USD 2.5973
EUR 2.9137
RUB 3.1869
Tbilisi
«Deutsche Welle» (გერმანია): „რუსეთი თუ ევროკავშირი? საქართველო საბედისწერო გამოცდის მოლოდინში“
Date:  568

„საქართველოში 26 ოქტომბერს პარლამენტის არჩევნები ჩატარდება, რომლის დროსაც მოსახლეობა საბედისწერო გადაწყვეტილებას მიიღებს: რომელი მიმართულებით უნდა წავიდეს ქვეყანა - ევროკავშირისაკენ თუ რუსეთისაკენ“, - ნათქვამია გერმანული სამაუწყებლო კომპანიის „დოიჩე ველეს“ (Deutsche Welle) მიერ გამოქვეყნებულ სტატიაში სათაურით „რუსეთი თუ ევროკავშირი? საქართველო საბედისწერო გამოცდის მოლოდინში“ (ავტორი - ქრისტიან ტრიპე).

გთავაზობთ პუბლიკაციას შემოკლებით:

საქართველოში შეიძლება დიქტატურა დამყარდეს, რომლის შედეგი ის იქნება, რომ სამხრეთკავკასიური სახელმწიფო ევროკავშირის წევრი ვერ გახდება - კანდიდატის სტატუსის მიუხედავად. ქვეყნის მთავრობა ყველაფერს აკეთებს დასავლეთისაგან დისტანცირებისათვის - ამჟამინდელი პარლამენტი, რომლის შემადგენლობაში ძირითადად მმართველი პარტიის „ქართული ოცნების“ დეპუტატები ჭარბობენ, ზედიზედ იღებს ანტიდემოკრატიულ კანონებს, რომლებსაც ოპოზიცია „რუსული კანონების ასლს“ უწოდებს. ოპოზიცია ამით მოსახლეობას შთააგონებს, რომ საქართველო თავისი პოლიტიკით რუსეთს ემსგავსება, რომელსაც კრემლი ავტორიტარული მეთოდებით მართავს.

რადიკალური საარჩევნო კამპანიის ფონზე „ქართული ოცნება“ „ცეცხლზე ნავთს ასხამს“ და აცხადებს, რომ არჩევნების შემდეგ ოპოზიციური პარტიების ნაწილი აიკრძალება. მტავრობა მოსახლეობას არწმუნებს, რომ არსებობს „გლობალური ომის პარტია“, რომელსაც რუსეთთან ომში საქართველოს ჩათრევა სურს და ეს ყველაფერი დასავლეთის ეგიდით ხორციელდება. დამკვირვებლები თვლიან, რომ ქვეყნის მთავრობა აშკარად ცდილობს დასავლეთს გაემიჯნოს და რუსეთს დაუახლოვდეს, ანუ უარი თქვას ნატოსა და ევროკავშირში ინტეგრირებაზე.

ქართული ოპოზიცია ძირითადად ხუთი პარტიით არის წარმოადგენილი - მეტ-ნაკლებად ლიბერალური, კონსერვატიული და სოციალ-დემოკრატიული მიმართულებების მქონე ორგანიზაციების სახით. მათ პროევროპული კურსი აერთიანებთ და ერთმანეთთან გარკვეული კონკურენციის მიუხედავად, მკაფიოდ გამოდიან ვლადიმერ პუტინის რეჟიმის წინააღმდეგ. ამას წინათ მათ ივალდებულეს, რომ საარჩევნო კამპანიის დროს მტრობა შეწყვიტონ და ერთად გამოვიდნენ „ქართული ოცნების“ ავტოკრატული, ანტიევროპული პოლიტიკის წინააღმდეგ.

საქართველოს საგარეოპოლიტიკური კურსის ცვლილებაში პასუხისმგებელია  ბიძინა ივანიშვილი - მილიარდერი, რომელმაც თავისი ცხოვრების მნიშვნელოვანი ნაწილი რუსეთში გაატარა და იქ გამდიდრდა. მან დააარსა „ქართული ოცნება“, რომელმაც 2012 წელს არჩევნებში გაიმარჯვა, მშვიდობიანად დაამხო „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ ხელისუფლება, მცირე ხანს იყო პრემიერის პოსტზე და შემდეგ, თუმცა პოლიტიკიდან წასვლა გამოაცხადა, მაინც ჩრდილოვან ლიდერად დარჩა. ამჟამად ბიძინა ივანიშვილი კვლავ აქტიურად მონაწილეობს წინასაარჩევნო კამპანიაში და ანტიდასავლურ იდეებს ქადაგებს - „ვერავინ ვეღარ აიძულებს ქართველ ხალხს ფსევდოლიბერალური ფასეულობებით იცხოვროს და მის ტრადიციებში გარედან ჩაერიოსო“.

მილიარდერი და მისი პარტიის წარმომადგენლები თავს არიდებენ უცხოელ ჟურნალისტებთან შეხვედრებს. თუმცა როგორც „ქართული ოცნების“ ერთ-ერთი მხარდამჭერი, მსხვილი კომპანიის მენეჯერი ინკოგნიტოდ ამბობს, ოლიგარქის ანტიდასავლური განცხადებები „წმინდა წყლის რიტორიკას“ წარმოადგენს, საქართველო ევროპულ გზიდან არ გადაუხვევს და ამ ეტაპზე  გაჟღერებული კრიტიკული გამონათქვამები რუსეთთან ბალანსის დაცვას ემსახურება და მეტს არაფერს. ფაქტიურად, „ქართული ოცნების“ წინასაარჩევნო პლაკატებზე ევროკავშირის დროშაა გამოსახული ასეთი წარწერით: „ევროპისაკენ - მხოლოდ მშვიდობით, ღირსებით და კეთილდღეობით“.

