USD 2.6751
EUR 3.1561
RUB 3.4801
თბილისი
სომეხმა ნაციონალისტებმა ოკუპირებული აფხაზეთის ქალაქ გაგრაში გამართულ მიტინგზე, საქართველოს მოუწოდეს უარი ეთქვა საკუთარ მიწებზე
თარიღი:  19096

სომეხი ნაციონალისტები საქართველოს აფხაზეთის ოკუპირებულ ტერიტორიაზე, საიდანაც ისინი იმყოფებიან 1992-1993 წლების ომის დროიდან, საიდანაც განდევნეს საქართველოს მოსახლეობის უმეტესი ნაწილი და ჩამოართვეს ქართული სახლები და მიიღეს, როგორც „ნადავლი“, ახლა იქცევიან როგორც "სრულუფლებიანი" მფლობელები. ამის დასტურია 2020 წლის 26 ივლისი. სომეხთა დიასპორის მიერ გაგრაში - ოკუპირებულ აფხაზეთში გაიმართა აქცია სომხეთის მხარდასაჭერად, რომელიც მიეძღვნა სომხეთ-აზერბაიჯანის დაპირისპირებას თოვუზის რეგიონში.

ამავდროულად, ისინი, ვინც მოკლეს და გააძევეს ქართველები თავიანთი სამშობლოდან - აფხაზეთიდან, - მოულოდნელად იწყებენ საუბარს „მშვიდობაზე“ და „ტერორიზმის დაგმობაზე“. ამ თვალთმაქცობით იწყება ვიდეო, რომელიც ეხმიანება სომეხ ნაციონალისტთა შეკრებას სომხეთის ეკლესიის მახლობლად, ოკუპირებულ ქალაქ გაგრაში:

სომეხი კომენტატორის თქმით, ეს არის "შეხვედრა სომეხი ხალხის მხარდასაჭერად აზერბაიჯანული ტერორის წინააღმდეგ", ასევე იმას, რომ "ჩვენ (სომხები) წინააღმდეგნი ვართ ყოველგვარი ძალადობისა და ტერორისა და გვინდა ეს დავამტკიცოთ ჩვენი მშვიდობიანი მოქმედებით".

მაგრამ ყველაზე საინტერესო ის არის, რომ ამ აქციის მთავარი ორგანიზატორი ზუსტად ის სომეხი ტერორისტები არიან, რომელთა ხელები მშვიდობიანი საქართველოს მოსახლეობის სისხლშია ჩაფლული. მათ შორისაა სოხუმის სეპარატისტული რეჟიმის მაღალჩინოსანი, აფხაზეთის სომეხთა ლიდერი გალუსტ ტრაპიზონიანი, რომელიც ცნობილია თავისი სისასტიკით მშვიდობიანი ქართველი მოსახლეობის წინააღმდეგ.

ამავე დროს, გამოსვლებში ყურადღება გამახვილდა სომეხთა ერთიანობაზე და ასევე იმაზე, რომ ეს ერთიანობა შეიძლება გამოყენებულ იქნას სხვა ხალხების აგრესიის წინააღმდეგ: ”ჩვენ ერთიანნი ვართ ყველგან და ყველაფერში. სომეხი ხალხი ამით ძალიან ფასდება. დაე, ვინც დღეს აქ არ ჩამოვიდა, იფიქრონ, რატომ არ მოვიდნენ. ერთობაა მაშინ, როცა ბევრნი ვართ და როცა ბევრნი ვართ, ბევრი რამის გაკეთება შეგვიძლია. ” - თქვა ერთ-ერთმა გამომსვლელმა.

ასევე გაჟღერდა აფხაზეთის სომხური საზოგადოების ოფიციალური პოზიცია, რომელშიც განსაკუთრებით ხაზი გაესვა, რომ ”თანამედროვე აზერბაიჯანმა უნდა შეხედოს სიმართლეს თვალებში და უარი თქვას უსაფუძვლო პრეტენზიებზე. იგივე ეხება საქართველოს, რომელიც აგრძელებს რევანშიზმის გეგმების შემუშავებას აფხაზეთთან მიმართებაში. ”

პირდაპირ და ცალსახად ნათქვამი იყო, რომ სომეხი ნაციონალისტები როგორც აზერბაიჯანის ყარაბაღს, ისე ქართულ აფხაზეთს ”თავიანთად” თვლიან და მოუწოდებენ აზერბაიჯანს და საქართველოს, დატოვონ თავიანთი საგვარეულო მიწები. სინამდვილეში, აფხაზეთი გახდა საფუძველი სომეხთა აგრესიული ნაციონალისტური ექსპანსიისთვის სხვა ქართული მიწებისკენ, სადაც ყველაზე ყურადსაღები მდგომარეობაა სამცხე – ჯავახეთში, რომელსაც სომეხი ნაციონალისტები მიიჩნევენ, „ძირძველ სომხურ ჯავახკად“. ჩნდება კითხვა - სომხეთის რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა და დიასპორის სამინისტროები, ისევე როგორც თბილისში სომხეთის საელჩო: მართლა არ იცოდნენ სომეხი ნაციონალისტების შეკრება ოკუპირებულ გაგრაში საქართველოს ტერიტორიაზე? უფრო მეტიც, შეკრება მოხდა სომხური ეკლესიის მახლობლად, იქ ისაუბრა სომეხმა მღვდელმა, რაც იმას ნიშნავს, რომ ამ შეკრების მსვლელობაში მონაწილეობის უფლება მისცა ეჩმიაძინმა.

