USD 2.6104
EUR 2.9933
RUB 3.1028
Тбилиси
გაიქეცით თუ გზაზე ავტობუსს ან სამარშრუტო ტაქსს დაინახავთ - ნიკოლოზ კაჭკაჭური
дата:  2548

 

თბილისელი მძღოლებისთვის საიდუმლოს არ წარმოადგენს ის  ფაქტი, რომ მუნიციპალური ტრანსპორტის დაზიანება შეიძლება სახლ-კარის გაყიდვად დაუჯდეთ, ამიტომ ლურჯი და მწვანე ავტობუსების სიახლოვეს განსაკუთრებით ფრთხილობენ. რამდენიმე თვის წინ ფეისბუქის მომხმარებელი წერდა, რომ ავტობუსის უკანა ბუფერზე მანქანის „მიდება“ 10 000 ლარი დაუჯდა და მძღოლებს აფრთხილებდა - „ავტობუსს ახლოს არ გაეკაროთ, თორემ გაგპარსავენ!“. როგორც გავარკვიეთ, ასეთ შემთხვევები იშვიათობას არ წარმოადგენს.  მუნიციპალურ ტრანსპორტთან დაკავშირებულ უსიამოვნო ინცინდენტს ვერც  მძღოლთა ასოციაცია „ტასატის“ თავმჯდომარე ნიკოლოზ კაჭკაჭური გადაურჩა, რომელმაც TIA.GE-ს მომხდარის შესახებ უამბო:

- დავიწყებ იმით, რომ „ტასატის“ თავმჯდომარეობის გარდა, მუნიციპალური სამარშრუტო ტაქსის მძღოლი ვარ და თითქმის ყოველდღიურად, ქალაქის ქუჩებში ვმოძრაობ. გამოცდილიც ვარ და გზაც კარგად ვიცი, მაგრამ ერთი ინცინდენტი მაინც მომიხდა - ავტობუსი გაჩერებასთან ცუდად იყო გაჩერებული და სარკით ოდნავ შევეხე, სადაც სამი უმნიშვნელო ლაქა დარჩა. ოქმშიც ჩაიწერა, რომ ავტობუსს სამი უმნიშვნელო ლაქა აქვს. სხვა მხრივ, არც სამარშრუტო მიკროავტობუსზე და არც ავტობუსზე არაფერი გაფუჭებულა. მერიის სამსახურიდან მოვიდნენ, ზიანი შეაფასეს, ჟელეიანი ნაჭრით გაწმინდეს და გადასცილდა ის ლაქა. ამის მიუხედავად, 464 ლარი ჯარიმა მომივიდა. რისი ჯარიმაა, რას მთხოვენ, ვერ გავიგე. 

- თბილისის სატრანსპორტო კომპანიაში გარკვევა არ გიცდიათ?

- მივწერე ასოციაციის სახელით, გთხოვთ მომწეროთ რა დაგიზიანეთ ავტობუსზე თქო და მწერენ, რომ შეღებვა 130 ევრო ღირს და პოლირება 90 ევრო, რაც ჯამში 464 ლარია. რისი შეღებვა? რა პოლირება, ლაქა გაიწმინდა და გასცილდა. რომ არ გადავიხადე, სასამართლოდან მომივიდა წერილი, რომ კომპანიისთვის გადასახდელი მაქვს თანხა. რის გადასახადი უნდა გადავიხადო, არაფრის? ვერ გავიგე რა ხდება, ვინ აფასებს ამ დაზანებებს და როგორ აფასებს? გგონიათ ჩემი შემთხვევა ერთეულია? ამასწინათ, მერიის მიკროავტობუსს უკნიდან მანქანა დაეჯახა. დაზიანდა უკან კარი, შუშა და „კრილო“ ისე, რომ ორი-სამი ათასის ფარგლებში შეიძლებოდა გაკეთება, მაგრამ მძღოლს 36 000 ლარი გადასახადი მოუვიდა. ეს რას ნიშნავს? სახლ-კარი უნდა გაყიდოს ადამიანმა? ჩვენი ასოციაციის წევრი, სამარშრუტო ტაქსის მძღოლი მოვიდა ჩემთან ამასწინათ და მითხრა, გაჩერებულ მანქანას გვერდი ოდნავ გავუსვი და 12 500 ლარიანი ჯარიმა მომივიდაო. მძღოლები გაგიჟებულები არიან, ამათ მილიონერები ვგონივართ, ამბობენ. 

- იქნებ, უფრო ფრთხილად უნდა იაროთ?

