USD 2.6760
EUR 3.1480
RUB 3.4848
Тбилиси
ტოკიოს „რკინის ლედის“ გაფრთხილება: რატომაა უკრაინის ბედი იაპონიის ეგზისტენციალური გამოწვევა?
дата:  301

იაპონიის პოლიტიკური ელიტის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი ფიგურა, სანაე ტაკაიჩი, იმ საფრთხეებზე საუბრობს, რომლებმაც შესაძლოა მსოფლიო წესრიგი სამუდამოდ შეცვალოს. მისი გზავნილები მკაფიოა: ამომავალი მზის ქვეყანა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ყველაზე რთული უსაფრთხოების გარემოს წინაშე დგას.

უკრაინა, როგორც გლობალური უსაფრთხოების ტესტი

ტაკაიჩი ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ რუსეთის აგრესია უკრაინაში მხოლოდ ევროპული პრობლემა არ არის. იაპონია აგრძელებს კიევის ურყევ მხარდაჭერას, თუმცა ამის მიღმა ცივი პრაგმატიზმიც დგას. ტოკიოში კარგად ესმით: თუ მოსკოვი წარმატებას მიაღწევს, ეს იქნება მწვანე შუქი სხვა ავტორიტარული რეჟიმებისთვისაც.

„მნიშვნელოვანია, რომ რუსეთის აგრესია რაც შეიძლება მალე დასრულდეს. იაპონია კვლავაც გააგრძელებს უკრაინის მხარდაჭერას... უკრაინელი ხალხის ნების პატივისცემით“, - აცხადებს ტაკაიჩი.

სამკუთხედი, რომელიც იაპონიას „აშფოთებს“: ჩინეთი, რუსეთი და ჩრდილოეთ კორეა

სტატიაში მოყვანილი ციტატებიდან იკვეთება ახალი, საშიში გეოპოლიტიკური რეალობა — მოსკოვის, პეკინისა და ფხენიანის სამხედრო კოორდინაცია.

  1. ჩინეთის ამბიციები: პეკინი სულ უფრო აგრესიულად ცდილობს შეცვალოს სტატუს-კვო აღმოსავლეთ და სამხრეთ ჩინეთის ზღვებში. იაპონიისთვის ეს ნიშნავს მუდმივ სამხედრო მზადყოფნას საკუთარი საზღვრების დასაცავად.

  2. ჩრდილოეთ კორეის ფაქტორი: ფხენიანის მიერ რუსეთში ჯარების გაგზავნა ტოკიოსთვის „წითელი ხაზია“. სანაცვლოდ მოსკოვისგან სარაკეტო ტექნოლოგიების შესაძლო გადაცემა იაპონიას პირდაპირი ბირთვული შანტაჟის წინაშე აყენებს.

  3. ალიანსების შერწყმა: ჩინეთისა და რუსეთის სამხედრო თანამშრომლობის გაღრმავება იაპონიის გარშემო ქმნის ე.წ. „ალყის ეფექტს“, რაც ქვეყანას აიძულებს, რადიკალურად გადახედოს თავდაცვის სტრატეგიას.

„მართვის სადავეები ჩვენს ხელში“ — იაპონიის ახალი როლი

ყველაზე მნიშვნელოვანი ტაკაიჩის გამოსვლაში მისი დასკვნითი ნაწილია: იაპონია აღარ აპირებს იყოს მხოლოდ მოვლენების დამკვირვებელი.

„ჩვენ თავად უნდა ვიფიქროთ, ავიღოთ მართვის სადავეები და გრძელვადიანი მიზნებით განვსაზღვროთ, საით მივდივართ“, — ეს ფრაზა მიანიშნებს იმაზე, რომ იაპონია ემზადება გახდეს უფრო აქტიური სამხედრო და პოლიტიკური მოთამაშე რეგიონში. ეს ნიშნავს მეტ ინვესტიციას თავდაცვაში, მჭიდრო კავშირს დასავლელ პარტნიორებთან და შესაძლოა, საკუთარი სამხედრო დოქტრინის კიდევ უფრო მეტ „გათამამებას“.

სანაე ტაკაიჩის ხედვა ასახავს იმ ტრანსფორმაციას, რომელსაც იაპონია გადის. ქვეყანა, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში პაციფიზმზე იყო ორიენტირებული, ახლა ხედავს, რომ მშვიდობის შენარჩუნება მხოლოდ ძლიერი თავდაცვითა და გლობალური პარტნიორობითაა შესაძლებელი.

