USD 2.5971
EUR 2.9090
RUB 3.2237
Тбилиси
«The New York Times» (აშშ): „პუტინის მიერ ყაზანში მოწყობილ სამიტზე ყველაზე მეტად ერთი სტუმარი გამოირჩეოდა - რეჯეფ ერდოღანი“
дата:  1023

ამერიკული გაზეთი „ნიუ-იორკ თაიმსი“ (The New York Times) ეხმაურება ყაზანში გამართულ BRICS-ის წევრი ქვეყნების მეთაურთა სამიტს და 24 ნოემბრის ნომერში აქვეყნებს სტატიას სათაურით „პუტინის მიერ მოწყობილ სამიტზე ყველაზე მეტად ერთი სტუმარი გამოირჩეოდა - რეჯეფ ერდოღანი“ (ავტორები - ვალერი ჰოპკინსი და დევიდ პირსონი).

გთავაზობთ პუბლიკაციას შემოკლებით:

მიესალმა რა მსოფლიოს ლიდერებს BRICS-ის ყაზანის სამიტზე, ვლადიმერ პუტინმა თითოეულს წითელი ფიანდაზი გაუშალა, მათ შორის ჩინეთისა და ირანის ხელმძღვანელებს, რომლებიც დაინტერესებულნი არიან ბოლო მოუღონ აშშ-ის დომინირებას საერთაშორისო საფინანსო სისტემაში.

მაგრამ ფორუმის ათობით მონაწილეთა შორის იყო ერთი ლიდერი, რომელიც სხვებს არ ჰგავდა - თურქეთის პრეზიდენტი რეჯეფ ერდოღანი, ნატოს წევრი სახელმწიფოს მეთაური.

მან სამიტის მასპინძელს ვლადიმერ პუტინს შეხვედრისას ფამილარულად მიმართა - „ჩემო ძვირფასო მეგობარო“ - ეს არის ალერსიანი დამოკიდებულება, რომლითაც თურქეთის ლიდერი მრავალჯერ უსარგებლია რუსეთის პრეზიდენტთან შეხვედრის დროს და რაც მოწმობს რეჯეფ ერდოღანის დიდი ხნის ძალისხმევას - წარმოადგინოს თურქეთი მსოფლიო არენაზე მნიშვნელოვან მოთამაშის სახით. ანკარის ასეთი მოქმედება საკმაოდ ხშირად მისი ნატოელი მოკავშირეების გაღიზიანებას იწვევს.

ანალიტიკოსთა აზრით, რეჯეფ ერდოღანის ვიზიტი ვლადიმერ პუტინის მიერ მოწყობილი სამიტისათვის ერთ-ერთ ძვირფას „სამკაულს“ წარმოადგენს - როგორც ცნობილია, კრემლის ბინადარი ცდილობს დაამტკიცოს, რომ იგი გლობალურად გარიყული არ არის, რისი მიღწევაც დასავლეთს სურს უკრაინასთან ომის დაწყების დროიდან.

ოთხშაბათს ვლადიმერ პუტინმა განაცხადა, რომ „ახალ მსოფლიო წესრიგზე გადასვლა“ უკვე დაიწყო და ამ მხრივ შეუქცევადი პროცესი მიმდინარეობს.

ნატოს აკრიტიკებს როგორც რუსეთი, ასევე BRICS-ის ალიანსის ბევრი სხვა წევრი. ექსპერტები თვლიან, რომ რეჯეფ ერდოღანმა, რომელიც დიდი ხანია ჩრდილოატლანტიკური ალიანსის წევრია, ყაზანის სამიტში მონაწილეობით თავისი დაინტერესება გამოხატა, რომ უფრო მჭიდრო და ფართო ურთიერთობა ჰქონდეს მზარდ ბლოკთან. ეს ხაზს უსვამს იმასაც, რომ მატულობს BRICS-ის წევრთა რაოდენობა, რომლებსაც ვლადიმერ პუტინთან თანამშრომლობა სურთ. კრემლი მეგობრებს ეძებს.

თურქეთისა და რუსეთის პრეზიდენტების სეხვედრა მას შემდეგ გაიმართა, როცა აშშ-ის ოფიციალურმა პირებმა განაცხადეს, რომ ჩრდილოეთ კორეამ თავისი ჯარის ქვედანაყოფები გაგზავნა რუსეთის დასახმარებლადო უკრაინის წინააღმდეგ ომში. ეს იმას ნისნავს, რომ მოსკოვი, რომელიც ოდესღავ თვითონაც მონაწილეობდა ფხენიანისადმი გამოცხადებულ სანქციებში, ბირთვული ამბიციების ასალაგმავად, ახლა ჩრდილოეთ კორეასაგან მხარდაჭერას იღებს და არამარტო მისგან.

