USD 2.7384
EUR 2.8548
RUB 2.6619
თბილისი
ჟურნალი "Time" (აშშ): უკრაინის ომის ყველაზე სარწმუნო დასასრული
თარიღი:  330

ამერიკული ჟურნალი „თაიმი“ (Time) აქვეყნებს ანალიტიკურ სტატიას სათაურით „უკრაინის ომის ყველაზე სარწმუნო დასასრული“ (ავტორი - ფილიპ შორტი), რომელშიც განხილულ-გაანალიზებულია რუსეთ-უკრაინის ომის დასრულების პერსპექტივა, სავარაუდო სცენარებით.

გთავაზობთ პუბლიკაციას მცირე შემოკლებით:

„ყველა თანამედროვე ომი ჰიბრიდულ ომს წარმოადგენს. არმიებმა რომ ბრძოლის ველზე წარმატებას მიაღწიონ, მას მხარს უნდა უჭერდეს სამოქალაქო მოსახლეობა, მას უნდა მოხმარდეს ქვეყნის რესურსების მეტი ნაწილი. რადგან დასავლეთს ერთობლიობაში უკრაინის არმიის დასახმარებლად რუსეთზე მეტი რესურსები აქვს, მეტი შესაძლებლობები, ლოგიკურად, უკრაინამ უნდა გამარჯვოს“, - ნათქვამია სტატიაში.

„თუმცა, ომის დაწყებიდან ერთი წლის შემდეგ ირკვევა, რომ საქმე მთლად ასე მარტივად არaa: რუსეთ-უკრაინის ომი ტრადიციული ომი არ არის, უზენაესი მხარეები - დასავლეთი და რუსეთი - ერთმანეთს „ხელებშეკრულები“ ებრძვიან და უკიდურეს საშუალებებს არ მიმართავენ, მათ არ სურთ ომი ყველასათვის გამანადგურებელ ომად იქცეს - რუსეთისა და ნატოს ომად, რომელშიც არც გამარჯვეული არ იქნება და არც დამარცხებული. იმას, თუ რამდენად უჩვეულოა უკრაინის ომი, ერთი ფაქტიც მოწმობს: შემთხვევითი არ არის, რომ მოსკოვი წინასწარ იყო ოფიციალურად ინფორმირებული ჯო ბაიდენის მიერ კიევში დაგეგმილი ვიზიტის თაობაზე, რათა თავიდან ყოფილიყო აცილებული რაიმე ინციდენტი. ჩვეულებრივ, მებრძოლი მხარეები ტრადიციულად ასე არ იქცევიან.

რასაკვირველია, რუსეთ-უკრაინის სამხედრო დაპირისპირება მეტია, ვიდრე კონფლიქტი, მაგრამ ცოტაა, ვიდრე ტოტალური ომი, რომელიც რამდენიმე დონეზე მიმდინარეობს. უკრაინა ჭადრაკის სისხლიან დაფად არის გადაქცეული, რომელზეც ფაქტიურად სამი ბირთვული ქვეყანა ერთმანეთს უპირატესობის მისაღწევად ებრძვის: რუსეთს, რომელმაც პირველმა განახორციელა სისხლიანი გამბიტი, სურს აჩვენოს, რომ ამერიკა ჩვეულებრივ ომში სუსტია და საბოლოო ჯამში თავის მოკავშირეს ვერ დაიცავს. ამერიკას სურს თავისი რეპუტაცია და ავტორიტეტი შეინარჩუნოს - „დასავლური საერთაშორისო წესრიგის გარანტის“ სახით. ჩინეთი, რომელიც ახალბედაა „დიდ სამეულში“, ცოტა მოშორებით დგას და შეუმჩნევლად აქეზებს თავის რუს პარტნიორს, თან ფიქრობს, თუ რამდენად შორს სიღრმეში შეუძლია შესვლა მოსკოვს, რომელმაც თავისუფალი სამყაროს ლიდერი, „გლობალური გეოპოლიტიკის ძრავა“ - აშშ - ბრძოლაში გამოიწვია და რომლის დომინირება კრემლს ჯერ კიდევ საბჭოთა ეპოქიდან აღიზიანებს.