როგორია მათი დამოკიდებულება ამის მიმართ? რატომ არ არის დაგმობილი ამ უკანონო შეკრებისა და მასზე ექსტრემისტული განცხადებების დაგმობის ერთი სიტყვა, რაც კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებს საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას ან ერევანში, ან თბილისში სომხეთის საელჩოსგან, ან საქართველოში მრავალი სომხური ორგანიზაციისგან? სიჩუმე ნიშნავს თანხმობას? უფრო მეტიც, გაგრაში სომეხ ნაციონალისტურ თავყრილობებზე ბევრი ითქვა სომხური ერთიანობის შესახებ. ეს ნიშნავს, რომ სომეხი ნაციონალისტები თბილისსა და სამცხე-ჯავახეთში სრულიად სოლიდარულნი არიან აფხაზეთის სომეხ მოსახლეობასთან მიმართებაში საქართველოს მოსახლეობის ეთნიკურ წმენდას და საქართველოს ტერიტორიის დაშლასთან დაკავშირებით. რაც ხდება დღეს აფხაზეთში, სადაც სომეხი ნაციონალისტი უკვე პატრონნი გახდნენ, არის გაკვეთილი დანარჩენი საქართველოსთვის.

წყარო:https://kavkazplus.com/

საზოგადოება
23 თებერვალი ქართველ იუნკერთა ხსოვნის დღეა

1921 წლის 25 თებერვალი, თავისი შედეგებით, ერთ-ერთი ყველაზე ტრაგიკული მოვლენაა საქართველოს ისტორიაში. ამ დღეს ბოლშევიკურირუსეთის არმიამ აიღო თბილისი, დაამხო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა და სასტიკი და სისხლიანი კომუნისტური რეჟიმი დაამყარა საქართველოში. 1921 წლის თებერვლის მოვლენების გახსენება იუნკრების გარეშე წარმოუდგენელია, საქართველოს დამოუკიდებლობის დაცვას გმირულად შესწირეს თავი ქართველმა იუნკრებმა, თბილისის სამხედრო სასწავლებლის კურსანტებმა.კოჯორში, სადაც ისტორიული ბრძოლა გაიმართა, მემორიალი გაიხსნა, 23 თებერვალი კი იუნკერთა ხსენების დღედ გამოცხადდა.

იუნკერთა სამხედრო სკოლა 1919 წლის აგვისტოში გაიხსნა გენერალ გიორგი კვინიტაძის ინიციატივით და საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის (1918-1921) მთავრობისა და საქართველოს დამფუძნებელი კრების (პარლამენტის) დადგენილებით. სასწავლებელში, ძირითადად, ქართველ თავადაზნაურთა შვილები სწავლობდნენ.  სამხედრო ხელოვნებას სულ 182 იუნკერიეუფლებოდა (“იუნკერ”  გერმანულად თავადაზნაურული წარმოშობის უნტერ- ოფიცერს ნიშნავს).

 ეს იყო პირველი ქართული ეროვნული სამხედრო სასწავლებელი, რომლის სასწავლო პროგრამა იმჟამინდელი ევროპის მოწინავე ქვეყნების გამოცდილებას ზედმიწევნით ითვალისწინებდა.სკოლის ხელმძღვანელმა, გენერალმა გიორგი კვინიტაძემ, თანაშემწედ პოლკოვნიკი ალექსანდრე ჩხეიძე მიიწვია. 

სამხედრო სკოლის სახელი და მისი მნიშვნელობა არ გამოჰპარვიათ საქართველოს დაუძინებელ მტრებსაც. 1920 წლის მაისის დასაწყისში, აზერბაიჯანის იოლი გასაბჭოებით გათამამებული ბოლშევიკები წითელი დროში აღმართვას საქართველოშიც ესწრაფვოდნენ. თავდასხმა 2 მაისს, ღამით მოხდა. სკოლამ თავდასხმა ღირსეულად მოიგერია. რამდენიმე საათის შემდეგ იუნკერთა სიმამაცეზე მთელი თბილისი ლაპარაკობდა. თავდასხმის მოგერიება სამხედრო სკოლას მთავრობის თავჯდომარემ, ნოე ჟორდანიამ პირადად მიულოცა.

