USD 2.5973
EUR 2.9137
RUB 3.1869
Tbilisi
«The New York Times» (აშშ): „პოლიტიკური სკანდალი საქართველოში, რუსეთთან 2008 წელს მომხდარი ომის გამო“
Date:  630

აშშ-ის გაზეთ „ნიუ-იორკ თაიმსის“ (The New York Times) 17 სექტემბრის ნომერში გამოქვეყნებულია სტატია სათაურით „პოლიტიკური სკანდალი საქართველოში, რუსეთთან 2008 წელს მომხდარი ომის გამო“ (ავტორი - ივან ნეჩეპურენკო, გაზეთის მოსკოვის ბიუროს რეპორტიორი), რომელშიც ქვეყანაში შექმნილი პოლიტიკური სიტუაცია არის განხილული. ყურადღება განსაკუთრებით ეთმობა მმართველი პარტიის ლიდერის ბიძინა ივანიშვილის განცხადებებს წინასაარჩევნი კამპანიის ფონზე, რომლებმაც საზოგადოებაში არაერთგვაროვანი გამოხმაურება გამოიწვია.

გთავაზობთ პუბლიკაციას მცირე შემოკლებით:

რამდენიმე თვის განმავლობაში კავკასიაში მდებარე ქვეყნის - საქართველოს პოლიტიკა გამოირჩევა იმ პარტიების ერთმანეთთან დაპირისპირებით, რომლებსაც, ერთი მხრივ, დასავლეთთან კავშირების გაფართოება-განმტკიცება სურთ და მეორე მხრივ, რომლებიც უფრო მეტად რუსეთისაკენ იხრებიან.

ამჟამად, როცა ქვეყანა ოქტომბერში დაგეგმილი მნიშვნელოვანი საპარლამენტო არჩევნებისათვის ემზადება, მმართველი პარტიის ლიდერმა „პოლიტიკური ქარიშხლის“ პროვოცირება მოახდინა და განაცხადა, რომ საქართველომ ბოდიში უნდა მოიხადოს 2008 წელს რუსეთთან ომისათვის, რომლის დაწყებაშიც ბევრი ქართველი სწორედ რუსეთს ადანაშაულებს.

შაბათს ბიძინა ივანიშვილმა, მმართველი პარტიის „ქართული ოცნების“ დამფუძნებელმა, რომელმაც თავისი სიმდიდრე რუსეთში დააგროვა, განაცხადა, რომ ქართველებმა პატიება უნდა სთხოვონ სამხრეთ ოსეთის მოსახლეობას - ოსებს, რომლებიც საქართველოს ჯერ კიდევ 1990-იან წლებში გამოეყვნენ და კონტროლირებული ტერიტორია 2008 წელს გააფართოვეს - იმის გამო, რომ საომარი მოქმედებები ქართველებმა დაიწყეს.

ბიძინა ივანიშვილმა ეს განცხადება გააკეთა წინასაარჩევნო კამპანიის დროს გამართულ მიტინგზე ქალაქ გორში, რომელიხ ხანმოკლე დროის განმავლობაში ოკუპირებული იყო რუსეთის ჯარების მიერ 2008 წლის ომის დროს. „ქართული ოცნების“ ლიდერის პოზიცია მკაცრად იქნა გაკრიტიკებული ქვეყნის პროდასავლური პოლიტიკოსებისა და სხვა ოპოზოციური აქტივისტების მიერ, რომლებმაც ხაზი გაუსვეს, რომ ბოლო თვეებში საქართველოს ურთიერთობა დასავლეთთან შესამჩნევად გაუარესდა.

ორშაბათს ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა განაცხადა, რომ სანქციები დაუწესა ორ ქართველ ჩინოვნიკს და ორ აქტივისტს, რომლებიც დაკავშირებულნი არიან პრორუსულ პოლიტიკურ ჯგუფთან და რომლებიც, როგორც ამბობენ, მიმდინარე წელს მომხდარი საპროტესტო აქციების ჩახშობაში მონაწილეობდნენ.

კვირას ასობით ადამიანი მივიდა საქართველოს პარლამენტის შენობის წინ და შეძახილებით „არა კრემლის დიქტატს!“ ბიძინა ივანიშვილის პოზიციის მიმართ თავიანთი ნეგატიური დამოკიდებულება გამოხატეს.

თავის განცხადებაში მიხეილ სააკაშვილმა, რომელიც რუსეთთან ომის დროს საქართველოს პრეზიდენტი იყო, ბიძინა ივანიშვილის მიერ გამოხატული პოზიცია „უპრეცედენტო ღალატად“ შეაფასა და „იმ გმირების ხსოვნის შეურაცხყოფად, რომლებმაც საკუთარი სიცოცხლე სამშობლოს შესწირეს“.

„ივანიშვილმა ქართველებს დამპყრობელისადმი ბოდიშის მოხდა სთხოვა“, - თქვა მიხეილ სააკაშვილმა, რომელიც ექვსწლიან სასჯელს იხდის ხელისუფლების ბოროტად სარგებლობის ბრალდებით (ექს-პრეზიდენტი თვლის, რომ მისი დაპატიმრება პოლიტიკურად არის მოტივირებული), - „ჩვენ ამ სირცხვილს დიდი ხნის განმავლობაში ვერ ჩამოვირეცხავთ“.

