USD 2.6080
EUR 2.9721
RUB 3.0937
Tbilisi
«The Hill» (აშშ): „ნეთანიაჰუს ომი წაგებული აქვს. მოვიდა დრო მშვიდობის ნებისმიერი შანსი შევინარჩუნოთ“
Date:  484

ამერიკული გაზეთი „ჰილი“ (The Hill) აქვეყნებს სტატიას სათაურით „ნეთანიაჰუს ომი წაგებული აქვს. მოვიდა დრო მშვიდობის ნებისმიერი შანსი შევინარჩუნოთ“ (ავტორი - ქენ ბრილი, ბილ კლინტონისა და ჯორჯ ბუშ-უმცროსის ადმინისტრაციების დიპლომატიური სამსახურის ყოფილი თანამშრომელი).

გთავაზობთ პუბლიკაციას:

ისრაელის პრემიერ-მინისტრი ბენიამინ ნეთანიაჰუ აცხადებს, რომ „ჰამასზე“ სრული გამარჯვება ახლოს არისო“, მაგრამ ქვეყნის ქუჩებში გამოსული დემონსტრანტები უფრო  სიმართლეს ამბობენ - „ნეთანიაჰუმ ღაზაში ომი წააგო“. ისრაელისთვის და აშშ-სათვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვნი საკითხი დღეს იმით გამოიხატება, თუ რამდენად შეიძლება რეგიონის გადარჩენა იმ კატასტროფისაგან, რომელიც ბენიამინ ნეთანიაჰუმ მოაწყო.

საერთოდ, ისრაელის ლიდერის მიერ დაწყებული ომი ჯერ კიდევ რამდენიმე თვის წინათ იყო წაგებული. თავდაპირველად მთელი მსოფლიო ისრაელთან ერთად უკიდურესად იიყო აღშფოტებული 7 ოქტომბერს „ჰამასის“ მიერ განხორციელებული ისრაელის მოქალაქეების მასობრივი მკვლელობის გამო - არავიტარი ეჭვი არ არსებობდა იმაში, რომ „ჰამასელებმა“ შურისძიება მართლაც დაიმსახურეს, მაგრამ ისრაელის მთავრობის სამხედრო პასუხი ღაზას სექტორში პალესტინელი არაბი სამოქალაქო მოსახლეობის მიმართ ისეთი უკიდურესად დაუნდობელი გახდა, რომ „ჰამასელების“ ქმედებას არაფრით ჩამოუვარდება.

ისრაელის არმიის ჩადენილი სისასტიკის ამსახველი ფაქტების ზრდის კვალობაზე - ღაზას სექტორში მსხვერპლთა რიცხვმა უკვე 30 ათასს გადააჭარბა - მთელ მსოფლიოში ნელ-ნელა მატულობდა უკურეაქცია - ამჯერად უკვე ისრაელის მთავრობისა და  მისი ცახალის უმოწყალო მოქმედების მიმართ. ისრაელის არტილერია და ავიაცია დაუნდობლად ანგრევდა და პირდაპირ მიწასთან ასწორებდა ღაზას ქალაქებსა და სოფლებს...

ისრაელის არმიის ქვედანაყოფებმა ახლახან, გასულ კვირაში, მორიგი საშინელება ჩაიდინეს - მათი თავდასხმის შედეგად ჰუმანიტარული ორგანიზაციის World Central Kitchen-ის შვიდი თანამშრომელი დაიღუპა, რომელიც, სხვათა შორის, ღაზას სექტორში თავის საქმიანობას ისრაელის წარმომადგენლებთან ათანხმებდა და მათთან კოორდინირებულად მოქმედებდა. ეს ნიშნავს, რომ ისრაელის სამხედროები, მათივე განცხადების საპირისპიროდ, არ იღებენ გამაფრთხილებელ ზომებს იმის უზრუნველსაყოფად, რომ მათი მოქმედება მხოლოდ „ჰამასელი“ მებრძოლების წინააღმდეგ იქნეს გამიზნული. როგორც ისრაელის გაზეთი
ჰაარეცი“ წერს, World Central Kitchen-ის ჰუმანიტარული ტვირთის ავტოკოლონას ცახალმა სამი სარაკეტო დარტყმა მიაყენა.