1921 წელს კი იუნკერები ბრძოლაში 17 თებერვალს ჩაერთნენ, ისინი თბილისის მისადგომებს იცავდნენ. პირველი იერიშების მოგერიება მამაც იუნკრებს საბრძოლო პოზიციებზე ასვლისთანავე მოუწიათ. იუნკერთა პოზიციების გარღვევა მეთერთმეტე არმიამ ვერც ბაქოელი კურსანტებისა და ვერც პირველი ქართველი კომკავშირელის, ბორის ძნელაძის გარჯის შედეგად მოახერხა. კოჯორ-ტაბახმელას მიდამოებში ზედიზედ რამდენიმე იერიშის მოგერიების შემდეგ, იუნკრები კონტრიერიშზე გადავიდნენ და თბილისის კარიბჭემდე იოლად მოღწეულ მტერს მნიშვნელოვანი სიმაღლეები წაართვეს.

ალექსანდრე ჩხეიძის მეთაურობით ქართველი იუნკრები 10 დღის განმავლობაში იგერიებდნენ ბოლშევიკთა შემოტევებს, რამდენიმეჯერ იერიშზეც გადავიდნენ და რუსები აიძულეს უკან დაეხიათ.როდესაც გენერალმა ანდრონიკაშვილმა ბრძანება გასცა იუნკრებს უკან დაეხიათ, პოლკოვნიკმა ჩხეიძემ უკან დახევის მაგივრად თავის ოფიცრებს უბრძანა ხიშტებით მოეგერიებინათ მოწინააღმდეგე და იერიშზე გადასულიყვნენ. ერთ-ერთი კონტრიერიშის დროს, იუნკერთა შეტევა სერიოზულად შეაფერხა მოხერხებულ სიმაღლეზე განლაგებულმა მოწინააღმდეგის ტყვიამფრქვევის ცეცხლმა. იუნკრებმა გადაწყვეტილება სწრაფად მიიღეს და პირდაპირი იერიშით გაემართნენ წითელარმიელთა ტყვიამფრქვევისკენ. მოიერიშეებს მალევე გამოეყო, 22 წლის შალვა ერისთავი. მან საოცარი სისწრაფით აირბინა აღმართიდა საკუთარი სხეულით გადაეფარა ტყვიამფრქვევს.

გაზეთი „ერთობა“ წერდა „20 და 21 თებერვალს ჩვენმა ჯარმა იერიში მიიტანა მტრის მარცხენა ფრთისკენ- კოჯორისა და ტაბახმელას სიმაღლეებზე და მარჯვენა ფრთისკენ სადგურ ვაზიანის რაიონში. ამ ძალების ლიკვიდაციით ტფილისს სრულიად ეხსნება ალყა, ტფილისი გადარჩენილია და პირდაპირი საფრთხე მოკლე დროში მას აღარ მოელის.“

თუმცა, შეტაკებების შედეგად იუნკერთა დიდი ნაწილი ბრძოლის ველზე დაეცა. თბილისის მისადგომებთან ბრძოლაში მოხალისედ წასული, პოეტ კონსტანტინე მაყაშვილის 20 წლის ქალიშვილი მარო მაყაშვილიც დაიღუპა. ის ყუმბარის ნამსხვრევით სასიკვდილოდ დაიჭრა.23 თებერვალს ის თბილისში, რუსთაველზე, სამხედრო ტაძრის ეზოში, საძმო საფლავში დაკრძალეს რუსეთთან ომში დაცემულ 10 იუნკერთან ერთად იქ, სადაც ახლა საქართველოს პარლამენტის შენობა მდებარეობს.

საბედისწერო ბრძანება თბილისის დატოვების და მცხეთის მიმართულებით უკანდახევის შესახებ, 24 თებერვალს ღამით გაიცა.მთავრობამ დატოვა თბილისი. 25 თებერვალს დედაქალაქში რუსეთის მე-11 წითელი არმიის ნაწილები უბრძოლველად შევიდნენ. ბაქოდან სერგო ორჯონიკიძემ კი ლენინს დეპეშით აცნობა: „თბილისის თავზე წითელი დროშა ფრიალებს, გაუმარჯოს საბჭოთა ხელისუფლებას. “

26 თებერვალს, თბილისის გასაბჭოების მეორე დღეს, ქალაქის მოსახლეობამ რუსთაველის პროსპექტზე დიდი სამგლოვიარო პროცესია მოაწყო. მოჰქონდათ შავი კუბოები, რომლებშიც ქართველ იუნკერთა გვამები ესვენა, ხოლო უკან, ნელი ნაბიჯით მდუმარე და თავჩაქინდრული ხალხი მოაბიჯებდა. "ეს სანახაობა იმდენად ტრაგიკული იყო, რომ გაოცებასთან შეერთებული მოკრძალების გრძნობას იწვევდა კომუნისტებისა და წითელარმიელების რიგებში და ახალ ადმინისტრაციას აზრადაც არ მოსვლია ამ პროცესისათვის ხელი შეეშლა" იხსენებდა ამ ტრაგიკული მოვლენების შემსწრე გერონტი ქიქოძე.

სრულად
გამოკითხვა
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
ხმის მიცემა
სხვათა შორის