,
ზიარების წესის უძველესი ვერსია დაცულია პავლე მოციქულის კორინთელთა მიმართ ეპისტოლეში: „რადგან მე უფლისაგან მივიღე ის, რაც გადმოგეცით: რომ უფალმა იესომ თავისი გაცემის ღამეს აიღო პური, მადლი შესწირა, გატეხა და თქვა: მიიღეთ და ჭამეთ; ეს არის ჩემი სხეული, თქვენთვის დამტვრეული; ეს ჰყავით ჩემს მოსახსენებლად, ასევე სერობის შემდეგაც აიღო სასმისი და თქვა: ეს სასმისი არის ახალი აღთქმა ჩემს სისხლში; ეს ჰყავით ყოველთვის, როცა სვამთ ჩემს მოსახსენებლად» (1-ლი კორინთ. 11: 23:25).
ე. ი. პავლეს მიხედვით, ქრისტემ მოწაფეები აზიარა ცალ-ცალკე _ ჯერ პურით, ხოლო შემდეგ - ღვინით.
იგივე დასტურდება მათეს, მარკოზისა და ლუკას სახარებებით.
„და როდესაც ისინი ჭამდნენ, აიღო იესომ პური და აკურთხა, გატეხა და მისცა მოწაფეებს და უთხრა: მიიღეთ და ჭამეთ, ეს არის ხორცი ჩემი; და აიღო სასმისი და მადლობდა, მისცა მათ და თქვა: სვით ამისგან ყველამ, რადგან ეს არის სისხლი ჩემი ახალი აღთქმისა, მრავალთათვის დათხეული მისატევებლად ცოდვათა“ (მათე 26:26-28).
თითქმის, სიტყვა-სიტყვითაა აღწერილი იგივე ეპიზოდი მარკოზის სახარებაში, ამიტომ მარკოზს აღარ დავიმოწმებ.
პავლე მოციქულის ვერსიის იდენტურია ლუკას სახარება:
„და აიღო სასმისი და მადლობდა და თქვა: მიიღეთ და გაიყავით ერთმანეთში. (...) და აიღო პური და მადლობდა, გატეხა და მისცა მათ და უთხრა: ეს არის ხორცი ჩემი, და თქვენთვის მოცემული; ამას იქმოდეთ ჩემს მოსახსენებლად. და ასევე სასმისი _ სერობის შემდეგ და თქვა: ეს სასმისი არის ახალი აღთქმა ჩემი სისხლით, რომელიც თქვენთვის არის დათხეული“ (ლუკა, 22:17, 19-20).
ეს ტექსტები მხოლოდ იმისთვის დავიწმე, რომ მეთქვა: მაცხოვარმა მოწაფეები აზიარა კოვზის გარეშე და ცალ-ცალკე (სწორედ ამიტომაა უბისის ცნობილ ფრესკაზეც ზიარება ორ ნაწილად გაყოფილი _ სიხლით და ხორცით), . შესაბამისად, საქართველოს ეკლესიის სინოდს სრული უფლება ჰქონდა, აღედგინა ახალიაღთქმისეული წესი ზიარებისა და ამით არაფერი არ დაირღვეოდა.
რატომ მიიღო სხვა გადაწყვეტილება სინოდმა?
მხოლოდ იმიტომ, რომ არ დაეშვათ ეჭვის ქრისტეს სისხლსია და ხორცის ძალმოსილებაში? იმაში, რომ იქ (ბარძიმში, კოვზზე), სადაც ქრისტეს სისხლი და ხორცია, ვირუსი უძლურია და უმოქმედოა ან საერთოდ არ არის?
არ ვაპირებ ამ თეზისის გამო კამათს.
ამ თეზისების საპირისპიროდ არაერთი საღვთისმეტყველო არგუმენტი დაიწერა.
ვსვამ კითხვას:
სინოდს უნდა დაესვა თუ არა ყველაზე მთავარი კითხვა: შეიძლება თუ არა ზიარების მიმღები და, ამავდროულად, ვირუსის მატარებელი საშიში იყოს სხვებისთვის?
