას მცირე შემოკლებით:

უკრაინელ მამაკაცთა ნაწილი დანაზოგ ფულს იმაში ხარჯავს, რომ ჯარში არ გაიწვიონ და ფრონტზე არ მოხვდნენ, მაგრამ ისინი, ვინც უკვე ფრონტზე იბრძვის, ასეთ ქცევას სამშობლოს ღალატად თვლიან.

რამდენიმე თვის წინ უკრაინიის ტერიტორიიდან გასვლისას 39 წლის ოდესელმა მესაზღვრეებს დოკუმენტი აჩვენა, რომლის თანახმად, მას ხერხემლის სერიოზული ტრამვა ჰქონდა და, შესაბამისად, გათავისუფლებული იყო სამხედრო სამსახურისგან. მას უფლება ეძლეოდა ქვეყნიდან გასულიყო თავისი სურვილისამებრ: აკრძალვა მას არ ეხებოდა.

„ერთმა მესაზღვრემ დამცინავად მკითხა: „როგორც ჩანს, ხერხემლის გამრუდება თქვენი საავადმყოფოს საყვარელი დიაგნოზია, ხომ?“, - იხსენებს მამაკაცი, რომელმაც ვინაობის გამხელა არ ისურვა, - მე მივხვდი, რომ ისინი საქმის კურსში იყვნენ და მათთვის მე პირველი არ ვარ, ვისაც ჯანმრთელობის ცნობაში ხერხემლის პრობლემა ეწერა. მაგრამ რადგანაც მათ ჩემთვის ხელის შეშლა არ შეეძლოთ, ამიტომ ხელი ჩაიქნიეს და გამიშვეს“.

ანონიმმა მამაკაცმა აღიარა, რომ სამხედრო კომისარიატში 5 ათასი დოლარი გადაიხადა ქრთამის სახით, რათა თავი აერიდებინა უკრაინის არმიაში გაწვევისა და ფრონტის წინა ხაზზე გაგზავნისათვის

„მივხვდი, რომ სანგარში ჯდომას ვერ გავუძლებდი, ამიტომაც ავიღე ჩემი დანაზოგი და „საქმის მომგვარებელს“ დავუკავშირდი. ყველამ იცის, სად უნდა მოძებნოს ასეთი კაცი. გადავუხადე ნაღდი ფულით. შემდეგ მან გამგზავნა საავადმყოფოში, სადაც ხერხემლის მაგნიტურ-რეზონანსული ტომოგრაფია გამიკეთეს და სამედიცინო დასკვნა მომცეს, რომ მე ხერხემლის სერიოზული პათოლოგია მაქვს. ამ დასკვნის საფუძველზე ქვეყნიდან გასვლის დოკუმენტიც ავიღე. ისეთი შთაბეჭდილება შემექმნა, რომ ყოველ ეტაპზე, სადაც კი მივიდოდი, ვგრძნობდი, რომ ამ ადამიანებმა არათუ იცოდნენ, რასაც აკეთებდნენ, არამედ „წილშიც იჯდნენ“, - ამბობს ანონიმი მამაკაცი.

ზოგიერთი ცნობით, უკრაინაში რუსეთის ჯარის შეჭრის შემდეგ ქვეყანა არალეგალურად დატოვა ათი ათასობით უკრაინელმა, ბევრმა ქრთამის მეშვეობით.

რადგანაც უკრაინის სამხედრო კომისარიატებში მექრთამეობამ მაღალ დონეს მიაღწია, 11 აგვისტოს ქვეყნის პრეზიდენტმა ვოლოდიმირ ზელენსკიმ საოლქო კომისარიატების ყველა ხელმძღვანელი გაათავისუფლა ზურგის სამხედრო სტრუქტურებში გაბატონებული კორუფციის გამო. „ეს სისტემა ისეთმა ადამიანებმა უნდა მართონ, რომლებმაც იციან, თუ რა არის ომი და რატომ არის ცინიზმი და მექრთამეობა ქვეყნის ღალატი ომის დროს“, - განაცხადა პრეზიდენტმა მოსახლეობისადმი ვიდეომიმართვის დროს.

ოდესა, უკრაინის შავიზღვისპირა ქალაქი, მაქინაციისა და ჯარიდან თავი არიდების („უკლონიზმის“) გაუგონარ კერად იქცა: ადგილობრივი საოლქო სამხედრო კომისარი მას შემდეგ დააპატიმრეს, როცა მას ხუთი მილიონი დოლარის „დანაზოგი“ უპოვეს და ესპანეთში მდიდრული ვილის მფლობელობა დაუდგინეს. ამჟამად კორუმპირებული ჩინოვნიკების სამართლებრივი დევნა უკრაინის მთელ ტერიტორიაზე მიმდინარეობს - სამხედრო კომისარიატებში მექრთამეობის ფაქტებთან დაკავშირებით თითქმის ასამდე სისხლის სამართლის საქმეა აღძრული.