„ვლადიმერ პუტინის უპირველესი მიზანია რუსეთი ისე წარმოადგინოს, რომ ის გარიყული არ არის“, - ამბობს ალექსანდრე გაბუევი, აშშ-ის კარნეგის ცენტრის ბერლინის ფილიალის დირექტორი, - BRICS-ის სამიტის დღის წესრიგი გლობალურ შთაბეჭდილებას თავიდანვე არ ტოვებდა, ზედაპირული იყო, რასაც მიღებული დეკლარაცია მოწმობს, ანუ  სამიტისათვის ბევრი რამ მიუღწეველი დარჩა, თუმცა იმავდროულად მნიშვნელოვანია მიდგომა და საერთო სურათი“.

რუსეთის პრეზიდენტს BRICS-ის შარშანდელ სამიტში, რომელიც სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში გაიმართა, პირადად მონაწილეობა არ მიუღია და ვიდეოჩანაწერით მიმართა მონაწილეებს. მისი დაუსწრებელობა გამოწვეული იყო სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს მიერ გაცემული დაპატიმრების ორდერით და რადგანაც სამხრეთ აფრიკა სასამართლოს რომის სტატუტზე ხელმომწერია, იქაური ხელისუფლება ვალდებული იყო რუსეთის ლიდერი დაეპატიმრებინა., თუ იგი იქ ჩავიდოდა.

ალექსანდრე გაბუევის თქმით, ის, რომ ვლადიმერ პუტინი ამდენი მსოფლიო ლიდერის შეხვედრის ორგანიზატორი გახდა, კრემლის გამარჯვებას ნიშნავს. ისიც ნიშანდობლივია, რომ ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის თავმჯდომარე სი ძინპინი და ინდოეთის პრემიერ-მინისტრი ნარენდრა მოდი, რომლებსაც ხუთი წელია ერთურთის დანახვა არ სურდათ, ახლა ერთმანეთს ოფიციალურად სწორედ რუსეთში შეხვდნენ.

„ის ფაქტი, რომ სი ძინპინი და ნარენდრა მოდი პირისპირ მშვიდად საუბრობენ რუსეთის ტერიტორიაზე, პრინციპში, სასარგებლო და მისასალმებელია ვლადიმერ პუტინის მხრიდან. მას შეუძლია მათი შეხვედრა „ჩაიჯიბოს“ და თავის დამსახურებად გაასაღოს“, - ამბობს აშშ-ის კარნეგის ფონდის ბერლინის ფილიალის დირექტორი, - „მართალია, კრემლს მათ შეხვედრაში შუამავლის როლი არ შეუსრულებია, მაგრამ ფაქტი, რომ ისინი ერთმანეთს სადღაც კი არა, სწორედ ყაზანში შეხვდნენ, თავისთავად მრავლისმეტყველია“. ალექსანდრე გაბუევის აზრით, სამიტზე თურქეთის ყოფნაც ხაზს უსვამს იმას, რომ ბევრი ქვეყანა ცდილობს დააბალანსოს თავისი ურთიერთობა რამდენიმე კონკურენტუნარიან სახელმწიფოსთან.

კრემლი მიესალმა თურქეთის აქტიურობას BRICS-თან მიმართებით, როცა სექტემბერში ანკარამ განაცხადა, რომ დაინტერესებულია ბლოკთან მიერთებით. ამასთან, თურქი ოფიციალური წრეები თავიანთ განზრახვებში მაინც გარკვეულ თავშეკავებას იჩენენ.

ანალიტიკოსების თქმით, რეჯეფ ერდოღანის ყაზანში ვიზიტი დასავლეთსა და აღმოსავლეთს შორის მისი მრავალწლიანი ლავირების სიმბოლოს წარმოადგენს. სხვათა შორის, ანკარის ასეთი პოზიცია  უკრაინაში მიმდინარე ომთან მიმართებითაც გამოიკვეტა: თურქეთი რცება ნატოს სტრატეგიულ წევრად, აწოდებს უკრაინას იარაღს და იმავდროულად უარს არ ამბობს მოსკოვთან ურთიერთობაზე, მკვეთრად აფართოებს რუსეთთან ვაჭრობის მოცულობას.

„ანკარა თვლის, რომ მსოფლიო წესრიგი, რომელსაც აშშ ხელმძღვანელობს, დღეისათვის კრიზისს განიცდის. თურქეთს სურს, რომ მან მრავალპოლუსიან მსოფლიოში იარსებოს და სხვადასხვა ბანაკებთან ურთიერთობა ჰქონდეს“, - ამბობს ასლი აიდინტასბაში, ბრუკინგის ინსტიტუტის (აშშ) სპეციალისტი, რომელიც თურქეთს იკვლევს, - „ანკარას სურს ნატოშიც დარჩეს და  BRICS-თანაც ივაჭროს. დღეს მსოფლიო ისეთი ფრაგმენტულია, რომ თურქეთის სურვილის რეალიზება სრულიად შესაძლებელია. თურქეთსაც და რუსეთსაც BRICS-ის სამიტით ბევრი რამის მოგება შეუძლიათ“.

