USD 2.6019
EUR 2.9100
RUB 3.0443
თბილისი
კონსტანცა ევროპულ სივრცეში ტვირთნაკადების შემკრებ – გამანაწილებელ ძირითად ნავსადგურად ყალიბდება
თარიღი:  727

რუსეთ – უკრაინის დაპირისპირებამ, საქართველოდან უკრაინის გავლით, ევროპის აღმოსავლეთ და ცენტრალურ ნაწილში წლობით აპრობირებული ტვირთნაკადების გავრცელების ღერძის,   კონსტანცის ნავსადგურის მიმართულებით გადანაცვლება გამოიწვია.

რამაც კონსტანცის ნავსადგურის ევროპულ სივრცეში, შუა დერეფნის ბუნებრივ დაბოლოებად და  ევროპულ სივრცეში ტვირთნაკადების შემკრებ – გამანაწილებელ საყრდენ სატრანსპორტო ლოგისტიკურ ჰაბად ჩამოყალიბება განაპირობა.

ტვირთნაკადების ღერძის კონსტანცის ნავსადგურის  მიმართულებით გადანაცვლებამ, შუა დერეფანს, ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ევროპაში ტვირთების გავრცელების არეალის გაფართოების საშუალება მისცა.

კონსტანცის ნავსადგურის საშუალებით – შუა დერეფანს  ავსტრიის, ბულგარეთის, უნგრეთის, მოლდოვის, სლოვენიის, უკრაინის და სერბეთის მიმართულებებით ტვირთნაკადების ახლებური გადანაწილების  ფორმირების შესაძლებლობა მიეცა.

სქემაზე წარმოდგენილია კონსტანცის ნავსადგურის ტვირთნაკადების გავრცელების არეალი, რომელიც აერთიანებს ლურჯი ტონით შემოსაზღვრულ ქვეყნებს.

ახლებული რეალობის გათვალისწინებით, საქართველოსთვის, როგორც შუა დერეფნის კარიბჭის ფუნქციის მატარებელი სახელმწიფოსთვის, უპირველეს პრიოროტეტულ ამოცანას – კონსტანცის ნავსადგურთან კავშირებადობის გაძლიერების კომპონენტი წარმოადგენს.

პირველ რიგში, მისასალმებელია, ორი წლის უკან, საქართველოს გავლით კონსტანცის მიმართულებით ახალი საბორნე ხაზის – E 60 შინიგ ლაინის ამოქმედება. რომელიც სადღეისოდ საკუთარი  საბორნე გემებით და ქართული დროშით ოპერირებს.

კერძო სანაოსნო კომპანიების შემოყვანა და ხელშეწყობა, ასევე მათ შორის კონკურენციის განვითარება, არა მარტო კერძო ბიზნესის არამედ სახელმწიფოს პრეროგატივაა.

კონსტანცის ნავსადგურის მიმზიდველობას დუნაის აუზის ქვეყნებთან სამდინარო ინფრასტრუქტურული კავშირები განსაზღვრავს.

გარდა ამისა, ნავსადგურის თანამედროვე აღჭურვილობა და ნავმისადგომთან არსებული სიღრმეები საკმარისია დიდი ტონაჟის გემების გასატარებლად, რომლებიც სუეცის არხით გადიან მსოფლიოს მთავარ სავაჭრო გზებზე.

კონსტანცის ნავსადგური 156 ნავმისადგომითაა აღჭურვილი, რომელთა სიღრმეები 7 დან 19 მეტრამდე მერყეობს, ნავმისადგომების საერთო სიგრძე  32 კილომეტრია. ეს მახასიათებლები საკმარისია იმისათვის, რომ ნავსადგურმა მიიღოს 165 000 ტონამდე ტევადობის და 220 000 ტონამდე ტვირთამწეობის ტანკერები.

კონსტანცის ნავსადგურს გააჩნია  საკმარისი სივრცე მომავალი განვითარებისთვის, რაც იძლევა სახმელეთო ინფრასტრუქტურის გაფართოებისა და მოდერნიზაციის შესაძლებლობას.

ნავსადგურის გაფართოების აუცილებლობამ წინა პლანზე  რუსეთ – უკრაინის დაპირისპირების შემდეგ წამოიწია, როდესაც 2023 წელს 2021 წელთან შედარებით ნავსადგურის ტვირთბრუნვა 37 % გაიზარდა და რეკორდულ მაჩვენებელს 92.7 მლნ ტონას მიაღწია.