„ცინიზმი ყველგან ერთნაირია. ესაა უკანონო გამდიდრება, უკანონოდ მიღებული შემოსავლების ლეგალიზება, სამსახურებრივი მდგომარეობით ბოროტად სარგებლობა, სამხედრო ვალდებულთა უკანონოდ გადაყვანა საზღვარზე“, - განაცხადა პრეზიდენტმა გასულ ხუთშაბათს.

რეზონანსული კორუფციული სკანდალი გაზეთების პირველ გვერდებზე მოხვდა, მაგრამ რუსეთთან წელიწადნახევრიანი ომის პირობებში ასეთი მოვლენები კიევისათვის კიდევ უფრო მეტ საფრთხეს ქმნის.

ომის პირველივე კვირეებში ასობით ათასი რიგითი უკრაინელი, პატრიოტიული სულისკვეთების ტალღაზე, ჯარში მოხალისედ ჩაეწერა, რათა ქვეყნის დამოუკიდებლობა დაეცვა და რუსეთის არმიის პირველი შეტევა უკუეგდო. მაგრამ მას შემდეგ უკვე დიდი დრო გავიდა. პირველი ახალწვეულებიდან და მოხალისეებიდან ბევრი უკვე დაღუპულია, დაჭრილია ან მუდმივ ინვალიდად არის გადაქცეული, უკრაინის არმიას კი ჯარისკაცები, ახალწვეულები ჭირდება, რომ ბრძოლისუნარიანი იყოს. დღეისათვის ისინი, „ვისაც მამულისათვის გული კვლავ უძგერს“, უკვე დიდი ხანია მოხალისედ არიან ჩაწერილნი და ჯარში მსახურობენ, იმათ კი, ვინც სახლში არიან დარჩენილნი, არმიაში სამსახური არ სურთ.

მრავალშვილიანი მამები, ინვალიდები და სტრატეგიულად მნიშვნელოვანი საწარმოების თნამშრომლები ჯარში გაწვევისაგან თავისუფლდებიან, მაგრამ დანარჩენები ვალდებულნი არიან არმიაში იმსახურონ, თუ ისინი უწყებას მიიღებენ. სამობილიზაციო ბრიგადები ქუჩა-ქუჩა დადიან, ეზოებში შედიან და კარიდან კარზე აკაკუნებენ უწყებების გადასაცემად. ზოგჯერ გასაწვევი ასაკის მამაკაცები მათ წინააღმდეგობას უწევენ, თუმცა სამობილიზაციო ბრიგადის წევრებიც, თავის მხრივ, არმიაში სამსახურის უარმყოფებს კარგად  „ფუთავენ“, ავტოფურგონებში ათავსებენ და პირდაპირ კომისარიატებში, შესაკრებ პუნქტებში  მიჰყავთ.

ზოგიერთი უკრაინელი მამაკაცის თქმით, მათ, რა თქმა უნდა, უწყების მიღება არ სიამოვნებთ, მაგრამ თუ ჯარში გაიწვევენ, იმსახურებენ კიდეც, მაგრამ არიან ისეთებიც, რომლებიც  თავგანწირულად ცდილობენ ჯარში სამსახურის თავიდან არიდებას, თუმცა მათ საოცნებო ხუთი ათასი დოლარი ჯიბეში არ აქვთ.

ოდესაში, ისევე როგორც უკრაინის უმრავლეს ქალაქებში, ურთიერთობისათვის „ტელეგრამ-არხებით“ სარგებლობენ, რომლის მეშვეობითაც მომხმარებლები ერთმანეთს უზიარებენ ცნობებს, თუ სად და რომელ ადგილზე არიან კომისარიატების თანამშრომლები, რათა სამხედროვალდებულებმა მიმალვა მოასწრონ. ინფორმაციები და შეტყობინებები ყოველ ხუთ წუთში ახლდება.

მობილიზებული ახალწვეულები ფრონტზე გაგზავნის წინ რამდენიმე კვირაში „ახალგაზრდა მებრძოლის“ მოკლე კურსს გადიან. ზოგიერთებს დიდ ბრიტანეთში გზავნიან მოსამზადებლად - ფრონტის წინა ხაზზე ბრძოლის მეთოდების შესასწავლად, თუმცა როცა ისინი ბრუნდებიან და მოწინააღმდეგის პირისპირ აღმოჩნდებიან ხოლმე, დასავლური წრთვნა ბრძოლის ველზე არაეფექტურობას აჩვენებს. ძალიან დიდია დაღუპულთა და დაჭრილთა რაოდენობა.

