USD 3.2413
EUR 3.5460
RUB 4.1164
თბილისი
საიტზე მიმდინარეობს ტექნიკური სამუშაოები
ღმერთი, კოვზი და სიყვარული
თარიღი : 03.23.2020 23:58  78

ზიარების წესის უძველესი ვერსია დაცულია პავლე მოციქულის კორინთელთა მიმართ ეპისტოლეში: „რადგან მე უფლისაგან მივიღე ის, რაც გადმოგეცით: რომ უფალმა იესომ თავისი გაცემის ღამეს აიღო პური, მადლი შესწირა, გატეხა და თქვა: მიიღეთ და ჭამეთ; ეს არის ჩემი სხეული, თქვენთვის დამტვრეული; ეს ჰყავით ჩემს მოსახსენებლად, ასევე სერობის შემდეგაც აიღო სასმისი და თქვა: ეს სასმისი არის ახალი აღთქმა ჩემს სისხლში; ეს ჰყავით ყოველთვის, როცა სვამთ ჩემს მოსახსენებლად» (1-ლი კორინთ. 11: 23:25).
ე. ი. პავლეს მიხედვით, ქრისტემ მოწაფეები აზიარა ცალ-ცალკე _ ჯერ პურით, ხოლო შემდეგ - ღვინით.
იგივე დასტურდება მათეს, მარკოზისა და ლუკას სახარებებით.
„და როდესაც ისინი ჭამდნენ, აიღო იესომ პური და აკურთხა, გატეხა და მისცა მოწაფეებს და უთხრა: მიიღეთ და ჭამეთ, ეს არის ხორცი ჩემი; და აიღო სასმისი და მადლობდა, მისცა მათ და თქვა: სვით ამისგან ყველამ, რადგან ეს არის სისხლი ჩემი ახალი აღთქმისა, მრავალთათვის დათხეული მისატევებლად ცოდვათა“ (მათე 26:26-28).
თითქმის, სიტყვა-სიტყვითაა აღწერილი იგივე ეპიზოდი მარკოზის სახარებაში, ამიტომ მარკოზს აღარ დავიმოწმებ.
პავლე მოციქულის ვერსიის იდენტურია ლუკას სახარება:
„და აიღო სასმისი და მადლობდა და თქვა: მიიღეთ და გაიყავით ერთმანეთში. (...) და აიღო პური და მადლობდა, გატეხა და მისცა მათ და უთხრა: ეს არის ხორცი ჩემი, და თქვენთვის მოცემული; ამას იქმოდეთ ჩემს მოსახსენებლად. და ასევე სასმისი _ სერობის შემდეგ და თქვა: ეს სასმისი არის ახალი აღთქმა ჩემი სისხლით, რომელიც თქვენთვის არის დათხეული“ (ლუკა, 22:17, 19-20).
ეს ტექსტები მხოლოდ იმისთვის დავიწმე, რომ მეთქვა: მაცხოვარმა მოწაფეები აზიარა კოვზის გარეშე და ცალ-ცალკე (სწორედ ამიტომაა უბისის ცნობილ ფრესკაზეც ზიარება ორ ნაწილად გაყოფილი _ სიხლით და ხორცით), . შესაბამისად, საქართველოს ეკლესიის სინოდს სრული უფლება ჰქონდა, აღედგინა ახალიაღთქმისეული წესი ზიარებისა და ამით არაფერი არ დაირღვეოდა.
რატომ მიიღო სხვა გადაწყვეტილება სინოდმა?
მხოლოდ იმიტომ, რომ არ დაეშვათ ეჭვის ქრისტეს სისხლსია და ხორცის ძალმოსილებაში? იმაში, რომ იქ (ბარძიმში, კოვზზე), სადაც ქრისტეს სისხლი და ხორცია, ვირუსი უძლურია და უმოქმედოა ან საერთოდ არ არის?
არ ვაპირებ ამ თეზისის გამო კამათს.
ამ თეზისების საპირისპიროდ არაერთი საღვთისმეტყველო არგუმენტი დაიწერა.
ვსვამ კითხვას:
სინოდს უნდა დაესვა თუ არა ყველაზე მთავარი კითხვა: შეიძლება თუ არა ზიარების მიმღები და, ამავდროულად, ვირუსის მატარებელი საშიში იყოს სხვებისთვის?
აშკარაა, რომ სხვა მართლმადიდებელმა ეკლესიებმა საქართველოს ეკლესიის სინოდისაგან განსხვავებით ეს კითხვა დასვეს და მას დადებითად უპასუხეს _ ანუ დაუშვეს, რომ ზიარების მიმღები და ამავდროულად ვირუსის მატარებელი, მიუხედავად ზიარებისა, საშიშია სხვებისთვის; ამიტომ საკითხიც სხვაგვარად გადაწყვიტეს.
რას ეყრდნობიან ისინი?
მე არ ვიცი მათი გადაწყვეტილების საღვთისმეტყველო თუ სამედიცინო დასაბუთება. შემიძლია დავიმოწმე პავლე მოციქულის იგივე ეპისტოლე, რაც ზემოთ დავიმოწმე:
