USD 2.6071
EUR 2.9911
RUB 3.0972
Тбилиси
ფონდი „ქართუ“ განცხადებას ავრცელებს - ივანიშვილების ოჯახი მკაფიოდ და მკაცრად მიჯნავს ფონდის საქველმოქმედო საქმიანობასა და პირად თემებს
дата:  546

გასულ შაბათს ნოდარ მელაძის გადაცემაში გავიდა მორიგი უსუსური სიუჟეტი, რომელშიც ავტორებმა კვლავინდებურად სცადეს ბიძინა ივანიშვილისა და „ქართუს“ სტრუქტურების დისკრედიტირება. პროპაგანდისტული სიუჟეტი აგებული იყო ძველი ნაცადი რეცეპტით - რაც უფრო დიდი და უსაფუძვლოა ტყუილი, მით მეტი ადამიანის შეცდომაში შეყვანაა შესაძლებელი, - ამის შესახებ ფონდ „ქართუს“ განცხადებაშია აღნიშნული.

„თუმცა, სიუჟეტი იმდენად უსუსური და დაუსაბუთებელი გამოდგა, რომ ყურადღებიან მაყურებელს მეტი კითხვა მისი ავტორებისადმი უნდა გასჩენოდა. მიუხედავად აღნიშნულისა, საჭიროდ ვთლით მოკლე კომენტარის გაკეთებას. შეგახსენებთ, თუ რაზე იყო საუბარი: არაფრისგან სენსაციის შექმნის დიდოსტატებმა გამოაგორეს ბრალდება, რომ ბიძინა ივანიშვილმა, ერთ-ერთი ოფშორის მეშვეობით შექმნა საქართველოში სპეციალური ორგანიზაცია - „ახალი სერვისი“, რომლის მეშვეობითაც, სისტემურად ახდენს ქართველი მაღალჩინოსანი საჯარო მოხელეების მოსყიდვას, რისთვისაც ამ ორგანიზაციიდან რეგულარულად რიცხავს გიგანტურ თანხებს.

„მამხილებელი“ ფსევდო-სიუჟეტის ავტორთა მოსაზრებით, ამ გზით, თითოეულ „ჩინოვნიკზე“ ხდება ათიათასობით ამერიკული დოლარის გადახდა და ამ ყველაფრის მტკიცებულებად „საგამოძიებო ჟურნალისტიკის კორიფეებმა“ მოიყვანეს სოფლის მეურნეობის მინისტრის მოადგილის, იური ნოზაძის დეკლარაცია, სადაც აღნიშნული იყო, რომ მისი მეუღლე ხსენებული ორგანიზაციიდან იღებს წარმოუდგენელი სიდიდის თანხას - 1400 ლარს! რეალობა კი შემდეგია: ადრეც მრავალგზის თქმულა, რომ ივანიშვილების ოჯახი მკაფიოდ და მკაცრად მიჯნავს ფონდის საქველმოქმედო საქმიანობასა და პირად თემებს.

ფონდი „ქართუს“ მხრიდან დაფინანსებას იღებენ საზოგადო მოღვაწეები, კულტურისა და სპორტის წარმომადგენლები, რომელთაც დამსახურება მიუძღვით ქვეყნისა და საზოგადოების წინაშე. ხოლო, „ახალი სერვისით“ ბიძინა ივანიშვილის ოჯახი დახმარებას უწევს საკუთარ ნათესავებს, ახლობლებს და მეგობრებს. ამ ორი თემის გადაკვეთა არასოდეს მომხდარა არა იმიტომ, რომ რამე იურიდიული შეზღუდვა არსებობს და ფონდიდან აკრძალულია ახლობლების დახმარება, არამედ იმიტომ, რომ ეს თავად ივანიშვილების ოჯახის გადაწყვეტილებაა, რომელიც ყოველთვის მიჯნავს პირადი ხასიათის საკითხებს ფონდის საქველმოქმედო საქმიანობისგან. ეს ხაზს უსვამს მათ ძალზე დელიკატურ და პრინციპულ დამოკიდებულებას ქველმოქმედებისადმი და ნათლად აჩვენებს მაღალ ზნეობრივ სტანდარტს. ახლობლების დასახმარებლად სპეციალური ორგანიზაციის დაფუძნება ემსახურებოდა ერთადერთ მიზანს, რომ ყველაფერი მოქცეულიყო სამართლებრივ ჩარჩოში და მომხდარიყო შესაბამისი საგადასახადო რეგულირება. ორგანიზაცია „ახალი სერვისის“ მხრიდან, დახმარებას იღებს ოჯახის რამდენიმე ათეული ახლობელი და ახლო ნათესავი, მათ რიცხვში მოხდა ბატონი იური ნოზაძის მეუღლეც. ამ უკანასკნელმა კი, როგორც კანონმორჩილმა მოქალაქემ, აღნიშნული დააფიქსირა თავის ყოველწლიურ დეკლარაციაში. თითქოს ყველაფერი ნათელია და ამ თემაზე კომენტარი ადრეც უამრავჯერ გაკეთებულა.