2024 წელს რეგიონში გადაზიდვების მიმართულებით სიტუაციის დასტაბილიზირების შედეგად, ნავსადგურის ტვირთბრუნვა შემცირდა – 77.5 მლნ ტონამდე (იხ. დიაგრამა).

2023 წელს ტვირთბრუნვის საფეხურებრივმა ზრდამ ნავსადგურის განვითარებისათვის დამატებითი ინვესტიციების მოზიდვის აუცილებლობა განაპირობა.  

სადღეისოდ კონსტანცის ნავსადგური ჯამურად 1.12 მილიარდ ევროს ინვესტიციას ახორციელებს ინფრასტრუქტურულ სამუშაოებში.  პირველ რიგში, სპეციალიზებული ტერმინალების  და მათთან მისასვლელი გზების მისაყვანად, რისთვისაც შერჩეულია ორი არეალი:

 Molurile III S  – 305.6 მლნ ევრო (45 ჰექტარი საოპერაციო ფართობი, 11 ჰა ლოგისტიკური ფართობი, 7 ნავმისადგომი);

 Molurile IV S – 815 მლნ ევრო (110 ჰექტარი საოპერაციო ფართობი, 25 ჰა ლოგისტიკური ფართობი, 10 ნავმისადგომი) (იხ. ნავსადგურის გაფართოების სქემა).

შეერთებული შტატები კონსტანცის ნავსადგურს, შავი ზღვის რეგიონში თავისი სასიცოცხლო ინტერესების – სამხედრო სტრატეგიული დანიშნულების ობიექტად განიხილავს.  

პროექტი რომელიც – 2.5 მილიარდი ევროს ფინანსური მოცულობისა, აერთიანებს – იარაღის სასაწყობე ობიექტებს,  სამხედრო თვითმფრინავებისთვის განკუთვნილ ანაგერებს და სხვა სამხედრო დანიშნულების ობიექტებს. მთლიანობაში 3 ათას ჰექტრაზე იქნება განთავსებული.

კონსტანცის ნავსადგური და მასთან მიმდებარე არეალი ევროპაში ნატოს ყველაზე მნიშვნელოვან სამხედრო ობიექტად გადაქცევის პერსპექტივით განიხილება.

ახლო მომავალში, რუმინეთის სამხედრო ბაზა, გერმანიაში რამშტეინის ბაზაზე დიდი იქნება და 10 000 სამხედრო მოსამსახურეზეა გათვლილი.

გარკვეულწილად, ამერიკის და ნატოს ძალების შავი ზღვის დასავლეთ ნაწილში, კონსტანცის სიახლოვეს განთავსების პირობებში, რთულად წარმოსადგენია აღმოსავლეთ ნაწილში, კერძოდ ანაკლიაში – ჩინეთის მიერ ნავსადგურის მშენებლობა.

აღნიშნული დისპროპორცია პირველ რიგში, განპირობებულია იმით, რომ ჩინეთის აღიარებული სტრატეგიული დოქტრინიდან გამომდინარე, რომლის არსი მდგომარეობს იმაში, რომ ჩინეთი ნებისმიერ ახალ  ნავსადგურს სამხედრო დანიშნულებით ააშენებს, წინააღმდეგობაში მოდის რეგიონში – ამერიკის და ნატოს ინტერესებთან.

კონსტანცის ნავსადგურის მნიშვნელობაზე  შესაძლოა აგრეთვე ვიმსჯელოთ იმით, თუ რა დამატებით დატვირთვას ანიჭებს, როგორც სტრატეგიულ ობიექტს რეგიონისთვის და ირიბად უკრაინის ეკონომიკისთვის – ევროკავშირის ხელისუფლება.

2024 წელს ევროკომისიამ, კონსტანცის ნავსადგურში  126 მლნ ევროს დაფინანსებას დაუჭირა მხარი, რომელიც რუსეთის ომის შედეგად, უკრაინის სავაჭრო ნაკადების ოპტიმალურ გადანაწილებისკენაა მიმართული.

„სოლიდარობის დერეფნების“ პროგრამის შესაბამისად, ევროკავშირის ფინანსური კონტრიბუცია მიზნად ისახავს სავაჭრო ნაკადების სტიმულირებას უკრაინაში და მის გარეთ.

რუსეთ – უკრაინის დაპირისპირებამ, უკრაინის ხორბლის ექსპორტის ახალი მიმართულებების ძიებაში კონსტანცის ნავსადგურს სტრატეგიული დანიშნულება მიანიჭა (იხ. სქემა).