„... ვინც ამ პურს შეჭამს ან უფლის სასმისს შესვამს უღირსად, დამნაშავე იქნება უფლის სხეულისა და სისხლის წინაშე. მაშ, გამოსცადოს კაცმა თავისი თავი და ისე ჭამოს ამ პურიდან და ამ სასმისისგან სვას. რადგან ვინც უღირსად ჭამს და სვამს, თავისსავე განკითხვას ჭამს და სვამს, რაკიღა ვერ არჩევს უფლის სხეულს. ამიტომ თქვენს შორის ბევრია უძლური, ბევრი - სნეული, და ბევრიც კვდება.“ (1 კორინთ. 11:27-30).
ე. ი. პავლე მოციქული თვლიდა, რომ ბევრი უღირსად ეზიარებოდა ქრისტეს სისხლსა და ხორცს და მიუხედავად ზიარებისა, ისინი უძლურებიც იყვნენ, ბევრი სნეულიცაა და ბევრიც კვდებოდა.
ე. ი. პავლე მოციქულის მიხედვით, თუ ზიარების მიმღები უღირსად ეზიარება, იგი სნეულიც დარჩება და შეიძლება მოკვდეს კიდეც, ანუ ზიარება მისთვის არ არის „საკურნებლად ხორცისა“
ახლა დავუშვათ, რომ ზიარების მიმღებთა უდიდესი ნაწილი ღირსებით იღებს ზიარებას და ვირუსი ვერაფერს აკლებს.
არის გარანტია, რომ ყველა ღირსებით იღებს ზიარებას?
თუ უნდა დავუშვათ უღირსად მაზიარებელთა არსებობაც?
პავლე მოციქულთა დაუშვა, რადგან ხედავდა ბევრ უღირსად მაზიარებელს.
და, შესაბამისად, საღვთისმეტყველო თვალსაზრისით და პრაქტიკული გამოცდილებით სინოდს უნდა დაეშვა უღირსად მაზიარებლის დასნებოვანება ვირუსით ან მისი მეშვეობით სხვათა დასნებოვანება!
მაგრამ არ დაუშვა!
ან დაუშვა, მაგრამ სხვა არგუმენტმა გადაწონა!
პავლე მოციქულის დაშვება სხვა არგუმენტმა გადაწონა!
რა არის სხვა არგუმენტი?
მე არ ვიცი სინოდზე გამართული მსჯელობის შინაარსი.
ამიტომ მხოლოდ შემიძლია ვივარაუდო, რომ ეს იყო რიტუალთმადიდებლობის ურღვევობა და უმეცრება!
ის კი მტკიცედ ვიცი, რომ ეს იყო სრული და დანაშაულებრივი უპასუხისმგებლობა!
ღმერთის, მრევლის, საზოგადოებისა და მთელი ქვეყნის წინაშე ჩადენილი დანაშაულებრივი უპასუხისმგებლობა.
უკლებლიც ყველას სრული უპასუხისმგებლობა _ პატრიარქისა და სინოდის მონაწილე თითოეული ეპისკოპოსისა (მიუხედავად იმისა, ვის რა პოზიცია ჰქონდა)!
ერთი რამ კიდევ მყარად ვიცი:
მათ არ უყვართ არავინ, გარდა საკუთარი თავისა და ძალაუფლებისა.
ღმერთის, მოყვასისა და ქვეყნის მოსიყვარულე მწყემსთავრები სხვაგვარ გადაწყვეტილებას მიიღებდნენ.
როგორს?
დაფუძნებულს მხოლოდ სიყვარულზე, რადგან ღმერთი მხოლოდ სიყვარულია და ესაა უმთავრესი მცნება:
„... ვისაც უყვარს მოყვასი, მან აღასრულა რჯული. ვინაიდან: არა იმრუშო, არა კაც-ჰკლა, არა იპარო, არა ცილი სწამო, არა ისურვო, და თუა კიდევ სხვა მცნება, ყველა ამ სიტყვებშია მოქცეული: გიყვარდეს მოყვასი შენი, ვითარცა თავი შენი. სიყვარული ბოროტს არ უზამს მოყვასს; რჯულის აღსრულება სიყვარულია“ (რომ. 13:8-10).
შესაძლოა, სხვა კონტექსტია, მაგრამ ზუსტად მიესადაგება განსახილველ თემას და ამიტომ რომაელთა ეპისტოლიდან კიდევ ერთ ამონარიდს დავიმოწმებ:
„ხოლო თუ საჭმლისთვის წუხს შენი ძმა, უკვე აღარ დადიხარ სიყვარულის გზით. შენი საჭმლით ნუ დაღუპავ მას, ვისთვისაც ქრისტე მოკვდა. ნუმც დაიგმობა თქვენი სუკეთე, რადგანაც ღმერთის სასუფეველი სასმელ-საჭმელი კი არაა, არამედ სიმართლე, მშვიდობა და სიხარული სული წმიდით. ხოლო ვინც ამით მსახურებს ქრისტეს, სათნოა ღმერთისთვის და საქებარი კაცთა მიერ“ (რომ. 14:15-17).
იმას, ვინც ამბობს, რომ ქრისტეს სისხლთან და ხორცთან ზიარება მისის სიცოცხლე და ცხოვრებაა, ასე ვუპასუხებ:

