USD 2.5936
EUR 2.9111
RUB 3.1308
თბილისი
რას ამბობს ევროპარლამენტის ანგარიში საქართველოს შესახებ
თარიღი:  1210

ევროპარლამენტმა ოთხშაბათს, 552 ხმით 61-ის წინააღმდეგ, საბოლოოდ მიიღო ანგარიში საქართველოს შესახებ, სადაც აისახა ძირითადი განწყობები და გზავნილები, რომელიც ბრიუსელს თბილისის მიმართ აქვს ამ ეტაპზე. დოკუმენტი ყურადღებას ამახვილებს ისეთ საკითხებზე, როგორებიცაა ქვეყანაში ადამიანის უფლებები, მედიის თავისუფლება, კანონის უზენაესობა, საქართველოს წინაშე არსებული გამოწვევები და სხვა. ანგარიშს განსხვავებული შეფასებები მოჰყვა ქართველი პოლიტიკოსების მხრიდან.

რას ამბობენ პოლიტიკოსები საქართველოში

საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარემ და ქართული ოცნების ერთ-ერთმა ლიდერმა არჩილ თალაკვაძემ დღეს დილით გამართულ პრესკონფერენციაზე განაცხადა, რომ ევროპარლამენტმა კიდევ ერთხელ დაუჭირა მხარი ქართული სახელმწიფოს წინსვლას და განხორციელებულ რეფორმებს. 

„ანგარიში დადებითად აფასებს საქართველოს მიერ ასოცირების ხელშეკრულების შესრულებას, აგრეთვე, ფართომაშტაბიან რეფორმებს, კანონმდებლობაში განხორციელებულ ცვლილებებს, რომელიც საქართველოს პარლამენტმა მიიღო და რომელთა მიზანია დემოკრატიის, კანონის უზენაესობის, ადამიანის უფლებების დაცვის სტანდარტის გაუმჯობესება.“  

თალაკვაძემ ახსენა, რომ ევროპარლამენტი მხარს უჭერს საპარლამენტო არჩევნებს.

„მინდა დავარწმუნო ჩვენი ევროპელი პარტნიორები, რომ საპარლამენტო არჩევნები ჩატარდება თავისუფალ, სამართლიან და გამჭვირვალე გარემოში“.

გარდა ამისა, თალაკვაძის განცხადებით, ანგარიში დადებითად აფასებს საქართველოს მიერ ახალი კორონავირუსის გავრცელების წინააღმდეგ გატარებულ პოლიტიკას, მხარს უჭერს საქართველოსთან უვიზო მიმოსვლის შენარჩუნებას, ტერიტორიულ მთლიანობას და გმობს რუსულ ოკუპაციასა და რუსული აქტორებიდან მომდინარე კიბერ-შეტევებს. თალაკვაძემ განცხადების ბოლოს მადლობა გადაუხადა ანგარიშის შედგენაში მონაწილე ევროპელ პარლამენტარებს. 

თალაკვაძეს გამოეხმაურა პარტია ევროპული საქართველოს წევრი გიორგი კანდელაკი, რომელიც მიიჩნევს, რომ ანგარიში კრიტიკულად აფასებს საქართველოს მთავრობის მიერ განხორციელებულ პოლიტიკას. 

„ასეთი მკაფიო შეფასება და გაფრთხილება ქართული ოცნების და მთავრობის მე ჩემს პრაქტიკაში უბრალოდ არ მახსოვს. ეს მკაფიო შეფასებები რეზოლუციაში მოხდა არა რაიმე შესწორებების გზით, არამედ იყო თავდაპირველ, ფრაქციებს შორის შეთანხმებულ ვერსიაში და გამოხატავს ისევ და ისევ მთლიანად ევროპარლამენტის პოზიციას“ 

ოპოზიციონერი დეპუტატის განცხადებით, ანგარიშის ტექსტი პირდაპირ მიანიშნებს იმ პრობლემურ საკითხებზე, რომლებიც საქართველომ უნდა გამოასწოროს, მისი თქმით, საუბარია ისეთ თემებზე, როგორიცაა ამომრჩევლების მოსყიდვა, ამომრჩევლების დაშინება, საჯარო მოხელეებზე ზეწოლა, 8 მარტის შეთანხმების სრულად შესრულება და პოლიტიზირებული მართლმსაჯულება. 

