«The Print» (ინდოეთი): „რატომ სთხოვა მხარდაჭერა ვლადიმერ პუტინმა ირანისა და თურქეთის პრეზიდენტებს და არა თავის ინდოელ „მეგობარს“ ნარენდრა მოდის და ჩინელ „ძმას“ სი ძინ პინს“

თარიღი: 468

ინდური პოპულარული ინგლისურენოვანი გამოცემა The Print („ანაბეჭდი“) აქვეყნებს სტატიას სათაურით „რატომ სთხოვა მხარდაჭერა ვლადიმერ პუტინმა ირანისა და თურქეთის პრეზიდენტებს და არა თავის ინდოელ „მეგობარს“ ნარენდრა მოდის და ჩინელ „ძმას“ სი ძინ პინს“ (ავტორი - სეშადრი ჩარი).

გთავაზობთ პუბლიკაციის შინაარსს:

„ვაგნერის“ ამბოხებასთან დაკავშირებით ბოლო სიტყვა ჯერ არ თქმულა და წერტილიც არ დასმულა. ვლადიმერ პუტინის ყოფილი შეფ-მზარეულის და „გამოცდილი მეგობრის“ ევგენი პრიგპჯინის მიერ გამოხატული დაუმორჩილებლობის მთავარი მიზეზები ჯერ კიდევ საიდუმლოებითაა მოცული. როგორც მისი მოულოდნელი დაწყება და ასევე მოულოდნელი შეწყვეტა ბევრ კითხვებს და ეჭვებს ბადებს. საინტერესო ისაა, რომ „ვაგნერს“ აფრიკისა და ახლო აღმოსავლეთის მრავალ ქვეყანაში აქვს „ფესვები გადგმული“ და ევგენი პრიგოჟინი კრემლის ბევრ დელიკატურ დავალებას ასრულებდა. მთლიანობაში არ არის გამორიცხული, რომ უახლოეს მომავალშის არაფერი არ გაირკვევა და გადატრიალების მცდელობის ირგვლივ ყველაფერი სიბნელით იქნება მოცული. არავინ იცის, თუ რამდენად მართალია ჩეჩენი ლიდერის - ევგენი პრიგოჟინის „ყოფილი“ მეგობრის - რამზან კადიროვის მიერ ნათქვამი - „ვაგნერის“ მეთაური ნაწყენი იყო იმით, რომ ბახმუტის დაკავების შემდეგ იგი ჯილდოს ელოდა და უარი მიიღო - მის ქალიშვილებს პოლინას და ვერონიკას, სანქტ-პეტერბურგში მიწის დიდი ნაკვეთები უფასოდ არ გამოუყვეს.

ასე იყო თუ ისე, ვლადიმერ პუტინმა სწრაფი რეაგირება მოახდინა „ვაგნერის“ ამბოხზე და ალექსანდრე ლუკაშენკოს პირით ყოფილ მეგობარს ევგენი პრიგოჟინს შეუთვალა, რომ თუ არ გაჩერდებოდა და მოსკოვისაკენ წინსვლას გააგრძელებდა, მისდამი დაქვემდებარებული ქვედანაყოფები დაუნდობლად განადგურდებოდნენ.

თავდაპირველად, როგორც კი „ვაგნერის“ ამბოხი გახდა ცნობილი, ვლადიმერ პუტინი, თავი რომ დაეზღვია, დაუკავშირდა თურქეთისა და ირანის ლიდერებს და მათ დახმარება სთხოვა. მართალია, ანკარამ და თეირანმა დასავლეთის გასაგონად განაცხადეს, რომ ამბოხება „რუსეთის შიდაპოლიტიკური საკითხია“ და მასში არ ჩაერეოდნენ, მაგრამ სინამდვილეში, რეჯეფ ერდოღანმა და იბრაჰიმ რაისმა, როგორც ჩანს, მხარდაჭერა მაინც აღუთქვეს. ამის შემდეგ კი ვლადიმერ პუტინმა ალექსანდრე ლუკაშენკოს დაურეკა და უთხრა, თუ რა უნდა გადაეცა მას ევგენი პრიგოჟინისათვის.

მაგრამ ამ სიტუაციაში უცნაური ისაა, რომ ვლადიმერ პუტინმა, რომელიც ინდოეთს „დიდ და ძლიერ სახელმწიფოდ“, ხოლო პრემიერ-მინისტრს ნარენდრა მოდის - „ძვირფას მეგობრად“ თვლის, ნიუ-დელის დახმარებისთვის არ მიმართა.

