რესპუბლიკური პარტიის ყოფილი წევრი, დავით ზურაბიშვილი სოციალურ ქსელში აქვეყნებს პოსტს, რომელსაც იმ ამომრჩეველს უძღვნის, ვისაც დღემდე ვერ გადაუწყვეტია, ვის მისცეს ხმა. გთავაზობთ პოსტს, რომელიც ჩვენის აზრით, საინტერესო ანალიზს მოიცავს.
"წინამდებარე პოსტი განკუთვნილია იმ მოყოყმანე ამომრჩევლისთვის, რომელიც არ არის ფაშისტი და რომელსაც არ მოსწონს ეს ხელისუფლება, მაგრამ არანაკლებ, თუ უფრო მეტად არა, ეშინია სააკაშვილის ხელისუფლებაში მობრუნების და არ ჯერა ნაცების მხრიდან არანაირი დაპირების.
პატივცემული ქალბატონებო და ბატონებო.
რვა წელი გავიდა მას შემდეგ რაც ნაციონალური მოძრაობა აღარაა ხელისუფლებაში და ქვეყანას მართავს ბიძინა ივანიშვილი და მისი გუნდი.
ამ ხნის მანძილზე რომ ნაციონალური მოძრაობა კვლავ რჩება ყველაზე გავლენიან ოპოზიციურ ძალად, რომელსაც ჰყავს ასეულათასობით მხარდამჭერი, არის ფაქტი, რომლის უარყოფა შეუძლებელია.
მე არ ვარ ნაცმოძრაობის ამომრჩეველი, აბსოლუტურად არ მაქვს მიხეილ სააკაშვილის მიმართ ნდობა და არც ამ არჩევნებში ვაძლევს მას ხმას.
მაგრამ მე მაქვს პრეტენზია, რომ ვარ რეალისტი და კარგად მესმის: რა შედეგითაც არ უნდა დამთავრდეს ეს არჩევნები, ნაცმოძრაობა და მისი ამომრჩეველი არ აორთქლდება, არ გაქრება და არ აღიგვება პირისაგან მიწისა. მასობრივი რეპრესიები ამდენი ადამიანის წინააღმდეგ გამორიცხეთ. ეს შესაძლებელია მხოლოდ უსასტიკესი დიქტატურის პირობებში, რისი რესურსიც ამ ქვეყანაში ობიექტურად არ არის როგორც საზოგადოებრივი განწყობების, ისე საერთაშორისო კონიუნქტურის გათვალისწინებით.
ნაცების დამარცხება ("დასრულება", "რადარებდან გაქრობა" და ა. შ.) ამ ხელისუფლებამ რვა წლის მანძილზე ვერ შეძლო სრულიად ელემენტარული მიზეზის გამო: წინა ხელისუფლების მომხრეებს აერთიანებთ და კრავთ წარსულის (ცხრაწელის) მიმართ ემოცია და არა რაიმე კონკრეტული იდეა ან იდეოლოგია. ამ ხალხს სააკაშვილის ხელისუფლებამ გაუჩინა ქვეყნის აღმშენებლობაში თანამონაწილეობის განცდა. ჩვენ შეგვიძლია ბევრი ვიდაოთ და ვიკამათოთ ნაცების პოლიტიკაზე, შეგვიძლია უსამართლო ჩაგვრის და დანაშაულებრივი ქმედებების არაერთი მაგალითი მოვიყვანოთ, მაგრამ ამ ემოციურ განცდას ძვრას ვერ ვუზამთ, ვერ შევარყევთ და ვერ შევცვლით. ამას არ უშველის არც კასრების კადრები, არც რეპრესიების ცოცხალ მოწმეთა ნაამბობი და საერთოდ არანაირი პროპაგანდა.
და ასე ხდება არა იმიტომ, რომ ნაცები არიან არაადამიანები და მხეცები, არამედ იმიტომ, რომ წარსულიდან გამოყოლილი დადებითი ემოციიის გაუარყოფითება არის პრინციპულად შეუძლებელი. ეს დაახლოებით ის ვარიანტია, საკუთარი ახალგაზრდობა ყველას რომ ტკბილად აგონდება, მიუხედავად იმისა, თუ რა წყობა იყო მაშინ და რა სისტემა. პირადად მე ასე დადებითად მაგონდება ეროვნული მოძრაობის პერიოდი, 1988-90წწ. როცა განცდა იმისა, რომ ვმონაწილეობ გრანდიოზულ ისტორიულ მოვლენაში და ვარ ერთ-ერთი რიგითი მონაწილე საბჭოთა იმპერიის ნგრევის პროცესისა, მთლიანად ფარავდა ყველა იმ ნაკლს და მინუსს, რაც ამ მოძრაობას ჰქონდა. არადა ჰქონდა და თან არაერთი.
ზუსტად იგივე ემოციური ბმა აქვთ ამჟამინდელ ნაცებს სააკაშვილის ცხრაწლიან მმართველობასთან, ამიტომ მათ დამუნათებას არა აქვს არანაირი აზრი. ამ ემოციას ვერ წაშლი ვერც დაშინებით, ვერც ციხით და ვერც მოსყიდვით. აქედან გამომდინარე, იმის იმედად ყოფნა, რომ აი ახლა კიდევ ერთხელ გაიმარჯვებს ბიძინა და იმედგაცრუებული ნაცები აორთქლდებიან, არის ფუჭი და ამაო.