ასეთი მწვავე სამხედრო დაპირისპირების დროს, ბრძოლის ველის პარალელურად, არანაკლები მნიშვნელობა აქვს საინფორმაციო ომსაც. საომარი მოქმედებებიდან ერთი წლის თავზე სამივე ბირთვულმა სახელმწიფომ თავისი აქტიურობა გააორმაგა: ჯო ბაიდენმა ვარშავის ტრიბუნებიდან საჯაროდ დააიმედა კიევი, რომ ვაშინტონი კიდევ უფრო გააფართოვებს დახმარებას და რომ ამ ომში უკრაინის გამარჯვება აშშ-ის სასიცოცხლო ინტერესებში შედის. ვლადიმერ პუტინმა რუსეთის პარლამენტის ორივე პალატის გაერთიანებულ სხდომაზე განაცხადა, რომ რუსეთი ეგზისტენციალურ ბრძოლას აწარმოებს დასავლეთის რევანშიზმის წინააღმდეგ და რომ წინ კიდევ უფრო მეტი ბრძოლაა მოსალოდნელი, ომი გაჭიანურდება. ჩინეთმა პოლიტბიუროს წევრი ვან ი, რომელიც საგარე პოლიტიკას კურირებს, მოსკოვში გაგზავნა, რომ ხაზი გაუსვას - პეკინსაც თავისი ნაგაზი ჰყავს ასაშვები ამ ომისათვის.

დღემდე ჯო ბაიდენს კარგად გამოსდიოდა არამარტო დასავლეთის ერთიანობის სენარჩუნება, არამედ ალიანსის განმტკიცებაც. მაგრამ ვოლოდიმირ ზელენსკისადმი საჯარო დაპირებების პარალელურად, რომ „ამერიკა უკრაინას  მუდმივად გვერდში უდგას“, თეთრმა სახლმა კერძო საუბრებში იგი გააფრთხილა, რომ დასავლეთის დახმარება უსაზღვრო არ არის. ვლადიმერ პუტინი, თავის მხრივ, რომელიც ულმობლად გაუსწორდა ოპოზიციას, თავს მყარად გრძნობს - მართალია, რუსების უმეტესობა ომს ენთუზიაზმის გარეშე უყურებს, მხარს მაინც პრეზიდენტს უჭერს. ვარაუდები, რომ მას „სასახლის გადატრიალების“ შედეგად დაამხობენ ან მოწამლავენ, სასურველის სინამდვილედ გასაღების მცდელობაა.

წინ კიდევ უფრო მძიმე სურათი იხატება. იმდენად, რამდენადაც ვლადიმერ პუტინის იმდები სწრაფი და შედარებით უმტკივნეულო გამარჯვების იმედები ილუზორული გამოდგა, პრეზიდენტი უხალისოდ შეეგუა გამომფიტავი ომის პერსპექტივას, რომელიც სავარაუდოდ, 2024 წელზე უფრო მეტხანს გაგრძელდება და დამატებით ათობით ათასი ადამიანის სიცოცხლეს შეიწირავს. თავის მხრივ, ვლადიმერ ზელენსკისა და ნატოს სახელმწიფოების ლიდერებსაც მოუწიათ ახალი რეალობისადმი მიჩვევა-შეგუება. ამასთან, თითქმის ყველა აცნობიერებს, რომ ამჟამად არა მხოლოდ გამოუვალი მდგომარეობაა შექმნილი, არამედ უფრო რთული - ჩიხური სიტუაციაა: ვლადიმერ პუტინს სჯერა, რომ ადრე თუ გვიან დასავლური მხარდაჭერა შესუსტდება და რუსეთს შესაძლებლობა მიეცემა უფრო მტკიცედ გააკონტროლოს მის მიერ ოკუპირებული უკრაინის ტერიტორიები, აამოქმედოს ყირიმ-დონბასის სახმელეთო დერეფანი

ომში დიდი მნიშვნელობა აქვს დასავლეთის სამხედრო დახმარების ინტენსიურობას, რომელიც საბოლოო ჯამში გადამწყვეტი ფაქტორი იქნება ომის პერსპექტივისათვის.

