USD 2.6081
EUR 3.0084
RUB 3.0886
Tbilisi
«The Guardian» (დიდი ბრიტანეთი): „რუსეთი ნატოს 5 წელიწადში თავს დაესხმება. ალიანსის წევრ-ქვეყნებს სამხედრო ბიუჯეტის 5%-მდე გაზრდა მოუწევთ“
Date:  1715

ბრიტანულ გაზეთის „გარდიანის“ (The Guardian) 10 ივნისის ნომერში გამოქვეყნებულია სტატია სათაურით „რუსეთი ნატოს 5 წელიწადში თავს დაესხმება. ალიანსის წევრ-ქვეყნებს სამხედრო ბიუჯეტის 5%-მდე გაზრდა მოუწევთ“ (ავტორი - დენ საბაჰი). პუბლიკაციაში განხილულია ჩრდილოატლანტიკური ბლოკის გენერალური მდივნის მარკ რიუტეს მიერ ლონდონში ყოფნის დროს გაკეთებული განცხადებები ნატოს სამომავლო პერსპექტივის შესახებ, რუსეთის აგრესიული მოქმედების შესაკავებლად.

გთავაზობთ სტატიის  შემოკლებულ ვარიანტს:

ნატოს გენერალურ მდივანის განცხადებით, ხუთი წლის შემდეგ რუსეთი მზად იქნება ნატოზე თავდასხმისათვის, შესაბამისად, მიმდინარე თვიდან ალიანსის ლიდერებმა სამხედრო ხარჯები ქვეყნის მთლიანი შიდა პროდუქტის (მშპ) 5%-მდე უნდა გაზარდონ, კრემლის მუქარა-გამოწვევების შესაკავებლად.

მარკ რიუტემ ლონდონში გამოსვლისას აღნიშნა, რომ ნატოსათვის აუცილებელია „ხარისხობრივი ნახტომი კოლექტიურ თავდაცვაში“, რომელიც ნიშნავს სრულყოფილ გადაიარაღებას სულ უფრო მზარდი მილიტარიზებული რუსეთის შესაკავებლად. სრულყოფილ გადარაიაღებაში იგულისხმება ჰაერსაწინააღმდეგო დაცვის ხუთმაგი გადიდება, დამატებით ათასი ტანკისა და მილიონობით საარტილერიო ჭურვის წარმოება - იმისათვის, რომ ნატოს ქვეყნები დაეწიონ რუსეთის მრეწველობის შესაძლებლობებს.

ჩეთემ-ჰაუსში გამოსვლისას - ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრის კირ სტარმერის შემდეგ - მარკ რიუტემ ზემოთხსენებული განცხადება გააკეთა ჰააგაში ალიანსის მომავალი სამიტის მზადების ფონზე, რომლის დროსაც უნდა იქნეს მიღებული გადაწყვეტილება, რომ ნატოს ქვეყნების ლიდერები დათანხმდებიან თავდაცვაზე მშპ-ის 5% დახარჯონ. 5%-დან 3,5% უშუალოდ სამხედრო ხარჯების ზრდას მოხმარდება.

‘საფრთხე არ გაქრება მაშინაც კი, როცა რუსეთ-უკრაინის ომი დასრულდება“, - ხაზი გაუსვა მარკ რიუტემ და აღნიშნა, რომ კრემლი მილიტარიზებას გააგრძელებს იმ შემთხვევაშიც კი, თუ ცეცხლის შეწყვეტაზე და უკრაინასთან მშვიდობაზე დათანხმდება.

ალიანსის გენერალური მდივნის ასეთმა განცხადებამ მოსკოვის დაუყონებლივი რეაქცია გამოიწვია: კრემლის პრეს-მდვანმა დიმიტრი პესკოვმა განაცხადა, რომ „ნატო თავისი გეგმებით საკუთარი არსისს დემონსტრაციას ახდენს - როგორც აგრესიისა და კონფრონტაციის საშუალებას“.

დასავლელი სამხედრო სტრატეგები ვარაუდობენ, რომ რუსეთი შეეცდება აქტიური და გამოცდილი არმიის შენარჩუნებას 600 ათასი მეომრით. კრემლი სამხედრო ხარჯებისათვის ფულს არ დაიშურებს და თავდაცვის დონის შენარჩუნებისათვის მთლიანი შიდა პროდუქტის 6,5%-ს დახარჯავს.

დიდ ბრიტანეთში ვიზიტის დროს მარკ რიუტე ეწვია ქვეყნის მთავრობის მიერ ნაციონალიზებულ ფოლადსასხმელ საწარმოს „შეფილდ ფუჯმასტერსს“ (Sheffield Forgemasters - შეფილდელი მჭედლები“), რომელიც ამჟამად თავდაცვის სამინისტრო ფლობს და რომელშიც ატომური წყალქვეშა ნავების რთული კომპონენტები მზადდება მაღალხარისხოვანი ფოლადით.

მარკ რიუტე, ნიდერლანდების ყოფლი პრემიერ-მინისტრი და ნატოს ამჟამინდელი გენმდივანი, პოპულარიზებას უწევს ნატოს ქვეყნების სამხედრო ხარჯების გადიდებას უშუალოდ თავდაცვისათვის (იარაღის წარმოებისათვის) მშპ-ის 3,5%-ით 2035 წლისათვის, აგრეთვე ხარჯების მატებას 1,5%-ით, კიბერუსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად.

