"იმ დილას, ჩემი „ჟიგული 01“-ით მივგორავდი, ისევ უმუშევარი.
უცებ დავინახე ის, ქალაქის მთავარი არქიტექტორი, მაღალი, წარმოსადეგი, ოდნავ ჭაღარა. ეს მოხდა ძველ თბილისში, სადაც არქიტექტორი მუშაობდა თბილისობისთვის.
გავაჩერე მანქანა და გავერიე ცნობისმოყვარეებში. ის ელაპარაკებოდა თავის თანმხლებ კოლეგებს, რომლებიც გამრავლებული იყვნენ ჩემნაირი შემთხვევითი ტიპებით. არქიტექტორმა შემამჩნია და ჩუმად მკითხა: რამე ხომ არ გაქვს ჩემთვის სათქმელიო.
ასე მეფურად ჩემთვის ჯერ არავის უკითხავს არაფერი. ვიგრძენი ამ მომენტის ზღაპრულობა. ჩემსა და მას შორის იყო საბჭოთა კავშირი, იმპერია. აქეთ მილიციელი ჭკვიანურად იხედებოდა თავახდილ ლიუკში. იქით, მეორე მილიციელი ცდილობდა სახე უფრო სახელმწიფოებრივი გაეხადა.
ჩვენს თავზე ცისფერ ცაში მიფრინავდა სამხედრო თვითმფრინავი და თეთრ კვალს ტოვებდა.
ამ დროს ცნობილი ადამიანი მეკითხება: რა გინდა შენო?
მე ვფიქრობდი, რომ ვარ მხატვარი, რომელსაც არასდროს ჰქონია სახელოსნო. თანაც ახლა საერთოდ უმუშევარი ვარ.
ასეთ მეფურ კითხვაზე პასუხის გასაცემად მზად არ ვიყავი. ვთქვა, რომ მჭირდება სახელოსნო, არ იქნება სწორი. დაუშვებელია. რადგან არა ვარ სსრკ-ის მხატვართა კავშირის წევრი, არა ვარ აგრეთვე კომუნისტური პარტიის წევრი...
და აი, აქ მოხდა, რაც მოხდა!
ალბათ ადამიანებს თავში გვაქვს დიდი სარაია. ამ სარაიაში ლეჟანკებია, მათზე სძინავთ სიტყვებს. დამტვერილ, დავიწყებულ, კაცს რომ ხშირად არ სჭირდება, ისეთ სიტყვებს.
და აი, ახლა, როდესაც არქიტექტორმა მკითხა, რას გააკეთებ შენ თბილისისთვისო, მოხდა სასწაული, უფრო სწორად „სასტაული“!
ლეჟანკაზე გაიღვიძა ორმა მივიწყებულმა სიტყვამ - ორივე ფეხშიშველა, სველი ცხვირებით. ერთმა, რომელსაც ჰალსტუხი ეკეთა, მიკარნახა ალკოჰოლიკის კანკალა ხმით „თეატრი“ და დააჭახუნა კბილის პროტეზები, მერე დახუჭა თვალები და ფოთოლივით ნელა დაეშვა საწოლზე. მეორე კი დავარდა მუხლებზე და წვრილი ხმით შემომძახა: „მარიონეტკების“, ძვირფასო რეზიკო!
ერთ კვირაში გაისმა ზარი. არქიტექტორმა შემომთავაზა შენობა."
ნაწყვეტი წიგნიდან "გაბრიაძე: საქართველოს პოეტი-მხატვარი"