თეორიულად, თუ დასავლეთი საკმარისად მიაწვდის კიევს თანამედროვე შეიარაღებას, უკრაინელები შეძლებდნენ რუსების შევიწროვებას აღმოსავლეთ უკრაინაში (დონბასში და არ არის გამორიცხული, ყირიმიდან გაძევებასაც, მაგრამ... პრაქტიკულად ეს განუხორციელებელ ამოცანას წარმოადგენს - ისევე როგორც ის, რომ ვერც რუსეთი ვერ შეძლებს უკრაინის მთლიანად გაკონტროლებას.

პოლონეთი, ბალტიის ქვეყნები და ჩეხეთი რუსეთის დამარცხების მომხრენი არიან და აცხადებენ, რომ თუ დასავლეთი ვლადიმერ პუტინს ვერ შეაჩერებს, კრემლი უკრაინის შემდეგ მათაც მისწვდება. გასაგებია, რომ მათ, რუსული და საბჭოური იმპერიის ბატონობის შემდეგ, უსაფრთხოების და მოწყვლადობის გამძაფრებული სინდრომი აქვთ, მაგრამ მათი მხრიდან ასეთი მწვავე რუსოფობია მცდარია. მათგან განსხვავებით, უკრაინა განსაკუთრებულ შემთხვევას წარმოადგენს. რატომ? იმიტომ, რომ ვლადიმერ პუტინი ნატოს წევრ ქვეყანას თავს არ დაესხმება და შესაბამისად, ნატოსთან პირდაპირ ომს არ გააჩაღებს. ერთი წლის განმავლობაში რუსეთის ლიდერმა აჩვენა, რომ იგი ფრთხილად მოქმედებს და ჩრდილოატლანტიკური ალიანსის წევრებთან სამხედრო ინციდენტებს თავს არიდებს.

მართალია, ჯერ არავინ არ არის მზად ამის პირდაპირ, ოფიციალურად სათქმელად, მაგრამ აქ მაინც ვიტყვით: შეიძლება ეჭვი დაგვებადოს იმაში, რომ თეთრ სახლს ნამდვილად სურს უკრაინის წარმატება, რომ კიევის არმიამ მთელი თავისი ტერიტორია გაათავისუფლოს და რუსები ყველა ოკუპირებული რეგიონიდან გააძევოს. ენტონი ბლინკენი ზალიან ფრთხილად ლაპარაკობს: იგი აცხადებს, რომ რუსეთი თავის საზღვრებამდე უნდა დაბრუნდეს, რომელიც 2022 წლის თებერვლამდე ჰქონდა დაკავებული და არა იმ მიჯნებამდე, რომელიც 2014 წელს არსებობდა (ანუ ყირიმის ანექსიამდე). რუსეთი ყირიმს, სადაც მოსახლეობის აბსოლუტური უმეტესობა რუსია, თავის ისტორიულ პროვინციად თვლის და თუ აშშ (დასავლეთი) უკრაინას ყირიმის საკითხში წააქეზებს, ასეთი ნაბიჯი ომის სწორედ იმ უკონტროლო ესკალაციას გამოიწვევს, რომლის თავიდან აცილება ჯო ბაიდენის ადმინისტრაციას სურს. მართალია, ბოლო დროს მიწყნარდა ლაპარაკი ბირთვულ ომის შესაძლებაზე, მაგრამ ვლადიმერ პუტინის განცხადებები ფედერალური კრების სხდომაზე გამოსვლისას, რომ რუსეთი აჩერებს თავის მონაწილეობას სტრატეგიუული შემტევის შეიარაღების შემცირების ხელშეკრულებაში - ერთადერთ ჯერ კიდევ მოქმედ დოკუმენტში, რომელიც მოსკოვისა და ვაშინგტონის ბირთვულ შეიარაღებას აკონტროლებს - იმის შეხსენებას წარმოადგენს, რომ „ბირთვული კარტი“ ჯერ კიდევ მაგიდაზე დევს და მისი გათამაშება შეიძლება.