თუ შენი ძმების უსაფრთხოებისათვის მაინცა და მაინც ეკლესიაში ზიარებაა სიკვდილ-სიცოცხლის საკითხი და გაქვს დილემა, შენ თუ მოყვასი, იხილე იოანე მოციქულის პირველი ეპისტოლე:
„ამით შევიცნობთ სიყვარულს, რომ მან ჩვენთვის დადო თავისი სული; და ჩვენც გვმართებს ძმებისთვის სულის დადება“ (1 იოანე, 3:16).
და კიდევ იოანე:
„თუ ვინმე იტყვის, რომ უყვარს ღმერთი, მაგრამ სძულს თავისი ძმა, ცრუა, რადგან თუ არ უყვარს თავისი ძმა, რომელსაც ხედავს, როგორღა შეიყვარებს ღმერთს, რომელსაც ვერ ხედავს? და ეს მცნება გვაქვს მისგან: ვისაც უყვარს ღმერთი, უნდა უყვარდეს თავისი ძმაც“ (1 იოანე, 4:20-21).
და ბოლოს:
ამ საშინელმა ჭირიანობამ მთელი არსებით წარმოაჩინა ჩვენი დღევანდელი ეკლესიის არსი, რაც ორი სიტყვით შეიძლება გამოიხატოს:
„კოვზი და უსიყვარულობა“.
არცერთს არაფერი აქვს საერთო არც ქრისტესთან და არც ქრისტიანობასთან.
სინოდის აქტი კოვზის (რიტუალების) რელიგიისა და მოყვასისადმი უსიყვარულობის მანიფესტია, კვაზიქრისტიანობაა.
სხვა არაფერი.
წერტილი.

