,
ბრიტანული გამოცემა „სფექთეითორი“ (The Spectator) აქვეყნებს პოლიტიკური მიმომხილველის, პოლიტოლოგიის პროფესორის მარკ გალეოთის სტატიას, რომელიც რუსეთის პრეზიდენტის ვლადიმერ პუტინის უახლოესი გარემოცვის ერთ-ერთ წარმომადგენელს - უშიშროების საბჭოს მდივანს ნიკოლაი პატრუშევს ეხება. პუბლიკაციის სათაურიც საკმაოდ შთამბეჭდავია: „ნიკოლაი პატრუშევი - კაცი, რომელიც პუტინს ყურში შხამს აწვეთებს“.
გთავაზობთ პუბლიკაციას მცირე შემოკლებით:
მე რომ ვლადიმერ პუტინის უახლოესი გარემოცვიდან ისეთი ადამიანის ამორჩევა შემეძლოს, რომელსაც ყველაზე საშიშ კაცად ჩავთვლიდი, ის, ალბათ, ნიკოლაი პლატონოვიჩ პატრუშევი იქნებოდა - უშიშროების საბჭოს მდივანი და იმავდროულად [პრეზიდენტთან] ყველაზე ახლოს მდგომი პიროვნება ეროვნული უსაფრთხოების მრჩეველთა რუსულ სისტემაში. ნიკოლაი პატრუშევის რეპუტაცია განუხრელად იზრდებოდა იმის მანიშნებლად, თუ როგორ იხრება რუსეთი ნეოკოლონიური იმპერიალიზმისაკენ. ამ მხრივ, იგი ყველაზე საუკუთესო მაგალითია იმისა, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე უკეთ იქნეს მიმართული პუტინის ხროვის ყველაზე ცუდი იმპულსები. ამიტომ, სამწუხაროდ, როცა ნიკოლაი პატრუშევი ლაპარაკობს, მას ყოველთვის უნდა მოვუსმინოთ.
ბოლოსდაბოლოს, ის არამარტო მიმართავს, არამედ აყალიბებს და ქმნის ცუდ იმპულსებს. თავისთავად უშიშროების საბჭო არ არის ძველებური საბჭოთა პოლიტბიურო, როგორც ამას ზოგიერთები ვარაუდობენ. მართალია, საბჭოს შემადგენლობაში მაღალი თანამდებობის მქონე პირები შედიან, უსაფრთხოების საკითხებთან დაკავშირებულნი, ზოგადად საბჭო მაინც არ ითვლება იმ ორგანოდ, რომელიც გადაწყვეტილებებს იღებს.
მაგრამ საქმი ისაა, რომ ნიკოლაი პატრუშევის ხელმძღვანელობის პერიოდში რუსეთის უშიშროების საბჭო პუტინის სახელმწიფოში ერთ-ერთი უძლიერეს ინსტიტუტად გადაიქცა. ფორმალურად ის პრეზიდენტის ადმინისტრაციის ერთ-ერთ ნაწილად ითვლება, მაგრამ პრაქტიკულად უშიშროების საბჭო მნიშვნელოვანი დონის ავტონომიურობით სარგებლობს მოსკოვის იპატიევის შესახვევში მდებარე თავისი დახურული ოფისებით. ნიკოლაი პატრუშევი არავის არ ექვემდებარება, ვლადიმერ პუტინის გარდა.
სერ ჰემფრისა და ჯიმი ჰაკერის მსგავსად, რომლებიც თავიანთი გამონათქვამებით - „დიახ, მინისტრო“ და „დიახ, პრემიერ-მინისტრო“ - მსოფლიოში ბიუროკრატული სისტემის შეუდარებელ დამნერგავებს წარმოადგენენ, ნიკოლაი პატრუშევიც ძლიერ, მაგრამ იმავდროულად შეუმჩნეველ გავლენას ახდენს თავის პატრონზე. იგი კარგად არის გაწაფული იმ ინფორმაციის გაკონტროლებაში, რომელსაც ყოველდღიურად აწოდებენ და მაგიდაზე უდევს. როცა საქმე ეხება უსაფრთხოების საკითხებს (რომლებიც, მისი აზრით, ყველაფერს მოიცავს), სწორედ ნიკოლაი პატრუშევი აყენებს პოლიტიკური დილემის წინაშე პრეზიდენტს და მას მოქმედების ვარიანტებს სთავაზობს. პუტინს, როგორც ცნობილია, არ უყვარს და ღიზიანდება, როცა მას ვინმე რაღაცას ურჩევს და ამით თითქოსდა მის „მართვას ცდილობენ“, მაგრამ ნიკოლაი პატრუშევის ტალანტი იმაში გამოიხატება, რომ მან, როგორც ლავრენტი ბერიამ იცოდა რა სურდა იოსებ სტალინს, ასევე ზუსტად იცის, თუ როგორ მოახდინოს გავლენა სახიფათო და საშიშ მეფეზე.