საქართველო-რუსეთის ომი ხუთი დღე გაგრძელდა, მაგრამ ქართველებს ღრმა ჭრილობა დაუტოვა. პირველ დღეებში ომი საქართველოს სეპარატისტული რეგიონის - სამხრეთ ოსეთის ფარგლებში მიმდინარეობდა, შემდეგ კი სწრაფად გავრცელდა ქვეყნის სხვა რეგიონებზეც.

რუსეთის ჯარებმა დაიკავეს საქართველოს მთავარი სტრატეგიული სატრანსპორტო მაგისტრალები აღმოსავლეთიდან დასავლეთის მიმართულებით (თბილისიდან ფოთამდე) ავტოგზატკეცილი და რკინიგზა, რომლებზეც მოძრაობა პარალიზებული იყო. კრემლის ჯარები ქვეყნის დედაქალაქიდან დაახლოებით 25 კილომეტრზე შეჩერდნენ - მას შემდეგ, რაც საერთაშორისო შუამავლების ჩარევით მიღწეული იქნა შეთანხმება ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ.

2009 წელს ევროკავშირის მიერ შექმნილმა დამოუკიდებელმა კომისიამ, რომელსაც ომის დაწყება-განვითარების თაობაზე ფაქტების შესწავლა ჰქონდა დავალებული, დაადგინა, რომ ომი დაიწყო „საქართველოს მხრიდან განხორციელებული საარტილერიო სროლით“, რომელიც, „საერთაშორისო სამართლის მიხედვით, გამართლებული არ იყო“, თუმცა იმავდროულად, „რუსული ჯარის მოქმედებაც მნიშვნელოვნად სცილდებოდა თავდაცვის გონივრულ ფარგლებს“. მოხსენებაში ყველა მხარე, მათ შორის, ოს სეპარატისტთა სამხედრო ფორმირებების ჩათვლით, დადანაშაულებულია საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის ნორმების დარღვვევაში.

მაგრამ რადგანაც ბევრი ქართველი ომის დაწყებაში სწორედ რუსეთს ადანაშაულებს, ბიძინა ივანიშვილის განცხადებამ, რომელმაც აგრესორად საქართველოს იმდროინდელი ხელისუფლება ჩათვალა, ქვეყანაში დიდი რეზონანსი გამოიწვია.

ბიძინა ივანიშვილმა, რომელიც ქართულ პოლიტიკაში 2010-იანი წლების დასაწყისში გამოჩნდა, პროდასავლურ პარტიას - „ერთიან ნაციონალურ მოძრაობას“, რომელიც 2008 წელს მმართველ პარტიას წარმოადგენდა, პარლამენტის არჩევნების შემდეგ „ნიურნბერგის პროცესის“ მოწყობით დაემუქრა. მისი თქმით, „ქართველებსა და ოსებს შორის ძმობისა და კეთილმეზობლური თანაცხოვრების ყველა დამრღვევს მკაცრი იურიდიულ პასუხისმგებლობა დაეკისრება“. მან ოპოზიცია „დამნაშავეებად“ და „მოღალატებაად“ შერაცხა, რომლებმაც „2008 წელს ჩვენი ოსი ძმები და დები ცეცხლში დაწვეს“.

„ჩვენ აუცილებლად მოვძებნით საკუთარ თავში ძალას, რომ ოსებს ბოდიში მოვუხადოთ“, - აღნიშნა ბიძინა ივანიშვილმა, რომელიც ოფიციალურად მმართველი პარტიის საპატიო თავმჯდომარედ ითვლება, თუმცა სინამდვილეში, ყველამ კარგად იცის, რომ იგი „ქართული ოცნების“ ჩრდილოვან ლიდერს წარმოადგენს.

ბიძინა ივანიშვილის განცხადება საქართველოში მიმდინარე წინასაარჩევნო კამპანიის ნაწილს წარმოადგენს, რომელიც სულ უფრო პოლარიზებული ხდება. პარლამენტის არჩევნები 26 ოქტომბერს უნდა გაიმართოს.

1991 წლის ბოლოდან, საქართველო ერთ-ერთ ყველაზე პროდასავლურ სახელმწიფოს წარმოადგენდა იმ რესპუბლიკებს შორის, რომლებიც დამოუკიდებლები სსრ კავშირის დაშლის შემდეგ გახდნენ. მაგრამ ბოლო წლებში „ქართული ოცნების“ მთავრობა, რომელიც ქვეყნის ხელისუფლებაში 2012 წლიდან არის, სულ უფრო კრიტიკულად არის განწყობილიდასავლეთის პოლიტიკის მიმართ და არ სურს რუსეთის დაგმობა უკრაინაში შეჭრის გამო.

მაისში გამართული მასშტაბური საპროტესტო აქციების მიუხედავად, საქართველოს მთავრობამ მაინც მიიღო კანონი „უცხოური გავლენის გამჭვირვალობის შესახებ“, რომელიც მიმართულია ქვეყანაში მოქმედი პროდასავლური არასამთავრობო ორგანიზაციებისა და მასობრივი ინფორმაციის საშუალებების საქმიანობის შეზღუდვისაკენ.

ამჟამად მთავრობა განიხილავს კანონპროექტებს, რომელთა მეშვეობით, აიკრძალება ქორწინების „ალტერნატიული“ ფორმები, ერთსქესიანი ურთიერთობების საჯარო პროპაგანდას და ქირურგიულ ჩარევას სქესის შეცვლის მიზნით.

წყარო: https://www.nytimes.com/2024/09/16/world/europe/georgia-uproar-2008-war-russia.html

 

World
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

See all
Survey
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
Vote
By the way