მოკლედ, რისკები და ფსონები ძალიან მაღალია, ამიტომ ბევრი მობილიზაციას თავს ისე არიდებს, როგორც შეუძლია. ისინი, ვინც უკვე გაწვევის უწყება მიიღო, არცთუ იშვიათად სახლებში იკეტებიან, კარს არ აღებენ, რომ კომისარიატებში ძალით არ წაიყვანონ.

„არის ადამიანთა ორი კატეგორია: ერთნი უკვე არმიაში არიან, მეორენი კი სახლებში არიან მიმალულნი და ქუჩაში გამოსვლისა ეშინიათ, რათა კომისარიატის თანამშრომლებმა შესაკრებ პუნქტში არ წაიყვანონ. მათ ჯარისკაცების ხელფასის მატება არ აინტერესებთ, არმიაში სამსახური არ სურთ“, - ამბობს ერთ-ერთი პიროვნება, რომელიც საქმეში კარგად არის ჩახედული.

ახალგაზრდა ქალმა, რომელმაც სახელის გამხელა არ ისურვა, გაიხსენა სცენა, რომელიც კიევის ერთ-ერთ ღამის კლუბში მოხდა მიმდინარე ზაფხულის დასაწყისში: „როგორც ათი საათი შესრულდა, სამხედრო წესების თანახმად, კლუბი უნდა დახურულიყო. ამ დროს შენობაში ფორმიანი შეიარაღებული ადამიანები შემოიჭრნენ, ქალები განაცალკევეს და გარეთ გაუშვეს, მამაკაცებს კი უწყებები მისცეს. ჩემს მეუღლეს მნიშვნელოვანი სამსახური აქვს, ამიტომ ის გაწვევისაგან გათავისუფლებულია, ჩემი ნათესავი „ქუჩაში დაჭერების ოპერაციას“ როგორღაც გადაურჩა და ახლა სახლში ზის, გარეთ დიდი ხანია არ გამოდის“.

უკრაინელები იმ თანამემამულეებს, რომლებიც არმიაში გაწვევას თავს არიდებენ (ანუ „უკლონისტებს“), მოღალატეებად თვლიან. ქვეყნის პოლიტიკურმა ხელმძღვანელობამ მობილიზაციასთან დაკავშირებული სირთულეები აღიარა, მიიღო შესაბამისი ზომები სამხედრო კომისარიატების გადაჭარბებული მცდელობის აღსაკვეთად, მაგრამ იმავდროულად განაცხადა, რომ არმიაში გაწვევის გარეშე რუსეთს ვერ დაამარცხებენ. როგორც ცნობილია, თავის მხრივ, კრემლმა ასობით ათასი ახალგაზრდა გაიწვია არმიაში.

„რა თქმა უნდა, მობილიზაცია არავისთვის სასიამოვნო არ არის და ეს მოსალოდნელიც იყო“, - აღიარა ამას წინათ ინტერვიუში პრეზიდენტის მრჩეველმა მიხეილ პოდოლიაკმა.

„ისინი, ვინც თავიანთი შინაგანი მოწოდებით ჩაეწერნენ ჯარში მოხალისედ ომის დაწყებისას, ყველაზე მეტად არიან პატრიოტები, მაგრამ 17-თვიანი ბრძოლით დაიღალნენ და მათი შეცვლა აუცილებელია. რასაკვირველია, ომის დროს ჯარში სამსახური საშინელებაა - შეიძლება დაიღუპო და დასახიჩრდე. აბა, წარმოიდგინეთ: ახლა 21-ე საუკუნეა, უნივერსიტეტი გაქვთ დამთავრებული, სამსახურს იწყებთ, ამ დროს კი ხელში შაშხანას იღებ და იძულებული ხართ საკუთარი სახლი დაიცვა. სწორედ ამიტომ პრეზიდენტი ცდილობს მოსახლეობას აუხსნას, თუ რა დევს სასწორზე, როცა იბრძვი - ქვეყნის მომავალი და ხალხის ბედი“, - ამბობს მიხეილ პოდოლიაკი.

წყარო: https://www.theguardian.com/world/2023/aug/15/bribes-and-hiding-at-home-the-ukrainian-men-trying-to-avoid-conscription

 

World
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

See all
Survey
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
Vote
By the way