აშკარაა, რომ სხვა მართლმადიდებელმა ეკლესიებმა საქართველოს ეკლესიის სინოდისაგან განსხვავებით ეს კითხვა დასვეს და მას დადებითად უპასუხეს _ ანუ დაუშვეს, რომ ზიარების მიმღები და ამავდროულად ვირუსის მატარებელი, მიუხედავად ზიარებისა, საშიშია სხვებისთვის; ამიტომ საკითხიც სხვაგვარად გადაწყვიტეს.
რას ეყრდნობიან ისინი?
მე არ ვიცი მათი გადაწყვეტილების საღვთისმეტყველო თუ სამედიცინო დასაბუთება. შემიძლია დავიმოწმე პავლე მოციქულის იგივე ეპისტოლე, რაც ზემოთ დავიმოწმე:
„... ვინც ამ პურს შეჭამს ან უფლის სასმისს შესვამს უღირსად, დამნაშავე იქნება უფლის სხეულისა და სისხლის წინაშე. მაშ, გამოსცადოს კაცმა თავისი თავი და ისე ჭამოს ამ პურიდან და ამ სასმისისგან სვას. რადგან ვინც უღირსად ჭამს და სვამს, თავისსავე განკითხვას ჭამს და სვამს, რაკიღა ვერ არჩევს უფლის სხეულს. ამიტომ თქვენს შორის ბევრია უძლური, ბევრი - სნეული, და ბევრიც კვდება.“ (1 კორინთ. 11:27-30).
ე. ი. პავლე მოციქული თვლიდა, რომ ბევრი უღირსად ეზიარებოდა ქრისტეს სისხლსა და ხორცს და მიუხედავად ზიარებისა, ისინი უძლურებიც იყვნენ, ბევრი სნეულიცაა და ბევრიც კვდებოდა.
ე. ი. პავლე მოციქულის მიხედვით, თუ ზიარების მიმღები უღირსად ეზიარება, იგი სნეულიც დარჩება და შეიძლება მოკვდეს კიდეც, ანუ ზიარება მისთვის არ არის „საკურნებლად ხორცისა“
ახლა დავუშვათ, რომ ზიარების მიმღებთა უდიდესი ნაწილი ღირსებით იღებს ზიარებას და ვირუსი ვერაფერს აკლებს.
არის გარანტია, რომ ყველა ღირსებით იღებს ზიარებას?
თუ უნდა დავუშვათ უღირსად მაზიარებელთა არსებობაც?
პავლე მოციქულთა დაუშვა, რადგან ხედავდა ბევრ უღირსად მაზიარებელს.
და, შესაბამისად, საღვთისმეტყველო თვალსაზრისით და პრაქტიკული გამოცდილებით სინოდს უნდა დაეშვა უღირსად მაზიარებლის დასნებოვანება ვირუსით ან მისი მეშვეობით სხვათა დასნებოვანება!
მაგრამ არ დაუშვა!
ან დაუშვა, მაგრამ სხვა არგუმენტმა გადაწონა!
პავლე მოციქულის დაშვება სხვა არგუმენტმა გადაწონა!
რა არის სხვა არგუმენტი?
მე არ ვიცი სინოდზე გამართული მსჯელობის შინაარსი.
ამიტომ მხოლოდ შემიძლია ვივარაუდო, რომ ეს იყო რიტუალთმადიდებლობის ურღვევობა და უმეცრება!
ის კი მტკიცედ ვიცი, რომ ეს იყო სრული და დანაშაულებრივი უპასუხისმგებლობა!
ღმერთის, მრევლის, საზოგადოებისა და მთელი ქვეყნის წინაშე ჩადენილი დანაშაულებრივი უპასუხისმგებლობა.
უკლებლიც ყველას სრული უპასუხისმგებლობა _ პატრიარქისა და სინოდის მონაწილე თითოეული ეპისკოპოსისა (მიუხედავად იმისა, ვის რა პოზიცია ჰქონდა)!
ერთი რამ კიდევ მყარად ვიცი:
მათ არ უყვართ არავინ, გარდა საკუთარი თავისა და ძალაუფლებისა.
ღმერთის, მოყვასისა და ქვეყნის მოსიყვარულე მწყემსთავრები სხვაგვარ გადაწყვეტილებას მიიღებდნენ.