“რეზოლუციაში პირდაპირ წერია, თუ რა ხდებოდა წინა არჩევნებზე და რა არ უნდა მოხდეს ახლა. ეს არის ძალადობის არგამოძიება და არავის არ დავიწყებია კორცხელის თემა, რაც ქართულმა ოცნებამ ჩაიდინა თავის კრიმინალურ დაჯგუფებებთან ერთად, ასევე ეს არის ამომრჩევლების მოსყიდვა, ამომრჩევლების დაშინება, საჯარო მოხელეებზე ზეწოლა, 8 მარტის შეთანხმების სრულად შესრულება და პოლიტიზირებული მარლთმსაჯულების დარჩენილი საქმის, გიორგი რურუას საქმის გადაწყვეტაზე და მის განთავისუფლებაზე, რადგან იმავე მუხლში შექებულია პრეზიდენტ ზურაბიშვილის მიერ პოლიტპატიმრების შეწყალება, როგორც 8 მარტის შეთანხმების განხორციელების კუთხით გადადგმული ნაბიჯი”, – ამბობს კანდელაკი.

რა წერია ანგარიშში?!

უშუალოდ დოკუმენტი რამდენიმე ძირითადი მიმართულებისგან შედგება, სადაც ასახულია როგორც დადებითი, ასევე, კრიტიკული შეფასებებიც. 

ვიზალიბერალიზაცია 

ევროპელი პარლამენტარები დადებითად აფასებენ ვიზალიბერალიზაციის პროცესში საქართველოს შესაბამისი სტრუქტურების ჩართულობასა და პარტნიორობას ტრანს-სასაზღვრო დანაშაულის, ტრეფიკინგისა და ნარკოტიკების გადაზიდვის შემცირების საქმეში, ასევე გამოხატავენ კმაყოფილებას, რომ 2017 წლიდან დღემდე საქართველოს 900 000-მა მოქალაქემ ისარგებლა გამარტივებული სავიზო რეჟიმით. 

პოლიტიკური დიალოგი და საპარლამენტო არჩევნები

ანგარიშში ნახსენებია, რომ საპარლამენტო არჩევნები იქნება ტესტი საქართველოს დემოკრატიული მისწრაფებებისთვის, ხოლო ევროპარლამენტი იმედს გამოთქვამს, რომ წინასაარჩევნო კამპანიები იქნება სამართლიანი შეჯიბრის პრინციპით წარმართული, აქვე მოუწოდებს ხელისუფლებას, რომ გაითვალისწინოს OSCE/ODIHR-ის რეკომენდაციები და განიხილოს შესაბამისი საკანონმდებლო მექანიზმები, რათა მოხდეს ისეთი გამოწვევების აღმოფხვრა, როგორიცაა საარჩევნოდ ადმინისტრაციული რესურსის გამოყენება, ძალადობის წახალისება, ქსენოფობიისა და სიძულვილის ენის გავრცელება, ამომრჩევლის მოსყიდვა, ოპოზიციური პარტიების მწირი წარმომადგენლობა საარჩევნო კომისიებში. 

გარდა ამისა, ანგარიში ხელისუფლებას მოუწოდებს, უზრუნველყოს ამომრჩევლის შესაძლებლობა, განსაკუთრებით კი საჯარო სფეროში დასაქმებული პირებისთვის, რომ თავისუფლად და შიშის გარეშე შეძლონ ხმის მიცემა და ასევე, უზრუნველყოს საზოგადოებრივი ორგანიზაციებისა და საარჩევნო დამკვირვებლების მუშაობა ისე, რომ არ მოხდეს მათ საქმიანობაში ხელშეშლა ან მათზე თვალთვალი. 

