USD 2.5971
EUR 2.9090
RUB 3.2237
თბილისი
«The Daily Telegraph» (დიდი ბრიტანეთი): „რუსეთში მორიგი „სამოქალაქო ომი“ უკვე დაიწყო: სამხედრო ისტებლიშმენტის დაჯგუფებები გავლენების მოსაპოვებლად ერთმანეთს ებრძვიან“
თარიღი:  529

ბრიტანული გაზეთი „დეილი ტელეგრაფი“ (The Daily Telegraph) აქვეყნებს სტატიას სათაურით „რუსეთში მორიგი „სამოქალაქო ომი“ უკვე დაიწყო: სამხედრო ისტებლიშმენტის დაჯგუფებები გავლენების მოსაპოვებლად ერთმანეთს ებრძვიან“ (ავტორი - რიჩარდ კემპი).

გთავაზობთ პუბლიკაციის ტექსტს, მცირე შემოკლებით:

„ბახმუტში თანამედროვე ევროპის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე სისხლისმღვრელი ბრძოლები მიმდინარეობს - როგორც ინფორმაციებიდან ჩანს, იქ ყოველდღიურად 1000-ზე მეტი ჯარისკაცი იღუპება. თუმცა რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია კრემლისათვის, ბახმუტი შეიძლება ერთგვარი ექსტრაორდინარული „სამოქალაქო ომის“ ადგილად იქცეს, რომელიც, გამორიცხული არ არის, რომ უკრაინის ტერიტორიაზე მებრძოლ სხვადასხვა რუსულ სამხედრო დაჯგუფებებს შორის დაიწყოს. სავარაუდო „ომს“ საფუძვლად უდევს კრემლის სამხედრო მანქანის ორი ყველაზე მნიშვნელოვანი კომპონენტის - „ვაგნერის ჯგუფისა“ და თავდაცვის სამინისტროს ერთმანეთთან დაპირისპირება.

კერძო „ვაგნერ-ჯგუფისა“ და სახელმწიფო სამხედრო უწყების მეტოქეობა თითქმის 8 თვის განმავლობაში გრძელდება. საყურადღებოა, რომ იმ დროს, როცა „ვაგნერ-ჯგუფის“ დაქირავებული მებრძოლები ბახმუტისათვის მიმდინარე ბრძოლების წინა ხაზზე დგანან, მათი ლიდერი ევგენი პრიგოჟინი თავის პოლიტიკური ბრძოლის გეგმებს ახორციელებს, კრემლში საკუთარი გავლენის გასაფართოებლად. იგი დარწმუნებულია, რომ შეუძლია ისარგებლოს თავისი აშკარა სამხედრო ძლიერებით - დაახლოებით 50 ათასი შეიარაღებული ჯარისკაცით, რომ რუსეთის ერთ-ერთ ლიდერად იქცეს. ზოგიერთები თვლიან, რომ ევგენი პრიგოჟინის საბოლოო მიზანს რუსეთის თავდაცვის სამინისტროს უზურპირება წარმოადგენს - შესაძლოა მას მიზნად აქვს, რომ ქვეყნის შეიარაღებული ძალები მთლიანად თვითონ დაიქვემდებაროს.

გასული წლის მაისიდან ევგენი პრიგოჟინი ღიად ცდილობს დაამციროს რუსეთის რეგულარული არმიის ქვედანაყოფები და განადიდოს „ვაგნერ-ჯგუფის“ მიღწევები, აჩვენოს ის კონტრასტი, რომელიც მათ შორის არსებობს ბრძოლის ველზე. იგი ყველას დასანახად იკვეხნის თავისი წარმატებებით და იმავდროულად საჯაროდ აკრიტიკებს რუსეთის ხელმძღვანელობას. ევგენი პრიგოჟინი ხშირად აცხადებს, რომ ვლადიმერ პუტინის გარემოცვის მაღალჩინოსნები არაკომპეტენტურები არიან და მათ თითქმის ქვეყნის ინტერესების ღალატში ადანაშაულებს. მაგალითად, თებერვალში „ვაგნერელთა“ ლიდერი ისე შორს წავიდა თავის კრიტიკაში, რომ თავდაცვის მინისტრს სერგეი შოიგუს სახელმწიფო ღალატი დააბრალა და განაცხადა - „სწორედ მისი ბრძანების შედეგია, რომ „ვაგნერ-ჯგუფის“ მებრძოლებს საბრძოლო მასალებით არ ამარაგებენო“.

მოსალოდნელი იყო, რომ პრიგოჟინის კრიტიკაზე თავდაცვის სამინისტრო მკაცრ რეაგირებას მოახდენდა: აშშ-ის „ომის შესწავლის ინსტიტუტის“ მოხსენების მიხედვით, რუს გენერლებს ჰქონდათ შესაძლებლობა „ვაგნერის ჯგუფისათვის“  -  როგორც ელიტარული მებრძოლებისათვის, ისე ყოფილი პატიმრებისათვის - ბახმუტში შეგნებულად მოემზადებინათ „სასიკვდილო ხაფანგი“, ევგენი პრიგოჟინის ამბიციების დასათრგუნავად და კრემლში მისი გავლენის შესასუსტებლად.

სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, თუ თავდაცვის სამინისტრო „ვაგნერელებს“ იარაღით არ მოამარაგებს, რუს დაქირავებულებს უკრაინელები მაქსიმალურ ზიანს მიაყენებენ. ეს იქნება გასაოცრად ეგოისტური ინტერესების მქონე სტრატეგია რუსული რეჟიმისთვის, ცხარე ეგზისტენციალური ბრძოლის დროს. რა თქმა უნდა, გენერლების ასეთი მოქმედება ბახმუტზე შეტევის შენელებას გამოიწვევს. ეს ნიშნავს, რომ რუსეთის თავდაცვის სამინისტრო ახლა პრიორიტეტს ანიჭებს შიდა ძალაუფლებისთვის ბრძოლას, ვიდრე საბრძოლო მოქმედებების განვითარებას. ასეთი სტრატეგია, უეჭველია, ვლადიმერ პუტინის თანხმობისა და ლოცვა-კურთხევის გარეშე არ განხორციელდებოდა. და მართლაც, მოწმენი ვართ, რომ ევგენი პრიგოჟინის დასუსტება და „ვაგნერ-ჯგუფის“ სამხედრო წყობიდან გაყვანის გეგმა აქტიურად რეალიზდება.

მაგალითად, „ვაგნერი“ ბოლო დრომდე ხშირად იყენებდა რუს პატიმრებს, მოხალისე-დაქირავებული მებრძოლების სახით, სასჯელაღსრულების სისტემიდან - ციხეებიდან და შრომა-გასწორების კოლონიებიდან,  რომლებიც მისი პირადი შემადგენლობის 80%-ს შეადგენენ. მაგრამ მიმდინარე წლის დასაწყისში კრემლმა ევგენი პრიგოჟინს რეკრუტების წყარო გადაუკეტა და პატიმრების მებრძოლებად დაქირავების საკითხს, როგორც იტყობინებიან, უკვე თავდაცვის სამინისტრო განაგებს.

ასეთი ნაბიჯები ვლადიმერ პუტინის ქცევას სრულიად შეესაბამება - ცნობილია, რომ მსგავსი მეთოდებით იგი კარგად სარგებლობდა წარსულშიც. ახლაც მან მშვენივრად ისარგებლა თავცვის სფეროს ისტებლიშმენტის ორი დაჯგუფებას შორის შექმნილი უთანხმოებით და ამით საკუთარ ხელისუფლებას უსაფრთხოების გარანტია შესძინა. ეს თითქმის ისეთი ტაქტიკაა, რომლითაც ადოლფ ჰიტლერი სარგებლობდა - ვერმახტის (გერმანიის არმიის) და  „ეს-ეს“-ის ჯარების (მმართველი პარტიის გასამხედროებული დაჯგუფების) ერთმანეთთან მეტოქეობით.

ომის დაწყების შემდეგ, [როცა „ბლიცკრიგი“ ვერ განხორციელდა], ვლადიმერ პუტინი განრისხებული იყო მინისტრ სერგეი შოიგუზე და გენშტაბის უფროს ვალერი გერასიმოვზე, ამიტომ ევგენი პრიგოჟინის მხარე დაიკავა. პრეზიდენტმა „ვაგნერის ჯგუფს“ თავდაცვის სამინისტროს რესურსები მისცა, რათა რეგულარული არმიის თავდაპირველი დანაკარგები შეემცირებინა. მაგრამ ახლა, როცა ვლადიმერ პუტინმა ევგენი პრიგოჟინის ბრტყელ-ბრტყელი განცხადებები მოისმინა, მან „ვაგნერელთა“ ხელმძღვანელში გარკვეული საფრთხე დაინახა და ორიენტაცია შეცვალა. როგორც ჩანს, სერგეი შოიგუ ისევ უპირატესობას აღწევს, ევგენი პრიგოჟინს კი „ფრთებს აჭრიან“ - ის სამხედრო წარმატებები, რომლებსაც „ვაგნერმა“ მიაღწია, ოფიციალურად მიაწერეს თავდაცვის სამინისტროს.

თუმცა, იმის მიუხედავად, რომ მსგავს ტრიუკებს ვლადიმერ პუტინისათვის სასურველი შედეგი მოჰქონდა,  ახლა ასეთი ნაბიჯი მისთვის დიდ ავანტიურას წარმოადგენს. რისკი იმით გამოიხატება, რომ პრეზიდენტმა შეიძლება „ვაგნერის“ მებრძოლებზე კონტროლი დაკარგოს: ამ ყველაფერს კი სერგეი შოიგუ და ჩეჩნური ქვედანაყოფების ფაქტიური ხელმძღვანელი რამზან კადიროვი უყურებენ. გარდა ამისა, შესაძლოა ძალიან დაგვიანდა ევგენი პრიგოჟინზე ზეწოლა, რომელიც საკმაო მხარდაჭერით სარგებლობს ბევრი მაღალჩინოსნისაგან და „პატრიოტულად განწყობილი“ რუსული მასმედიისაგან.

ევგენი პრიგოჟინის პოპულარობამ განსაკუთრებით იმატა გასული შემოდგომიდან, როცა მან საჯაროდ მოიწონა „ვაგნერი-ჯგუფის“ რიგებიდან გაქცეული დაქირავებული მებრძოლის დაკავება და მისი სიკვდილით დასჯა - უროს თავში ჩარტყმით. თუ ევგენი პრიგოჟინის ტაქტიკა ასე გაგრძელდება, მაშინ ვლადიმერ პუტინს უკეთესია იმის იმედი ჰქონდეს, რომ ბახმუტის ფრონტზე მიმდინარე „სამოქალაქო ომი“ მოსკოვამდე ვერ მიაღწევს.

წყარო: https://www.telegraph.co.uk/news/2023/03/14/russias-next-civil-war-has-already-begun/?fbclid=IwAR2iTE5Ujy5zkPJnvep-fouPX1OCrxOJ548dxI__pbb3kDzhg8gwX3N2nXI

მოამზადა სიმონ კილაძემ

 

მსოფლიო
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

სრულად
გამოკითხვა
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
ხმის მიცემა
სხვათა შორის