მაგრამ როგორც შოთა უტიაშვილი ამბობს რონდელის ფონდიდან, „ქართული ოცნებას“ ამომრჩევლის მოტყუება სურს და აიძულებს, რომ არჩევანი გააკეთოს არა რუსეთს და ევროკავშირს შორის, არამედ თითქოსდა ომსა და მშვიდობას შორის.

რუსეთი საქართველოს ძლიერ ჩრდილოელ მეზობელს წარმოადგენს. რუსეთის იმპერია საუკუნეების განმავლობაში ბატონობდა კავკასიაში - როგორც მეფე-იმპერატორების დროს, ასევე საბჭოთა ბელადების პერიოდში. რუსეთსა და საქართველოს შორის 2008 წელს ხანმოკლე ომიც მოხდა, რომელშიც თბილისი დამარცხდა, მოსკოვმა კი გავლენა განიმტკიცა ორი სეპარატისტული რეგიონის - აფხაზეთისა და „სამხრეთ ოსეთის“ გაკონტროლების გზით, რომლებიც კრემლმა თვალთმაქცურად აღიარა დამოუკიდებელ ქვეყნებად. ორი რეგიონის დაკარგვა ქართველებისათვის დიდ ტრამვას წარმოადგენს. როგორც 2020 წელს კარნეგის ფონდის ეგიდით ჩატარებულმა გამოკითხვამ აჩვენა, ქართველთა 78%-ისათვის ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენა უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ნატოში და ევროკავშირში გაწევრიანება. მხოლოდ 13% თვლის, რომ პრიორიტეტი ევროპულ კურსს უნდა მიენიჭოს, ვიდრე აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის დაბრუნებას საქართველოს შემადგენლობაში. მმართველი პარტია, როგორც იტყვიან, სწორედ „ამ კლავიატურით“ მანიპულირებს ამომრჩევლების წინაშე.

ისინი, ვინც ამ დღეებში თბილისში ინტერესდება, თუ არჩევნების როგორი შედეგი იქნება ქვეყნისთვის უარესი, სხვადასხვანაირ პასუხს იღებენ: დასავლელი დიპლომატები და დამკვირვებლები დარწმუნებულნი არიან, რომ თუ მმართველი პარტია ხმების ორ მესამედს მოაგროვებს, ეს იქნება დიქტატურის დამყარება კანონიერი საფუძველით. ქართულ სამოქალაქო საზოგადოებაში მუდმივად ისმის მოდური ფრაზა „მეორე მინსკი“, რაც იმას ნიშნავს, რომ მტავრობა მალე ისეთ პოლიტიკურ რეპრესიებს განახორციელებს, როგორიც რამდენიმე წლის წინ მისნსკში, ბელარუსში ხდებოდა. „ამის საფრთხე მართლაც რეალურია, - ამბობს ნოდარ ხარშილაძე, „ქართული ანალიტიკური ცენტრის“ დამაარსებელი, - „ოცნება“ არჩევნების შედეგებს გააყალბებს, რაც თავის მხრივ საპროტესტო აქციებს გამოიწვევს, განსაკუთრებით ახალგაზრდების მხრიდან, რომელთა დაშინება შეუძლებელია“. იგივე პოზიცია აქვს ნოდარ მელაშვილსაც, რომლის თქმით, მმართველ „ქართულ ოცნებას“ ოპოზიციის განადგურება და ავტორიტარული, ერთპარტიული სახელმწიფოს ჩამოყალიბება სურს.

აგვისტოს ბოლოს რუსული დაზვერვის ერთ-ერთმა ხელმძღვანელმა სერგეი ნარიშკინმა ირიბად მიანიშნა ქართველებს, რომ თუ არჩევნებში რუსეთისადმი მეგობრულად განწყობილი „ქართული ოცნება“ არ გაიმარჯვებს, მაშინ შეიძლება სიტუაციაში კრემლი  ჩაერიოს. თუმცა თბილისში რუსეთის გაფრთხილებას სერიოზულად არავინ არ აღიქვამს. ყველა თვლის, რომ კრემლის რეაქცია „მხოლოდ თეატრალურია და იარაღის უშედეგო ჟღარუნს ჰგავს“. „აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში დისლოცირებული რუსული სამხედრო ბაზები ცარიელია - ისევე როგორც ჩრდილოეთ კავაკასიაში არსებული რუსული არმიის ყაზარმები. ყველა ფრონტზეა წასული“, - განმარტავს ექსპერტი შოთა უტიაშვილი. ამჟამად რუსეთი საქართველოში შემოსაჭრელად საკმარის სამხედრო ძალას არ ფლობს.

ეს შეფასება დღეისათვის ერთადერთ რეალურ და პოზიტიურ პროგნოზად ითვლება, თუ რა შეიძლება არ მოხდეს უახლოეს მომავალში, საპარლამენტო არჩევნებამდე. 26 ოქტომბრის შედეგები კი საქართველოს ნამდვილად შეცვლის

წყარო: https://www.dw.com/de/russland-oder-eu-georgien-vor-der-zerrei%C3%9Fprobe/a-70190752

 

World
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

See all
Survey
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
Vote
By the way