ძნელია იმის თქმა, თუ რამდენად გულწრფელად სჯერა ვლადიმერ პუტინს თავისივე მიერ გაკეთებულ საკმაოდ უცნაური განცხადებებისა. რაც შეეხება პატრუშევს, სიტუაციაში ჩახედული დამკვირვებლები თანხმდებიან იმაში, რომ უშიშროების საბოს მდივანი აბსოლუტურად არის დარწმუნებული ერთ საკითხში: რუსეთი მზაკვრული „ანგლო-საქსური“ შეთქმულების წინაშე დგას, მმართველი რეჟიმის დამხობისა და სახელმწიფოს დაშლის მიზნით. რაც უფრო კონფრონტაციული ხდება პუტინი [დასავლეთთან მიმართებით], მით უფრო ძლიერდება ნიკოლაი პატრუშევი და, შესაბამისად, მით უფრო მცირდება განსხვავება მის პირად პოზიციასა და სახელმწიფო პოლიტიკას შორის.
ამის შედეგად, ნიკოლაი პატრუშევის იშვიათი ინტერვიუები რუსულ მასმედიაში - იგი საკუთარი თავის რეკლამას არ ახდენს - გარკვეული მოვლენების ერთგვარ შეუცვლელ წინამძღვრებს წარმოადგენენ. თავის ბოლო სტატიაში, რომელიც ოფიციალურ სამთავრობო გამოცემაში „როსიისკაია გაზეტაში“ გამოქვეყნდა, ნიკოლაი პატრუშევი ადასტურებს პოზიციას, რომლის თანახმად, უკრაინის ომი სინამდვილეში მხოლოდ ფართო ბრძოლის ერთ-ერთ ნაწილს წარმოადგენს იმ კოლექტიური დასავლეთისა და ნატოს წინააღმდეგ, რომლებმაც „უკრაინა ერთ დიდ სამხედრო ბანაკად გადააქცია“. ის, რომ ჩვენ უკრაინას იარაღს და საბრძოლო მასალებს ვუგზავნით, ვაწვდით სადაზვერვო მონაცემებს“, მისი თვალსაზრისით, არის არა როგორც დახმარება ქვეყნისადმი, რომლის ტერიტორია ულმობელმა და მტრულმა ქვეყანამ მიიტაცა, არამედ როგორც ჩვენი ბოროტი ანტირუსული ზრახვების დადასტურება. სტატიაში ნიკოლაი პატრუშევი ამტკიცებს, რომ ომი რუსეთმა [უფრო დიდი] ომის თავიდან აცილებისთვის დაიწყო. მან ასევე გაამძაფრა რიტორიკა და დასავლეთს აფრთხილებს, რომ „ამერიკელი პოლიტიკოსები, რომლებიც საკუთარი პროპაგანდის ხაფანგში მოხვდნენ, ძველებურად არიან დარწმუნებულნი, რომ რუსეთთან პირდაპირი კონფლიქტის დროს ამერიკას შეუძლია ისეთი პრევენციული დარტყმის მიყენება, რომელსაც რუსეთ ვერ უპასუხებს“. პატრუშევმა ასეთ პოზიციას „ახლომხედველური და იმავდროულად საშიში სისულელე“ უწოდა. პრინციპში, ის მართალს ამბობს, მაგრამ მხედველობიდან უშვებს იმ ფაქტს, რომ დასავლეთში არავინ არ აკეთებს მსგავს განცხადებებს - რუსეთისადმი პრევენციული დარტყმის მიყენების თაობაზე.