როგორს?
დაფუძნებულს მხოლოდ სიყვარულზე, რადგან ღმერთი მხოლოდ სიყვარულია და ესაა უმთავრესი მცნება:
„... ვისაც უყვარს მოყვასი, მან აღასრულა რჯული. ვინაიდან: არა იმრუშო, არა კაც-ჰკლა, არა იპარო, არა ცილი სწამო, არა ისურვო, და თუა კიდევ სხვა მცნება, ყველა ამ სიტყვებშია მოქცეული: გიყვარდეს მოყვასი შენი, ვითარცა თავი შენი. სიყვარული ბოროტს არ უზამს მოყვასს; რჯულის აღსრულება სიყვარულია“ (რომ. 13:8-10).
შესაძლოა, სხვა კონტექსტია, მაგრამ ზუსტად მიესადაგება განსახილველ თემას და ამიტომ რომაელთა ეპისტოლიდან კიდევ ერთ ამონარიდს დავიმოწმებ:
„ხოლო თუ საჭმლისთვის წუხს შენი ძმა, უკვე აღარ დადიხარ სიყვარულის გზით. შენი საჭმლით ნუ დაღუპავ მას, ვისთვისაც ქრისტე მოკვდა. ნუმც დაიგმობა თქვენი სუკეთე, რადგანაც ღმერთის სასუფეველი სასმელ-საჭმელი კი არაა, არამედ სიმართლე, მშვიდობა და სიხარული სული წმიდით. ხოლო ვინც ამით მსახურებს ქრისტეს, სათნოა ღმერთისთვის და საქებარი კაცთა მიერ“ (რომ. 14:15-17).
იმას, ვინც ამბობს, რომ ქრისტეს სისხლთან და ხორცთან ზიარება მისის სიცოცხლე და ცხოვრებაა, ასე ვუპასუხებ:
თუ შენი ძმების უსაფრთხოებისათვის მაინცა და მაინც ეკლესიაში ზიარებაა სიკვდილ-სიცოცხლის საკითხი და გაქვს დილემა, შენ თუ მოყვასი, იხილე იოანე მოციქულის პირველი ეპისტოლე:
„ამით შევიცნობთ სიყვარულს, რომ მან ჩვენთვის დადო თავისი სული; და ჩვენც გვმართებს ძმებისთვის სულის დადება“ (1 იოანე, 3:16).
და კიდევ იოანე:
„თუ ვინმე იტყვის, რომ უყვარს ღმერთი, მაგრამ სძულს თავისი ძმა, ცრუა, რადგან თუ არ უყვარს თავისი ძმა, რომელსაც ხედავს, როგორღა შეიყვარებს ღმერთს, რომელსაც ვერ ხედავს? და ეს მცნება გვაქვს მისგან: ვისაც უყვარს ღმერთი, უნდა უყვარდეს თავისი ძმაც“ (1 იოანე, 4:20-21).
და ბოლოს:
ამ საშინელმა ჭირიანობამ მთელი არსებით წარმოაჩინა ჩვენი დღევანდელი ეკლესიის არსი, რაც ორი სიტყვით შეიძლება გამოიხატოს:
„კოვზი და უსიყვარულობა“.
არცერთს არაფერი აქვს საერთო არც ქრისტესთან და არც ქრისტიანობასთან.
სინოდის აქტი კოვზის (რიტუალების) რელიგიისა და მოყვასისადმი უსიყვარულობის მანიფესტია, კვაზიქრისტიანობაა.
სხვა არაფერი.
წერტილი.
ავტორი: ოთარ ზოიძე
წყარო: https://www.facebook.com/dimitri.beridze.775/posts/645075312725359
POLITICO European Pulse-ის ახალი კვლევის თანახმად, რომელიც ევროკავშირის ექვს ძირითად ქვეყანას შორის ჩატარდა, დონალდ ტრამპის პრეზიდენტობისას, აშშ უფრო საფრთხედ აღიქმება, ვიდრე მოკავშირედ.