ანგარიში დადებითად აფასებს განხორციელებულ საარჩევნო რეფორმებს, რაც გულისხმობდა, მათ შორის, საკონსტუტიციო და საარჩევნო კოდექსში ცვლილებების შეტანას. ასევე დადებითადაა შეფასებული პრეზიდენტის მიერ ოპოზიციის ორი ლიდერის შეწყალება, როგორც პოლიტიკური დიალოგისკენ გადადგმული ნაბიჯი. ევროპარლამენტი მოუწოდებს ყველა ჩართულ მხარეს, რომ 8 მარტის შეთანხმება სრულად იქნეს შესრულებული, კონკრეტულად კი – გატარდეს ყველა საკონსტიტუციო და საარჩევნო რეფორმა, აგრეთვე გახმაურებული პოლიტიზებული სისხლის სამართლის საქმეები გადაიჭრას გაჭიანურების გარეშე.

კანონის უზენაესობა, კარგი მმართველობა და მედიის თავისუფლება

ევროპარლამენტი აღნიშნავს საქართველოს მიერ გატარებულ რეფორმებს, რომლებმაც გააძლიერეს დემოკრატიის, ადამიანის უფლებების დაცვის, კანონის მმართველობისა და ფუნდამენტური უფლებების დაცვის ხარისხი, თუმცა შეშფოთებას გამოხატავს ოპოზიციის წინააღმდეგ დაწყებული სისხლის სამართლის საქმეების გამო, რომელმაც გამოიწვია პოლიტიკური კრიზისი. 

ასევე, ხელისუფლებას მოუწოდებს, გადახედოს უზენაესი სასამართლოს მოსამართლეების შერჩევის წესს და გამოიძიოს სახელმწიფო სტრუქტურების მხრიდან ძალის შესაძლო გადამეტების ფაქტები, მათ შორის, 2019 წლის ივნისის აქციების დროს. 

ანგარიშში ევროპარლამენტარები მოუწოდებენ საქართველოს ხელისუფლებას, თავი შეიკავოს მედიის თავისუფლებაში ჩარევისა და მედიამფლობელების მიმართ პოლიტიკურად მოტივირებული სამართლებრივი დევნისგან და გადადგას ნაბიჯები როგორც საერთაშორისო, ისე შიდა აქტორების მხრიდან დეზინფორმაციის გავრცელებისგან.

დოკუმენტში საქართველოში არსებული მედიაგარემო შეფასებულია როგორც “პლურალისტური, დინამიკური და, ამავვდროულად, პოლარიზებული”. დეპუტატები ხაზს უსვამენ საარჩევნო კამპანიის დროს სარედაქციო დამოუკიდებლობის და პოლიტიკური შეხედულებების არადისკრიმინაციული გაშუქების მნიშვნელობას კერძო და განსაკუთრებით, საზოგადოებრივი მაუწყებლების მხრიდან.

ადამიანის უფლებები და ძირითადი თავისუფლებები 

ამ ნაწილში აღნიშნულია შეშფოთება რუსეთის ფედერაციის ოკუპირებულ ტერიტორიებზე ე.წ. ბორდერიზაციისა და ადამიანის უფლებების უხეში დარღვევების გამო, რაც გამოიხატება თავისუფალი გადაადგილების აკრძალვაში, მშობლიურ ენაზე განათლების მიღებასა და უძრავი ქონების ფლობაში. ანგარიშში ასევე ხაზგასმულია იძულებითი პირების საკუთარ სახლებში დაბრუნების მხარდაჭერა. 

პოზიტიურადაა შეფასებული მთავრობის მიერ გენდერული თანასწორობის მისაღწევად განხორციელებული რეფორმები.

