USD 2.6080
EUR 2.9721
RUB 3.0937
Тбилиси
BBC: „სი ძინპინს ვლადიმერ პუტინთან ერთად ყოფნა სურს, მაგრამ უსაფრთხო დისტანციით“
дата:  1518

ბრიტანული სამაუწყებლო კომპანიის „ბიბისის“ (BBC) ვებ-გვერდზე გამოქვეყნებულია ანალიტიკური სტატია სათაურით „სი ძინპინს ვლადიმერ პუტინთან ერთად ყოფნა სურს, მაგრამ უსაფრთხო დისტანციით“ (ავტორი - ლაურა ბიკერი). პუბლიკაციაში განხილულია რუსეთისა და ჩინეთის ურთიერთდამოკიდებულების „შუქ-ჩრდილები“: „გარეგნული მეგობრობის მიღმა მოსკოვისა და პეკინის პოტენციური უთანხმოება იმალება. რუსეთი სუსტია, ჩინეთი კი ძლიერი. ამ ფაქტორს პეკინისა და მოსკოვის კავშირებში გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს“, - აღნიშნულია მასალაში.

გთავაზობთ სტატიას მცირე შემოკლებით:

ჩინეთის კომპარტიის ლიდერი სი ძინპინი და რუსეთის პრეზიდენტი ვლადიმერ პუტინი ისეთ ურთიერთდამოკიდებულებას აჩვენებენ, თითქოსდა ისინი საუკეთესო და განუყრელი მეგობრები არიან. როცა ორივე მოსკოვში, წითელ მოედანზე სამხედრო აღლუმს უყურებდა (ჩინეთის არმიის ქვედანაყოფის ჩათვლით), სი ძინპინი ვლადიმერ პუტინთან ერთად იდგა. მანამდე კი რამდენიმე საათით ადრე სი ძინპინმა რუსეთ-ჩინეთის კავშირს „ურთვევი“ უწოდა და დაამატა, რომ რუსეთისა და ჩინეთის მგობრობა „ფოლადისებურად მტკიცეა“. 

ცხრა მაისს ჩინელი ლიდერი უკვე მეთერთმეტედ იმყოფებოდა რუსეთში მას შემდეგ, რაც მან 2013 წელს ქვეყნის უმაღლესი თანამდებობა დაიკავა. საერთოდ კი, ისინი ერთმანეთს 40-ჯერ არიან შეხვედრილნი. ვლადიმერ პუტინმა უკვე განაცხადა, რომ შემოდგომაზე ჩინეთს ეწვევა.

„ბეწვის ხიდი“ სი ძინპინისათვის

მაგრამ რუსეთისა და ჩინეთის ლიდერთა ერთმანეთთან დამოკიდებულების მიღმა უფრო მეტი რამ იმალება, რომელიც გარეგნულად არ ჩანს. „ჩვენ ვხედავთ თანამშრომლობას ამ ადამიანებს შორის, მათი პატრიოტული ერთიანობის ხშირ გამოვლინებას“, - ამბობს მეთიუ ბულეგი ევროპული პოლიტიკის ანალიზის ცენტრიდან, - „მათ შეუძლიათ მოკავშირეები იყონ ერთ საკითხში, მაგრამ მეორეში შეიძლება მეტოქეობა გამოავლინონ და ერთმანეთს ზიანი მიაყენონ. მათი ურთიერთობა ზოგიერთ ასპექტში კონკურენტულია, მაგრამ სიმბოლურად შთამბეჭდავიც და მოჩვენებითიც. აუცილებელია მათი რეალური არსის დანახვა“.

დიახ, სინამდვილეში სი ძინპინი „ბეწვის ხიდზე“ დადის: რუსეთი ჩინეთისთვის მნიშვნელოვანი პარტნიორია, მაგრამ უკრაინაში შეჭრამ ვლადიმერ პუტინს საერთაშორისო არენაზე ნეგატიური რეპუტაცია დაუმკვიდრა და ბევრი ქვეყნისაგან იგი გარიყული აღმოჩნდა. შესაბამისად, პეკინისათვის აუცილებელია ფრთხილად იყოს, რათა მისმა მეგობრობამ მოსკოვთან სხვა პოტენციური პარტნიორები არ დააფრთხოს, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ ჩინეთს ეკონომიკური ომი აქვს აშშ-სთან.

ჩინეთი რამდენიმე თვეა ცდილობს ევროპასთან ურთიერთობის აწყობას - მისი დიპლომატიური ძალისხმევა ამ მიმართულებით განსაკუთრებით გააქტიურდა დონალდ ტრამპის აშშ-ის პრეზიდენტად არჩევის შემდეგ. პეკინი ისწრაფვის, რომ საკუთარი თავი სტაბილურ გლობალურ პარტნიორად აჩვენოს უპროგნოზო და არასტაბილურ თეთრ სახლთან შედარებით.

სხვათა შორის, ბოლო დროს გაჩნდა იმის ნიშნები, რომ სი ძინპინის პოლიტიკას თავისი ნაყოფი მოაქვს: რამდენიმე დღის წინ, ერთი მხრივ, ევროპის კომისიის თავმჯდომარე ურსულა ფონ დერ ლაიენი და ევროპის საბჭოს თავმჯდომარე ანტონიუ კოშტა, მეორე მხრივ კი ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის პრემიერი ლი ციანი ერთმანეთს მიესალმნენ პეკინისა და ბრიუსელის ურთიერთობის დაწყების  50 წლისთავთან დაკავშირებით.