 

ავტორი: ოთარ ზოიძე

წყარო: https://www.facebook.com/dimitri.beridze.775/posts/645075312725359

ბლოგი
ლოგიკა vs სულიწმინდა, მედიცინა vs სასწაული

პანდემიას რომ გვერდს ვერ ავუქცევდით, ეჭვი არ მეპარებოდა, მაგრამ კორონავირუსის წინააღმდეგ  ფრონტი თუ  ღმერთისა და ღვთაებრივი საიდუმლოს არსებობა-არარსებობის  საკითხის გარშემო  სამკვდრო-სასიცოცხლო პოლემიკაში გადავიდოდა, ნამდვილად ვერ ვიფიქრებდი.  

შეიძლება ითქვას, რომ დამოუკიდებლობის გამოცხადებიდან მოკიდებული  ქართული ეკლესია არასოდეს  ყოფილა ისეთი მასირებული კრიტიკის სამიზნე, როგორც დღეს. სავარაუდოდ, მომავალ სოციოლოგიურ კვლევებში ეკლესიის რეიტინგის ვარდნას უნდა ველოდოთ.

სააგანგებო მდგომარეობის გამოცხადების შემდეგ, როცა ხალხმრავალი შეკრებების აკრძალვის მიუხედავად  ეკლესიამ  თავისი განჩინებით არ გააუქმა ღვთისმსახურება და  ზიარების ძველი წესიც  ძალაში დატოვა (თუმცა აღსანიშნავია, რომ  ეკლესიამ გაიზიარა  რეკომენდირებული უსაფრთხოების ზომები -მორწმუნეთა დაშორიშორება დადგენილ დისტანციაზე, დეზინფექციის უზრუნველყოფა, რიგ შემთხვევებში  ღვთისმსახურებმა მორწმუნეებს ზიარების სახლში მიღების პრაქტიკა შესთავაზეს). ეკლესიის პოზიციის მიმართ კრიტიკამ პიკს მიაღწია არგუმენტებით:  მრევლს იყენებს ბიოლოგიურ იარაღად  და ღმერთის სახელით  სასიკვდილოდ სწირავს. ამასთანავე  გამოცხადდა, რომ ეს პოზიცია არა მხოლოდ სამედიცინო თვალსაზრისითაა გაუმართლებელი, არამედ ადამიანების სიცოცხლის სასწორზე შეგდებით „ჩვენ ღმერთს ვცდით“,  რაც   სახარებისეულადაც  მიუღებელი და დაუშვებელია.

ერთი სიტყვით, ეკლესიის პოზიცია ანტიჰუმანურად და არაქრისტიანულად გამოცხადდა.

არაზუსტია მთავარ სამიზნედ ეკლესიის შერჩევა.

ცოტა შორიდან და თვალსაჩინოებით დავიწყებ.

წარმოიდგინეთ,  რომ ბავშვები თამაშობენ,  მაგალითად,  ომობანას,   თამაშისას უსაფრთხო სათამაშოებს იყენებენ-პლასტმასის თოფებითა და ხმლებით „ვითომ-ვითომ“ მტრებს „ვითომ-ვითომ“ ებრძვიან.

ყველაფერი რიგზეა.

ბავშვები უნდა თამაშობდნენ-წარმოსახვით როლებს ირგებდნენ და ფანტაზიას გასაქანს აძლევდნენ,  ეს მათი ბუნებრივი მდგომარეობა და ჩვენგან მოსაწონი საქციელია,  ამიტომ არათუ  თამაშს არ ვუშლით, ვაქებთ კიდეც.

მაგრამ ერთი წუთით წარმოიდგინეთ, რომ ბავშვებმა  წარმოსახვით  კიარა, ნამდვილ მტრებად მიიღეს ერთმანეთი და პლასტმასის იარაღებით კიარა, ქვებით, ჯოხებით, დანებით  ან სულაც  ცეცხლსასროლი იარაღით დაერივნენ „ნამდვილ მოწინააღმდეგეებს“.

ვუბრაზდებით და   ვაწყვეტინებთ სახიფათო თამაშს.