არავისთვის საეჭვო არ არის ის ფაქტი, რომ „ჰამასელები“ სამოქალაქო მოსახლეობის უკან იმალებიან და ხშირად მათ ფარის სახით იყენებენ, ანუ სამხედრო დანაშაულს სჩადიან. ასევე უეჭველია ისიც, რომ ისრაელის პრიორიტეტია „ჰამასის“ განადგურება, მაგრამ ამ დროს უდანაშაულო სამოქალაქო მოსახლეობასაც ხოცავენ.

იმ სისასტიკისა და უმოწყალო მოქმედებისთვის, რაც ისრაელის არმიამ გამოავლინა ღაზას სექტორში, იერუსალიმს განსაზღვრული ფასის გადახდა მოუწევს. საოცარმა ნგრევამ და დიდმა მსხვერპლმა თვით ისრაელის მოკავშირეებიც და გაეროც შეაძრწუნა. შეიქმნა ისეთი შთაბეჭდილება, რომ ღაზას სექტორისა და მთლიანად რეგიონის პრობლემა „ჰამასი“ კი არ არის, არამედ თვითონ ისრაელი.

როგორც ისრაელის ექს-პრეზიდენტმა რეუვენ რივლინმა განაცხადა გასულ სამშაბათს, არმიის მოქმედება ქვეყანას ისეთ შედეგამდე მიიყვანს, რომ ისრაელი „საერთაშორისო ოსტრაკიზმის“ (შერისხვის) წინაშე დადგება, სწორედ ასე ხდება ხოლმე ხშირად ომის წაგება.

ის, რაც ამჟამად რაფაჰში ხდება, ნეგატიურად აისახება ისრაელის ურთიერთობაზე აშშ-სთან, ევროპასთან და არაბულ სამყაროსთან.

ერთი მხრივ, თუ ბენიამინ ნეთანიაჰუ და მისი ექსტრემისტულად განწყობილი მინისტრები თავისას მიაღწევენ და ისრაელის არმია რაფაჰს ისე დაუნდობლად დაიპყრობს, როგორც ამას ღაზას სექტორის სხვა რაიონებში აკეთებდნენ, ისრაელის მიერ საკუთარი თავისთვის მიყენებული რეპუტაციული ზიანი კიდევ უფრო გაღრმავდება. ეს ყველაფერი, რასაკვირველია, ძალიან ძვირი დაუჯდება აშშ-საც, რომელიც ისრაელისა და სპარსეთის ყურის არაბული აქვეყნების ერთმანეთთან დამოკიდებულების გაუმჯობესებას ცდილობს.

მეორე მხრივ, თუ ისრაელელი სამხედროები უფრო მჭიდროდ გააგრძელებენ თანამშრომლობას ჰუმანიტარულ ორგანიზაციებთ, ხელს შეუწყობენ სამოქალაქო მოსახლეობის უზრუნველყოფას სურსათ-სანოვაგითა და პირველი მოხმარების საგნებით, დროებითი თავშესაფრებითა და უსაფრთხო ბანაკების მოწყობით და „ჰამასის“ წინააღმდეგ მხოლოდ ზუსტ წერტილოვან დარტყმებს განახორციელებან, ასეთ სიტუაციაში შეიძლება ახალ ეპოქას ჩაეყაროს საფუძველი - ხიდს „ჰამასთან“ ომსა და გრძელვადიან რეგიონულ მშვიდობას შორის.

