ევროპელებისა და აფრიკელების დახასიათებები შუა საუკუნეების ქართულ წყაროებში, არსებობს ასეთი რამეც, ბოლოში ამერიკელებზეცაა რაღაც, საოცარი ტექსტებია !
დიდი ქართველი მკურნალი, ზაზა ფანასკერტელი:
,,ეთიოპელები და ზანგები სიცხეს მიჩვეული არიან და მზე არ სწყინთ, მაგრამ თუ სიცივე ეცემათ, ავად ხდებიან, და ვინც სიცივეს მიჩვეულია, როგორც რუსები, სიაყალბელები და ბულგარელები, ზომაზე მეტ სიცივეს უძლებენ, მაგრამ როცა ცხელი ჰაერი ეცემათ, ავადდებიან.
ზანგთა სიშავე მათი ქვეყნის სიმხურვალის მოწმობაა. ზანგებს ყმაწვილური ხასიათი აქვთ".
საინტერესოა, რომ ზანგთა სილაღესა და ბავშვურობაზე მიუთითებს ჩახრუხაძეც მე-12 საუკუნეში.
რაც შეეხება ევროპას, ფანასკერტელი აგრძელებს:
,,გრილი და ნოტიო მხარეა, კაცნი მწყაზარნი (მშვენიერნი), გრძელი და ნაზი თმებით, ხასიათი სევდიანი აქვთ".
ზაზა ფანასკერტელ-ციციშვილი, ახალქართული პერიფრაზით.
,,ჩავჯექ ხომალდში, ზღვას გაველ, ფრანგის ქვეყნები ვნახეო..."
ხალხური
აბა ვნახოთ, რა იხილა შუა საუკუნეების ქართველმა მეზღვაურმა ფრანგის ქვეყნებში...
,,ვარანგნი (ვიკინგები) - კაცნი მძლენი და მრავლის შემძლენი"
იხ. ამ ეთნონიმის მნიშვნელობა ძველ ქართულ ლექსიკონში.
ვიკინგებთან შედარებით, ფ რ ა ნ გ ე ბ ი ქართველებს ნაკლებად მასკულინური მოსჩვენებიათ, რადგანაც სიტყვა ბრანჯიას ანუ პრანჭიას ფუძე სწორედ ფრანგთა ძველი ქართული ეთნონიმი ბრანჯია. (იხილეთ ოდერიკ ვიტალისის ცნობა ბრეტონ გაიმარის რაინდების მიერ კავკასიაში ფრანგული მოდის შემოტანის შესახებ და ეს მოვლენა უფრო იოლი აღსაქმელი გახდება).
დავით აღმაშენებლის მოძღვარი არსენი ფრანგებს ამგვარად მოიხსენიებს: „ერნი იგი ურიცხუნი ბრანგთანი – ნათესავნი დიდნი”.
არსენის ეპოქაში, XI-XII საუკუნეებში ევროპის მოსახლეობის ძალიან დიდი ნაწილი სწორედ საფრანგეთზე მოდიოდა, დაახლოებით 15 მილიონზე მეტი, რაც უზარმაზარი რიცხვია, მით უმეტეს ამ ეპოქისათვის, ამიტომ არსენს სავსებით სწორი ინფორმაცია აქვს, როდესაც ფრანგებს „ურიცხვს” და „დიდ ნათესავს” უწოდებს.
ამგვარად, ქართველისთვის ვიკინგები კაცნი მძლენი და მრავლის შემძლენი არიან, ურიცხვნი და დიდნი ნათესავნი ფრანგნი პრანჭიები, ზანგები კი ინფანტილურები, ბავშვურები.