ტოკიოს გზავნილი მსოფლიოსთვის მარტივია: აზიაში სტაბილურობის გასაღები დღეს უკრაინის ფრონტზე გადის, ხოლო ხვალინდელი დღე მათგან მოითხოვს, რომ საკუთარი ბედი თავადვე მართონ.

общество
23 თებერვალი ქართველ იუნკერთა ხსოვნის დღეა

1921 წლის 25 თებერვალი, თავისი შედეგებით, ერთ-ერთი ყველაზე ტრაგიკული მოვლენაა საქართველოს ისტორიაში. ამ დღეს ბოლშევიკურირუსეთის არმიამ აიღო თბილისი, დაამხო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა და სასტიკი და სისხლიანი კომუნისტური რეჟიმი დაამყარა საქართველოში. 1921 წლის თებერვლის მოვლენების გახსენება იუნკრების გარეშე წარმოუდგენელია, საქართველოს დამოუკიდებლობის დაცვას გმირულად შესწირეს თავი ქართველმა იუნკრებმა, თბილისის სამხედრო სასწავლებლის კურსანტებმა.კოჯორში, სადაც ისტორიული ბრძოლა გაიმართა, მემორიალი გაიხსნა, 23 თებერვალი კი იუნკერთა ხსენების დღედ გამოცხადდა.

იუნკერთა სამხედრო სკოლა 1919 წლის აგვისტოში გაიხსნა გენერალ გიორგი კვინიტაძის ინიციატივით და საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის (1918-1921) მთავრობისა და საქართველოს დამფუძნებელი კრების (პარლამენტის) დადგენილებით. სასწავლებელში, ძირითადად, ქართველ თავადაზნაურთა შვილები სწავლობდნენ.  სამხედრო ხელოვნებას სულ 182 იუნკერიეუფლებოდა (“იუნკერ”  გერმანულად თავადაზნაურული წარმოშობის უნტერ- ოფიცერს ნიშნავს).

 ეს იყო პირველი ქართული ეროვნული სამხედრო სასწავლებელი, რომლის სასწავლო პროგრამა იმჟამინდელი ევროპის მოწინავე ქვეყნების გამოცდილებას ზედმიწევნით ითვალისწინებდა.სკოლის ხელმძღვანელმა, გენერალმა გიორგი კვინიტაძემ, თანაშემწედ პოლკოვნიკი ალექსანდრე ჩხეიძე მიიწვია. 

სამხედრო სკოლის სახელი და მისი მნიშვნელობა არ გამოჰპარვიათ საქართველოს დაუძინებელ მტრებსაც. 1920 წლის მაისის დასაწყისში, აზერბაიჯანის იოლი გასაბჭოებით გათამამებული ბოლშევიკები წითელი დროში აღმართვას საქართველოშიც ესწრაფვოდნენ. თავდასხმა 2 მაისს, ღამით მოხდა. სკოლამ თავდასხმა ღირსეულად მოიგერია. რამდენიმე საათის შემდეგ იუნკერთა სიმამაცეზე მთელი თბილისი ლაპარაკობდა. თავდასხმის მოგერიება სამხედრო სკოლას მთავრობის თავჯდომარემ, ნოე ჟორდანიამ პირადად მიულოცა.

1921 წელს კი იუნკერები ბრძოლაში 17 თებერვალს ჩაერთნენ, ისინი თბილისის მისადგომებს იცავდნენ. პირველი იერიშების მოგერიება მამაც იუნკრებს საბრძოლო პოზიციებზე ასვლისთანავე მოუწიათ. იუნკერთა პოზიციების გარღვევა მეთერთმეტე არმიამ ვერც ბაქოელი კურსანტებისა და ვერც პირველი ქართველი კომკავშირელის, ბორის ძნელაძის გარჯის შედეგად მოახერხა. კოჯორ-ტაბახმელას მიდამოებში ზედიზედ რამდენიმე იერიშის მოგერიების შემდეგ, იუნკრები კონტრიერიშზე გადავიდნენ და თბილისის კარიბჭემდე იოლად მოღწეულ მტერს მნიშვნელოვანი სიმაღლეები წაართვეს.