მეორე მსოფლიო ომისგან განსხვავებით, რომელიც მოკავშირეების მიერ ბერლინის დაკავებით დასრულდა, ვერავინ ვერ წარმოიდგენს იმას, რომ უკრაინის დროშა კრემლის თავზე აფრიალდება. და თუ გამორიცხულია რუსეთის სრულმასშტაბიანი დამარცხება, მაშინ საბოლოო ჯამში ომის დასამთავრებლად რაღაც პოლიტიკური გადაწყვეტილება უნდა იქნეს მიღებული. ამ მხრივ ყველაზე სავარაუდო სცენარად ერთი შეხედვით, უსამართლო  „ნაძირლური“ კომპრომისი გვესახება - ზავი არაოფიციალური გამყოფი ხაზით, რომლის მიხედვით, რუსეთი საკმაოდ დიდ ოკუპირებულ ტერიტორიას შეინარჩუნებს, რომ ვლადიმერ პუტინს პრეტენზია ჰქონდეს თქვას, წარმატებას მივაღწიეო. იმავდროულად ამერიკას შეუძლია თქვას, რომ მისი გადამწყვეტი მხარდაჭერის შედეგად უკრაინამ რუსეთის შეტევას გაუძლო და კრემლს არ დაემორჩილა.

რა თქმა უნდა, ასეთი შედეგი წინასწარ არ არის განსაზღვრული, მაგრამ ყველაზე მეტად სავარაუდოა. თუ ეს მართლაც ასე მოხდება, უკრაინელები, ალბათ, მას ღალატად ჩათვლიან (და არცთუ უსაფუძვლოდ), მაგრამ საბოლოოდ კიევს, ალბათ, სხვა არჩევანი არ ექნება - გარდა იმისა, რომ დაეთანხმოს. დასავლეთი ამ მწარე აბს რაც შეიძლება მეტად დაატკბობს და უკრაინას დიდძალ ფულს მისცემს ეკონომიკის აღდგენისათვის.

ეს, ცხადია, მაინცდამაინც სასიხარულო პერსპექტივა არ არის, მაგრამ უნდა გვახსოვდეს, რომ ომების აბსოლუტური უმრავლესობა უფრო უარესად მთავრდება. არანაირი საფუძველი არ გვაქვს ვიფიქროთ, რომ ეს ომი გამონაკლისი იქნება.

წყარო: https://time.com/6257800/ukraine-war-end/

მოამზადა სიმონ კილაძემ

ანალიტიკა
«The Washington Post» (აშშ): „ომისადმი შიშის გამო, საქართველო რუსეთისაკენ დაბრუნებას ირჩევს“

ამერიკული გაზეთი „ვაშინგტონ პოსტი“ (The Washington Post) აქვეყნებს სტატიას სათაურით „ომისადმი შიშის გამო, საქართველო რუსეთისაკენ დაბრუნებას ირჩევს“ (ავტორი - მარია ილიუშინა), რომელშიც განხილულია არჩევნებისშემდგომი სიტუაცია საქართველოში.

გთავაზობთ პუბლიკაციას შემოკლებით:

(...) ქართველთა უმრავლესობა - გამოკითხვების მიხედვით, 80%-ზე მეტი - მხარს უჭერს ქვეყნის ევროპულ ორიენტაციას და მოსკოვის მიმართ მაინცდამაინც განსაკუთრებულ სიყვარულს არ ამჟღავნებს, ოპოზიცია კი ცდილობს ხმის მიცემის შედეგები წარმოადგინოს როგორც არჩევანი ევროკავშირსა და რუსეთს შორის.

მაგრამ იმის გათვალისწინებით, რომ ორ ქვეყანას შორის 2008 წლის აგვისტორში მომხდარი ხანმოკლე ომის შედეგად საქართველოს ტერიტორიის 20% დე-ფაქტოდ რუსეთის კონტროლის ქვეშ იმყოფება, მოსკოვის სამხერო ძლიერების ჩრდილი სულ უფრო შესამჩნევი ხდება. შესაბამისად, „ქართულმა ოცნებამ“ ამომრჩევლებს უფრო რადიკალური დილემა შესთავაზა: არჩევანი მშვიდობასა და ომს შორის.

მმართველი პარტიის „რუსეთის მხარეს შებრუნება“ შედარებით ახალ მოვლენას წარმოადგენს. 2012 წელს, როცა „ქართული ოცნება“ ხელისუფლებაში მოვიდა, მნიშვნელოვან საგარეოპოლიტიკურ წარმატებას მიაღწია - სწრაფად დაუახლოვდა ევროკავშირს მასში გაწევრიანების სურვილით, მაგრამ რუსეთ-უკრაინის ომის დაწყების კვალობაზე პარტიამ რუსეთის ორბიტისაკენ გადაუხვია. მთავრობამ ევროპა და ადგილობრივი ოპოზიცია წარმოადგინა „ომის გლობალური პარტიად“, რომელსაც სურს საქართველო მოსკოვთან ომში ჩაითრიოს და კრემლთან დაპირისპირების ინსტრუმენტად გამოიყენოს

ამჟამად „ქართული ოცნება““ ოფიციალურად პრორუსულ პარტიას არ წარმოადგენს, მაგრამ ხშირად მისი პრაქტიკული მოქმედება საერთო პრორუსულ ჩარჩოებში ჯდება. 

