USD 2.7384
EUR 2.8548
RUB 2.6619
Tbilisi
2022 წლის ათი ყველაზე მაღალშემოსავლიანი სპორტსმენი
Date:  602

Forbes-მა 2022 წლის ათი ყველაზე მაღალშემოსავლიანი სპორტსმენის რეიტინგი გამოაქვეყნა. რეიტინგის ლიდერი, ბოლო 12 თვის განმავლობაში $130-მილიონიანი შემოსავლით (გადასახადებამდე), PSG-ის ფეხბურთელი ლიონელ მესი გახდა, რომელმაც ყველაზე მაღალშემოსავლიანი სპორტსმენების სიის პირველი ადგილი 2019 წლის შემდგომ მეორედ მოიპოვა. საერთო ჯამში, მსოფლიოს ათი ყველაზე მაღალანაზღაურებადი სპორტსმენის შემოსავალმა 2022 წელს $992 მილიონი შეადგინა, რაც ს ისტორიაში სპორტსმენთა ჯამური შემოსავლის მესამე ყველაზე მაღალი  მაჩვენებელია.

მესის მთავარი მოწინააღმდეგე, Manchester United-ის ფეხბურთელი კრიშტიანუ რონალდუ Forbes-ის 2022 წლის რეიტინგში $115 მილიონით მესამე ადგილს დასჯერდა და მეორე პოზიცია Los Angeles Lakers-ის კალათბურთელს, $121.2-მილიონიანი შემოსავლის მქონე ლებრონ ჯეიმსს დაუთმო. აღსანიშნავია, რომ ლებრონმა, გასულ წელს, NBA-ის მოთამაშეების შემოსავლებში მის მიერვე დამყარებული $96.5-მილიონიანი რეკორდი მოხსნა და ასევე მეათე სპორტსმენი გახდა, რომლის მოგებამაც ერთ წელიწადში $100 მილიონს გადააჭარბა. $100-მილიონიან ნიშნულს მესიმ და რონალდუმ წელს უკვე მეხუთედ გადააჭარბეს.

საერთო ჯამში, ბოლო 12 თვის განმავლობაში, ათი ყველაზე მაღალშემოსავლიანი  სპორტსმენის ჯამურმა შემოსავალმა $992 მილიონი შეადგინა და 6%-ით შემცირდა წინა წელთან შედარებით. მოედნის მიღმა სპორტსმენების მიერ გამომუშავებული თანხა $500 მილიონით შეფასდა.

Forbes-ის 2022 წლის ათი ყველაზე მაღალშემოსავლიანი სპორტსმენის რეიტინგი ასე გამოიყურება:

1. ლიონელ მესი: PSG-ის ფეხბურთელი – $130 მილიონი

ხელფასი: $75 მილიონი.
მოედნის გარეთ გამომუშავებული თანხა: $55 მილიონი.

PSG-ის ფეხბურთელი 2021 წელს მსოფლიოს საუკეთესო ფეხბურთელ მამაკაცად დასახელდა, რისთვისაც ოქროს ბურთი მოიპოვა. გარდა ამისა, მესიმ Socios-თან $20-მილიონიან თანამშრომლობას, სარეკლამო პორტფოლიოც შემატა, რომელიც Adidas-სთან, Budweiser-სა და PepsiCo-სთან პარტნიორობას მოიცავს და Hard Rock International-ის პირველი სპორტსმენი ელჩიც გახდა.

2. ლებრონ ჯეიმსი: Los Angeles Lakers-ის კალათბურთელი – $121.2 მილიონი

ხელფასი: $41.2 მილიონი.
მოედნის გარეთ გამომუშავებული თანხა: $80 მილიონი.

2021 წლის ოქტომბერში ლებრონმა SpringHill-ის წილი გაყიდა, რის შედეგადაც კალათბურთელის წმინდა ღირებულება, Forbes-ის შეფასებით, $850 მილიონამდე გაიზარდა.  გარდა ამისა, ამა წლის იანვარში Crypto.com-თან კონტრაქტი გააფორმა და Super Bowl-ის რეკლამაშიც გამოჩნდა. ლებრონმა ცოტა ხნის წინ ინვესტიციები სპორტული დარბაზის კომპანია Tonal-სა და სპორტული ტექნოლოგიების სტარტაპ StatusPRO-ში განახორციელა.