ალექსანდრე ჩხეიძის მეთაურობით ქართველი იუნკრები 10 დღის განმავლობაში იგერიებდნენ ბოლშევიკთა შემოტევებს, რამდენიმეჯერ იერიშზეც გადავიდნენ და რუსები აიძულეს უკან დაეხიათ.როდესაც გენერალმა ანდრონიკაშვილმა ბრძანება გასცა იუნკრებს უკან დაეხიათ, პოლკოვნიკმა ჩხეიძემ უკან დახევის მაგივრად თავის ოფიცრებს უბრძანა ხიშტებით მოეგერიებინათ მოწინააღმდეგე და იერიშზე გადასულიყვნენ. ერთ-ერთი კონტრიერიშის დროს, იუნკერთა შეტევა სერიოზულად შეაფერხა მოხერხებულ სიმაღლეზე განლაგებულმა მოწინააღმდეგის ტყვიამფრქვევის ცეცხლმა. იუნკრებმა გადაწყვეტილება სწრაფად მიიღეს და პირდაპირი იერიშით გაემართნენ წითელარმიელთა ტყვიამფრქვევისკენ. მოიერიშეებს მალევე გამოეყო, 22 წლის შალვა ერისთავი. მან საოცარი სისწრაფით აირბინა აღმართიდა საკუთარი სხეულით გადაეფარა ტყვიამფრქვევს.

გაზეთი „ერთობა“ წერდა „20 და 21 თებერვალს ჩვენმა ჯარმა იერიში მიიტანა მტრის მარცხენა ფრთისკენ- კოჯორისა და ტაბახმელას სიმაღლეებზე და მარჯვენა ფრთისკენ სადგურ ვაზიანის რაიონში. ამ ძალების ლიკვიდაციით ტფილისს სრულიად ეხსნება ალყა, ტფილისი გადარჩენილია და პირდაპირი საფრთხე მოკლე დროში მას აღარ მოელის.“

თუმცა, შეტაკებების შედეგად იუნკერთა დიდი ნაწილი ბრძოლის ველზე დაეცა. თბილისის მისადგომებთან ბრძოლაში მოხალისედ წასული, პოეტ კონსტანტინე მაყაშვილის 20 წლის ქალიშვილი მარო მაყაშვილიც დაიღუპა. ის ყუმბარის ნამსხვრევით სასიკვდილოდ დაიჭრა.23 თებერვალს ის თბილისში, რუსთაველზე, სამხედრო ტაძრის ეზოში, საძმო საფლავში დაკრძალეს რუსეთთან ომში დაცემულ 10 იუნკერთან ერთად იქ, სადაც ახლა საქართველოს პარლამენტის შენობა მდებარეობს.

საბედისწერო ბრძანება თბილისის დატოვების და მცხეთის მიმართულებით უკანდახევის შესახებ, 24 თებერვალს ღამით გაიცა.მთავრობამ დატოვა თბილისი. 25 თებერვალს დედაქალაქში რუსეთის მე-11 წითელი არმიის ნაწილები უბრძოლველად შევიდნენ. ბაქოდან სერგო ორჯონიკიძემ კი ლენინს დეპეშით აცნობა: „თბილისის თავზე წითელი დროშა ფრიალებს, გაუმარჯოს საბჭოთა ხელისუფლებას. “

26 თებერვალს, თბილისის გასაბჭოების მეორე დღეს, ქალაქის მოსახლეობამ რუსთაველის პროსპექტზე დიდი სამგლოვიარო პროცესია მოაწყო. მოჰქონდათ შავი კუბოები, რომლებშიც ქართველ იუნკერთა გვამები ესვენა, ხოლო უკან, ნელი ნაბიჯით მდუმარე და თავჩაქინდრული ხალხი მოაბიჯებდა. "ეს სანახაობა იმდენად ტრაგიკული იყო, რომ გაოცებასთან შეერთებული მოკრძალების გრძნობას იწვევდა კომუნისტებისა და წითელარმიელების რიგებში და ახალ ადმინისტრაციას აზრადაც არ მოსვლია ამ პროცესისათვის ხელი შეეშლა" იხსენებდა ამ ტრაგიკული მოვლენების შემსწრე გერონტი ქიქოძე.

более
голосование
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
голосование
Кстати