2025 წლის იანვარში ხელისუფლებაში დაბრუნების შემდეგ, ტრამპმა ვაშინგტონის ერთგულება ნატოს მიმართ ეჭვქვეშ დააყენა, დაიმუქრა გრენლანდიისა და კანადის ანექსიით, მოკავშირეებს ტარიფები დააკისრა და ირანთან ომი დაიწყო, რომელში მონაწილეობაზეც ევროპულმა ქვეყნებმა უარი თქვეს.
მარტში პოლონეთში, ესპანეთში, ბელგიაში, საფრანგეთში, გერმანიასა და იტალიაში გამოკითხულთა მხოლოდ 12%-მა აღიქვა ამერიკა ახლო მოკავშირედ, ხოლო 36%-მა - საფრთხედ. ამის საპირისპიროდ ჩინეთს საფრთხედ ექვსი ქვეყნის გამოკითხულთა 29%-მა აღიქვამს.
ეროვნულ დონეზე, ვაშინგტონიდან მომდინარე საფრთხე პეკინის საფრთხეს ოთხ ქვეყანაში აჭარბებს, მხოლოდ საფრანგეთსა და პოლონეთში გამოკითხულებმა ჩინეთიდან მომდინარე საფრთხე უფრო მაღალ დონედ აღიქვეს.
„აშშ-ის მიმართ შეხედულებების გამკაცრების სიგნალით, გამოკითხვამ ასევე მიუთითა ევროპული უსაფრთხოების პოლიტიკის გულში არსებულ წინააღმდეგობაზე. ამომრჩევლებს სურთ, რომ ევროპა უკეთ იყოს შეიარაღებული და უფრო თვითკმარი, რადგან აშშ-ის მიმართ ნდობა მცირდება, მაგრამ მათი მადა ქრება, თუ თავდაცვა პირად მსხვერპლს, უფრო დიდ ბიუჯეტს ან უკრაინისთვის უვადო მხარდაჭერას გულისხმობს“, - წერს გამოცემა.
POLITICO-ს კვლევის თანახმად, გამოიკვეთა ისიც, რომ რუსეთი აშკარა მტერია. მას საფრთხედ ყველა გამოკითხული ადამიანის 70% მიიჩნევს.
European Pulse-ის კვლევის მიხედვით, რომელიც POLITICO-სა და beBartlet-ისთვის Cluster17-მა ჩაატარა, 13 მარტიდან 21 მარტამდე ესპანეთში, გერმანიაში, საფრანგეთში, იტალიაში, პოლონეთსა და ბელგიაში 6 698 ევროპელი გამოიკითხა.
ესპანეთში ყველაზე ნეგატიურად იყვნენ განწყობილნი შეერთებული შტატების მიმართ და 51% ამბობდა, რომ ვაშინგტონი ევროპისთვის საფრთხეს წარმოადგენდა, რაც გამოკითხულთა შორის ყველაზე მაღალი მაჩვენებელია. მადრიდმა ლიდერობა დაიკავა ტრამპის მიერ ირანის წინააღმდეგ თებერვალში დაწყებული ომის წინააღმდეგ, რის გამოც აშშ-ის პრეზიდენტმა თავდაცვის დაბალი ხარჯების გამო ესპანეთი გაკიცხა.
იტალიაში 46% მიიჩნევს, რომ აშშ საფრთხეს წარმოადგენს. ამ პოზიციას, ბელგიელების 42% უჭერს მხარს, ფრანგ გამოკითხულთა 37% და გერმანელების 30%.
გამონაკლისი იყო პოლონეთი, რომელიც რუსეთს ესაზღვრება და აშშ-თან ალიანსს უსაფრთხოების მთავარ გარანტიად მიიჩნევს: გამოკითხულთა მხოლოდ 13%-მა თქვა, რომ აშშ საფრთხეს წარმოადგენს.
გამოკითხვამ ასევე აჩვენა მხარდაჭერა უფრო დიდი სტრატეგიული ავტონომიის მიმართ.
ექვსი ქვეყნის მასშტაბით გამოკითხულთა 76%-მა განაცხადა, რომ ისინი მხარს დაუჭერდნენ თავიანთი ქვეყნების სამხედროების გაგზავნას ნატოს მოკავშირის დასაცავად, თავდასხმის შემთხვევაში. მხარდაჭერა 81%-მდე გაიზარდა, როდესაც სცენარი ევროკავშირის წევრის დაცვას მოიცავდა. ყველა გამოკითხულ ქვეყანაში სამხედრო დახმარების მხარდაჭერა აშკარად აჭარბებდა წინააღმდეგობას.