როგორც მოსალოდნელია, დიდი ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრი კირ სტარმერი მხარს დაუჭერს და ხელს მოაწერს ამ გეგმას, რომელსაც ჰააგის სამიტზე ოფიციალურად დაამტკიცებენ. გეგმა შემუშავებულია იმ მიზნით, რომ აშშ-ის პრეზიდენტმა მას მხარი დაუჭიროს - დონალდ ტრამპი დაბეჯითებით ითხოვს ალიანსის წევრებისაგან ხარჯების 5%-მდე გადიდებას.

მარკ რიუტე არაფერს არ ამბობს ამ მიზნის მიღწევის კონკრეტულ ვადებზე, რაც იმის მანიშნებელია, რომ ჩრდილოატლანტიკური ალიანსი ისევ დაუბრუნდება (თუმცა თავდაპირველად გენმდივანი 2032 წელს ასახელებდა). ზოგიერთი სახელმწიფო, მაგალითად, დიდი ბრიტანეთი, ბიუჯეტის 5%-იან ხარჯებს 2035 წლისათვის გეგმავს. „განხილვა ჯერ კიდევ გრძელდება“, - განაცხადა გენმდივანმა.

ასაბუთებდა რა დამატებითი ხარჯების გაწევის აუცილებლობას, მარკ რიუტემ აღნიშნა, რომ ნატოსთვის „ჰაერივით არის საჭირო“ ჰაერსაწინააღმდეგო და ანტირაკეტული დაცვის გაზრდა 400%-ით, რათა უსაფრთხოება საიმედოდ იყოს უზრუნველყოფილი. „ჩვენ ვხედავთ, თუ როგორ თესავს შიშს და უბედურებას უკრაინაში რუსეთის სამხედრო-საჰაერო ძალები. ამიტომაც ჩვენ აუცილებლად უნდა განვამტკიცოთ ჩვენი ზეცის დამცავი ფარი“, - ხაზი გაუსვა მარკ რიუტემ.

ასევე გადაუდებელია იარაღის რეზერვების შევსების ამოცანა, რომელიც 1990-იან და მომდევნო წლებში, ცივი ომის დასრულების შემდეგ, ძალიან შემცირდა და რაც დარჩა, ისიც უკრაინას გადაეცა ომის დაწყების დროიდან. ფაქტიურად, ნატოს წევრი ქვეყნების არსენალი დასაშვებ მინიმუმამდეა შემცირებული, ზოგიერთს კი მინიმუმიც აღარ აქვს.

„ჩვენს არმიებს ასევე ესაჭიროებათ ათასობით ჯავშანტექნიკა - ქვეითთა საბრძოლო მანქანები, ტანკები, ჯავშანტრანპორტიორები... ჭირდებათ მილიონობით საარტილერიო ჭურვი... უნდა გავაუმჯობესოთ ლოჯისტიკა, ტრანსპორტირება და სამედიცინო მომსახურება“, - აღნიშნა მარკ რიუტემ.

თავის მხრივ, რუსეთი აცხადებს, რომ საფრთხე გადაჭარბებულია და ნატოს ქვეყნების სამხედრო ხარჯების ზრდა რიგითი მოქალაქეების ზურგზე გადაივლის. „საქმე ეხება იმას, რომ ევროპელი გადასახადის გადამხდელთა ფული რაღაც არარსებული, ილუზიური საფრთხის გასანეიტრალებლად დაიხარჯება, რომელიც ვითომდა „რუსეთიდან მოდის“. ეს სხვა არაფერია, თუ არა „ეფემერული საფრთხე“, - განაცხადა დიმიტრი პესკოვმა.

მოსალოდნელია, რომ მარკ რიუტე მხარს დაუჭერს დიდი ბრიტანეთის მიერ მომზადებულ თავდაცვის სტრატეგიულ მიმოხილვას - დოკუმენტში ნათქვამია, რომ დიდი ბრიტანეთი „საფრთხეების ახალი ეპოქის“ წინაშე დადგა და რომ რუსეთის შესაკავებლად გაერთიანებული სამეფო, კირ სტარმერის თქმით, საბრძოლო მზადყოფნაში უნდა იყოს“.

გასულ კვირაში ექსპერტთა ჯგუფის სამი წევრიდან ერთ-ერთმა, რომელიც დიდი ბრიტანეთის თავდაცვის სფეროს ანალიზს აკეთებს - საგარეო პოლიტიკის სპეციალისტმა ფიონა ჰილმა განაცხადა, რომ ლონდონმა აუცილებელია გააცნობიეროს: რუსეთი თვლის, რომ დიდ ბრიტანეთთან ომის მდგომარეობაში იმყოფება, ხოლო აშშ, დონალდ ტრამპის მმართველობის პერიოდში, საიმედო მოკავშირედ უკვე ვერარ ჩაითვლება. „ჩვენ ძალიან ბევრი პრობლემები გვაქვს“, - ხაზი გაუსვა ფიონა ჰილმა „გარდიანთან“ საუბრის დროს.

World
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

See all
Survey
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
Vote
By the way