მიუხედავად ამისა, თვითმარქვია „გამომძიებლებმა“ ეს ბანალური გარემოება წარმოაჩინეს მორიგ სენსაციად და ახალი უსუსური სიუჟეტი გამოაცხვეს საკუთარი მრევლის გულის გასახარებლად. როგორც ხედავთ, „ტვ პირველის“ საფირმო სტილი ყველაფერში დაცულია. ფსევდო ბრალდებების მეორე ნაწილი ეხებოდა კვიპროსელ იურისტს - ქრისტოდოლუს ვასილიადის. პროპაგანდის დიდოსტატებმა, აურიეს რა ერთმანეთში ღია ტყუილი და ნახევრად სიმართლე, შეფუთეს ეს ყველაფერი გაუგებარი ფრაზებით, დაადეს ყველაფერს დრამატული სასერიალო მუსიკა და აქაც მორიგი მსოფლიო შეთქმულება აღმოაჩინეს! სიმართლე კი, როგორც ყოველთვის, ძალზედ პროზაული და ბანალურია. ხსენებული კვიპროსელი იურისტი წარმოადგენს ჩვეულებრივ სამეწარმეო რეგისტრატორს. მისი სერვისებით სარგებლობს ათასობით კომპანია მთელი მსოფლიოდან. ერთადერთი შეხება "ქართუს" სტრუქტურებთან შემოიფარგლებოდა იმ ფაქტით, რომ ის აწარმოებდა კომპანიის სარეგისტრაციო მომსახურებას. მისი დასანქცირება არაფერ კავშირშია არც ბიძინა ივანიშვილთან და არც "ქართუს" რომელიმე კომპანიასთან. იმის მიუხედავად, რომ სიტუაცია და კანონმდებლობა ამას არ მოითხოვდა, "ქართუმ" მასთან კავშირში მყოფი ორგანიზაციების სხვა რეგისტრატორთან გადასვლა მოახდინა, რითაც ინციდენტი თვისობრივად ამოიწურა, მაგრამ არა „ტვ პირველისთვის“.

უფრო გასაგები რომ იყოს ფართო მაყურებლისთვის მოვიყვანთ შემდეგ მაგალითს: წარმოიდგინეთ, რომ თქვენ როგორც უამრავი სხვა კლიენტი სარგებლობთ რომელიმე ბანკის მომსახურებით. რაღაც მომენტში ბანკს რომ გაუჩნდეს რაიმე სამართლებრივი დავა ან/და მოჰყვეს სანქციებში თანაც თქვენგან სრულიად დამოუკიდებელი მიზეზების გამო, რამდენად შესაძლებელი იქნება ამაზე დაყრდნობით თქვენს ბრალეულობაზე საუბარი? არადა, სწორედ ამას აკეთებენ "ტვ პირველის“ ჟურნალისტები. დარწმუნებული ვართ, მათ მშვენივრად ესმით მსგავსი ბრალდებების აბსურდულობა, მაგრამ ასე სჭირდება მათ დამკვეთს და ისინიც ასრულებენ.

ეს ყველაფერი, ჩვენი მხრიდან მრავალჯერ თქმულა. ყველაფერზე გაცემულია შესაბამისი კომპეტენტური და ამომწურავი ახსნა-განმარტება. ამის მიუხედავად, რეგულარულად ხდება ფაქტობრივად ერთი და იგივე, თითიდან გამოწოვილი, ბრალდებების წარდგენა. გაუთავებლად მანტრასავით ატრიალებენ გაცვეთილ თემებს. აღნიშნული მკაფიოდ ახდენს ჟურნალისტიკის სავალალო მდგომარეობის ილუსტრირებას და ასახავს მსგავსი სიუჟეტების ავტორთა პროფესიონალურ უმეცრებას, ამორალურობასა და საცოდაობას.

ვინაიდან ასე დაჟინებით ირგებთ საგამოძიებო ჟურნალისტიკის კორიფეთა მანტიას, ჩვენც გვაქვს თქვენდამი შემხვედრი კითხვა და წინადადება: ხომ არ გამოიძიებდით ჯერ თქვენი დამფუძნებლების ფინანსების წარმომავლობის საკითხს და გაიგებდით, ხელფასებს ვინ გირიცხავთ? სანამ სხვისი საქმეებით დაინტერესდები, საკუთარი ხომ უნდა გქონდეს საფუძვლიანად შესწავლილი!“ - აღნიშნულია განცხადებაში.

мир
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

более
голосование
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
голосование
Кстати