- რომელ მძღოლს უნდა მანქანის გაფუჭება და პრობლემების შექმნა, მაგრამ  ზოგჯერ  ასეთი შემთხვევებიც ხდება. ჩვენი ასოციაციის ერთ-ერთ წევრი სარკით ოდნავ შეეხო ავტობუსს, საერთო არაფერი ეტყობოდა და 908 ლარი მოუვიდა ჯარიმა. მძღოლს სადაზღვევო კომპანიაში გავყევი და გვეუბნებიან, ჩვენ ეს მანქანა გავაკეთეთო. მაჩვენეთ რა გააკეთეთ მეთქი, ვერ მაჩვენეს. ამოვიღე პლანშეტი და ვაჩვენე, რომ ავტობუსზე დაზიანება არ ჩანდა. მოვკიდე ამ კაცს ხელი და ვუთხარი ახლა ჩვენ პროკურატურაში მივდივართ და იქ გავარკვევთ, როგორ შეიძლება არაფრის გამო კაცი 908 ლარით დააჯარიმოთ თქო.  სანამ პირველ სართულზე ჩამოვედით, კაცი დამადევნეს და მითხრეს, რომ შეცდომა მოხდა და  გადასახდელი არაფერი გვაქვს. ასე როგორ შეიძლება. თუ ადამიანმა დააშავა, სამაგი და ხუთმაგი ფასი მაინც დაადე, ასმაგს რომ ადებ, როგორ გადაიხადოს? რომ მიხვიდე და უთხრა თუ დავაზიანე, მე გავაკეთებ და ისეთივეს ჩაგაბარებო, უარს გეტყვიან. ჩვენ გავაკეთებთ, მაგრამ ამას 30 000, 40 000 და ა.შ. უნდაო. 

- დაზღვევა ზარალის დაფარვაში არ გეხმარებათ? 

დაზღვევა ყველანაირად ცდილობს, რომ პასუხისმგებლობა აირიდოს და ხელები მძღოლს შეაწმინდოს. ასე მგონია, რომ ესენი ერთად მოქმედებენ მძღოლების წინააღმდეგ. ადამიანი ობიექტური უნდა იყოს და მარტო უარყოფითზე არ ილაპარაკოს, ამიტომ კარგსაც გეტყვით - ეს „ბასლაინები“ მოსახლეობისთვის კარგია. საცობებში საათობით დგომა აღარ უწევს ხალხს.  სამარშრუტო ტაქსების მძღოლებმაც ამოისუნთქეს იმ მხრივ, რომ მანქანის გაფუჭების დროს ნაწილებისთვის და შეკეთებისთვის ჩვენ აღარ დავრბივართ. დარეკავ, მეორე მანქანას მოგიყვანენ და აგრძელებ მუშაობას. მძღოლს არც მანქანის გარეცხვა აწუხებს, ყველა პრობლემას კომპანია აგვარებს.

- თუ საიდუმლო არ არის, ანაზღაურება რამდენი გაქვთ? 

- ხელფასი საათობითაა და 1500 ლარზე მეტი გამოგვდის. გამოყოფილია მორიგე ავტობუსი, რომელსაც სამუშაო საათების დასრულების შემდეგ მძღოლები სახლში მიჰყავს. ასე, რომ რაც კარგია, უნდა აღინიშნოს, მაგრამ პრობლემაც უამრავია. ზემოთ თქმულის გარდა, დაუხაზავი ქუჩებიც ბევრ პრობლემას გვიქმნის. ჩიტაიას ქუჩაზე, მალაკნების ბაზარს რომ ეძახდნენ, ავტობუსის გაჩერება დახაზული არაა, ამიტომ ხან დისტრიბუციის და ხან კერძო მანქანა დგას.  ასეთ გაჩერებებზე შესვლა და გამოსვლა ძალიან გვიჭირს. ვფიქრობ, მაღაზიამ უნდა მიმართოს მერიას, რომ დისტრიბუციის მანქანებისთვის ადგილი გამოიყოს და იქ სხვა მანქანა არ გაჩერდება. 

- თქვენი აზრით, საცობების პრობლემის მოსაგვარებლად რა უნდა გაკეთდეს? 

- საცობებს რაც შეეხება, ხალხი იმდენად გადაეჩვია ფეხით სიარულს, რომ ბევრი მაღაზიაშიც მანქანით მიდის, თუმცა მანქანების სიმრავლის გარდა, საცობების წარმოქმნას ბევრი სხვა მიზეზიც აქვს. ეს არის არასწორად გაჩერებული მანქანები, არასწორად დაყენებული შუქნიშნები, დაუხაზავი ქუჩები და ა.შ. ჩიტაშვილის და კლდიაშვილის ქუჩების კუთხეში სამზოლიანი გზა მოდის, მაგრამ მანქანები ერთ ზოლში ძლივს გადიან იმიტომ, რომ ცერად შეყენებული მანქანები გამოსვლისას  მთლიანად მოძრაობას კეტავენ. გამოდის, რომ მარტო პარკინგები გვაქვს და სამოძრაო გზა აღარ რჩება.

ვეფხისა და მოყმის ძეგლის ქვევით რომ კოროუსები შენდება, ისინი რომ დასრულდება და ხალხი შესახლდება, წარმოიდგინეთ იმ ადგილს რამდენი მანქანა დაემატება. ამასთან, ახალ კორპუსს მისასვლელი გზა რომ ჭირდება, ამაზე არ ფიქრობენ. თანაც, 16 და 18 სართულიან კორპუსებს ქვემოთ 2 სართული რომ ექნება მანქანის სადგომი და მეტი არა, იქ ხომ მანქანების ნახევარიც არ დაეტევა? ამიტომ ქუჩები მანქანებით სავსეა. ასე, რომ გზებზე უამრავი მოუგვარებელი პრობემლემაა, რომელსაც დროული გადაჭრა სჭირდება. 

წყარო:https://tia.ge/

мир
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

более
голосование
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
голосование
Кстати