3. კრიშტიანუ რონალდუ: Manchester United-ის ფეხბურთელი – $115 მილიონი

ხელფასი: $60 მილიონი.
მოედნის გარეთ გამომუშავებული თანხა: $55 მილიონი.

რონალდუს შემოსავლის დიდი ნაწილი ფეხბურთელის სოციალურ ქსელში პოპულარობას უკავშირდება: Instagram-ზე, Facebook-სა და Twitter-ზე რონალდუს 690 მილიონი გამომწერი ჰყავს, რაც ისეთი სპონსორებისგან, როგორიც Nike-ი, Herbalife-ი და Clear-ი არიან, უფრო მეტი თანხის გამომუშავების საშუალებას აძლევს. კრიშტიანუ Tatel-ის რესტორნების ინვესტორიცაა. გავრცელებული ხმების თანახმად, შესაძლოა, მიმდინარე წლის ზაფხულში რონალდუს კიდევ ერთი ტრანსფერიც ვიხილოთ.

4. ნეიმარი: PSG-ის ფეხბურთელი – $95 მილიონი

ხელფასი: $70 მილიონი.
მოედნის გარეთ გამომუშავებული თანხა: $25 მილიონი.

მოედნის მიღმა ნეიმარის მიერ გამომუშავებული თანხა Puma-სთან და Red Bull-თან თანამშრომლობას, ასევე Netflix-ის ახალ დოკუმენტურ სერიალს Neymar: The Perfect Chaos-ს უკავშირდება. გარდა ამისა, ნეიმარი სულ უფრო მეტად ეფლობა NFT-ის სამყაროში და ნოემბერში NFTSTAR-პლატფორმასთან კონტრაქტს აწერს ხელს.

5. სტეფენ კარი: Golden State Warriors-ის კალათბურთელი – $92.8 მილიონი

ხელფასი: $45.8 მილიონი.
მოედნის გარეთ გამომუშავებული თანხა: $47 მილიონი.

სტეფენ კარიმ მიმდინარე სეზონში კალათბურთელებს შორის მოედანზე ყველაზე მეტი გამოიმუშავა. სავარაუდოდ, მომავალ სეზონში კალათბურთელი მოედანზე დაახლოებით $48 მილიონის გამომუშავებას შეძლებს, 2025-26 წლებისთვის კი თანხა $60 მილიონამდე გაიზრდება.

Forbes-ის შემდგომი ხუთეულის რეიტინგი შემდეგია:

6. კევინ დურანტი: Brooklyn Nets-ის კალათბურთელი – $92.1 მილიონი

ხელფასი: $42.1 მილიონი.
მოედნის გარეთ გამომუშავებული თანხა: $50 მილიონი.

7. როჯერ ფედერერი: ჩოგბურთელი – $90.7 მილიონი

ხელფასი: $0.7 მილიონი.
მოედნის გარეთ გამომუშავებული თანხა: $90 მილიონი.

8. კანელო ალვარესი: მოკრივე – $90 მილიონი

ხელფასი: $85 მილიონი.
მოედნის გარეთ გამომუშავებული თანხა: $5 მილიონი.

9. ტომ ბრედი: Tampa Bay Buccaneers-ის ფეხბურთელი – $83.9 მილიონი

ხელფასი: $31.9 მილიონი.
მოედნის გარეთ გამომუშავებული თანხა: $52 მილიონი.

10. იანის ანტეტოკუნმპო: Milwaukee Bucks-ის კალათბურთელი – $80.9 მილიონი  

ხელფასი: $39.9 მილიონი.
მოედნის გარეთ გამომუშავებული თანხა: $41 მილიონი.

analytics
«Financial Times» (დიდი ბრიტანეთი): „უკრაინა, ბალკანეთი და ევროკავშირის მომავალი გაფართოება: ვის რა პერსპექტივა აქვს“

ბრიტანულ გაზეთ „ფაინენშელ თაიმსში“ (Financial Times) სტატია სათაურით „უკრაინა, ბალკანეთი და ევროკავშირის მომავალი გაფართოება: ვის რა პერსპექტივა აქვს“ (ავტორი - ტონი ბარბერი).

