პარლამენტში დროებითი საგამოძიებო კომისიის სხდომაზე ტელეკომპანია „იმედის“ მფლობელს, ირაკლი რუხაძეს უსმენენ. მან განმარტა როდის და რატომ დაიძაბა ურთიერთობები „იმედსა“ და „ნაციონალური მოძრაობის“ ხელისუფლებას შორის.

„პირველი დაპირისპირება მთავრობასთან მოხდა სანდრო გირგვლიანის მკვლელობის შემდეგ, როცა შემთხვევით ბადრი პატარკაციშვილის სახლთან მდებარე კამერებმა გადაიღეს ის მანქანები, რომლებმაც საწყალი სანდრო და მისი მეგობარი აიყვანეს სასაფლაოზე, რომელიც ასევე ბადრის სახლთან იყო. ბადრის ხელში ჰქონდა ჩანაწერები, რომლებიც აჩვენებდა მანქანის ნომრებს და ა.შ. უზარმაზარი ზეწოლის ქვეშ მოვხვდით, რომ ეს არ გვეჩვენებინა „იმედზე“. თავიდან ეს მეგობრული იყო - „ოღონდ ეს არ აჩვენოთ და რაც გინდათ გვთხოვეთ“. მერე ეს ყველაფერი მუქარაში გადავიდა. ჩემამდეც გადმოვიდა, იმიტომ, რომ ბევრ ხალხს ვიცნობდი თბილისიდან. გიგა ბოკერია მთლად ჩემი მეზობელი იყო. მაგრამ ბადრის [პატარკაციშვილის] გადაწყვეტილება იყო ფუნდამენტური, რომ ეს უნდა გვეჩვენებინა და ვაჩვენეთ ეს „იმედზე“, - განაცხადა რუხაძემ.

მისივე თქმით, ამის შემდეგ ბიზნეს-ჯგუფს არცერთი ტენდერი არ მოუგია. რუხაძე იხსენებს, რომ ვითარება მოკლე დროით შეიცვალა 2007 წელს, ლონდონში ბადრი პატარკაციშვილსა და მიხეილ სააკაშვილს შორის გამართული შეხვედრის შემდეგ.

„შეხვედრის დედააზრი იყო ის, რომ ბადრი პატარკაციშვილმა გაცვალა „იმედი“ საქართველოს რკინიგზაში. როგორც აქამდე ვთქვი, ჩვენ ძალიან გვიშლიდა ხელს ბიზნესის წარმოებაში დაპირისპირება. ამ დაპირისპირების ეპიცენტრი იყო რა თქმა უნდა „იმედი“ და ამიტომ, ბადრი თვითონ იყო საკმაოდ დიდი წნეხის ქვეშ - ერთი მხრივ „იმედი“, მეორე მხრივ მისი ბიზნეს ინტერესები ქვეყანაში და ამიტომ, რაღაც მომენტში მან ეს გადაწყვეტილება მიიღო, რომ „იმედს“ გაცვლიდა საქართველოს რკინიგზაში. ამის მერე საქართველოს რკინიგზის უცნაური პრივატიზაცია მოხდა. რაღაც გაურკვეველ ინგლისურ ჯგუფს გადასცეს, საერთოდ გაურკვეველი პირობებით. მე ძალიან კარგად ვიცი, ის ჯგუფი რა იყო, იმიტომ, რომ მე მიმყავდა მოლაპარაკებები უკვე ინგლისშიც. რამდენიმე თვე გაგრძელდა ეს ჩვენი „თაფლობის თვე“, როცა პრივატიზაცია გაუკეთეს რკინიგზას და იმ ჯგუფს მისცეს, რომელსაც მერე ჩვენთვის უნდა გაეცვალა „იმედში“. ამ დროის განმავლობაში მოვასწარით „მაგთიკომის“ წილის ყიდვა, მოგვცეს უფლება, თორემ ეს რომ არ ყოფილიყო, „მაგთიკომის“ წილს ვერ ვიყიდდით, იმიტომ, რომ ჩვენი პარტნიორები, ინგლისელები, რომლებიც ჩემთან ერთად შემოდიოდნენ, გააჩერა სააკაშვილმა და უთხრა: ამათთან ერთად ნუ დააბანდებ ფულსო. მერე, რაღაც მომენტში უთხრა, კაი, ახლა შეიძლებაო. და ზუსტად ამის შემდეგ მოგვცეს საშუალება, რომ შეგვეძინა „მაგთიკომის“ წილი. მერე ბადრის დაეწყო ჭმუნვები, საქართველოში უამრავი საშინელება ხდებოდა, რომელმაც მერე 7 ნოემბრამდე მიგვიყვანა და რაღაც მომენტში ბადრიმ თქვა: „იმედი რომ გავყიდო, მერე ხალხს თვალებში როგორ ჩავხედო, როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ქვეყანაში“. მოკლედ, ეს გარიგება სხვადასხვა მიზეზის გამო ჩაიშალა. როგორც კი ეს გარიგება ჩაიშალა, გადავედით ძველ დაპირისპირებაში“, - განაცხადა რუხაძემ.