გარდა ამისა, პოზიტიურადაა შეფასებული მთავრობის მიერ გენდერული თანასწორობის მისაღწევად უკვე განხორციელებული რეფორმები, თუმცა დოკუმენტი საქართველოს მთავრობას მოუწოდებს, მიიღოს დამატებითი ზომები ქალების, ლგბტ პირების, ბოშების და რელიგიური ჯგუფების დისკრიმინაციის აღმოსაფხვრელად. დოკუმენტში არის მოწოდება ყველა რელიგიური ჯგუფისადმი, მათ შორის საქართველოს საპატრიარქოსადმი და ასევე სამოქალაქო საზოგადოებისადმი, რომ ითანამშრომლონ, რათა ქვეყანაში გაძლიერდეს ტოლერანტული გარემო.

ინსტიტუციური დებულებები 

ევროპელი პარლამენტარები ხაზს უსვამენ ანტაგონიზმისა და პოლიტიკური პოლარიზაციის შემცირების აუცილებლობას და ამ საქმეში საქართველოს პარლამენტის განსაკუთრებულ როლს, რაც აუცილებელია პოლიტიკური კლიმატის გაუმჯობესებისათვის.

ეკონომიკური და სავაჭრო ურთიერთობები

ანგარიშში პოზიტიურადაა აღნიშნული საქართველო-ევროკავშირის სავაჭრო ურთიერთობები და ამ კუთხით განხორციელებული რეფორმები. ასევე, ევროპარლამენტი საქართველოს მოუწოდებს, ღრმა და ყოვლისმომცველი სავაჭრო ხელშეკრულების გამჭვირვალე და ფართომასშტაბიანი საინფორმაციო კამპანიისკენ.

სექტორული თანამშრომლობა 

ამ ნაწილში ძირითადად ხაზგასმულია საქართველოში შრომის კანონმდებლობის შეცვლის აუცილებლობა, მათ შორის რეალურად მოქმედი შრომის ინსპექციის შექმნა.

გარდა ამისა, დადებითადაა შეფასებული საქართველოს წინსვლა განათლების, ენერგო-ეფექტურობის, მყარი ნარჩენების მართვისა და წყლის მიწოდების სფეროებში.

როგორ აფასებენ დოკუმენტს ექსპერტები?

გარდა პოლიტიკოსებისა, აღნიშნულ ანგარიშს აფასებენ ექსპერტებიც.  აღნიშნულ თემაზე ნეტგაზეთთან კომენტარი გააკეთა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორმა კორნელი კაკაჩიამ. მისი აზრით, ტექსტი დაბალანსებულია, ნამდვილად ასახავს რეალობას და ფუნდამენტურად არ განსხვავდება წარსულში გაკეთებული მსგავსი ანგარიშებისგან. 

„ანგარიშის ტექსტი არის დაბალანსებული, ისეთი როგორც ახასიათებს ხოლმე ევროკავშირის მიერ მომზადებულ დოკუმენტებს. ტექსტში არის გარკვეული პოზიტიურ ცვლილებებზე საუბარი რეფორმების საკითხში და ამ მხრივ მხარდაჭერილია ხელისუფლების პოლიტიკა. თუმცა, ასევე, ყურადღება გამახვილებულია ნაკლოვანებებზე და პრობლემებზე, მათ შორის: დემოკრატიის, კარგი მმართველობისა და კანონის უზენაესობის კუთხით. თუმცა უნდა ითქვას, რომ ევროკავშირის შეფასებებში ასეთი აქცენტები მუდმივად იყო.“ 

კაკაჩია ასევე ყურადღებას ამახვილებს ევროკავშირის მიერ არჩევნებისა და წინასაარჩევნო გარემოს შეფასებაზეც.