2023 წელს მხოლოდ ხორბლის გადაზიდვები კონსტანცის ნავსადგურში წინა წელთან შედარებით 50% ით გაიზარდა და  ბოლო წლების მაქსიმუმს – 36.2 მლნ ტონა მიაღწია (იხ. დიაგრამა).

უკრაინული მარცვლეულის ექსპორტის 60 % ტრანზიტირდება რუმინეთის ტერიტორიაზე ხდება.

ამ მიზნით რუმინული კომპანია Transport Trade Services SA (TTS) კონსტანტის ნავსადგურში, მარცვლეულის ტერმინალის გაფართოებისთვის  23 მლნ ევროს ინვესტიციას ახორციელებს. ტერმინალში ხორბლის შენახვის მოცულობა არსებული 110 000  ტონიდან 180 000 ტონამდე გაიზრდება. პროექტის ფარგლებში ხორბლის ერთდროული შენახვისათვის დაემატება ექვსი ერთეული, თვითეული 11 000 ტონა მოცულობის  დამატებითი საცავი ავზები.

პროცესის დასაჩქარებლად, ახალი ტერმინალი ტვირთებს ბარჟებიდან და სატვირთო მანქანებიდან მიიღებს ორი განტვირთვის პუნქტით, თითოეული საათში 350 ტონა გამტარუნარიანობით. ორი არსებული  მტვირთავით გემში, საათში 800 დან 1000 ტონამდე გადატვირთვა იქნება შესაძლებელი.

ტერმინალის მშენებლობის სამუშაოები 2025 წელს დაიწყება და  2026 წელს დასრულდება.

E 60 შიპინგ ლაინისთვის რომელიც შუა დერეფნის გასწვრივ, შავ ზღვაზე საკუთარი საბორნე გემებით ოპერირებს, აუცილებელია საქართველოს პორტებში გააჩნდეთ ადეკვატური ინფრასტრუქტურა.  

პრობლემის არსი მდგომარეობს იმაში, რომ თავის დროზე როდესაც საქართველოს ნავსადგურები დაპროექტდა და აშენდა არ იყო არც საბორნე  და არც საკონტეინერო გადაზიდვებისთვის განკუთვნილი ტერმინალები, მოგვიანებით ბაზრის კონიუქტურიდან გამომდინარე ნავსადგურებს დაემატა ახალი ინფრასტრუქტურა, მაგრამ სათანადო სასაწყობე თუ სალიანდაგო ინფარსტურუქტურა სინქრონულად ვერ  განვითარდა.

ამ ეტაპზე საქართველოს ნავსადგურებში საბორნე გემების დაჩქარებული ოპერირებისათვის აუცილებელია, ნავსადგურთან შეთანხმებული კომპრომისული ინფარსტრუქტურული  გადაწყვეტილების მიღება.

კონსტანცის ნავსადგურში საბორნე სიმძლავრეების თვალსაზრისით პრობლემა არ არსებობს. უფრო მეტიც ბოლო წლებში ნავსადგურში ინტენსიურად იზრდება საბორნე და საკონტეინერო ტერმინალების რაოდენობა.

2024 წელს 65 მლნ ევროს ინვესტიციით, ორი ახალი ობიექტი დაემატა. მათ შორისაა 5 ჰექტარზე განთავსებული საკონტეინერო ტერმინალი, რომელიც ამუშავებს მძიმე, მოცულობით და კომპლექსურ ტვირთებს, ასევე საავტომობილო მანქანების ტერმინალი, რომელსაც შეუძლია წელიწადში 80 000 ერტეული ავტომობილის დამუშავება.

გარდა ამისა, 2025 წლისთვის კონსტანცის ნავსადგურში დაგეგმილია 50 მლნ ევროს ღირებულების ლოგისტიკური ცენტრის გახსნა რომელიც გააძლიერებს კავშირებს სარკინიგზო და საგზაო ქსელებს შორის.დასკვნის სახით – ტვირთნაკადების ღერძის კონსტანცის ნავსადგურის  მიმართულებით გადანაცვლებამ, შუა დერეფანს ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ევროპაში ტვირთების გავრცელების არეალის გაფართოების საშუალება მისცა, რაც საქართველოს ევროპულ სივრცეში ინტეგრირების გაუმჯობესების მიზნით კონსტანცის ნავსადგურთან საბორნე გადაზიდვების ინფრასტრუქტურის გაფართოებისკენ უბიძგებს.

წყარო:https://transcor.ge/

 
მსოფლიო
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

სრულად
გამოკითხვა
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
ხმის მიცემა
სხვათა შორის