გთავაზობთ პუბლიკაციას მცირე შემოკლებით:

ბრიუსელის ოფიციალური რიტორიკის თანახმად, ევროკავშირის გაფართოების პროცესი ევროპის აღმოსავლეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, ზოგიერთი ცალკეული სირთულის მიუხედავად, დამაჯერებლად მიმდინარეობს. ამბობენ იმასაც, რომ ერთ-ერთი კანდიდატი-სახელმწიფო - ჩერნოგორია - 27 წევრიან ოჯახს 2020-იანი წლების ბოლოს დაემატება.

დაგროვილი დაძაბულობა

დღეს ევროკავშირის საერთო სურათზე სამ რეალურ ტენდენციას ვხედავთ: მსოფლიო მოვლენების გავლენას ევროკავშირზე, ბლოკის წევრი ცალკეული სახელმწიფოების ინტერესებს და სიტუაციას ბლოკის წევრობის კანდიდატ ქვეყნებში.

2013 წლიდან, როცა ხორვატეთი ევროკავშირში გაერთიანდა, ბლოკში თითქმის ათწლიანი „უძრაობა ჩამოწვა“. ახალი იმპულსი ევროკავშირმა მხოლოდ 2022 წელს მიიღო, როცა რუსეთი თავს დაესხა უკრაინას და ბრიუსელმა კოლექტიური პასუხის გაცემა დაიწყო კრემლის წინააღმდეგ. მოგვიანებით ევროკავშირში გაფართოების ტენდებცია გამოცოცხლდა: ექვს ბალკანურ ქვეყანას, რომლებიც თავიანთ საათს ელოდებიან (ალბანეთს, ბოსნია-ჰერცეგოვინას, კოსოვოს, ჩერნოგორიას, ჩრდილოეთ მაკედონიას და სერბეთს) ბრიუსელმა საქართველო, მოლდოვა და უკრაინა დაუმატა. ევროკავშირის წევრობის კიდევ ერთი მაძიებელია თურქეთი, თუმცა უფრო ქაღალდზე, ვიდრე რეალურად.

მაგრამ ევროკავშირის გაფართოების აღორძინებულ გეგმებში ყოველთვის თავს იჩენს ხოლმე მუდმივი გადაუჭრელი წინააღმდეგობა: ერთი მხრივ, ევროკავშირის ხელმძღვანელობა გაფართოებაში მნიშვნელოვან გეოპოლიტიკურ სარგებელს ხედავს, მაგრამ მეორე მხრივ, ბრიუსელს არ სურს გაფართოება ნებისმიერ ფასად: წევრობის კანდიდატი ქვეყნები უნდა აკმაყოფილებდნენ მკაცრ კრიტერიუმებს, განსაკუთრებით ისეთებს, რომლებიც დემოკრატიას ეხება, კანონის უზენაესობას და ისტორიული დავების მოგვარებას ევროკავშირის წევრებთან.

აქედან გამომდინარეობს კითხვა; მზად არიან თუ არა ევროკავშირის წევრი [და არაწევრი] ქვეყნების მთავრობები (და აქვთ კი უნარი?) იმისათვის, რომ განახორციელონ საკვანძო ინსტიტუტების შორსმიმავალი რეფორმები და გააფორმონ ისეთი ფუძემდებლური ფინანსური შეთანხმებები, რომლებიც აუცილებელია გაფართოებისათვის?

რუსეთი და დონალდ ტრამპი

გარდა ამისა, ევროკავშირის ფარგლებს გარეთ ისეთი სიტუაციაა, რომელიც ნამდვილად არ უწყობს ხელს ბლოკის გაფართოებას. ორი მნიშვნელოვანი მომენტი: რუსეთ-უკრაინის ომი და დონალდ ტრამპის არჩევა აშშ-ის პრეზიდენტად.

