USD 2.6769
EUR 3.1566
RUB 3.4878
თბილისი
გიორგი იულდაშვილი-შვეიცარიაში მცხოვრები ქართველი პიანისტი
თარიღი:  1265
7 წლის ვიყავი, როდესაც მშობლებმა მუსიკაზე შემიყვანეს, მაგრამ ფორტეპიანოს მასწავლებელმა და მუსიკალური სკოლის დირექტორმა ჩათვალეს, რომ მუსიკის “არასაკმარისი ნიჭი” მქონდა, რის გამოც მშობლები იძულებული იყვნენ მუსიკის სკოლიდან გამოვეყვანე. 11 წლის ასაკში ფორტეპიანოს მიმართულებით ხელმეორედ დამაწყებინეს მუსიკალური განათლების მიღება. საბოლოოდ მუსიკა ჩემს პროფესიად იქცა და დღეს უკვე ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია.
 
წარმატების მისაღწევად ძალიან ბევრი სირთულე და დაბრკოლება გავიარე. ყველაზე მეტად მინდოდა დამემტკიცებინა საკუთარი თავისთვის, რომ შეუძლებელი არაფერია და თუ გულწრფელად მოინდომებ - გამოგივა. სამმაგად მეტი მუშაობა მიწევდა, ვიდრე სხვა ბავშვებს ამ სფეროში. 18 წლის ასაკში მონაწილეობა მივიღე შვეიცარიელი პროფესორის ჰანს-იურგ შტრუბის მასტერკლასებზე კონსერვატორიაში, სადაც სხვადასხვა საფორტეპიანო ნაწარმოები შევასრულე. პროფესორს ჩემი შესრულება მოეწონა და იმავე წელს მიმიწვია გერმანიაში თავის ორკვირიან მასტერკლასებზე. ზუსტად ეს აღმოჩნდა ყველაფრის საწყისი. გადავწყვიტე, რომ ბაკალავრიატზე ციურიხში ჩამებარებინა, შვეიცარიელი პროფესორის (დღეს უკვე ჩემი მეგობრი ჰანს-იურგ შტრუბი) კლასში.
 
მისაღებ გამოცდებამდე რამდენიმე თვე მქონდა დარჩენილი და ინტენსიური რეჟიმით დავიწყე გერმანული ენის შესწავლა. ვიცოდი, რომ ჩაბარების შემთხვევაში ძალიან ბევრი საგნის გავლა და ნაშრომის დაწერა მომიწევდა ჩემთვის სრულიად უცხო ენაზე. ჩავაბარე და დავიწყე გზის გაკვალვა ჩემს სფეროში. კონცერტების ჩატარებაზე შემოთავაზებები მალე მივიღე. მსმენელების და გულშემატკივრების რაოდენობაც საგრძნობლად გაიზარდა. ამავდროულად ჩემში პედაგოგის ნიჭი აღმოვაჩინე. ბაკალავრიატის წარმატებით დასრულების შემდეგ სწავლა მაგისტრატურაზე, პედაგოგიურის მიმართულებით განვაგრძე. ორი წლის შემდეგ, როდესაც ფინალური გამოცდა ჩავაბარე, აღმოჩნდა, რომ ყველაზე წარმატებული უცხოელი მაგისტრი ვიყავი ჩემს სასწავლებელში, რისთვისაც ციურიხის მერიამ დამაჯილდოვა და ფულადი პრემია გადმომცა. დღეს უკვე საშუალება მაქვს შვეიცარიის მასშტაბით, ნებისმიერ მუსიკალურ სასწავლებელში უგამოცდოდ შევძლო მუშაობის დაწყება. ყველაზე მეტად მახარებს, რომ პედაგოგიურის მაგისტრატურაზე სწავლამ ძალიან საინტერესო ხედვა და აზროვნება ჩამომიყალიბა. ჩემი ჰორიზონტი ბევრად უფრო გაიშალა. შევქმენი ევროპული და ქართული სწავლების საკმაოდ საინტერესო მეთოდი, განსხვავებული კულტურების სინთეზით. 2019 წელს ჩემი დებიუტი ციურიხის “Tonhalle”-ს დიდ საკონცერტო დარბაზში შედგა. ერთ სცენაზე დავუკარით მე და ლეგენდარულმა პორტუგალიელმა პიანისტმა - მარია ჟოაო პირეშმა.
 