ევროპული გზიდან გადახვევის პოლიტიკის ცენტრში მოჩანს „ქართული ოცნების“ დამაარსებელი ბიძინა ივანიშვილი - მილიარდერი, ყოფილი პრემიერ-მინისტრი, რომელიც ბოლო ათწლეულში წავიდა ქართული პოლიტიკიდან, მაგრამ იმავდროულად გავლენიან ადამიანად რჩებოდა. ბიძინა ივანიშვილი რუსეთში ყოფნის დროს გამდიდრდა, 1990-იან წლებში და როგორც მისი კრიტიკოსები ამბობენ,  მისი რიტორიკა და პოლიტიკური მრწამსი რუსეთის ლიდერის პოზიციას უთავსდება.

რუსეთის არმიის უკრაინაში შეჭრის დაწყებიდან პურველ ეტაპზე საქართველომ უკრაინას მხარი დაუჭირა. თბილისში დღესაც ბევრი უკრაინული დროშა ფრიალებს, მაგრამ მთავრობა თავს იკავებს რუსეთის გადაჭარბებული კრიტიკისაგან და ერიდება ანტირუსული სანქციების რეალიზებას.

„ჩვენ, როგორც ქვეყნის მმართველმა პარტიამ, მთავრობამ, ყველაფერი გავაკეთეთ უკრაინისა და უკრაინელი ხალხის მხარდასაჭერად“, - განაცხადა „ვაშინგტონ პოსტთან“ საუბარში „ქართული ოცნების“ თავმჯდომარის მოადგილემ არჩილ თალაკვაძემ, მაგრამ, მისი თქმით, დასავლეთის ოფიციალურმა პირებმა რუსეთ-უკრაინის ომში საქართველოს ჩათრევა მოისურვეს: „ჩვენ ჩავთვალეთ, რომ ასეთი პოლიტიკა საქართველოსათვის ძალზე სარისკო და გაუმართლებელი იქნებოდა“.

„ქართულმა ოცნებამ“ წინასაარჩევნო კამპანიის დროს აქტიურად ისარგებლა უკრაინის ომით და ამომრჩევლებს პლაკატების სერია შესთავაზა, რომლებზე გამოსახულია ერთი მხრივ, ომით დანგრეული უკრაინის ქალაქები და სოფლები, მეორე მხრივ - აღმშენებლობის პროცესში მყოფი საქართველო. ასეთმა პროპაგანდამ თავისი გამოძახილი ჰპოვა რუსეთთან ომგადატანილ საქართველოს მოსახლეობაში, განსაკუთრებით სოფლებში, ოკუპირებულ რეგიონებთან ახლოს, მხარეთა დამაშორიშორებელ ე.წ. სადემარკაციო ხაზის გასწვრივ.

როგორ ავიცილოთ თავიდან ომი

ქართველებს კარგად ახსოვთ 2008 წლის აგვისტოს ომი. ჭორვილისაკენ - ბიძინა ივანიშვილის მშობლიური სოფლისაკენ მიმავალი გზა, რომელიც კავკასიის ქედის სამხრეთ კალთებზე მდებარეობს, სწორედ რუსეთის მიერ ოკუპირებული რეგიონის - სამხრეთ ოსეთთან ახლოს გადის, სულ რაღაც ორიოდე კილომეტრში, სადემარკაციო ხაზთან.

ჭორვილაში ბიძინა ივანიშვილს თითქმის ეროვნულ გმირად თვლიან - მდიდარ ადამიანად, რომელიც თანასოფლელებს ყოველმხრივ ეხმარებოდა - სახლებისა თუ გზების მშენებლობაში, ჯანდაცვასა თუ კომუნალური გადასახადების გადახდაში, სანამ მან სახელმწიფო თანამდებობა - ქვეყნის პრემიერ-მინისტრის პოსტი არ დაიკავა.