რა თქმა უნდა, რაფაჰიდან რომ რაღაც პოზიტიური ინიციატივა წამოვიდეს, აშშ-მა მეტი სიმტკიცე და მომთხოვნელობა უნდა გამოავლინოს ბენიამინ ნეთანიაჰუს მთავრობის მიმართ, ვიდრე დღემდე იჩენდა. მართალია, ისრაელისა და აშშ-ის ოფიციალური პირები ამ დღეებში ერთმანეთს შეხვდნენ სამოქალაქო მოსახლეობასთან დაკავშირებული პრობლემების განხილვის მიზნით, მაგრამ როგორც ჩანს, უშედგოდ, თუმცა გამოცხადდა, რომ შეხვედრები გაგრძელდება. ძალიან მნიშვნელოვანი და ბევრი რამ არის ფსონად დადებული, რომ ჯო ბაიდენის ადმინისტრაცია ბენიამინ ნეთანიაჰუს რაფაჰში შესვლაზე დაეთანხმოს, რომელიც დიდ მსხვერპლს გამოიწვევს და თეთრ სახლსაც ზიანს მიაყენებს, ძირს გამოუთხრის აშშ-ის ინტერესებს არა მარტო ახლო აღმოსავლეთში, არამედ მთელ მსოფლიოში. ეს ხელს შეუშლიდა ჯო ბაიდენის მიზნების მიღწევასაც - აშშ-ის ხელმძღვანელობით რეგიონული მოლაპარაკების განხორციელებას, ორი სახელმწიფოს (არაბული და ებრაული) თანაარსებობის საფუძველზე.

ბენიამინ ნეთანიაჰუს სუსტი პოზიციები აქვს: მას ეწინააღმდეგებიან საკუთარი მოქალაქეები ანტისამტავრობო დემონსტრაციებით ქვეყნის შიგნით და ისრაელის ირგვლივ მდებარე სახელმწიფოები. მისმა სამხედრო-პოლიტიკურმა ნაბიჯებმა ისრაელის პოლიტიკურ ავტორიტეტს აშშ-ში და ევროპაში ძირი გამოუთხარა. ბენიამინ ნეტანიაჰუ ისეთ ფიგურას წარმოადგენს, რომლის მიერ დაშვებულმა შეცდომებმა 7 ოქტომბრამდე და მის შემდეგაც ისრაელის ავტორიტეტი დაჩრდილა. ისრაელში ჩატარებული საზოგადოებრივი აზრის გამოკითხვები მოწმობს, რომ მოსახლეობას არჩევნები და ბენიამინ ნეთანიაჰუს წასვლა სურთ.

ჯო ბაიდენის ადმინისტრაციამ ისრაელის პრემიერ-მინისტრს ზოგიერთი „წითელი ხაზი“ უნდა დაუწესოს რაფაჰის ენდშპილის საკითხში. მაგალითად, არ მიაწოდოს ისრაელს ძლიერი „უხმაურო“ ბომბები, მკაცრად მოსთხოვოს მას, რომ შეუშვას ღაზას სექტორში იმდენი ჰუმანიტარული ტვირთი, რამდენიც ადგილობრივი მოსახლეობის უზრუნველყოფისათვის არის აუცილებელი, მოსთხოვოს პრემიერ-მინისტრს ისიც, რომ „ჰამასს“ მხოლოდ მაშინ დაარტყას, თუ სამოქალაქო მოსახლეობა საფრთხე არ შეექმნება.

აშშ-ის ოფიციალურ პირებს არაერთხელ აქვთ გაცხადებული, რომ თეთრი სახლი მხარს უჭერს ისრაელის უფლებას საკუთარი თავის დაცვაზე, მაგრამ აშკარაა, რომ ისრაელის სამხედრო კამპანია ღაზაში უკვე რამდენიმე თვეა, რაც თავდაცვის უფლებიდან შუსრისძიებად გადაიქცა.

ამერიკამ თავისი ახლოაღმოსავლელი მოკავშირის წინაშე ვალდებულება შეასრულა და გადააჭარბა კიდეც. მოვიდა დრო, რომ ვაშინგტონმა სიმკაცრე გამოავლინოს სიყვარულის სახელით, რომ ისრაელს იმ ორმოდან ამოსვლაში დაეხმაროს, რომელშიც ბენიამინ ნეთანიაჰუმ თავისი ქვეყანა ჩააგდო და რომელიც ამ ორმოს გაღრმავებას აპირებს. ამერიკამ გრძელვადიანი სამშვიდობო მოლაპარაკების შესაძლებლობა უნდა შეინარჩუნოს.

წყარო: https://thehill.com/opinion/national-security/4574365-netanyahus-war-is-lost-its-time-to-save-any-chance-for-peace/

 

World
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

See all
Survey
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
Vote
By the way