გამოცემა წერს, რომ ზემოთ აღნიშნული კონსენსუსი მკვეთრად შესუსტდა, როდესაც საკითხი პირად ჩართულობას შეეხო. გამოკითხულთა მხოლოდ 19%-მა თქვა, რომ ისინი მზად იქნებოდნენ „იარაღი აეღოთ და ებრძოლათ“, თუ მათ ქვეყანას თავს დაესხმებოდნენ. თითქმის ნახევარი (47%) ამბობს, რომ ისინი უპირატესობას მიანიჭებენ არასაბრძოლო მოქმედებებში მონაწილეობას, როგორიცაა ლოგისტიკა, სამედიცინო დახმარება ან სამოქალაქო დაცვა. 16%-მა განაცხადა, რომ ისინი მხარს დაუჭერდნენ თავიანთ ქვეყანას პირდაპირი მონაწილეობის გარეშე, ხოლო, 12%-მა თქვა, რომ განიხილავდნენ ქვეყნის დატოვებას.
„თავდაცვის პოლიტიკურ მხარდაჭერასა და ბრძოლის ინდივიდუალურ მზაობას შორის არსებული უფსკრული ხაზს უსვამს იმ გამოწვევას, რომლის წინაშეც ევროპული მთავრობები დგანან, როდესაც ისინი თავიანთ სამხედრო ამბიციებს ზრდიან და წვევამდელების დეფიციტს ებრძვიან.
გამოკითხვამ ასევე აჩვენა, რომ ამომრჩევლები ზოგადად აღიარებენ ევროპის უფრო ძლიერი თავდაცვის პოზიციის საჭიროებას, თუმცა დაფინანსების საკითხზე მათი აზრები იყოფა. ექვსივე ქვეყანაში, 86% დაეთანხმა, რომ ევროპამ უნდა განავითაროს საკუთარი თავდაცვითი შესაძლებლობები, აქედან 56% ამ აზრს ძლიერად ეთანხმებოდა. მხარდაჭერა განსაკუთრებით მაღალი იყო პოლონეთსა და ბელგიაში (ორივეში 95%), ასევე გერმანიაში (89%).
ფართო მხარდაჭერა დაფიქსირდა უფრო ღრმა სამხედრო ინტეგრაციის მიმართ - გამოკითხულთა 69% მხარს უჭერდა საერთო ევროპული სამხედრო ძალის შექმნას, რომელიც იმოქმედებდა ეროვნული არმიების პარალელურად. მხარდაჭერა მერყეობდა 60%-დან საფრანგეთში 83%-მდე ბელგიაში“, - წერს POLITICO.
თუმცა, გამოცემა კვლევის შედეგებზე დაყრდნობით აღნიშნავს, რომ როდესაც საქმე ხარჯებს შეეხო, აზრები გაიყო.
გამოკითხვის მიხედვით, 37%-მა თქვა, რომ მათი ქვეყანა თავდაცვაზე თანხის „დაახლოებით სწორ ოდენობას“ ხარჯავს, ხოლო ზუსტად იმავე რაოდენობამ მიიჩნია, რომ ხარჯები „არ არის საკმარისი“. ამავე დროს, 22%-მა აღნიშნა, რომ მათი ქვეყანა უკვე ძალიან ბევრს ხარჯავს თავდაცვაზე.
ასევე ფართოდ იყო მხარდაჭერილი უფრო ღრმა სამხედრო ინტეგრაცია, გამოკითხულთა 69% მხარს უჭერდა საერთო ევროპული სამხედრო ძალის შექმნას, რომელიც ეროვნულ არმიებთან ერთად იმოქმედებდა. მხარდაჭერა მერყეობდა 60%-მდე საფრანგეთში, 83%-მდე ბელგიაში, თუმცა ხარჯების საკითხთან დაკავშირებით მოსაზრებები განსხვავდებოდა.
