USD 2.6080
EUR 2.9721
RUB 3.0937
თბილისი
როგორ გაჩნდა ელიავას ბაზრობაზე საბაღე სივრცე "ელბლუმი" - გოგი ლორთქიფანიძე
თარიღი:  586

მწვანე ოაზისი სამშენებლო ქაოსში: როგორ გაჩნდა ელიავაზე განსხვავებული საბაღე სივრცე

თბილისში, ელიავას ბაზრობის ტერიტორიაზე - იქ, სადაც წლებია ადამიანები სამშენებლო მასალების, ხელსაწყოების, საღებავებისა და სხვადასხვა ტექნიკური საქონლის შესაძენად მიდიან -  სრულიად განსხვავებული სივრცე გაჩნდა: LBLOOM-ის საბაღე ცენტრი.

ხმაურიანი და დატვირთული სავაჭრო გარემოს შუაგულში გამწვანებული ტერიტორია თავიდანვე თვალში საცემ კონტრასტს ქმნის.

LBLOOM მხოლოდ მცენარეების მაღაზია ან სანერგე არ არის. აქ ერთ სივრცეშია გაერთიანებული დეკორატიული მცენარეები, ეზოსა და ტერასის ხის ავეჯი, გამწვანების მომსახურება, კაფე და სივრცე მცირე კულტურული ღონისძიებებისთვის.

იდეა ისაა, რომ ადამიანი აქ მხოლოდ მცენარის საყიდლად არ მოვიდეს — ნახოს, როგორ შეიძლება გამოიყურებოდეს მისი ეზო, ტერასა თუ კომერციული სივრცე, მიიღოს რჩევა, დაისვენოს და უბრალოდ გარკვეული დრო გაატაროს სიმწვანეში.

რატომ ელიავა?

საბაღე ცენტრის ხელმძღვანელი გოგი ლორთქიფანიძე ამბობს, რომ ადგილმდებარეობა შემთხვევით არ შეურჩევიათ.

„როდესაც ვამბობდით, რომ ელიავაზე საბაღე ცენტრს, კაფესა და კულტურულ სივრცეს ვაკეთებდით, ბევრს ეს უცნაურ იდეად ეჩვენებოდა. სინამდვილეში აქ ძალიან მარტივი ლოგიკაა — ელიავაზე მოდის ადამიანი, რომელიც სახლს აშენებს, არემონტებს ან საკუთარ გარემოს აწყობს. ჩვენ გვინდა ვაჩვენოთ, რომ სივრცის მოწყობა კედლებითა და ბეტონით არ მთავრდება. შემდეგ იწყება ეზო, მცენარე, ჩრდილი, ავეჯი და ის გარემო, რომელშიც საბოლოოდ უნდა იცხოვრო.“

მისი თქმით, ბოლო წლებში გამწვანების მიმართ დამოკიდებულებაც იცვლება. მცენარეს სულ უფრო ხშირად არა მხოლოდ დეკორატიული, არამედ პრაქტიკული ფუნქციაც აქვს — შექმნას პირადი სივრცე, დაფაროს არასასურველი ხედი, შეამციროს მტვერი და ქარი, წარმოქმნას ჩრდილი ან უბრალოდ უფრო კომფორტული გარემო შექმნას.

ეზო, როგორც ერთიანი სივრცე

ხშირად ეზოს მოწყობა ნაწილ-ნაწილ ხდება: მცენარეს ერთ ადგილას ყიდულობენ, ავეჯს — სხვაგან, მორწყვისა და დარგვის საკითხებზე კი მოგვიანებით იწყებენ ფიქრს.

LBLOOM-ში ცდილობენ ამ პროცესს ერთიანი ხედვა მისცენ.

ცენტრში წარმოდგენილია როგორც პოპულარული წიწვოვანი მცენარეები — ტუია, კიპაროსი და ღვია — ისე ფართოფოთლოვანი მარადმწვანე და ფოთლოვანი სახეობები: ფოტინია, დაფნა, ვიბურნუმი, ნეკერჩხალი და სხვა დეკორატიული მცენარეები.

აქ მცენარის არჩევისას მხოლოდ მისი გარეგნობა არ განიხილება. მნიშვნელოვანია, სად უნდა დაირგოს, როგორი განათება აქვს ადგილს, რამდენ სივრცეს დაიკავებს რამდენიმე წლის შემდეგ და რა ფუნქცია უნდა შეასრულოს.

ცალკე მიმართულებაა ცოცხალი ღობეები და სწრაფი გამწვანება — როდესაც ადამიანს სურს, დარგვისთანავე მიიღოს უკვე შესამჩნევი შედეგი.

მცენარეებთან ერთად ცენტრში წარმოდგენილია ეზოსა და ტერასის ხის ავეჯიც. მაგიდები, სკამები და მოსასვენებელი კომპლექტები უბრალოდ გასაყიდად გამოფენილი პროდუქტი არ არის — ისინი მცენარეებთან ერთად რეალურ კომპოზიციებშია ჩართული.

ამგვარად მომხმარებელს შეუძლია ადგილზე წარმოიდგინოს, როგორი შეიძლება იყოს მსგავსი გადაწყვეტა საკუთარ ეზოში ან ტერასაზე.

