„8 საათზე სასტუმროს ადმინისტრატორის ზარმა გამაღვიძა, თქვენთან სტუმარია მოსულიო. რა დროს სტუმარია-მეთქი, გავიფიქრე და ნელა, ზარმაცად შევუდექი ჩაცმას. პირზე წყალი შევისხი და პირველი სართულის ფოიეში ჩავედი. გარეთ გელოდებათო, ადმინისტრატორმა.
უკიდეგანო ლურჯი ამერიკული მანქანის ფონზე, იმ თეთრ კოსტიუმში და შავი პეპელა-ბანტით, ზუსტად ისეთი, მსოფლიოს 28 000 რესტორნის აბრაზე რომ ნახავთ, იდგა პოლკოვნიკი სენდერსი, კენთაკის შემწვარი წიწილის რეცეპტის ავტორი. ჯარში მართლაც უმსახურია, თუმცა მაღალ სამხედრო წოდებას იქ ვერ მიანიჭებდნენ, ჯორებს უვლიდაო, ამბობენ. პოლკოვნიკად კი სამხრეთ შტატებში ყველა პატივსაცემ მამაკაცს ნათლავენ. წინა საღამოს ჩვენმა ბიჭებმა, ამერიკელი იმპრესარიოს რჩევით, ქალაქ ლექსინგტონის დიდ სპორტულ არენაზე „შემწვარი წიწილას“ სარეკლამო სიმღერა იმღერეს, გამოკვეთილად ქართული მანერითა და აქცენტით. “America loves what the colonel cooks” (ამერიკას უყვარს, რასაც პოლკოვნიკი ამზადებს). ჰარლანდ სენდერსი და მისი მეუღლე კლაუდია ყველაზე მაღალ ტრიბუნაზე ისხდნენ და მათ პროჟექტორი მიანათეს, როცა ბიჭებმა წამოიწყეს: “Have a bucket of chicken, have a barrel of fun” (მიირთვი ერთი პატარა ვედრო წიწილა და მიიღე დიდი კასრი სიამოვნება). კონცერტის შემდეგ ჰარლანდი და კლაუდია კულისებში გვეწვივნენ, თითქმის გაუგებარი სამხრეთის შტატების ამერიკულით მომღერლებს მადლობა გადაუხადეს, ცოტა ხანს ჩემთან ისაუბრეს და გამოგვეთხოვენ. და აი, ახლა, დილით, იგი კვლავ ჩემ წინ იდგა და ერთ ხელში რაღაც ბანქოსხელა ქაღალდებს ურევდა. „ეს სადილის ერთჯერადი ტალონებია. ჩემს ნებისმიერ რესტორანში შეგიძლიათ გამოიყენოთ. შვიდი ცალი მომღერლებს და ერთი თქვენ“. მადლობა ვუთხარი და მანქანაში რომ ჯდებოდა, დავაყოლე, იმედი მაქვს, როდისმე თქვენი რესტორანი ჩემს ქალაქშიც გაიხსნება-მეთქი.
ამის წარმოდგენა 1974 წლის შემოდგომაზე არამარტო აბსოლუტურად არარეალური, არამედ სადღაც სარისკოც კი იყო. ვინ იცის, ვინ რა კუდს გამოაბამდა, რომ გაეგონა, მაგრამ გარშემო არავინ ჩანდა.
გავიდა ზუსტად ორმოცი წელი. 2014 წლის დეკემბრის დილაა. მაშინდელზე უფრო ზარმაცად და ხუთჯერ ნელა ჩავიცვი, სახეზე წყალი შევისხი და ქუჩაში გავედი. ბახტრიონი გადავჭერი და ბუკიას ბაღის გვერდით მიწისქვეშა გადასასვლელისკენ გავემართე. წითელი პასტა და კორექტორი უნდა მეყიდა. კიბეს რომ მივუახლოვდი, გავშტერდი. ყოფილი „ნიკალას“ სასადილოს დიდი ვიტრინიდან ისევ ის კაცი მიყურებს. მალე გაიხსნებაო, წერია ქვეშ. გავიფიქრე, რასაც ამგვარ შემთხვევებში ყოველთვის ვფიქრობ. როგორ უმოწყალოდ ჩაგრავს ჩვენს ფანტაზიას რეალობა.
ვერ მოვითმინე და ყოფილ „ნიკალაში“ შევედი. შიგ რამდენიმე მუშა ტრიალებდა და ორი გოგო უსაქმოდ იდგა. შავი ნაქსოვი ქუდი წარბებზე მქონდა ჩამოფხატული. ყველა ისედაც ვერ მცნობს, ასე გამოწყობილს კი მით უმეტეს. გოგოებს მივესალმე, ხელი სენდერსის პორტრეტისკენ გავიშვირე და ძალიან ბუნებრივად ვთქვი, ამ კაცს ვიცნობდი-მეთქი. ვიგრძენი, რომ დაიძაბენ. ვინ ვიყავი? „ნაპოლეონი ვარ“ ტიპის გიჟი? ან იქნებ ფული მინდოდა მეთხოვა და ლეგენდა შევქმენი. მე კი წყნარად გავაგრძელე თხრობა: „ლექსინგტონში გავიცანი 1974 წლის შემოდგომაზე. სასტუმროშიც მეწვია და ტალონებიც მაჩუქა. კონცერტზე ცოლთან ერთად იყო მოსული, კლაუდიასთან“. ცოლის სახელი რომ გაიგონეს, გოგონებს სიცილი აუტყდათ. ერთი ვეღარ ჩერდებოდა და სადღაც მიიმალა. ალბათ სწორედ მან შეატყობინა „უფროსს“, ვიღაც გიჟია შემოსულიო, რადგან ორიოდ წუთში მენეჯერული გარეგნობის კაცი გამოჩნდა. რომ მომიახლოვდა, მომეჩვენა თითქოს ჩემი სახე ეცნო – ძალიან თავაზიანად მომმართა, რით შეგვიძლია გემსახუროთო. არაფრით. უბრალოდ გამიხარდა, რომ თბილისში KFC იხსნება, პოლკოვნიკ სენდერს ვიცნობდი-მეთქი, ვთქვი და კარისკენ წავედი. ალბათ მასაც და გოგონებსაც გულზე მოეშვათ, სულელური ამბების მოყოლა რომ აღარ გავაგრძელე და, რაც მთავარია, ფული რომ არ ვთხოვე. ყურზე ძლიერი „ოტიკონი“ მეკეთა და გასვლისას გავიგონე, კაცმა გოგოს რომ უთხრა: „მოკლედ, გაგიჟდები რა, ისეთ რამეს გაიგონებ. საიდან მოიტანა. ეგ პოლკოვნიკი ხომ გამოგონილი ფიგურაა. სინამდვილეში არც არასდროს არსებობდა“-ო.
.jpg)