ნაცების ფაქტორის უკანა პლანზე გადასვლა შესაძლებელი იქნება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც გვეყოლება ისეთი ხელისუფლება, რომელიც უზრუნველყოფს ქვეყნის ხელშესახებ პროგრესს, ეკონომიკის სწრაფ განვითარებას და ცხოვრების დონის შესამჩნევად ამაღლებას, როცა წინსვლა იმ ცხრაწლიან პერიოდთან შედარებით იქნება ყველასთვის თვალსაჩინო. ამის გამკეთებელი რომ ბიძინა და მისი კამანდა თავისი კობახიძე-მდინარაძეებით არ არის, მგონი ყველამ კარგად ვიცით. რვა წელია ეს "დროშა-ვერ-დაკიდენ" ხელისუფლება გვყავს და რისი შემძლეა და რისი თავისმომბმელი, კი ვხედავთ. მით უმეტეს ახლა, როდესაც პანდემიის მძიმე სოციალ-ეკონომიკური შედეგები ჯერ კიდევ წინ გვაქვს.
ყოველივე ზემოთქმულიდან გამომდინარე, სრული პასუხისმგებლობით მინდა გითხრათ: ამ ხელისუფლების გამარჯვება არჩვენებში არათუ ვერ უზრუნველყოფს "ნაცების დასრულებას", არამედ პირიქით, მხოლოდ გაამყარებს მათი, როგორც მთავარი ოპოზიციური ძალის სტატუსს და მეტიც, პანდემიის კრიზისით გამწვავებული და გადაუჭრელი პრობლემების ფონზე ნაცმოძრაობის რეიტინგი ხელისუფლების უუნარობის გამო მხოლოდ მოიმატებს.
ერთგვარი ბედის ირონია არის იმაში, რომ ნაცების შიშით ოცნებას ვინც ირჩევს, ის რელურად ნაცებს კი არ ასუსტებს (რადგან მათ მომხრეები ამით არ აკლდებათ), არამედ ფაქტობრივად აძლიერებს, მაგრამ მოვლენათა ლოგიკა სწორედ ამაზე მიგვითითებს.
ხოლო ერთადერთი შანსი, რომელიც ნაცების რევანშის შესაძლებლობას სრულად გაანეიტრალებდა, არის კოალიციური ოპოზიციური ხელისუფლება, რომელშიაც შესაძლოა ნაცებსაც ჰქონდეთ წილი, ოღონდ საკონტროლო პაკეტის გარეშე.
რატომ კოალიციური? იმიტომ რომ არცერთ პარტიას არა აქვს დღეს საიმისო რესურსი, რომ მარტო გაუმკლავდეს ჩვენი ქვეყნის წინაშე არსებულ გამოწვევებს; იმიტომ რომ არცერთ პარტიას ცალკე აღებულს არ შეუძლია სამოქალაქო თანხმობის და მშვიდობის უზრუნველყოფა; იმიტომ, რომ ასეთი ხელისუფლება განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია პანდემიის კრიზისის დროს, როდესაც ჩვენ ყველას, განურჩევლად ჩვენი პოლიტიკური სიმპატიებისა, გვჭირდება მეტი თანამშრომლობა და კონსტრუქციული ურთიერთობები პოლიტიკურ ძალებს შორის და არა დაპირისპირებები და კონფრონტაცია.
ასეთი თანამშრომლობის გარანტია კი სწორედ კოალიციური ხელისუფლება შეიძლება იყოს. ოცნების დარჩენის შემთხვევაში კონფრონტაცია, ნერვების გლეჯა და გაიწი-გამატარე პრაქტიკულად გარდუვალია.
არ ვიცი რამდენად დამაჯერებლად შევძელი ჩემი სათქმელის გადმოცემა, მაგრამ არსი ისაა, რომ თუ ჯერ კიდევ ყოყმანობთ ხელისუფლებას მიცეთ ხმა თუ ვინმე სხვას, ან საერთოდ ფიქრობთ წახვიდეთ თუ არა, აუცილებლად უნდა წახვიდეთ და ხმა მისცეთ რომელიმე ოპოზიციურ პარტიას. არჩევანი დიდია: არის ევროპული საქართველო, არის ვაშაძის სტრატეგია "აღმაშენებელი", არის გირჩი, ანუ არიან პარტიები რომლებიც არ აპირებენ სააკაშვილის მხარდაჭერას, და თუ ნაცმოძრაობიდან წამოსული პოლიტიკოსების არ გჯერათ, არანაცური წარმომავლობის პარტიებიც საკმაოდაა: ლელო, ლეიბორისტები, ალეკო ელისაშვილის მოქალაქეები, ჭიჭინაძის ტრიბუნა, კახა კუკავა, და, თუ ცოტას წაურუსეთუმებთ, ნინო ბურჯანაძე მთელ დანარჩენ პრორუსულ სპექტრზე გაცილებით კვალიფიციური ფიგურაა.
გასაგებია რომ იდეალური არცერთი არაა (მეც არ მომწონს მასე არავინ), მაგრამ პოლიტიკური კომპეტენტურობის და თანამშრომლობის პოტენციის თვალსაზრისით ქართულ ოცნებას ყველა მათგანი მთელი თავით აღემატება და თუკი რამე გვჭირდება ჩვენ დღეს, ეს არის სწორედ კომპეტენტურობა და თანამშრომლობა.
ასე, რომ თუ რეალურად გსურთ ნაც-ქოცობის დასრულება, აუცილებლად წადით არჩევნებზე და ხმა მიეცით რომელიმე ოპოზიციურ პარტიას. თუ თქვენთვის სასურველი პარტია ვერ იპოვეთ, რომელიც ყველაზე ნაკლებად არასასურველია იმას მიეცით ხმა.
ოღონდ კი აუცილებლად წადით!
ოღონდ კი აუცილებლად აირჩიეთ! "