სხვათა შორის, ზუსტად იმ დღეს, როცა „ვაგნერის“ ამბოხება ხდებოდა, ინდოეთსა და შეერთებულ შტატებს შორის გაფორმდა ხელშეკრულებები როგორც სტრატეგიული პარტნიორობის, ასევე მაღალი ტექნოლოგიების სფეროში თანამშრომლობის შესახებ. გარდა ამისა, ერთობლივ განცხადებაში ორივე მხარემ ღრმა შეშფოთება გამოხატეს უკრაინაში მძიმე ჰუმანიტარული მდგომარეობის შესახებ და კიევს დაპირდნენ, რომ ამ მხრივ დახმარებას გააგრძელებდნენ. მართალია, დოკუმენტში რუსეთი ნახსენები არ არის, მაგრამ გასაგებია, რომ იმ დროს, როცა ვაშინგტონი და ნიუ-დელი კიევს სოლიდარობას უცხადებენ, ინდოეთისადმი მიმართვა მხარდაჭერისათვის კრემლისა და პირადად ვლადიმერ პუტინისათვის არაპრესტიჟული იქნებოდა, რაც აბსოლუტურად გასაგებია.

ამასთან, გაოცებას იწვევს სხვა რამ: თუ ინდოეთისადმი თხოვნა არაპრესტიჟული იქნებოდა, მაშ რატომ არ მიმართა მხარდაჭერისათვის ვლადიმერ პუტინმა თავის იდეოლოგიურ „ძმას“ - ჩინეთის ლიდერს სი ძინპინს, რომელთანაც „უსაზღვრო მეგობრობის“ ფიცი აქვს დადებული?

ჩინეთი დუმილს ინარჩუნებდა იმ მომენტიდან, როცა პირველი ცნობები გავრცელდა ამბოხების თაობაზე. „ცისქვეშეთმა“ პირველი ოფიციალური განცხადება მხოლოდ პეკინში რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილის ანდრეი რუდენკოს შეხვედრისა და საუბრის შემდეგ გააკეთა და ხაზი გაუსვა, რომ „მომხდარი ფაქტი რუსეთის საშინაო საქმეს წარმოადგენს“, თუმცა იქვე დააფიქსირა მხარდაჭერა რუსეთის ხელისუფლების ძალისხმევის მიმართ, სტაბილურობისა და განვითარების მიზნით.

მიუხედავად იმისა, რომ „ვაგნერის“ ამბოხება წარუმატებელი გამოდგა, მან მაინც აჩვენა ის გეოპოლიტიკური ცვლილება, რაც წყნარი და ინდოეთის ოკეანეების რეგიონში ხდება კრემლთან მიმართებით - ერთი მხრივ, რუსეთს და ინდოეთს, მეორე მხრივ, რუსეთს და ჩინეთს შორის. რასაკვირველია, ჩინეთიც და რუსეთიც მხედველობაში მიიღებს ინდოეთის სტრატეგიული პარტნიორობას აშშ-სთან და ნიუ-დელის შებრუნებას პირით ვაშინგტონისაკენ არაორზრავნად შეაფასებენ.

იმ დროს, როცა სი ძინპინი მზადაა ინდოეთის ასეთი „შებრუნებისთვის“ ამერიკისაკენ (პეკინს ინდოეთთან ძველი მტრობა აქვს საზღვრებთან დაკავშირებით), ვლადიმერ პუტინისათვის, ალბათ მძიმე იქნება ჩინეთისაგან და ინდოეთისაგან დისტანცირება, თანაც ვაშინგტონთან და დასავლეთთან კონფრონტაციის პირობებში. არ არის გამორიცხული, რომ მოსკოვმა „ვაგნერელები“ თურქეთს და ირანს გაუგზავნოს დასახმარებლად, რაც რეგიონში უსაფრთხოების მდგომარეობაზე ნეგატიურ გავლენას მოახდენს.

ინდოეთისათვის აუცილებელია სიფხიზლე არ მოადუნოს და იმავდროულად მოსკოვთან თანამშრომლობა გააგრძელოს, უკრაინის ომის შეწყვეტის მიზნით. საბოლოო ჯამში ნიუ-დელისათვის უფრო მეტი მნიშვნელობა აქვს რუსეთის ეკონომიკურ განვითარებას, ვიდრე ლოდინს უკრაინის ეკონომიკის აღდგენისათვის.

წყარო: https://theprint.in/opinion/why-putin-reached-out-to-iran-and-turkey-but-not-to-friend-modi-or-brother-xi-jinping/1648221/

ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.

არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.

ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.

რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.

ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.

ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.

ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი	ტრამპის ძირითადი მიდგომა	არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი	პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა	ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი	მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა	„რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO	ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება	America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი	ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები	სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.