ჩვენ არ შეგვიძლია ზუსტი პროგნოზირება იმისა, თუ რას გააკეთებს რეალურად დონალდ ტრამპი მოსკოვ-კიევის კონფლიქტთან მიმართებით, თუმცა მისი განცხადებების საფუძველზე, რომ აშშ-ის ახალი ადმინისტრაციის სურვილია სამშვიდობო მოლაპარაკების რაც შეიძლება სწრაფად დაწყება, უნდა ვივარაუდოთ, რომ რუსეთის ხელში უკრაინის ტერიტორიის მეხუთედი დარჩება. ასევე არაფერი არ მიანიშნებს იმას, რომ კრემლი უკრაინის დასავლურ სტრუქტურებში გაწევრიანებას დაეთანხმება - არამარტო ნატოში, არამედ შედარებით არამილიტარისტულ ევროკავშირშიც, რომლის სწრაფვას თავდაცვისაკენ მოსკოვი დამცინავად უყურებს, მაგრამ მაინც მხედველობაში იღებს.

თეორიულად ევროკავშირს უკრაინასთან მოლაპარაკების გაგრძელება შეუძლია, მაგრამ ეს საკმაოდ სარისკო იქნება, თუ აშშ და მისი ევროპელი მოკავშირეები დე-ფაქტო შემცირებულ უკრაინას უსაფრთხოების საიმედო გარანტიებს არ შესთავაზებენ.

ჩვენ უნდა გვახსოვდეს, რომ ევროკავშირის წესდების მიხედვით, კანდიდატი ქვეყნის სურვილის განხორციელება - ევროკავშირის წევრად მიღება - 27 ნამდვილი წევრის თანხმობას ითხოვს. ამრიგად, იმ ქვეყნებს, რომლებიც უკრაინასთან რაღაც სადაო აქვთ, ყოველთვის შეუძლიათ კანდიდატ ქვეყანას „ცივი წყალი გადაასხან“ და მათი წინსვლა ევროკავშირისაკენ დაამუხრუჭონ. ასეთი ქვეყნებია უნგრეთი - თავისი რუსოფილური სიმპათიებით, რომელიც კიევს პრეტენზიებს უყენებს უნგრული ეთნიკური უმცირესობის უფლებების დარღვევის გამო. ასევე პოლონეთი, რომელიც უკრაინას მეორე მსოფლიო ომის დროს ნაციონალისტების მიერ ჩადენილი მხეცობის გამო ედავება, ხოლო ზოგიერთ აღმოსავლეთევროპულ ქვეყანას უკრაინის მიმართ პრეტენზიები აქვს სასოფლო-სამეურნეო ექსპორტთან დაკავშირებით.

აშშ, ევროკავშირი და ბალკანეთი

სირთულეები მხოლოდ უკრაინით არ შემოიფარგლება - ბალკანეთშიც ბევრი პრობლემაა. დონალდ ტრამპის პირველმა ადმინისტრაციამ ბალკანეთში უცნაური და შეიძლება ითქვას, ძალზე სახიფათო როლი შეასრულა: საკითხი ეხება წარუმატებელ პოლიტიკურ თამაშებს ტერიტორიის გაცვლის თაობაზე - სერბეთსა და კოსოვოს შორის. ასეთი ინიციატივები ძალზე სარისკოა ბალკანეთის სხვა ქვეყნებისათვის და შეუძლიათ სიტუაციის არევ-დარევა ისედაც მყიფე მშვიდობის პირობებში, საზღვრებთან მიმართებით (ვთქვათ, ბოსნია-ჰერცეგოვინასა და ჩრდილოეთ მაკედონიას შორის). სერბეთის მიმართ, რომელიც რუსეთისადმი ლოიალურად არის განწყობილი, თავისი ნეგატიური დამოკიდებულება ჰქონდა ჯო ბაიდენსაც - იმდენაც ცუდი, რომ სერბეთის პრეზიდენტმა უკან დაიხია და უკრაინას იარაღი მიაწოდა.