„მე ომის მოწინააღმდეგ ვარ. დარწმუნებული ვარ, რომ „ქართული ოცნება“ მსვიდობას შეინარჩუნებს. არ გვსურს, რომ რომელიმე ქვეყანა საქართველოს მტერი იყოს და არც ის გვინდა, რომ საქართველოს იყოს სხვა ქვეყნის მტერი“, - ამბობს გიორგი გურძენიძე, სკოლის დირექტორი, რომელსაც ახსოვს, თუ როგორ ხმაურით დაფრინავდნენ სოფლის თავზე, ცაში რუსული თვითმფრინავები 2008 წელს.

„ქართული ოცნება“ აქტიურად უჭერს მხარს ბიძინა ივანიშვილის პოლიტიკური კურსის ორ ძირითად მომენტს - მშვიდობას ნეიტრალიტეტის გზით და ქართული ტრადიციული ფასეულობების დაცვას. „ქართული ოცნების“ მტკიცებით, მისი სტრატეგიული მიზანი არ შეცვლილა - ევროინტეგრაცია ძალაში რჩება, რომლის რეალიზებას 2030 წლისათვის არის დაგეგმილი: საქართველო ევროკავშირის წევრი გახდება „ღირსეულად“ და ტრადიციული ეროვნული ფასეულობების დაცვით.

„რა თქმა უნდა, მსურს ევროკავშირის წევრი ვიყოთ, მაგრამ ჩვენ ჩვენი წინაპრების ღირსებაც და მემკვიდრეობაც უნდა დავიცვათ. ქალი ქალი უნდა იყოს, კაცი კი - კაცი“, - ამბობს ჭორვილელი მამია მაჭავარიანი.

ქართველთა ღირსება კი დაცული იქნება ორი კანონით, რომლებმაც, პრაქტიკულად, ევროკავშირში საქართველოს პოტენციური წევრობის პროცესი შეაჩერეს - იმიტომ, რომ მათი დებულებები ევროპული ბლოკის სტანდარტებს ეწინააღმდეგება. ეს კანონებია „ოჯახური ფასეულობებისა და არასრულწლოვანების დაცვის, ასევე უცხოური გავლენის გამჭვირვალობის შესახებ, რომლებიც, როგორც ოპოზიცია აცხადებს, რუსული სამართლებრივი აქტების ასლებს წარმოადგენენ.

ევროპა შორეული ხდება?!

საქართველოს დედაქალაქის მცხოვრებთა ნაწილი შეშფოთებულია, რომ ქვეყნის შანსი ევროკავშირის წევრობაზე მცირდება. „არჩევნებში „ქართული ოცნების“ გამარჯვება სხვა არაფერია, თუ არა ხელისუფლების უზურპაცია“, - ამბობს 38 წლის გიორგი, რომელიც გვარს არ ასახელებს, ვაითუ დევნა დაუწყონ, - „ჩვენ ევროკავშირთან ინტეგრაცია უნდა გავაღრმავოთ. რუსეთთან დაახლოებას კი არცერთი ნორმალური ქვეყანა არ ცდილობს. პრორუსუსლი ორიენტაცია თვითმკვლელობას ნიშნავს, რადგან მოსკოვი არანაირი შეთანხმების პირობებს არ იცავს“.

ოპოზიცია მწვავედ აკრიტიკებს „ქართული ოცნების“ ომის წინააღმდეგ მიმართულ კურსს და მას პროპაგანდისტულს უწოდებს, ზოგიერთები კი თვლიან, რომ მმართველ პარტიის მხრიდან ამგვარი ლოზუნგების წარმოჩენა ხელისუფლებაში დარჩენასა და ერთპარტიული მმართველი სისტემის შენარჩუნებას ემსახურება.

პარტია „საქართველოსათვის“ ლიდერის გიორგი გახარიას განცხადებით, ბიძინა ივანიშვილისა და „ქართული ოცნების“ პოლიტიკაში მომხდარი ცვლილებები - პრორუსული გადახრები - იმითაა გამოწვეული, რომ ევროკავშირში გაწევრიანება ხელისუფლების როტაციას ნიშნავს: „მისი მთავარია მიზანია ხელისუფლების შენარჩუნება. იგი ხედავს, რომ ევროპული დემოკრატია ხელისუფლების არჩევნების გზით შეცვლას ითვალისწინებს“.