ეკლესიის კრიტიკოსი რაციონალისტების თვალში  ზიარება ფორმალური,  ყოველგვარ ღვთაებრივ  შინაარსსმოკლებული ცრუმორწმუნე ადამიანების ფანტაზის თამაშია „ვითომ-ვითომ“, მაგრამ სრულიად უწყინარი და ამიტომ მისაღები რიტუალური ქცევა, როგორც ბავშვებისათვის პლასტმასის უსაფრთხო სათამაშოებით ომობანას თამაში. მაგრამ როგორც კი აღმოჩნდა,  რომ ამ  უწყინარი ცერემონიალით  ცდუნებული ადამიანები  უბრალოდ თავიანთ ჭიას კი არ ახარებდნენ თურმე, არამედ   იგი ჩვენი ჯანმრთელობისათვის   საფრთხისშემცველ აქტად  შეიძლება  აქციონ,   პირგამეხებულები ვუპირისპირდებით  სწორედ ამ შეუვალ რწმენას, რომელსაც აქამდე ვიწყნარებდით და ვახალისებდით კიდეც (დავაზუსტოთ: მორწმუნეთა შეკრების აკრძალვისა  და ზიარების წესის გაუქმების თხოვნით ეკლესიისთვის მხოლოდ ე. წ. კრიტიკოს რაციონალისტებს არ მიუმართავთ. ცალკეული ღვთისმსახურებისა  და მორწმუნე მრევლის  ნაწილიც იგივე აზრზე დგას. მაგალითად, გუშინ გამოქვეყნდა გიგი უგულავას ღია წერილი პატრიარქისადმი, რომელშიც  მის უწმინდესობას ტაძრებში ღვთისმსახურების შეწყვეტისაკენ მოუწოდებს.  მანამდე გამოქვეყნდა ცალკეული მღვდლებისა და თეოლოგების განმარტება საპატრიარქოს განჩინებაზე).

ის, რაც თამაში გვეგონა, თავშექცევა  თუ მისტიფიკაცია, აღმოჩნდა ცოცხალი რწმენა.

არ დათმო კი არა, ჩვენ შეგვეშალა, რადგან არასწორი მოლოდინი გვქონდა.

გვეგონა ნელთბილი რწმენა, მოთხოვნილება გვქონდა ნელთბილ რწმენაზე და დაგვიხვდა შეუვალი რწმენა და  ნება, რომელზეც არ ჭრის სამედიცინო შეგონებები.

არ ჭრის შეგონებები  იმაზე, რომ ჩვენმა ეკლესიამ უნდა შეიცვალოს თავისი პოზიცია, როცა ართუ სხვა აღმსარებლობის, სხვა ქვეყნების მართლმადიდებელმა ეკლესიებმაც კი დააკორექტირეს  თავიანთი მიდგომა.

დიდი ხანია მოაზროვნე კაცობრიობა შეთანხმდა იმაზე, რომ სარწმუნოება მეცნიერება არ არის, მსოფლმხედველობაა, მსოფლმხედველობა მეცნიერულად დასაბუთებადი არ არის, ის არჩევანია.

ქართულ ეკლესიას დღემდე არასოდეს აურჩევია ყოფილიყო დემოკრატიული, წარმომადგენლობითი ინსტიტუცია, რომელიც მოქმედებს ხალხის, მრევლის აზრის გათვალისწინებითა და კარნახით. ქართული ეკლესია ყოველთვის იყო ორთოდოქსული.

ეკლესია თანმიმდევრულია თავის დოგმატზმში, ხოლო სახელმწიფოს პოზიცია არ არის თანმიმდევრული, წინააღმდეგობრივია.

ისევ შორიდან მოვუვლი.

ქმარს (ცოლს) რომ გაშორდეთ, რომელთანაც ჯვარი გაქვთ დაწერილი, მაგრამ ხელი არ გქონიათ მოწერილი, გექნებათ თუ არა საერთო ქონებიდან წილის მოთხოვნის უფლება.

რასაკვირველია არა. ასეთი უფლება წარმოიშობა მხოლოდ რეგისტრირებული სამოქალაქო ქორწინების საფუძველზე. ჯვარდაწერილ, მაგრამ ხელმოუწერელ ყოფილ მეუღლესთან ქონებრივ დავას ვერ წამოიწყებთ.