რაც შეეხება უშუალოდ ევროკავშირს, ბრიუსელს სერბეთში ლითიუმის მდიდარი საბადო (ევროპაში უდიდესი) უფრო აინტერესებს, ვიდრე ბელგრადის დემოკრატიულობა და მის მიმართ ზეწოლა, რომ ბლოკში გაერთიანების კრიტერიუმები შეასრულოს.

საფრანგეთი და გერმანია

თუ ბლოკის წევრების როლს გადავხედავთ, მასში წამყვან ქვეყნებს საფრანგეთი და გერმანია წარმოადგენენ, რომლებშიც ულტრამემარჯვენე პარტიების გავლენა ძლიერდება.

საფრანგეთი, საერთოდ, ევროკავშირის გაფართოების საკითხს დიდი ხნის განმავლობაში ეჭვით და სკეპტიკურად უყურებდა, თუმცა 2022 წელს პრეზიდენტმა ემანუელ მაკრონმა თავისი დამოკიდებულება შეცვალა. მაგრამ დღეს პრობლემა იმაშია, რომ ემანუელ მაკრონის პოლიტიკური ძალა სუსტდება საარჩევნო ავანტიურების, საბიუჯეტო კრიზისის, საპარლამენტო განხეთქილებისა და 2027 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში ულტრამემარჯვენე კანდიდატების სავარუდო წარმატების გამო.

პარიზში არც მემარჯვენეებს და არც მემარცხენეებს ევროკავშირის გაფართოება არ უხარიათ - ეს ფაქტი მნიშვნელოვანია იმითაც, რომ ქვეყნის კონსტიტუციის თანახმად,  საფრანგეთმა, როგორც ევროკავშირის წევრმა, ახალი ქვეყნის მიღებაზე თანხმობისათვის საჭიროა ან რეფერენდუმი ჩაატაროს, ან მიღება პარლამენტის ორივე პალატის წევრთა სამი მეხუთედმა მოიწონოს.

გერმანიაში პოლიტიკური კონსენსუსი გაფართოების მხარდასაჭერად უფრო ფართოა, ვიდრე საფრანგეთში, მაგრამ პრეტენზიები ბერლინსაც აქვს: ფედერალური ხელისუფლება თვლის, რომ კანდიდატებმა აუცილებლად უნდა გაატარონ ღრმა რეფორმები, თორემ მოუმზადებელი ქვეყნის მიღებამ შეიძლება ზიანი თვით ევროკავშირს მოუტანოს ზიანი.

გერმანიას ასევე მიაჩნია, რომ ევროკავშირმა თავისი „დნმ“ (გენეტიკური ელემენტი) უნდა შეინარჩუნოს, ანუ ისეთი ტრადიციული ისტორიული ღირებულებები, როგორიცაა დემოკრატია, თავისუფლება, სამართლიანობა... ბერლინი უპირველესად ითხოვს, რომ კანდიდატმა ქვეყანამ თავისი დამსახურება აჩვენოს კანონის უზენაესობის საკითხში.

ევროპელი ულტრამემარჯვენეები

ევროპული ულტრამემერჯვენე პარტიების პოზიციები ევროკავშირის გაფართოების საკითხში შორს არის ერთიანობისაგან. შესამჩნევია ორი ჯგუფი: პირველნი კატეგორიულად ეწინააღმდეგებიან გაფართოებას, უბრალოდ, იმიტომ, რომ მათ თვით ევროკავშირი არ მოსწონთ. მეორენი კი გაფართოებაში უპირველესად ხედავენ ევროკავშირის გადაქცევას სუვერენული ეროვნული ქვეყნების ალიანსად და არა ისეთ თავისუფალ კონფედერაციულ ბლოკად, როგორიც დღეს არის.

სხვატა შორის, მეორე ბლოკში შედის უნგრული პარტია „ფიდესი“ პრემიერ ვიქტორ ორბანის ხელმძღვანელობით, რომელიც, უკრაინასთან მტრული დამოკიდებულების ფონზე, მიესალმება ევროკავშირში ისეთი ქვეყნების გაწევრიანებას, როგორსაც კრემლის მიმართ ლოიალურად განწყობილი სერბეთი წარმოადგენს.