„ძალიან ხშირად ადამიანი ჩვენთან უკვე აღარ მოდის მხოლოდ კითხვით — ‘რომელი მცენარე ვიყიდო?’ უფრო ხშირად კითხვა ასეთია: ‘აქ რა გავაკეთო?’ სწორედ აქ იწყება საინტერესო ნაწილი. უნდა გაითვალისწინო მცენარე, ნიადაგი, მორწყვა, განათება, სივრცის ზომა, ავეჯი და ისიც, როგორ შეიცვლება ყველაფერი რამდენიმე წლის შემდეგ. ჩვენი ამოცანაა, მომხმარებელმა უბრალოდ ლამაზი მცენარე კი არ წაიღოს, არამედ სწორი მცენარე სწორ ადგილას დარგოს,“ — ამბობს გოგი ლორთქიფანიძე.

კაფე მცენარეებს შორის

LBLOOM-ის ტერიტორიაზე ფუნქციონირებას იწყებს კაფეც.

მისი დანიშნულება მხოლოდ საბაღე ცენტრისთვის დამატებითი სერვისის შექმნა არ არის. იდეა იმაში მდგომარეობს, რომ მცენარეების შერჩევა და სივრცის დათვალიერება სწრაფ სავაჭრო პროცესად არ დარჩეს.

ადამიანს შეეძლება მოვიდეს ყავაზე, დაჯდეს ხეების და მცენარეების გარემოცვაში, შეხვდეს მეგობარს ან უბრალოდ დაისვენოს ელიავას ხმაურიანი ნაწილისგან რამდენიმე მეტრის მოშორებით.

ეს გარკვეულწილად საბაღე ცენტრის ფუნქციასაც ცვლის — მაღაზიიდან ის თანდათან შეხვედრისა და დასვენების ადგილადაც იქცევა.

ხელოვნება მცენარეებს შორის

პროექტის კიდევ ერთი მიმართულება კულტურული სივრცეა.

LBLOOM-ში იგეგმება მოქანდაკეებისა და მხატვრების ნამუშევრების გამოფენები, წიგნების პრეზენტაციები, პოეზიის საღამოები და სხვა მცირე ფორმატის შეხვედრები.

აქ მიზანი კლასიკური გალერეის ან საგამოფენო დარბაზის შექმნა არ არის.

პირიქით - იდეა იმაშია, რომ ხელოვნება ბუნებრივად აღმოჩნდეს მცენარეებსა და ყოველდღიურ გარემოში.

ქანდაკება შეიძლება ბაღის კომპოზიციის ნაწილი გახდეს, ნახატი — შოურუმში აღმოჩნდეს, პოეზიის საღამო კი ღია სივრცეში, მცენარეებს შორის გაიმართოს.

„არ გვინდოდა ადგილი, სადაც ადამიანი მხოლოდ შემოვა, გადაიხდის და წავა. გვინდა, აქ დარჩენის მიზეზიც ჰქონდეს. შეიძლება მცენარის სანახავად მოხვიდე და გამოფენა დაგხვდეს; შეიძლება პოეზიის საღამოზე მოხვიდე და აღმოაჩინო მცენარე, რომელიც შენს ეზოში გინდა. ასეთი გადაკვეთა ჩვენთვის ძალიან საინტერესოა,“ — ამბობს გოგი ლორთქიფანიძე.

ელიავას შუაგულში — სხვა რიტმი

ალბათ LBLOOM-ის ყველაზე საინტერესო მხარე სწორედ ის არის, რომ ასეთი სივრცე არა ვაკეში, ვერაზე ან ქალაქის რომელიმე უკვე კეთილმოწყობილ უბანში, არამედ ელიავაზე გაჩნდა.

კონტრასტიც აქედან მოდის: რამდენიმე ნაბიჯის იქით ისევ მოძრაობაა, სამშენებლო მასალები, სატვირთო მანქანები და ბაზრობის ჩვეული ხმაური, შიგნით კი — მცენარეები, ხის ავეჯი, ყავა და შედარებით მშვიდი გარემო.

ამ პროექტის ამბიციაც სწორედ ეს არის — დაამტკიცოს, რომ სასიამოვნო და ადამიანზე მორგებული გარემოს შექმნა მხოლოდ „პრესტიჟული“ ლოკაციების პრივილეგია არ არის.

LBLOOM ჯერ კიდევ განვითარების პროცესშია. კაფე იწყებს მუშაობას, კულტურული პროგრამა ეტაპობრივად ყალიბდება, იცვლება მცენარეების ასორტიმენტი და თავად სივრცეც მუდმივად ვითარდება.

თუმცა მთავარი იდეა უკვე მკაფიოა:

ელიავაზე გაჩნდა ადგილი, სადაც სახლისა და ეზოს მოწყობა მხოლოდ ნივთების შეძენით აღარ მთავრდება — აქ ცდილობენ შექმნან სივრცე, სადაც მცენარე, ავეჯი, ყავა, ხელოვნება და ადამიანები ერთმანეთს ბუნებრივად ხვდებიან.

მსოფლიო
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

სრულად
გამოკითხვა
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
ხმის მიცემა
სხვათა შორის