ნაკურთხი მანქანით, ტარების მოწმობის გარეშე, შეძლებთ თუ არა მანქანით სარგებლობას

არა, რასაკვირველია, დაჯარიმდებით.

მიეცეს კეისარს კეისრისა კი არადა, კეისარმა კეისრის საქმე უნდა აკეთოს.

ეროვნულ დარგობრივ პოლიტიკას, მათ შორის ჯანდაცვის სფეროს პოლიტიკას შეიმუშავებს და ატარებს სახელმწიფო. დარგობრივ რეგულაციებს-აკრძალვებსა თუ ნებართვებს -აწესებს სახელმწიფო და მასვე ევალება აღსრულებაზე კონტროლი. განა ეკლესიის საქმეა ეროვნული ჯანდაცვის პოლიტიკის შემუშავება და მისი გატარება?! ეკლესია, რომელიც ზიარებას სულისა და ხორცის საკურნებელ ღვთაებრივ მისტერიად განიხილავს,  თვლის, რომ ზიარებისას  ინფიცირების რისკი კი არ ჩნდება, პირიქით, სულიწმინდის საიდუმლო  მადლი აუვნებელყოფს ინფიცირების საფრთხეს.

რა გვეთქმის სახელმწიფოზე, რომელიც, ერთის მხრივ,  წვეთოვანი გზით ინფექციის გავრცელების რისკებზე  გვაზღვევს, მეორეს მხრივ, უსაფრთხოდ მიიჩნევს საზიარებელი საერთო კოვზის  გამოყენებას და მასში ინფექციის გადამტან წყაროს ვერ ხედავს.

ეკლესიის ფიცი და ბოლო ერთია: ღვთაებრივი საიდუმლო აუქმებს მედიცინის კანონებს.

სახელმწიფოს რაც შეეხება, მისი ფიცი კი გვწამს, მაგრამ ბოლო გვაკვირვებს.

 თან ხშირად გვაკვირვებს.

მაგ: საპატრიარქოს გადაწყვეტილებით თბილისის ქუჩები მამაოებმა აკურთხეს(თბილისი რა მოსატანია, მამაოებმა მუსულმანებით დასახლებული მარნეულის ქუჩებიც აკურთხეს), მერე ნაკურთხ ქუჩებში ქალაქის მერიამ სადეზინფექციო სამუშაოები ჩაატარა, ბოლოს დეზინფიცირებულ ქალაქს მეუფემ შემოუფრინა სამოქალაქო ავიაციის ვერტმფრენით და დალოცა.

არ გაკვირვებთ?!

ავტორი: ნანა თოფურიძე

სრულად
გამოკითხვა
როგორ აფასებთ მთავრობის საქმიანობას კორონავირუსის ეპიდემიასთან ბრძოლაში
ხმის მიცემა
სხვათა შორის

ებოლა, SARS-ი, ცოფი, MERS-ი, დიდი ალბათობით ახალი კორონავირუსი COVID-19-იც, ყველა ამ ვირუსული დაავადების გავრცელება ღამურას უკავშირდება.

ყველაზე დიდი ეპიდემია კაცობრიობის ისტორიაში იყო ე.წ. "ესპანკა" (H1N1), რომელსაც 1918-1919 წლებში მიახლოებით 100 მილიონი ადამიანის სიცოცხლე შეეწირა, ანუ დედამიწის მოსახლეობის 5,3 %.

იცით თუ არა, რომ მონაკოს ნაციონალური ორკესტრი უფრო დიდია, ვიდრე ქვეყნის არმია.

გონება ამბიციების გარეშე იგივეა, რაც ჩიტი ფრთების გარეშე. სალვადორ დალი

„შეასრულეთ თქვენი სამუშაო. შეასრულეთ არა უბრალოდ, არამედ დაუმატეთ ისეთი რამ, რაც ყველაფერ დანარჩენს გადაწონის“ - დინ ბრიგსი.