ნატო-ს გენერალური მდივნის, იენს სტოლტენბერგის განცხადებით, ფინეთი და შვედეთი 5 ივლისს, ნატო-ში გაწევრიანების ოქმს ოფიციალურად ხელს მოაწერენ. აღნიშნულის შესახებ გენერალურმა მდივანმა ნატო-ს მადრიდის სამიტის დასკვნით დღეს ჟურნალისტებს განუცხადა.
სტოლტენბერგმა ხაზი გაუსვა იმ ფაქტს, რომ გადაწყვეტილება, რომ ქვეყნები შეუერთდნენ სამხედრო ალიანსს, უკვე მიღებულია.
ამასთან, სტოლტენბერგმა აღნიშნა, რომ ალიანსში გაწევრიანების ოქმი 30 პარლამენტის მიერ უნდა იყოს რატიფიცირებული, რათა ქვეყნების ნატო-ში გაწევრიანება მოხდეს.
კითხვაზე, იბრძოლებს თუ არა ალიანსი იმისათვის, რომ შეინარჩუნოს ერთიანობა სხვადასხვა წევრთან ერთად, სტოლტენბერგმა განაცხადა: „თქვენ ყოველთვის იპოვით განსხვავებებს და ჩემთვის ეს არ არის სისუსტე... ჩვენ დემოკრატიული ერები ვართ“.
მისივე თქმით, მნიშვნელოვანია, რომ წევრები ძირითადი საკითხების გარშემო გაერთიანდნენ.
შეგახსენებთ, 29 ივნისს, ნატო-ს მადრიდის სამიტის მე-2 დღეს, ნატო-მ შვედეთი და ფინეთი ალიანსში გასაწევრიანებლად ოფიციალურად მიიწვია.
დონალდ ტრამპი აშშ-ს მრავალი საერთაშორისო ორგანიზაციიდან გამოჰყავს, მაშინ როცა ჩინეთი აქტიურად აძლიერებს დიპლომატიას და ლიდერობისკენ მიისწრაფვის. საერთაშორისო ურთიერთობათა ევროპული საბჭოს (ECFR) გამოკითხვის თანახმად, 21 ქვეყნის რესპონდენტები, მათ შორის ევროკავშირის 10 წევრი სახელმწიფოდან, მომდევნო ათწლეულში ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის გლობალური გავლენის ზრდას ელიან.
„წარსულში ჩინეთსა და აშშ-ს შორის საერთო ძალაუფლებრივ პოტენციალში სხვაობა გაცილებით თვალშისაცემი იყო, თუმცა ახლა ეს სხვაობა სულ უფრო მცირდება“, — განუცხადა DW-ს ბერლინის ჩინეთის კვლევების ინსტიტუტის (MERICS) ექსპერტმა კლაუს სუნმა. მისი თქმით, „შეერთებული შტატები კვლავ რჩება მსოფლიოს ყველაზე ძლიერ სახელმწიფოდ, თუმცა ჩინეთი ძალიან სწრაფად იკრებს ძალას“.
2026 წლის დასაწყისში პეკინმა გამოაქვეყნა მონაცემები, რომლებიც ჩინეთის ეკონომიკის მდგრადობაზე მიუთითებს, მიუხედავად ვაშინგტონის მხრიდან მზარდი ზეწოლისა ტრამპის მეორე ადმინისტრაციის პირობებში. ამ მაჩვენებლებს შორისაა მშპ-ის 5%-იანი ზრდა და რეკორდული სავაჭრო პროფიციტი 2025 წელს. ეს შედეგები დიდწილად განპირობებულია ჩინური პროდუქციის ექსპორტით აშშ-ის ფარგლებს გარეთ არსებულ ბაზრებზე, განსაკუთრებით კი სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში.
ამასთან, ანალიტიკოსები დარწმუნებულნი არიან, რომ პეკინის საბოლოო მიზანი აშშ-ის ლიდერობით ჩამოყალიბებული მსოფლიო წესრიგის ჩანაცვლება კი არა, არამედ ჩინეთის კომუნისტური პარტიის ხელისუფლების შენარჩუნებაა. კიდევ ერთი ამოცანაა აშშ-ის გავლენის შემცირება იმ რეგიონებში, რომლებსაც პეკინი სტრატეგიულად მნიშვნელოვანად მიიჩნევს — უპირველეს ყოვლისა, აზია-წყნარი ოკეანის რეგიონში.
„პეკინი უკიდურესად კმაყოფილი იქნებოდა, თუ შეძლებდა აზიაში ყველაფრის გაკეთებას ისე, როგორც თავად სურს“, — აცხადებს საბინე მოკრი ჰამბურგის უნივერსიტეტის მშვიდობის კვლევისა და უსაფრთხოების პოლიტიკის ინსტიტუტიდან (IFSH). თუმცა, მისი თქმით, აშშ-ის ჩართულობა რეგიონში კვლავ იმდენად „ფუნდამენტურია“, რომ მისი შეცვლა მარტივი არ არის.
ჩინეთის სტრატეგიის შესახებ ვრცლად — DW-ის მასალაში.