USD 2.6074
EUR 2.9941
RUB 3.1022
თბილისი
«The Christian Science Monitor» (აშშ): „სალომე ზურაბიშვილი: „აშშ-ის წინა ადმინისტრაციას... სინამდვილეში არაფერი გაუკეთებია საქართველოში დემოკრატიის შესანარჩუნებლად ბოლო ორი წლის განმავლობაში“
თარიღი:  1166

აშშ-ის გაზეთ „ქრისჩენ საიენს მონითორში“ (The Christian Science Monitor) გამოქვეყნებულია სტატია სათაურით „საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტის თხოვნა დასავლეთს: „შეაჩერე რუსეთი“ (ავტორი - ჰოვარდ ლაფრანჩი). „სალომე ზურაბიშვილი სარგებლობს დონალდ ტრამპის ლოზუნგით „ამერიკა უპირველეს ყოვლისა“ და ვაშინგტონს რუსეთის შეჩერების თხოვნით მიმართავს“, - ნათქვამია პუბლიკაციაში.

გთვაზობთ სტატიას შემოკლებით:

სტრატეგიულად მნიშვნელოვან კავკასიაში, შავი ზღვის პირას მდებარე 3,7 მილიონიანი ქვეყნის - საქართველოს მეხუთე პრეზიდენტი დე ფაქტოდ ქართული ოპოზიციური მოძრაობის მედროშედაც ითვლება. როგორც სალომე ზურაბიშვილი ამბობს, მის სამშობლოში დემოკრატია და დასავლური ფასეულობები საფრთხის ქვეშ იმყოფება, თუმცა ამერიკისათვის უფრო მეტად შემაშფოთებელი ის უნდა იყოს, რომ რეგიონში ვაშინგტონის ინტერესები იზღუდება - კავკასიაში ბოლო დროს სიტუაცია რუსეთის, ჩინეთისა და ირანის სასარგებლოდ იცვლება.

„ჩვენ დემოკრატია უნდა დავიცვათ და ამას ის ადამიანები აკეთებენ, რომლებიც ყოველდღიურად გამოდიან ჩვენი ქალაქების ქუჩებში“, - განაცხადა სალომე ზურაბიშვილმა ჟურნალისტებთან შეხვედრის დროს, რომლებიც „ქრისჩენ საიენს მონითორის“ ინიციატივით შეიკრიბნენ ვაშინგტონში, - მაგრამ თუ ჩვენ ძლიერ ამერიკაზე ვლაპარაკობთ, მაშინ აშშ-ის ძლიერება სტრატეგიულად მნიშვნელოვან რეგიონშიც - კავკასიაში და შავიზღვისპირეთშიც  იწყება“.

როგორც საქართველოს „კანონიერმა პრეზიდენტმა“ განაცხადა, რუსეთი კავკასიას  მეტად საჭირო რეგიონად თვლის, შესაბამისად, აშშ-ისათვის სერიოზული უკანდახევა იქნება, თუ ვაშინგტონი თავის გავლენას შეასუსტებს და ადგილს რუსეთს დაუთმობს, მით უმეტეს ჩინეთს.

ქალბატონმა სალომე ზურაბიშვილმა უარი განაცხადა ქვეყნის პრეზიდენტის პოსტიდან გადადგომაზე გასული წლის დეკემბერში, როცა ახალ პრეზიდენტად მიხეილ ყაველაშვილი იქნა არჩეული პარლამენტის არჩევნების შემდეგ, რომელიც ბევრმა ქართველმა და დასავლეთის ქვეყნების უმრავლესობამ გაყალბებულად ჩათვალა.

სალომე ზურაბიშვილი საკუთარ თავს „საქართველოს ერთადერთ კანონიერ პრეზიდენტად“ თვლის და მხარს უჭერს ოპოზიციურ მოძრაობას, ანტისამთავრობო გამოსვლებს თბილისში და ქვეყნის სხვადასხვა ქალაქებში. იგი ასევე დადის ევროპის დედაქალაქებშიც და ახლა უკვე ვაშინგტონშიც და დასავლეთს აფრთხილებს, რომ თუ ევროპა და აშშ ერთობლივად და მტკიცედ არ აღუდგებიან წინ რუსეთისა და ჩინეთის მცდელობებს, მოსკოვი და პეკინი თავიანთ ბატონობას დასავლეთზეც გაავრცელებენ.

როცა სალომე ზურაბიშვილი პარიზში, ღვთისმშობლის ტაძრის გახსნის დროს დონალდ ტრამპს წარუდგინეს, მან აშშ-ის არჩეულ პრეზიდენტს უთხრა, რომ „საქართველო ამერიკისთვის სტრატეგიული ქვეყანაა და ამიტომ ვაშინგტონმა ეს არ უნდა დაივიწყოს“. „დამრჩა ისეთი შთაბეჭდილება, რომ ჩემი ნათქვამი დონალდ ტრამპმა ინტერესით მიიღო“, - აღნიშნა სალომე ზურავიშვილმა, რომელმაც ამერიკელ ლიდერს საქართველოში ვიზიტი გაახსენა და ის, რომ იგი კმაყოფილი იყო იმ ვიზიტით: „ეს არ ყოფილა რაიმე აბსტრაქტული მომენტი. [დონალდ ტრამპი] შეიძლება საქართველოს მეგობრად ჩავთვალოთ“.

