რუსეთის ცენტრალური ბანკის მიერ გამოქვეყნებულ ანგარიშში სახელწოდებით „ფინანსური სტაბილურობის მიმოხილვა“ ნათქვამია, რომ გლობალური ეკონომიკის შენელების საფრთხე გრძელდება.
მოხსენებაში აღნიშნულია, რომ განვითარებულ ეკონომიკებში ინდუსტრიული საქმიანობის შენელება იყო და ხაზგასმულია, რომ „ჩინეთში ეკონომიკური ზრდის შენელებამ წელს გლობალური გავლენა იქონია“.
მოხსენებაში ნათქვამია, რომ „ Brent ნავთობის ბარელის ფასი სექტემბერში 70 დოლარზე დაბლა დაეცა. შემდგომში ის აღდგა ახლო აღმოსავლეთში არსებული კონფლიქტების გამო. მინიშნებულია, რომ რუსეთში სახელმწიფო ბიუჯეტი ბარელი ნავთობის ფასის, 60 დოლარის ოდენობის, მიხედვით დაიგეგმა.
მიუხედავად იმისა, რომ ანგარიშში ხაზგასმულია, რომ რუბლის გაუფასურება უცხოურ ვალუტებთან მიმართებით დროებითია, „როგორც წინა სანქციები აჩვენებს, შეზღუდვები ინფრასტრუქტურულ სირთულეებს უქმნის საგარეო ეკონომიკურ აქტივობას, მაგრამ ვალუტის კურსის დინამიკა საშუალო და გრძელვადიან პერსპექტივაში ფუნდამენტური ფაქტორებით განისაზღვრება“.
დონალდ ტრამპი აშშ-ს მრავალი საერთაშორისო ორგანიზაციიდან გამოჰყავს, მაშინ როცა ჩინეთი აქტიურად აძლიერებს დიპლომატიას და ლიდერობისკენ მიისწრაფვის. საერთაშორისო ურთიერთობათა ევროპული საბჭოს (ECFR) გამოკითხვის თანახმად, 21 ქვეყნის რესპონდენტები, მათ შორის ევროკავშირის 10 წევრი სახელმწიფოდან, მომდევნო ათწლეულში ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის გლობალური გავლენის ზრდას ელიან.
„წარსულში ჩინეთსა და აშშ-ს შორის საერთო ძალაუფლებრივ პოტენციალში სხვაობა გაცილებით თვალშისაცემი იყო, თუმცა ახლა ეს სხვაობა სულ უფრო მცირდება“, — განუცხადა DW-ს ბერლინის ჩინეთის კვლევების ინსტიტუტის (MERICS) ექსპერტმა კლაუს სუნმა. მისი თქმით, „შეერთებული შტატები კვლავ რჩება მსოფლიოს ყველაზე ძლიერ სახელმწიფოდ, თუმცა ჩინეთი ძალიან სწრაფად იკრებს ძალას“.
2026 წლის დასაწყისში პეკინმა გამოაქვეყნა მონაცემები, რომლებიც ჩინეთის ეკონომიკის მდგრადობაზე მიუთითებს, მიუხედავად ვაშინგტონის მხრიდან მზარდი ზეწოლისა ტრამპის მეორე ადმინისტრაციის პირობებში. ამ მაჩვენებლებს შორისაა მშპ-ის 5%-იანი ზრდა და რეკორდული სავაჭრო პროფიციტი 2025 წელს. ეს შედეგები დიდწილად განპირობებულია ჩინური პროდუქციის ექსპორტით აშშ-ის ფარგლებს გარეთ არსებულ ბაზრებზე, განსაკუთრებით კი სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში.
ამასთან, ანალიტიკოსები დარწმუნებულნი არიან, რომ პეკინის საბოლოო მიზანი აშშ-ის ლიდერობით ჩამოყალიბებული მსოფლიო წესრიგის ჩანაცვლება კი არა, არამედ ჩინეთის კომუნისტური პარტიის ხელისუფლების შენარჩუნებაა. კიდევ ერთი ამოცანაა აშშ-ის გავლენის შემცირება იმ რეგიონებში, რომლებსაც პეკინი სტრატეგიულად მნიშვნელოვანად მიიჩნევს — უპირველეს ყოვლისა, აზია-წყნარი ოკეანის რეგიონში.
„პეკინი უკიდურესად კმაყოფილი იქნებოდა, თუ შეძლებდა აზიაში ყველაფრის გაკეთებას ისე, როგორც თავად სურს“, — აცხადებს საბინე მოკრი ჰამბურგის უნივერსიტეტის მშვიდობის კვლევისა და უსაფრთხოების პოლიტიკის ინსტიტუტიდან (IFSH). თუმცა, მისი თქმით, აშშ-ის ჩართულობა რეგიონში კვლავ იმდენად „ფუნდამენტურია“, რომ მისი შეცვლა მარტივი არ არის.
ჩინეთის სტრატეგიის შესახებ ვრცლად — DW-ის მასალაში.