რეჯეფ ერდოღანს და ვლადიმერ პუტინს ერთმანეთი ჭირდებათ სხვადასხვა მიზეზების გამო, ამ დროს კი BRICS-ის ჩარჩოებში მათი თანამშრომლობა კარგი ნიღაბია ორმხრივი მოლაპარაკებებისათვის“, - აცხადებს ასლი აიდინტასბაში, - ამასთან, მათი ურთიერთობა რთულია და, რა თქმა უნდა, ქორწინებას არ ნიშნავს. მოსკოვი და ანკარა ერთმანეთისათვის მეგობრებიც არიან და მეტოქეებიც, თუმცა ორივე გარკვეულ ბალანსს იცავს. ამ თანაფარდობის შენარჩუნება დამოკიდებულია ერდოღანისა და პუტინის პირადულ თვისებებზე“.

რეჯეფ ერდოღანი კიევს და მოსკოვს დაეხმარა იმ შეთანხმების დადებაში, რომელიც უკრაინული ხორბლის ექსპორტს ითვალისწინებს. თურქეთმა ასევე მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა სტამბოლის სამშვიდობო მოლაპარაკების გამართვაში (თუმცა მისი პოზიტიურად დასრულება ვერ მოხერხდა), აგრეთვე ტყვეთა გაცვლის პროცესში.

„რეჯეფ ერდოღანი, შესაძლოა ინვესტიციებს ელოდება „ბრიკსის“ წევრების მხრიდან, რატა თავისი ქვეყნის საკმაოდ დასუსტებული ეკონომიკა გამოაცოცხლოს“, - თვლის ქერიმ ჰასი, რუსეთ-თურქეთის ურთიერთობის მკვლევარი, - „დასავლური ინვესტიციები არასაკმარისია, ანკარისათვის კარგი იქნება პეკინისა და ნიუ-დელის დახმარება ფინანსების მიზიდვის საქმეში“.

ასევე გამორიცხული არ არის, რომ თურქეთის პრეზიდენტი შეეცდება BRICS-ის ქვეყნების ძალისხმევა ახლო აღმოსავლეთის პრობლემის მოგვარებაშიც გამოიყენოს. და ბოლოს, როგორც ჩანს, რეჯეფ ერდოღანი ხედავს, რომ BRICS-ი უკვე ბლოკად გადაიქცა და მის მიმართ უყურადღებობის გამოჩენა დაუშვებელია. „ბრიკსი“ იმ მატარებლად შეიძლება წარმოვიდგინოთ, რომლის ვაგონში დროულად უნდა შეხვიდე, მასში ჩაჯდომა უნდა მოასწრო“, - ამბობს ქერიმ ჰასი, - თუ რეჯეფ ერდოღანი დააგვიანებს, მისთვის რთული იქნება BRICS-ის მონაწილე გახდეს“.

თუმცა, როგორც ჩანს, თურქეთის პრეზიდენტი უკვე აგვიანებს.

ბლოკის ისეთი დამფუძნებელები, როგორებიც  ჩინეთი და ინდოეთი არიან, ისწრაფვიან იმისათვის, რომ „ბრიკსი“ გაფართოვდეს. სწორედ მათი ძალისხმევით იქნენ სრულუფლებიან წევრებად მიღებულნი ირანი, ეგვიპტე, არაბთა გაერთიანებული საემიროები... მაგრამ BRICS-ის სხვა თანადამფუძნებელს, მაგალითად, ბრაზილიას, სურს, რომ ახალბედებისათვის გარკვეული კრიტერიუმები დაწესდეს და მათი წევრობა მეორე დონის სტატუსით არსებობდეს.

„იმ შემთხვევაშიც კი, თუ თურქეთი არ მიიღებს მიწვევას „ბრიკსის“ სრულუფლებიანი წევრობისათვის, რეჯეფ ერდოღანს შეუძლია ტავისი დასავლელეი მოკავშირეები სეაშინოს იმდენად, რომ ვაშინგტონთან და ბრიუსელ;ტან ურთიერთობის გადატვირთვას მიაღწიოს. ერდოღანს სურს დასავლეთთან მომგებიანი გარიგება დადოს და ამ მხრივ „ბრიკსი“ მის ხელში სასარგებლო ინსტრუმენტის როლს შეასრულებს“, - ამბობს ასლი აიდინტასბაში.

რუსი ოფიციალური პირებით თქმით, რეჯეფ ერდოღანი იძულებული გახდა სამიტი ნაადრევად დაეტოვებინა თურქეთში მომხდარი ტერორისტული აქტის გამო (ანკარაში თავს დაესხნენ თურქეთის აეროკოსმოსური კომპანიის „თურქიშ ეიროსფეისის“ (Turkish Aerospace -TUSAŞ) შტაბ-ბინას, არიან დაღუპულები და დაჭრილები), თუმცა პრეზიდენტმა საზეიმო მიღებაზე ყოფნა მოასწრო, რომლის დროსაც ვლადიმერ პუტინი ძვირფას სტუმრებს მშვენიერი ღვინით სავსე ბოკლების წკარუნით მიესალმა.

წყარო: https://www.nytimes.com/2024/10/23/world/europe/putin-brics-summit-russia-nato-turkey.html

 

мир
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

более
голосование
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
голосование
Кстати