სალომე ზურაბიშვილის თქმით, მან თავისი თხოვნა და პოზიცია გაუზიარა სახელმწიფო მდივნის მარკო რუბიოსაც, როცა მას მცირე დროით შეხვდა ინაუგურაციასთან დაკავშირებული ერთ-ერთი ღონისძიების დროს (ქართველი ლიდერი ვაშინგტონში რესპუბლიკელი სენატორის ჯო უილსონის მიწვევით იმყოფება).

სალომე ზურაბიშვილის თქმით, ჯერ კიდევ გასარკვევია, თუ რა დონით არის დაინტერესებული დონალდ ტრამპის ადმინისტრაცია კავკასიისა და შავიზღვისპირეთის გეოპოლიტიკური მნიშვნელობით და არის თუ არა ეს რეგიონი მის პრიორიტეტებში. მაგრამ იგი იმავდროულად ხაზს უსვამს, რომ დასავლეთმა ყურადღება უნდა მიაქციოს რუსეთის სულ უფრო დახვეწილ მოქმედებას, რომელიც მიმართულია დამოუკიდებელ ქვეყნებში თავისუფალი არჩევნების ჩატარების ძირის გამოთხრისაკენ.

მათ გასაგონად, ვინც წუხს, რომ დონალდ ტრამპი ყოფილი პრეზიდენტის ჯო ბაიდენის კურსს შეცვლის და უფრო მკვეთრად გაატარებს პოლიტიკას ლოზუნგებით „მშვიდობა ძალის გამოყენებით“ და „ამერიკა უპირველეს ყოვლისა“, სალომე ზურაბიშვილს კიდევ ერთი გზავნილი აქვს: მისი თქმით, საქართველოს გამოცდილებიდან გამომდინარე, ჯო ბაიდენის დოქტრინა ძირითადად მხოლოდ სიტყვებს ემყარებოდა. „აშშ-ის წინა ადმინისტრაციას... სინამდვილეში არაფერი გაუკეთებია საქართველოში დემოკრატიის შესანარჩუნებლად ბოლო ორი წლის განმავლობაში“, - ამბობს იგი და აღნიშნავს, რომ ვაშინგტონმა მხოლოდ 29 დეკემბერს, როცა მიხეილ ყაველაშვილმა პრეზიდენტის უფლებამოსილება მიიღო, გამოაცხადა სანქციები მათ წინააღმდეგ, რომელსაც იგი „ახალ რეჟიმს“ უწოდებს.

სალომე ზურაბიშვილს შეახსენეს, რომ დონალდ ტრამპმა თავისი „ექსპანსიონისტური გეგმებით“ გრენლანდიისა და პანამის არხის შესახებ აშშ-ის მოკავშირეებიც კი შეაშფოთა.

მიუხედავად იმისა, რომ მანამდე ქართველმა ლიდერმა ხაზი გაუსვა ტერიტორიული მთლიანობისა და საერთაშორისოდ აღიარებული საზღვრების პატივისცემის პრინციპს, მან მაინც სიფრთხილე გამოიჩინა, რომ [აშშ-სთან] ხიდები არ დაეწვა: „დონალდ ტრამპს შეუძლია ილაპარაკოს [აშშ-ის ტერიტორიის] სამომავლო გაფართოებაზე, მაგრამ რუსები ამას უკვე პრაქტიკულად აკეთებენ“, - თქვა მან და ჟურნალისტებს უთხრა, რომ რუსეთს საქართველოს ორი რეგიონი აქვს ოკუპირებული. მისი თქმით, ამ მხრივ მნიშვნელოვანი მაგალითი იქნება ის, თუ რას და როგორ გააკეთებს დონალდ ტრამპის ადმინისტრაცია რუსეთ-უკრაინის ომის შესაწყვეტად.

გლობალური სტაბილურობისათვის მსოფლიოს სახელმწიფოებმა, აშშ-ის ლიდერობით, „რუსეთი, ბოლოსდაბოლოს, უნდა აიძულონ, რომ ის ნორმალური ქვეყანა გახდეს, მაგრამ... ისეთად, რომელიც თავისი საზღვრების ფარგლებში იარსებებს“, - თქვა სალომე ზურაბიშვილმა.

წყარო: https://www.csmonitor.com/USA/Politics/monitor_breakfast/2025/0122/georgia-salome-zourabichvili-russia-trump

მსოფლიო
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

სრულად
გამოკითხვა
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
ხმის მიცემა
სხვათა შორის