ნიკოლაი პატრუშევი აგრძელებს იმ უკვე ცნობილი დებულების მტკიცებას, რომ „რუსეთი ითმენს დასავლეთის მზაკვრობას და არავის არ აშინებს თავისი სამედრო უპირატესობით“. ამ დროს იგი სარგებლობს საბჭოთა პერიოდის კლასიკური პრაქტიკული მეთოდით - „მაგრამ ყველამ უნდა იცოდეს, რომ თუ რუსეთის არსებობას რაიმე საფრთხე დაემუქრება, ჩვენ გვაქვს თანამედროვე უნიკალური შეიარაღება, რომელსაც ნებისმიერი მოწინააღმდეგის განადგურება შეუძლია, აშშ-ის ჩათვლით“.
ალბათ, შეიძლებოდა ეს ჩვეულებრივ და რუსებისათვის დამახასიათებელ რიტორიკად ჩაგვეთვალა, მაგრამ ამ შემთხვევაში მნიშვნელოვანი და საყურადღებო ისაა, რომ ნიკოლაი პატრუშევის ხაზი კრემლისათვის მეინსტრიმად - ძირითად გაბატონებულ აზრად იქცა. ჩვენ ვიცით, რომ სწორედ პატრუშევმა შეასრულა საკვანძო როლი რუსეთის მიერ ყირიმის მიტაცება-ანექსიაში 2014 წელს. განვლილი 8 წლის განმავლობაში მისი ავტორიტეტი სულ უფრო იზრდებოდა, ხოლო 2022 წლის თებერვლიდან პროცესი უფრო დაჩქარდა.
ამჟამად ნიკოლაი პატრუშევი უფრო დიდ როლს ასრულებს საგარეო პოლიტიკაში, ვიდრე თვითონ საგარეო საქმეთა მინისტრი სერგეი ლავროვი. სწორედ უშიშროების საბჭოს მდივანმა უპასუხა [უარყოფითად] ამას წინათ გაჟღერებულ განცხადებებს, რომ „ჩრდილოეთის ნაკადების“ მილსადენთა აფეთქება თითქოსდა შეიძლება რომელიღაც „პროუკრაინულმა ძალებმა“ მოახდინესო. იგი მილსადენების აფეთქებაში მთავარ დამნაშავედ ამერიკას მიიჩნევს.
ნიკოლაი პატრუშევმა ასევე საკვანძო როლი შეასრულა ჩინეთის ლიდერის სი ძინპინის მოსკოვური ვიზიტის რეალიზებაშიც: მან ამაში დაარწმუნა ვან ი - ჩინეთის კომპარტიის საგარეო საქმეთა ცენტრალური კომისიის ხელმძღვანელი, როცა ის მოსკოვში იყო ჩასული, თებერვალში. ნიკოლაი პატრუშევს საზღვარგარეტული ვიზიტების საკმაოდ მჭიდრო გრაფიკი აქვს: ახლახან იგი კუბაზე იყო, სადაც ქვეყნის პრეზიდენტს მიგელ დიას-კანელს და ყოფილ ლიდერს - რაულ კასტროს შეხვდა. ახლა ის უბიძგებს ვლადიმერ პუტინს, რომელმაც მოულოდნელად, წინააღმდეგობის გაწევა დაიწყო, იმისკენ, რომ ეკონომიკის მილიტარიზება მოახდინოს და აქეზებს მკაცრ რეპრესიებს მათ წინააღმდეგ, ვისაც თუნდაც ოდნავ რაღაც ოპოზიციური აზრი აქვს.
და მაინც, ნიკოლაი პატრუშევი, რომელიც ვლადიმერ პუტინზე ერთი წლით უფროსია და ვისიც ბევრს ეშინია, უფრო მეტად ადმინისტრატორია, ვიდრე პოლიტიკოსი. იგი არ ითვლება პუტინის სავარაუდო მემკვიდრედ. ის უფრო ხელმწიფის კარის ბოროტ ვეზირს ჰგავს, საბავშვო ზღაპრებში რომ არის - რომელიც მონარქს ეჩურჩულება და ყურში შხამს აწვეთებს. აი, რატომ აქვს ნიკოლაი პატრუშევის ინტერვიუებს მნიშვნელობა. გასულ წელს ყოველი მისი დიდი ინტერვიუს შემდეგ რუსეთის პოლიტიკა სულ უფრო იხრებოდა ავტორიტარიზმისაკენ, მილიტარიზმისა და აგრესიის მიმართულებით. რუსეთი უნდა მოემზადოს ზეწოლისთვის.