„ქვეყნების დონეზე განსხვავებები აშკარა იყო. გერმანიაში (40%), საფრანგეთში (44%) და ესპანეთში (43%) გამოკითხულთა თქმით, თავდაცვის ხარჯები უნდა გაიზარდოს. იტალიაში, 39%-მა თქვა, რომ ხარჯები ძალიან მაღალი იყო - ყველაზე მაღალი დონე გამოკითხულ ქვეყნებს შორის. პოლონეთში გამოკითხულთა უმრავლესობა (56%) მიიჩნევს, რომ მიმდინარე ხარჯების დონე დაახლოებით სწორია.
ეს შეხედულებები ზოგადად ასახავს მიმდინარე ხარჯების დონეს. პოლონეთი გეგმავს მშპ-ს 4.8%-ის დახარჯვას თავდაცვაზე წელს, რაც ნატოში ყველაზე მაღალი მაჩვენებელია და გაცილებით მეტი, ვიდრე გამოკითხულ სხვა ქვეყნებს შორის“, - წერს POLITICO.
გამოცემა აღნიშნავს, რომ მონაცემები ააშკარავებს ევროპის მიერ უკრაინის მხარდაჭერის საკითხთან დაკავშირებულ უთანხმოებას. ექვს ქვეყანაში, 34% ამბობს, რომ ევროპა საკმარის მხარდაჭერას არ უწევს უკრაინას, 31% ფიქრობს, რომ არსებული პოლიტიკა დაახლოებით სწორია, ხოლო 30% ამბობს, რომ ევროპა ზედმეტად ბევრს აკეთებს.
ეროვნულ დონეზე განსხვავებები კვლავ გამოიკვეთა. გერმანიაში, რომელიც ევროპიდან უკრაინისთვის დახმარების ყველაზე დიდი მიმწოდებელია, 45% ამბობს, რომ ევროპა საკმარისს არ აკეთებს. იტალიაში, რომელიც გამოკითხულ ექვს ქვეყანას შორის მშპ-ის ყველაზე დაბალ წილს გამოყოფს უკრაინის სამოქალაქო და სამხედრო დახმარებაზე, „კილის მხარდაჭერის ტრეკერის“ მონაცემებით, 42% ამბობს, რომ ევროპა ზედმეტად დიდ მხარდაჭერას უწევს უკრაინას. ესპანეთი და ბელგია „არასაკმარისის“ ბანაკისკენ იხრებოდნენ, ხოლო საფრანგეთში შეხედულებები უფრო თანაბრად იყო გაყოფილი.
„ამ უთანხმოების მიუხედავად, კოლექტიური თავდაცვის ვალდებულებების მხარდაჭერა მტკიცე დარჩა გამოკითხულ ყველა ქვეყანაში, განსაკუთრებით ნატოს ფარგლებში. შედეგები ასევე ეფუძნება გაწვევასა და სამოქალაქო სამსახურთან დაკავშირებულ დებატებს, რადგან მთავრობები ეძებენ სამხედრო შესაძლებლობების გაფართოების გზებს.
გერმანიაში სავალდებულო სამსახურის გარკვეული ფორმის მხარდაჭერა განსაკუთრებით მაღალი იყო. გერმანელი რესპონდენტების 3/4-ზე მეტმა (78%) მხარი დაუჭირა გაწვევის ან სამოქალაქო სამსახურის ვალდებულებების აღდგენას, რომლებიც 2011 წელს შეჩერდა. თუმცა, კოალიციაში წინააღმდეგობის გაწევის შემდეგ, გასულ წელს კანცლერმა, ფრიდრიხ მერცმა უარი თქვა სრული გაწვევის აღდგენის გეგმებზე და ამის ნაცვლად დაამტკიცა კანონპროექტი, რომელიც მიზნად ისახავდა 2031 წლისთვის ჯარის პირადი შემადგენლობის 203 000 აქტიურ სამხედრო მოსამსახურემდე გაზრდას.
მხარდაჭერა ასევე ძლიერი იყო ბელგიაში - 76%, ხოლო აზრი უფრო ორად იყოფა იტალიაში, 53% მომხრე იყო და ესპანეთში, სადაც 54% ეწინააღმდეგებოდა ამ იდეას”, - ასკვნის POLITICO.