და მაინც მათი პარტნიორობის განვითარების მთავარ დაბრკოლებად რჩება ჩინეთის მჭიდრო ურთთიერთობა რუსეთთან და პეკინის მტკიცე ეკონომიკური მხარდაჭერა მოსკოვის მიმართ. ჩინეთს არასოდეს არ დაუგმია „ძველი მეგობრის“ უკრაინაზე თავდასხმა და ამის ნაცვლად მას მხოლოდ „კრიზისის შეწყვეტისაკენ“ მოუწოდებს.

თუ სი ძინპინი ვლადიმერ პუტინთან ზედმეტად დაახლოებას გააგრძელებს, ამით მას ევროპასთან ურთიერთობა გაურთულდება და ეს იმ დროს, როცა ჩინეთი ახალ მოკავშირეებს ეძებს. მაგრამ ჩინელი ლიდერი ცდილობს არამხოლოდ ევროპასთან ურთიერთობის სურვილის დემონსტრირებას.

„უსტარი“ დონალდ ტრამპისათვის - რუსულ გაზეთში

როცა დონალდ ტრამპმა რუსეთ-ჩინეთოს ომის დასრულების მიზნით ძალისხმევა დაიწყო, აშშ-ის პრეზიდენტი ხაზს უსვამდა თავის მჭიდრო პირად ურთიერთობას რუს კოლეგასთან. ანალიტიკოსებმა დაიწყეს ფიქრი იმაზე, რომ ხომ არ ნიშნავდა დონალ ტრამპის მოქმედება შუღლის ჩამოგდების მცდელობას ვლადიმერ პუტინსა და სი ძინპინს შორის.

სი ძინპინს სურს, რომ დონალდ ტრამპს მიანიშნოს - შუღლი პეკინს და მოსკოვს შორის შეუძლებელია, ეს არ მოხდება. „ჩვენ ერთად უნდა შევეცადოთ, რომ თავიდან ავიცილოთ ჩვენი მეგობრობის და ნდობის დარღვევის მცდელობები“, - წერს სი ძინპინი რუსეთის სამთავრობო „როსიისკაია გაზეტაში“ 7 მაისს გამოქვეყნებულ  თავის სავტორო სტატიაში სათაურით „ისტორიის გაკვეთილებიდან დასკვნები უნდა გავაკეთოთ, რომ მომავალი ერთად შევქმნათ“.

რუსეთისა და ჩინეთის ლიდერებმა დონალდ ტრამპის გეგმებს „ოქროს გუმბათის“ - აშშ-ის რაკეტსაწინააღმდეგო თავდაცვის ახალი სისტემის - შექმნის თაობაზე „უკიდურესად მადესტაბილიზებელი“ უწოდეს და ვაშინგტონი კოსმოსის მილიტარიზაციაში დაადანაშაულეს.

ორივე ლიდერი ისწრაფვის, რომ თავიანთი ხედვები მსოფლიო წესრიგის ალტერნატიულ საპირწონედ წარმოადგინონ - აშშ-ის ჰეგემონიის წინააღმდეგ - როგორც ისინი თვლიან.

ამასთან სი ძინპინი მშვენივრად აცნობიერებს, რომ ჩინეთი ზესახელმწიფოა, ხოლო რუსეთის გავლენა კი შესამჩნევად შემცირდა. მათი ურთიერთობა თანასწორი პარტნიორების ურთიერთობა აღარ არის.

ჩინეთს უფრო ჭირდება რუსეთი თუ პირიქით?

უკრაინასთან ომმა რუსეთის ეკონომიკა დაასუსტა, მისი არმია გამოფიტა და იარაღი შეამცირა. დასავლეთის მიერ გამოცხადებულმა სანქციებმა მოსკოვი კიდევ უფრო დამოკიდებული გახადა პეკინზე ეკონომიკური თვალსაზრისით. კრემლის პოზიციები მსოფლიო არენაზე სერიოზულად არის დარღვეული.

„რუსეთს უფრო მეტად ჭირდება ჩინეთი, ვიდრე ჩინეთს რუსეთი“, - თვლის მეთიუ ბულეგი, - „მოსკოვს მოუწევს ასეთ სიტუაციას შეურიგდეს“.

ვლადიმერ პუტინს შეუძლია სი ძინპინს დაეყრდნოს და მასთან ერთად თვალი ადევნოს რუსი და ჩინელი ჯარიკაცების ერთობლივ მწყობრი ნაბიჯით გავლას წითელ მოედანზე. მათ მართლაც შეუძლიათ გაერთიანება, როცა საჭიროება მოითხოვს.

მაგრამ გაბედული განცხადებების, ღიმილის, ხელჩამორთმევების და „ჩახუტებების“ მიღმა პოტენციური უთანხმოება იმალება, რომელიც დროთა განმავლობაში აუცილებლად გამოვლინდება.

мир
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

более
голосование
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
голосование
Кстати