ცალკე უნდა შევეხოთ ბერძნებს, თუ ფრანგები მხოლოდ პრანჭიობაში იყვენენ ბრალდებული, მაგრამ ომში კი ნაქები, ბერძნებს ქართველები პირდაპირ ფემინურ, დადედლებულ კაცებად მიიჩნევდნენ, ნიკოლაოზ კათალიკოსი მე-12 საუკუნეში მათზე წერდა, რომ ბერძნებს დედალი და ლბილი ბუნება აქვთ, ამასვე იმეორებს მისი თანამედროვე უილიამ ტირელი (Effeminatus, Moles), სამაგიეროდ, საზღვაო ბრძოლებში ბერძენთა ძლიერებას ქართველები კარგად ხედავდნენ, იხ. ჯუანშერთან ბერძენთა ,,სიმარჯუე ზღუათა შინა ნავებისაი".
აქვე აუცილებლად უნდა ვახსენოთ ჩვენი ეკლესიის ყველაზე დიდი მასწავლებლის -გიორგი მთაწმინდელის შეხედულება, რომ დასავლეთ ევროპელებმა მოციქულთა რწმენა ყველაზე უმწიკვლოდ შეინახეს, ამ თვალსაზრისს იზიარებენ სხვა ქართველი მოძღვრებიც, ათონის მთაზე ქართველი და იტალიელი ბერები ღამეებს ათევენ საუბარსა და კულტურულ ურთიერთგაცვლაში, ქართველებს სურთ სულიერი თანამშრომლობა ევროპასთან, აღიარება ევროპისგან, ამ სულისკვეთებითაა ნაწერი შემდეგი დიდებული ტექსტიც:
,,ბრწყინვალედ დღესასწაულობს ჰრომი, ევროპი და ყოველი სოფელი დასავლისაჲ ქადაგებს ღუაწლთა შენთა სანატრელო ილარიონ და იშუებენ საჴსენებელსა შენსა ღირსო"
ილარიონ ქართველისადმი მიძღვნილი ძველქართული საგალობელი
Greatly celebrated Rome, Europe and the whole West preaches on your merits Blessed Hilarion and rejoices in your commemoration day, worty
Old Georgian hymn of St. Hilarion Georgian
ლაშა-გიორგის სიტყვა დარბაზს:
,,მამაცი ფრანგები სამყაროს ბოლოდან მოდიან, რათა უფლის საფლავისთვის იომონ, ჩვენ კი, ვისთვისაც ეს უფრო იოლია, არ ვაკეთებთ ამას".
ვინსენტ დე ბოვე
ფრანგული წყაროები რომ არ ტყუიან, ჩანს ზაით ად დინის ცნობიდან:
რუმის სულთან ქაიხუსრევის სამხედრო სამსახურში მყოფი ფარადავლა თორელი, შალვა ახალციხელის ვაჟი,
თურქ სარდლებზე სულთანს მიუთითებდა: ,,ესენი ლაჩრები არიან, მიბოძე ქართველები და ფრანგები და მე შევებმები მონღოლებს"
,,ქართველები მეუბნებოდნენ, რომ ფრანგების ეშინიათ მთელ ცისქვეშეთში, მათ შორის მონღოლებსაც"
სიმონ დე სან კვენტინი
,,ქართველებში არსებობს სიმღერა, რომელიც ფრანგი რაინდების დიდებაზე მღერის"
ბიუსბეკი
,,ქართველმა მღვდლებმა მითხრეს, რომ მათ ქვეყანაში არსებობდა წინასწარმეტყველება, რომ ფრანგები უნდა მოსულიყვნენ მათი ქვეყნის სახსნელად, მათ წინაპრებს ეს წინასწარმეტყველება გაულექსავთ. ქართველმა მღვდლებმა რამოდენიმეჯერ იგალობეს ის ჩემთან."
პავლე მარია ფაიანცელი
იოანე ბატონიშვილი კი ამერიკაზე წერს:
,,მცხოვრებნი ამერიკასა შინა განიყოფებიან ხუთგვარად - ესე იგი თვით ბუნებითვე ამერიკელნი (ანუ ინდიელები, ბ. ჭ.), შობილნი მუნვე, ევროპიელნი, კროილნი შობილნი ევროპელთა და ამერიკელთა შეუღლებით, ნეღრ მოსრულნი აფრიკით, მულატნი - შობილნი თეთრის სახის ადამიანთაგან".