წყარო: https://www.spectator.co.uk/article/nikolai-patrushev-the-man-dripping-poison-into-putins-ear/?fbclid=IwAR2PIXwJBPoIcYLf8SS5qdhyKjVOWr3B_XbjIaDoy-e1OJxVdWMsEEniRlw
POLITICO European Pulse-ის ახალი კვლევის თანახმად, რომელიც ევროკავშირის ექვს ძირითად ქვეყანას შორის ჩატარდა, დონალდ ტრამპის პრეზიდენტობისას, აშშ უფრო საფრთხედ აღიქმება, ვიდრე მოკავშირედ.
2025 წლის იანვარში ხელისუფლებაში დაბრუნების შემდეგ, ტრამპმა ვაშინგტონის ერთგულება ნატოს მიმართ ეჭვქვეშ დააყენა, დაიმუქრა გრენლანდიისა და კანადის ანექსიით, მოკავშირეებს ტარიფები დააკისრა და ირანთან ომი დაიწყო, რომელში მონაწილეობაზეც ევროპულმა ქვეყნებმა უარი თქვეს.
მარტში პოლონეთში, ესპანეთში, ბელგიაში, საფრანგეთში, გერმანიასა და იტალიაში გამოკითხულთა მხოლოდ 12%-მა აღიქვა ამერიკა ახლო მოკავშირედ, ხოლო 36%-მა - საფრთხედ. ამის საპირისპიროდ ჩინეთს საფრთხედ ექვსი ქვეყნის გამოკითხულთა 29%-მა აღიქვამს.
ეროვნულ დონეზე, ვაშინგტონიდან მომდინარე საფრთხე პეკინის საფრთხეს ოთხ ქვეყანაში აჭარბებს, მხოლოდ საფრანგეთსა და პოლონეთში გამოკითხულებმა ჩინეთიდან მომდინარე საფრთხე უფრო მაღალ დონედ აღიქვეს.
„აშშ-ის მიმართ შეხედულებების გამკაცრების სიგნალით, გამოკითხვამ ასევე მიუთითა ევროპული უსაფრთხოების პოლიტიკის გულში არსებულ წინააღმდეგობაზე. ამომრჩევლებს სურთ, რომ ევროპა უკეთ იყოს შეიარაღებული და უფრო თვითკმარი, რადგან აშშ-ის მიმართ ნდობა მცირდება, მაგრამ მათი მადა ქრება, თუ თავდაცვა პირად მსხვერპლს, უფრო დიდ ბიუჯეტს ან უკრაინისთვის უვადო მხარდაჭერას გულისხმობს“, - წერს გამოცემა.
POLITICO-ს კვლევის თანახმად, გამოიკვეთა ისიც, რომ რუსეთი აშკარა მტერია. მას საფრთხედ ყველა გამოკითხული ადამიანის 70% მიიჩნევს.
European Pulse-ის კვლევის მიხედვით, რომელიც POLITICO-სა და beBartlet-ისთვის Cluster17-მა ჩაატარა, 13 მარტიდან 21 მარტამდე ესპანეთში, გერმანიაში, საფრანგეთში, იტალიაში, პოლონეთსა და ბელგიაში 6 698 ევროპელი გამოიკითხა.
ესპანეთში ყველაზე ნეგატიურად იყვნენ განწყობილნი შეერთებული შტატების მიმართ და 51% ამბობდა, რომ ვაშინგტონი ევროპისთვის საფრთხეს წარმოადგენდა, რაც გამოკითხულთა შორის ყველაზე მაღალი მაჩვენებელია. მადრიდმა ლიდერობა დაიკავა ტრამპის მიერ ირანის წინააღმდეგ თებერვალში დაწყებული ომის წინააღმდეგ, რის გამოც აშშ-ის პრეზიდენტმა თავდაცვის დაბალი ხარჯების გამო ესპანეთი გაკიცხა.
იტალიაში 46% მიიჩნევს, რომ აშშ საფრთხეს წარმოადგენს. ამ პოზიციას, ბელგიელების 42% უჭერს მხარს, ფრანგ გამოკითხულთა 37% და გერმანელების 30%.
გამონაკლისი იყო პოლონეთი, რომელიც რუსეთს ესაზღვრება და აშშ-თან ალიანსს უსაფრთხოების მთავარ გარანტიად მიიჩნევს: გამოკითხულთა მხოლოდ 13%-მა თქვა, რომ აშშ საფრთხეს წარმოადგენს.
გამოკითხვამ ასევე აჩვენა მხარდაჭერა უფრო დიდი სტრატეგიული ავტონომიის მიმართ.