კანდიდატი ქვეყნები: ჩერნოგორიული სცენარი

რაც შეეხება ევროკავშირის წევრობის კანდიდატ ქვეყნებს: ყურადღება გავამახვილოთ ჩერნოგორიაზე, რომლის მოსახლეობა 600 ათასს აღწევს და რომელიც სერბეთს 2006 წელს გამოეყო. ჩერნოგორიას იშვიათად ეთმობა ყურადღება, მაგრამ ის საინტერესო ქვეყანას წარმოადგენს იმიტომ, რომ სხვებზე მეტად უფრო პრიორიტეტულია ევროკავშირში გაწევრიანების თვალსაზრით.

ევროკომისიის ბოლო მოხსენების თანახმად, ბრიუსელი მზად არის მხარი დაუჭიროს პოდგორიცას სურვილს და გაწევრიანების შესახებ მოლაპარაკება 2026 წლისათვის დაასრულოს. თუმცა ამის შემდეგ შეიძლება კიდევ რამდენიმე წელი გავიდეს, სანამ ჩერნოგორია სრულუფლებიანი წევრის სტატუსს მიიღებს: გააჩნია, რამდენად სწრაფად აუნთებენ მას ევროკავშირის წევრები მწვანე შუქს და დროულად მოახდენენ რატიფიცირებას.

საქმე იმაშია, რომ ჩერნოგორიაში საკმაოდ სესამჩნევია პროსერბული და პრორუსუსლი განწყობები - არიან პარტიები, რომლებსაც მტრული დამოკიდებულება აქვთ ევროკავშირის მიმართ. ისმის ხმები, თუ ვინ არიან ჩერნოგორიელები - სრულფასოვანი ერის წარმომადგენლები თუ იგივე სერბები, მხოლოდ სხვა სახელით? ზოგიერთი ევროპელი ექსპერტი აცხადებს, რომ ჩერნოგორიის მთავრობაში ისეთი მინისტრებიც არიან, რომლებიც ჩერნოგორიელთა ეროვნულ იდენტურობას უარყოფს.

არანაკლებ ნეგატიური ხასიათი აქვთ სხვა მომენტებსაც: მაგალითად, გასულ თვეში ზოგიერთმა ანტიევროპულმა პარტიამ პარლამენტში წარადგინა კანონპროექტი „უცხოელი აგენტების შესახებ“, რომელიც ძალიან ჰგავს ქართულ ანალოგიურ კანონს, რომელიც საქართველოს პარლამენტმა რუსეთის გავლენით მიიღო და რის შემდეგაც ბრიუსელმა საქართველოსთან ევროკავშირში გაწევრიანების შესახებ მოლაპარაკება შეწყვიტა. გარდა ამისა, ივლისში ჩერნოგორიამ ხორვატეთი გააღიზიანა იმ განცხადებით, რომ მეორე მსოფლიო ომში ხორვატი ნაციონალისტები მხეცურად იქცეოდნენ.

ასე რომ, ისევე როგორც პოლონეთ-უკრაინის ისტორიული დავა, ბულგარეთისა და ჩრდილოეთ მაკედონიის უთანხმოება ეროვნულ თვითშეგნებისა და ენის საკითხებში, ხორვატეთ-ჩერნოგორიის მწვავე ურთიერთდამოკიდებულება  ხელს უშლის ევროკავშირში ინტეგრირებას. და თუ მათ დავამატებთ რუსეთ-უკრაინის ომის გავლენას ევროკავშირზე, დონალდ ტრამპის ფაქტორს და უთანხმოებებს თვით ევროკავშირში, პერსპექტივა არასახარბიელოა - სანამ ასეთი საკითხები დარეგულირებული არ იქნება, ევროკავშირის გაფართოება არ მოხდება.

წყარო: https://www.ft.com/content/5f7f2df4-641a-4a93-9599-a223a191f6c7

See all
Survey
ვინ გაიმარჯვებს რუსეთ - უკრაინის ომში?
Vote
By the way