,
საქართველოს პარლამენტში ინიცირებულია საკანონმდებლო წინადადება, რომელიც შრომის კოდექსში შესატან ცვლილებებს მოიცავს და ძირითადად სახელფასო პოლიტიკას ეხება. საკანონმდებლო ინიციატივა მოქალაქე მაკა მინდიაშვილმა დააინიცირა და ბიურომ შემდგომ განსახილველად პარლამენტის ჯანდაცვის კომიტეტს გადაუგზავნა.
საკანონმდებლო წინადადებაში წერია, რომ უნდა მოხდეს ხელფასების ინდექსაცია; ასევე მინიმალური, საათობრივი დაუბეგრავი ხელფასის დაკანონება; 8-საათიანი სამუშაო დრო; ღამის ცვლის დროს გაორმაგებული საათობრივი ანაზღაურება; შესვენების დროის ანაზღაურება, რომელიც 8 საათის მუშაობის დროში უნდა შედიოდეს; შრომის კოდექსში მითითებულ უქმე დღეებში ხელფასის გაორმაგებით გაცემა; ნებისმიერ სამსახურში შრომითი ხელშეკრულების დადება, სტაჟირების, ან გამოსაცდელი ვადით აყვანილი თანამშრომლების უხელფასოდ მუშაობის აკრძალვა, სავალდებულო ჯანმრთელობის დაზღვევა; ხელფასების ზრდა 6-24 თვეში ერთხელ, ანაზღაურებადი შვებულება და დეკრეტი და ა.შ.
„შრომის კოდექსში აუცილებლად უნდა გაჩნდეს ჩასწორებები, სადაც ნათლად გაიწერება ყოველი სიტყვა, რომ დამსაქმებლებს და მათთან დასაქმებულ იურისტებს აღარ მიეცეთ შრომის ხელშეკრულებაში, თავის სასარგებლოდ სიტყვებით მანიპულირების საშუალება“, - წერს საკანონმდებლო წინადადების ავტორი.
დონალდ ტრამპი აშშ-ს მრავალი საერთაშორისო ორგანიზაციიდან გამოჰყავს, მაშინ როცა ჩინეთი აქტიურად აძლიერებს დიპლომატიას და ლიდერობისკენ მიისწრაფვის. საერთაშორისო ურთიერთობათა ევროპული საბჭოს (ECFR) გამოკითხვის თანახმად, 21 ქვეყნის რესპონდენტები, მათ შორის ევროკავშირის 10 წევრი სახელმწიფოდან, მომდევნო ათწლეულში ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის გლობალური გავლენის ზრდას ელიან.
„წარსულში ჩინეთსა და აშშ-ს შორის საერთო ძალაუფლებრივ პოტენციალში სხვაობა გაცილებით თვალშისაცემი იყო, თუმცა ახლა ეს სხვაობა სულ უფრო მცირდება“, — განუცხადა DW-ს ბერლინის ჩინეთის კვლევების ინსტიტუტის (MERICS) ექსპერტმა კლაუს სუნმა. მისი თქმით, „შეერთებული შტატები კვლავ რჩება მსოფლიოს ყველაზე ძლიერ სახელმწიფოდ, თუმცა ჩინეთი ძალიან სწრაფად იკრებს ძალას“.
2026 წლის დასაწყისში პეკინმა გამოაქვეყნა მონაცემები, რომლებიც ჩინეთის ეკონომიკის მდგრადობაზე მიუთითებს, მიუხედავად ვაშინგტონის მხრიდან მზარდი ზეწოლისა ტრამპის მეორე ადმინისტრაციის პირობებში. ამ მაჩვენებლებს შორისაა მშპ-ის 5%-იანი ზრდა და რეკორდული სავაჭრო პროფიციტი 2025 წელს. ეს შედეგები დიდწილად განპირობებულია ჩინური პროდუქციის ექსპორტით აშშ-ის ფარგლებს გარეთ არსებულ ბაზრებზე, განსაკუთრებით კი სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში.
ამასთან, ანალიტიკოსები დარწმუნებულნი არიან, რომ პეკინის საბოლოო მიზანი აშშ-ის ლიდერობით ჩამოყალიბებული მსოფლიო წესრიგის ჩანაცვლება კი არა, არამედ ჩინეთის კომუნისტური პარტიის ხელისუფლების შენარჩუნებაა. კიდევ ერთი ამოცანაა აშშ-ის გავლენის შემცირება იმ რეგიონებში, რომლებსაც პეკინი სტრატეგიულად მნიშვნელოვანად მიიჩნევს — უპირველეს ყოვლისა, აზია-წყნარი ოკეანის რეგიონში.
„პეკინი უკიდურესად კმაყოფილი იქნებოდა, თუ შეძლებდა აზიაში ყველაფრის გაკეთებას ისე, როგორც თავად სურს“, — აცხადებს საბინე მოკრი ჰამბურგის უნივერსიტეტის მშვიდობის კვლევისა და უსაფრთხოების პოლიტიკის ინსტიტუტიდან (IFSH). თუმცა, მისი თქმით, აშშ-ის ჩართულობა რეგიონში კვლავ იმდენად „ფუნდამენტურია“, რომ მისი შეცვლა მარტივი არ არის.
ჩინეთის სტრატეგიის შესახებ ვრცლად — DW-ის მასალაში.