ექვსი ქვეყნის მასშტაბით გამოკითხულთა 76%-მა განაცხადა, რომ ისინი მხარს დაუჭერდნენ თავიანთი ქვეყნების სამხედროების გაგზავნას ნატოს მოკავშირის დასაცავად, თავდასხმის შემთხვევაში. მხარდაჭერა 81%-მდე გაიზარდა, როდესაც სცენარი ევროკავშირის წევრის დაცვას მოიცავდა. ყველა გამოკითხულ ქვეყანაში სამხედრო დახმარების მხარდაჭერა აშკარად აჭარბებდა წინააღმდეგობას.
გამოცემა წერს, რომ ზემოთ აღნიშნული კონსენსუსი მკვეთრად შესუსტდა, როდესაც საკითხი პირად ჩართულობას შეეხო. გამოკითხულთა მხოლოდ 19%-მა თქვა, რომ ისინი მზად იქნებოდნენ „იარაღი აეღოთ და ებრძოლათ“, თუ მათ ქვეყანას თავს დაესხმებოდნენ. თითქმის ნახევარი (47%) ამბობს, რომ ისინი უპირატესობას მიანიჭებენ არასაბრძოლო მოქმედებებში მონაწილეობას, როგორიცაა ლოგისტიკა, სამედიცინო დახმარება ან სამოქალაქო დაცვა. 16%-მა განაცხადა, რომ ისინი მხარს დაუჭერდნენ თავიანთ ქვეყანას პირდაპირი მონაწილეობის გარეშე, ხოლო, 12%-მა თქვა, რომ განიხილავდნენ ქვეყნის დატოვებას.
„თავდაცვის პოლიტიკურ მხარდაჭერასა და ბრძოლის ინდივიდუალურ მზაობას შორის არსებული უფსკრული ხაზს უსვამს იმ გამოწვევას, რომლის წინაშეც ევროპული მთავრობები დგანან, როდესაც ისინი თავიანთ სამხედრო ამბიციებს ზრდიან და წვევამდელების დეფიციტს ებრძვიან.
გამოკითხვამ ასევე აჩვენა, რომ ამომრჩევლები ზოგადად აღიარებენ ევროპის უფრო ძლიერი თავდაცვის პოზიციის საჭიროებას, თუმცა დაფინანსების საკითხზე მათი აზრები იყოფა. ექვსივე ქვეყანაში, 86% დაეთანხმა, რომ ევროპამ უნდა განავითაროს საკუთარი თავდაცვითი შესაძლებლობები, აქედან 56% ამ აზრს ძლიერად ეთანხმებოდა. მხარდაჭერა განსაკუთრებით მაღალი იყო პოლონეთსა და ბელგიაში (ორივეში 95%), ასევე გერმანიაში (89%).
ფართო მხარდაჭერა დაფიქსირდა უფრო ღრმა სამხედრო ინტეგრაციის მიმართ - გამოკითხულთა 69% მხარს უჭერდა საერთო ევროპული სამხედრო ძალის შექმნას, რომელიც იმოქმედებდა ეროვნული არმიების პარალელურად. მხარდაჭერა მერყეობდა 60%-დან საფრანგეთში 83%-მდე ბელგიაში“, - წერს POLITICO.
თუმცა, გამოცემა კვლევის შედეგებზე დაყრდნობით აღნიშნავს, რომ როდესაც საქმე ხარჯებს შეეხო, აზრები გაიყო.
გამოკითხვის მიხედვით, 37%-მა თქვა, რომ მათი ქვეყანა თავდაცვაზე თანხის „დაახლოებით სწორ ოდენობას“ ხარჯავს, ხოლო ზუსტად იმავე რაოდენობამ მიიჩნია, რომ ხარჯები „არ არის საკმარისი“. ამავე დროს, 22%-მა აღნიშნა, რომ მათი ქვეყანა უკვე ძალიან ბევრს ხარჯავს თავდაცვაზე.
ასევე ფართოდ იყო მხარდაჭერილი უფრო ღრმა სამხედრო ინტეგრაცია, გამოკითხულთა 69% მხარს უჭერდა საერთო ევროპული სამხედრო ძალის შექმნას, რომელიც ეროვნულ არმიებთან ერთად იმოქმედებდა. მხარდაჭერა მერყეობდა 60%-მდე საფრანგეთში, 83%-მდე ბელგიაში, თუმცა ხარჯების საკითხთან დაკავშირებით მოსაზრებები განსხვავდებოდა.