„ძირითადი აქცენტი კეთდება წინასაარჩევნო გარემოზე, რომ არ მოხდეს ადმინისტრაციული რესურსის გამოყენება, მმართველი პარტიის მიმართ არის გარკვეული შეშფოთება პროცესების პოლარიზაციასთან დაკავშირებით. თუმცა ასევე მოლოდინია იმის, რომ ეს არჩევნები ჩატარდება საერთაშორისო სტანდარტების დაცვით და არ იქნება დემოკრატიის უკუსვლა, მიუხედავად იმისა, რომ წელს შექმნილი ვითარებიდან გამომდინარე, საერთაშორისო დამკვირვებლების ის რაოდენობა არ გვეყოლება, რაც ადრე.“

ექსპერტის თქმით, „ასევე უნდა გავითვალისწინოთ ისიც, რომ ევროპარლამენტის შეფასებები ყოველთვის არის იმაზე ხისტი, ვიდრე ევროკომისიის შემთხვევაშია, რადგან ევროპარლამენტი საკანონმდებლო ორგანოა და ბევრი სხვადასხვა აზრის გამოხატვის საშუალებას იძლევა.“

საქართველოს პოლიტიკის ინსტიტუტის ანალიტიკოსი ბიძინა ლებანიძე ნეტგაზეთთან საუბრისას აცხადებს, რომ ანგარიშში არ არის რაიმე ახალი სულისკვეთება. 

„ანგარიში არ არის არსებითად განსხვავებული წინა წლების დოკუმენტებისგან, თუმცა არის ახალი, კორონავირუსის წინააღმდეგ ბრძოლის სტრატეგია, რაც პოზიტიურადაა შეფასებული ევროპელი დეპუტატების მიერ“

ლებანიძე ანგარიშის ტექსტში აქცენტს წინა საარჩევნო გარემოზე და მედიის დამოუკიდებლობაზე აკეთებს.

„როგორც წესი, ევროკავშირი მედიის და ზოგადად პოლიტიკურ პოლარიზაციას სერიოზულად აღიქვამს, რაც ამ შემთხვევაში უკავშირდება არჩევნებსა და წინასაარჩევნო გარემოს. ამ შემთხვევაში არჩევნები მიიჩნევა ერთგვარ პოლიტიკურ ტესტად, რომელიც საქართველომ უნდა ჩააბაროს, ამიტომ ტექსტში იკითხება ერთგვარი გაფრთხილება, მოწოდება დემოკრატიული არჩევნებისადმი“ 

მკვლევარი ყურადღებას ამახვილებს იმაზეც, რომ ევროკავშირი კვლავ რჩება საქართველოს ერთ-ერთი მთავარი პარტნიორი ოკუპაციისა და ე.წ. ბორდერიზაციის პროცესების წინააღმდეგ მიმართულ პოლიტიკაში. 

„დოკუმენტი კვლავ ინარჩუნებს მკაფიო მხარდაჭერას საქართველოს მიმართ რუსული საფრთხეების წინააღმდეგ. მნიშვნელოვანია კიბერ-უსაფრთხოების შესახებ დასმული აქცენტებიც. ეს მხოლოდ საქართველოს პრობლემა არ არის, ევროკავშირიც აქტიურად მუშაობს კიბერ-უსაფრთხოებაზე, შესაბამისად, ეს არის მათი პოლიტიკის ნაწილი, რომ დაუპირისპირდნენ რუსეთიდან მომავალ საფრთხეებს მათ შორის საქართველოშიც“

საქართველოსთან ასოცირების შეთანხმების შესრულების შესახებ ანგარიშს ევროპარლამენტი ყოველწლიურად ამზადებს და, როგორც წესი, მის შედგენაში არაერთი ევროპული პარტიაა ჩართული.

ავტორი: ზურა მენაღარიშვილი

წყარო: netgazeti.ge

მსოფლიო
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

სრულად
გამოკითხვა
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
ხმის მიცემა
სხვათა შორის