2018 და 2020 წლებში გავხდი პრესტიჟული შვეიცარიული კონკურსის “Instrumentalmusik Wettbewerb des Migros-Kulturprozent”-ის ორმაგი გამარჯვებული, რამაც ჩემს კარიერაში ბევრი რამ უკეთესობისკენ შეცვალა. ასევე, 2021 წელს ქალაქ ბაზელში, “Friedlwald”-ის კონკურსზე, ახალი გამარჯვება მოვიპოვე.
 
ამჟამად მასტერ ორზე (Master Performance) ვსწავლობ. რამდენიმე თვეში კი ავსტრიულ მუსიკალურ ლეიბლთან თანამშრომლობით ჩემი პირველი ოფიციალური დისკი გამოვა, სადაც ერთ-ერთი მთავარი ადგილი ქართველი კომპოზიტორის, ნოდარ გაბუნიას საფორტეპიანო ციკლს უკავია, რაც განსაკუთრებით მახარებს. აქტიურად ვმუშაობ და მიზნად მაქვს დასახული ახლო მომავალში სასკოლო სახელმძღვანელოს გამოცემა, რომელიც დამწყებ პიანისტებს ფორტეპიანოზე დაკვრის შესწავლაში დაეხმარება.
საზოგადოება
გიორგი კობერიძე - არსებობს ასეთი ცნება - "ახალი ამბებით გამოფიტვა" (News fatigue), რაც საზოგადოების მხრიდან მოვლენებზე რეაქციის დაქვეითებაში ან ადეკვატური პასუხის სრულ უუნარობაში გამოიხატება
არსებობს ასეთი ცნება - "ახალი ამბებით გამოფიტვა" (News fatigue), რაც საზოგადოების მხრიდან მოვლენებზე რეაქციის დაქვეითებაში ან ადეკვატური პასუხის სრულ უუნარობაში გამოიხატება. ანუ, როცა ყველაფერი შოკისმომგვრელია, შოკისმომგვრელი აღარაფერია. ბოლო 25 წელიწადში მსოფლიომ იმდენი რამ გამოიარა, იმდენი საჭირო თუ არასაჭირო ინფორმაციით დაიბომბა, რომ ახლა ყველაზე მძიმე მოვლენაზეც კი რეაქცია, ხშირ შემთხვევაში, სოციალურ ქსელში სტატუსის დაწერით ან მეგობრების ვიწრო წრეში განხილვით შემოიფარგლება. ანუ ეჩვევი ამ ყველაფერს და აღარ გიკივირს.
 
ამის საუკეთესო მაგალითი უკრაინის ომშიც გამოიხატა - აღარავის უკვირს შუა ევროპაში ქვეყნის დედაქალქის დაბომბვა იქნება თუ ბავშვების სიკვდილი. ჩვენთანაც ასე მოხდა. მე კარგად მახსოვს საოკუპაციო ძალები ხალხს რომ იტაცებდნენ ან შუა ქვეყანაში საზღვრებს ავლებდნენ რამხელა რეაქცია ჰქონდა ხალხს ამაზე. ახლა საზოგადოების დიდ ნაწილს შეჩვევად ექცა.
 
და მსოფლიოშიც ასეა. სენსაციონისტებსაც კი აღარ უკვირთ არაფერი და მათაც დაუქვეითდათ რეაქცია: რამდენიმე დღის წინ პრეზიდენტმა ობამამ თქვა, მე არ მინახავს, მაგრამ მჯერა, რომ უცხოპლანეტელები არსებობენო. ტრამპსაც და რუბიოსაც აქვთ მსგავსი განცხადებები ახლო წარსულში გაკეთებული, თუმცა გუშინ ტრამპმა ობამას ამ სიტყვებს "საიდუმლო ინფორმაციის გამჟღავნება" უწოდა. ეს არ არის ყველაფერი - მოგვიანებით, რამდენიმე საათის წინ მან განაცხადა, რომ თავდაცვის მდივანს უკვე მისცა ბრძანება, ამ ყველაფრის შესახებ ინფორმაცია გამოაქვეყნოს. და რა ხდება ამ დროს? ამ ყველაფერზე საერთაშორისო მედიისა და მოსახლეობის რეაქცია თითქმის ნულს უტოლდება, ან თუ რაიმე საინტერესო გამჟღავნდა, აღფრთოვანებამ, მაქსიმუმ, რამდენიმე დღე გაძლოს.
 
სრულად
გამოკითხვა
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
ხმის მიცემა
სხვათა შორის