მაგრამ არჩევნების შედეგების წინააღმდეგ მიმდინარე საპროტესტო აქციები ისეთივე ძლიერი და ფართო არ არის, როგორიც გაზაფხულზე მიმდინარეობდა ზემოთ ხსენებული კანონების მიღების დროს. ეს ნიშნავს, რომ ოპოზიცია გამოფიტულია. მათ ვერც დასავლეთი ვერ უწევს სათანადო დახმარებას. ბრიუსელს შეუძლია გარკვეული ზეწოლა მოახდინოს „ქართულ ოცნებაზე“, მაგრამ ევროპელი ჩინოვნიკების რეაქცია აწონილ-დაწონილია: დამკვირვებლებმა ნამდვილად დააფიქსირეს დარღვევები, მაგრამ მათ თავი შეიკავეს იმის განცხადებაზე, რომ არჩევნები გაყალბდა და ხმები მოპარულია.

არჩევნებში მომხდარი ყველა დარღვევის დეტალურად გამოკვლევა დროს მოითხოვს - კვირეებს და შეიძლება თვეებსაც, თანაც საკმაოდ რთულია მათი დამტკიცება-დადასტურება. „ჩვენ ახლა ისეთ სიტუაციასთან გვაქვს საქმე, როცა დასავლეთს არ სურს ხისტი ნაბიჯები გადადგას საკმარისი მტკიცებულებების გარეშე, ოპოზიციას კი საკმარისი მტკიცებულებები არ აქვს“, - ამბობს ჯონ დიპირო საერთაშორისო რესპუბლიკური ინსტიტუტიდან.

ბიძინა ივანიშვილი აშკარად იმაზე დებს თავის ფსონს, რომ ევროპა საქართველოსადმი ინტერესს დაკარგავს. ჯერ კიდევ ზაფხულში იგი აცხადებდა, რომ აშშ-ის საპრეზიდენტო არჩევნებში დონალდ ტრამპის გამარჯვება რუსეთ-უკრაინის ომს დაასრულებს. „ჩვენ მაქსიმუმ ერთი წელი გვაქვს, რომ ეს ყველაფერი მოვითმინოთ, შემდეგ კი [დასავლეთის] გლობალური და რეგიონული ინტერესები შეიცვლება, მათთან ერთად კი შეიცვლება ინტერესები საქართველოს მიმართაც“, - ამბობდა ბიძინა ივანიშვილი, - ომის დასრულებასთან ერთად კი ყველა გაუგებრობა ევროპასთან და ამერიკასთან გაქრება“.

წყარო: https://www.washingtonpost.com/world/2024/11/21/georgia-russia-elections-influence/

 

სრულად
გამოკითხვა
ვინ გაიმარჯვებს რუსეთ - უკრაინის ომში?
ხმის მიცემა
სხვათა შორის

მსოფლიოს ისტორიაში, უდიდესი იმპერიები ტერიტორიით(მლნ კვ. კმ): ბრიტანეთი - 35.5 მონღოლეთი - 24.0 რუსეთი - 22.8 ქინგის დინასტია (ჩინეთი) - 14.7 ესპანეთი - 13.7 ხანის დინასტია (ჩინეთი) - 12.5 საფრანგეთი - 11.5 არაბეთი - 11.1 იუანების დინასტია (ჩინეთი) - 11.0 ხიონგნუ - 9.0 ბრაზილია - 8.337 იაპონია - ~8.0 იბერიული კავშირი - 7.1 მინგის დინასტია (ჩინეთი) - 6.5 რაშიდუნების ხალიფატი (არაბეთი) - 6.4 პირველი თურქული სახანო - 6.0 ოქროს ურდო - 6.0 აქემენიანთა ირანი - 5.5 პორტუგალია - 5.5 ტანგის დინასტია (ჩინეთი) - 5.4 მაკედონია - 5.2 ოსმალეთი - 5.2 ჩრდილო იუანის დინასტია (მონღოლეთი) - 5.0 რომის იმპერია - 5.0

Ford, საავტომობილო ბაზრის დომინანტი მაშინ, როდესაც საავტომობილო ბაზარი ჯერ კიდევ ჩამოყალიბების პროცესში იყო, Ford Model T იყო დომინანტი მანქანა. 1916 წლის მონაცემებით, ის მსოფლიოში ყველა ავტომობილის 55%-ს შეადგენდა.