საქართველოში თავისუფალი სიტყვის სრული ჩახშობა მოხდა. ეს არის აუცილებელი, იმისთვის რომ მერე ქვეყანაში რაც გინდა ის გააკეთო და იმისთვის, რაც სააკაშვილმა მოუწყო ქვეყანას, იმისთვის რომ აბსოლუტური უკანონობა დანერგო, პირველ რიგში უნდა გაანადგურო თავისუფალი სიტყვა, - განაცხადა ირაკლი რუხაძემ.

„სანამ თავისუფალი სიტყვა არსებობს, ამის გაკეთების საშუალება სააკაშვილს არ ექნებოდა. სააკაშვილს „იმედი“ რომ არ დაეხურა, ვერ მიაღწევდა იმას და ვერ გააკეთებდა იმას, რაც მერე გააკეთა - რაც 2008 წლის აგვისტოში გააკეთა, რაც მოხდა 26 მაისს და ყველაფერი სხვა. ამის საშუალებას მთავრობას აძლევს მხოლოდ სრული კონტროლი მედიაზე. სრული კონტროლი მედიაზე რომ არ ჰქონოდა, დარწმუნებული ვარ, ამას ვერ მოახერხებდა“, - განაცხადა რუხაძემ.

მისი თქმით, ამ ადამიანმა ძალიან ბევრი ფოტო გადაიღო ჩუმად და შემდეგ ამ ფოტოებს მტკიცებულებებად იყენებდნენ, როდესაც საქართველოს მთავრობას უჩიოდნენ სხვადასხვა სასამართლოში.

„ამერიკელი გენერალური დირექტორი გვყავდა მაშინ [„იმედის“ დარბევის დროს]. „ნიუსკორპთან“ გვქონდა პარტნიორობა, მერდოკის კომპანიასთან, რომელიც შემდეგ ძალიან დაგვეხმარა „იმედის“ დაბრუნებაში, აქტიურად მონაწილეობდნენ ამ ყველაფერში. ეტყობა ამ კაცს [დირექტორს] ვერ გაუბედეს ტელეფონის წართმევა, რადგან ამერიკელი იყო, იმ ლოგიკით, რომ ქართველი შეიძლება დაჩაგრო და ამერიკელი - არა. დანარჩენებს ყველას დაულეწეს ტელეფონები, წაართვეს. ამ ადამიანმა ძალიან ბევრი ფოტო გადაიღო. ჩუმად იღებდა, მაგრამ ამ ფოტოებს შემდეგ მტკიცებულებებად ვიყენებდით, როდესაც საქართველოს მთავრობას ვუჩიოდით სხვადასხვა სასამართლოში“, - აღნიშნა რუხაძემ.