„ქვეყნების დონეზე განსხვავებები აშკარა იყო. გერმანიაში (40%), საფრანგეთში (44%) და ესპანეთში (43%) გამოკითხულთა თქმით, თავდაცვის ხარჯები უნდა გაიზარდოს. იტალიაში, 39%-მა თქვა, რომ ხარჯები ძალიან მაღალი იყო - ყველაზე მაღალი დონე გამოკითხულ ქვეყნებს შორის. პოლონეთში გამოკითხულთა უმრავლესობა (56%) მიიჩნევს, რომ მიმდინარე ხარჯების დონე დაახლოებით სწორია.
ეს შეხედულებები ზოგადად ასახავს მიმდინარე ხარჯების დონეს. პოლონეთი გეგმავს მშპ-ს 4.8%-ის დახარჯვას თავდაცვაზე წელს, რაც ნატოში ყველაზე მაღალი მაჩვენებელია და გაცილებით მეტი, ვიდრე გამოკითხულ სხვა ქვეყნებს შორის“, - წერს POLITICO.
გამოცემა აღნიშნავს, რომ მონაცემები ააშკარავებს ევროპის მიერ უკრაინის მხარდაჭერის საკითხთან დაკავშირებულ უთანხმოებას. ექვს ქვეყანაში, 34% ამბობს, რომ ევროპა საკმარის მხარდაჭერას არ უწევს უკრაინას, 31% ფიქრობს, რომ არსებული პოლიტიკა დაახლოებით სწორია, ხოლო 30% ამბობს, რომ ევროპა ზედმეტად ბევრს აკეთებს.
ეროვნულ დონეზე განსხვავებები კვლავ გამოიკვეთა. გერმანიაში, რომელიც ევროპიდან უკრაინისთვის დახმარების ყველაზე დიდი მიმწოდებელია, 45% ამბობს, რომ ევროპა საკმარისს არ აკეთებს. იტალიაში, რომელიც გამოკითხულ ექვს ქვეყანას შორის მშპ-ის ყველაზე დაბალ წილს გამოყოფს უკრაინის სამოქალაქო და სამხედრო დახმარებაზე, „კილის მხარდაჭერის ტრეკერის“ მონაცემებით, 42% ამბობს, რომ ევროპა ზედმეტად დიდ მხარდაჭერას უწევს უკრაინას. ესპანეთი და ბელგია „არასაკმარისის“ ბანაკისკენ იხრებოდნენ, ხოლო საფრანგეთში შეხედულებები უფრო თანაბრად იყო გაყოფილი.
„ამ უთანხმოების მიუხედავად, კოლექტიური თავდაცვის ვალდებულებების მხარდაჭერა მტკიცე დარჩა გამოკითხულ ყველა ქვეყანაში, განსაკუთრებით ნატოს ფარგლებში. შედეგები ასევე ეფუძნება გაწვევასა და სამოქალაქო სამსახურთან დაკავშირებულ დებატებს, რადგან მთავრობები ეძებენ სამხედრო შესაძლებლობების გაფართოების გზებს.
გერმანიაში სავალდებულო სამსახურის გარკვეული ფორმის მხარდაჭერა განსაკუთრებით მაღალი იყო. გერმანელი რესპონდენტების 3/4-ზე მეტმა (78%) მხარი დაუჭირა გაწვევის ან სამოქალაქო სამსახურის ვალდებულებების აღდგენას, რომლებიც 2011 წელს შეჩერდა. თუმცა, კოალიციაში წინააღმდეგობის გაწევის შემდეგ, გასულ წელს კანცლერმა, ფრიდრიხ მერცმა უარი თქვა სრული გაწვევის აღდგენის გეგმებზე და ამის ნაცვლად დაამტკიცა კანონპროექტი, რომელიც მიზნად ისახავდა 2031 წლისთვის ჯარის პირადი შემადგენლობის 203 000 აქტიურ სამხედრო მოსამსახურემდე გაზრდას.
მხარდაჭერა ასევე ძლიერი იყო ბელგიაში - 76%, ხოლო აზრი უფრო ორად იყოფა იტალიაში, 53% მომხრე იყო და ესპანეთში, სადაც 54% ეწინააღმდეგებოდა ამ იდეას”, - ასკვნის POLITICO.