ილია ჭავჭავაძე: "როცა პრუსიამ წაართვა საფრანგეთს ელზასი და ლოტარინგია და პარლამენტში ჩამოვარდა საუბარი მასზედ, თუ რაგვარი მმართველობა მივცეთო ამ ახლად დაჭერილს ქვეყნებს, ბისმარკმა აი, რა სთქვა: ,,ჩვენი საქმე ელზასსა და ლოტარინგიაში თვითმმართველობის განძლიერება უნდა იყოსო. ადგილობრივნი საზოგადოების კრებანი უნდა დავაწყოთო ადგილობრივის მმართველობისთვისაო. ამ კრებათაგან უფრო უკეთ გვეცოდინება იმ ქვეყნების საჭიროება, ვიდრე პრუსიის მოხელეთაგანა. ადგილობრივთა მცხოვრებთაგან ამორჩეულნი და დაყენებულნი მოხელენი ჩვენთვის არავითარს შიშს არ მოასწავებენ. ჩვენგან დანიშნული მოხელე კი მათთვის უცხო კაცი იქნება და ერთი ურიგო რამ ქცევა უცხო კაცისა უკმაყოფილებას ჩამოაგდებს და ეგ მთავრობის განზრახვასა და სურვილს არ ეთანხმება. მე უფრო ისა მგონია, რომ მათგან ამორჩეულნი მოხელენი უფრო ცოტას გვავნებენ, ვიდრე ჩვენივე პრუსიის მოხელენი”. თუ იმისთანა კაცი, როგორც ბისმარკი, რომელიც თავისუფლების დიდი მომხრე მაინდამაინც არ არის, ისე იღვწოდა თვითმმართველობისათვის, მერე იმ ქვეყნების შესახებ, რომელთაც გერმანიის მორჩილება არამც თუ უნდოდათ, არამედ ეთაკილებოდათ, თუ ამისთანა რკინის გულისა და მარჯვენის კაცი, როგორც ბისმარკი, სხვა გზით ვერ ახერხებდა ურჩის ხალხის გულის მოგებას, თუ არ თვითმმართველობის მინიჭებითა, სხვას რაღა ეთქმის."

დედამიწაზე არსებული ცოცხალი არსებებიდან მხოლოდ ადამიანს და კოალას აქვთ თითის ანაბეჭდი

ინდოელი დიასახლისები მსოფლიო ოქროს მარაგის 11% ფლობენ. ეს უფრო მეტია, ვიდრე აშშ-ს, სავალუტო ფონდის, შვეიცარიის და გერმანიის მფლობელობაში არსებული ოქრო, ერთად აღებული.

დადგენილია, რომ სასოფლო-სამეურნეო კულტურათა მოსავლიანობის განმსაზღვრელ კომპლექსურ პირობათა შორის, ერთ-ერთი თესლის ხარისხია. მაღალხარისხოვანი ჯიშიანი თესლი ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ფაქტორია მოსავლიანობის გასადიდებლად, რაც აგრეთვე დასაბუთებულია ხალხური სიბრძნით "რასაც დასთეს, იმას მოიმკი". - ქართული გენეტიკისა და სელექცია–მეთესლეობის სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი, მეცნიერებათა დოქტორი, აკადემიკოსი პეტრე ნასყიდაშვილი

ებოლა, SARS-ი, ცოფი, MERS-ი, დიდი ალბათობით ახალი კორონავირუსი COVID-19-იც, ყველა ამ ვირუსული დაავადების გავრცელება ღამურას უკავშირდება.

ყველაზე დიდი ეპიდემია კაცობრიობის ისტორიაში იყო ე.წ. "ესპანკა" (H1N1), რომელსაც 1918-1919 წლებში მიახლოებით 100 მილიონი ადამიანის სიცოცხლე შეეწირა, ანუ დედამიწის მოსახლეობის 5,3 %.

იცით თუ არა, რომ მონაკოს ნაციონალური ორკესტრი უფრო დიდია, ვიდრე ქვეყნის არმია.