საქართველოს, როგორც ღვინის სამშობლოს, მსოფლიოს მასშტაბით უკვე აქვს მოპოვებული აღიარება, თუმცა აუცილებელია, ღვინის რუკაზე ჩვენი პროდუქტითაც აღმოგვაჩინონ - ამის შესახებ BMGDrive-ის ეთერში "საქართველოს სომელიეთა ასოციაციის" პრეზიდენტი, შალვა ხეცურიანი საუბრობს.
ხეცურიანის განმარტებით, რამდენიმე წლის წინ ღვინის ეროვნული სააგენტოს მაშინდელი თავმჯდომარის იდეამ, საქართველოში ღვინის დაბადების დასადასტურებლად კვლევა ჩატარებულიყო, სასურველი შედეგი გამოიღო.
"რასაც ჩვენ ვფლობთ, ეს არის ძალიან კარგი პოზიციონირება, როგორც ღვინის სამშობლოდ, რაც ფაქტობრივად ერთი ადამიანის იდეის გარშემო გაერთიანებული ჯგუფის პროდუქტია. ეს იყო ღვინის სააგენტოს მაშინდელი თავმჯდომარე, ლევან დავითაშვილი, რომლის თავშიც გაჩნდა იდეა, გაგვეკეთებინა კვლევა, რომელიც მართლაც მეცნიერულად დაადასტურებდა, რომ სწორედ თანამედროვე საქართველოს ტერიტორიაზეა ნაპოვნი პირველი მატერიალური კვალი იმისა, რომ აქ დაიბადა პირველი ღვინო. ამას რამდენიმე წელი დასჭირდა, ჩართული იყო უამრავი მხარე და შედეგი ის იყო, რომ ბორდოში, ღვინის ყველაზე დიდ მუზეუმში, შემაჯამებელ ღონისძიებაზე ფრანგებმა აღიარეს, რომ სწორედ საქართველოა ღვინის სამშობლო", - აღნიშნავს სომალიე.
ხეცურიანი აღნიშნავს, რომ ღვინის გლობალურ ინდუსტრიაში თავის დამკვიდრება თავად პროდუქტითაც უნდა მოხდეს, თუმცა ამ შემთხვევაში ქართულ მეღვინეობაში ორი სამყარო არსებობს - პოსტსაბჭოთა ქვეყნების და დასავლეთის.
"მეორე ამბავია ღვინის რუკაზე უკვე ღვინით წარმოჩენა - დღეს ექსპორტის დიდი ნაწილით პოსტსაბჭოთა ქვეყნებში ვართ წარმოდგენილი და, პირველ რიგში, ეს არის რუსეთი, სადაც ჩვენი ღვინის ⅔ გადის. ჩვენ გვესმის, ეს რა ქვეყანაა, რა რისკებს ატარებს და მომავალშიც გაატარებს, თუმცა ესაა მოცემულობა. თითქოს ჩვენთან მეღვინეობაში ორი სამყარო არსებობს - პოსტსაბჭოთა ქვეყნებში ჩვენი დღევანდელი ღვინის გაყიდვები მოდის ბაზრებზე, რომლებზეც კარგად ესმით ჩვენი ტრადიციული ჯიშები.
მეორე სამყარო ეს არის ჩვენთვის ახალი, თუმცა ამ ღვინის კატეგორიისთვის ყველაზე ძველი, და სწორედ ამიტომ გვეძახიან იქ ღვინის სამშობლოს. ეს ბაზარი ძალიან სწრაფად იზრდება. ორივეში გვაქვს გამოწვევებიც და მიღწევებიც. თუ ჩვენ დღეს, ამ 200-წლიანი საშინელი იმპერიის შიგნით ყოფნის დროს, მოვიპოვეთ ეს ცნობადობა, ახლა ნელ-ნელა მეორე, პარალელურ სამყაროში, უკეთეს ბაზრებში, ევროკავშირში, ამერიკის შეერთებულ შტატებში, მათ შორის აზიაში უნდა დავიმკვიდროთ თავი. ამ ორ პოლუსზე მიდის გარკვეული განვითარება", - განმარტავს ხეცურიანი.
"სომელიეთა ასოციაციის" პრეზიდენტი აღნიშნავს, რომ ფინანსური თვალსაზრისით რუსული ბაზარი ბიზნესისთვის შეუდარებელია, თუმცა რისკებიც გაცილებით მაღალია.
"რა თქმა უნდა, ფინანსურად პირველი შეუდარებელია, მაგრამ რისკებია - 10 წუთში შეიძლება აღარც იარსებოს ამ პოლუსმა. რაც შეეხება მეორე სამყაროს, რომელიც ჩვენი ხვალინდელი დღეა, აქ ნელ-ნელა ვკრეფთ ფეხს. მეორე ბაზარზე მოხვედრა გაცილებით რთულია, ცნობადობა ნაკლებია, კონკურენცია ძალიან დიდია და ხარჯიც მეტი გაქვს, მოლოდინიც გაცილებით სხვაა", - განმარტავს შალვა ხეცურიანი.
წყარო:https://bm.ge/
„სუფრა - ასე ჰქვია ქართულ მოლხენა-დროსტარებას, რომელიც სტუმართმოყვარეობისა და მხიარულების განსახიერებას წარმოადგენს. რომელი კერძებს მიირთმევენ ქართველები სტუმრებთან ერთად? ჩვენი კორესპონდენტი შეეცადა ქართული სუფრის დიდებულება ეჩვენებინა და დარწმუნდებით, რომ ეს მართლაც კარგად გამოუვიდა“, - ასე იწყება გერმანულ გაზეთ „ფრანკფურტერ ალგემაინე ცაითუნგში“ (Frankfurter Allgemeine Zeitung) გამოქვეყნებული სტატია სათაურით „ქართული სამზარეულოს მრავალფეროვნება“ (ავტორი - მაიკე ფონ გალენი).
გთავაზობთ პუბლიკაციას შემოკლებით:
„როცა მივედით, მაგიდა უკვე გაშლილი დაგვხვდა: თეფშებზე დაწყობილი ყველით და ლორით, ნიგვზის ფარშიანი ბადრიჯნით, მხალეულობით, მწვანილით, კიტრით და პომიდორით... მათ შორის ჩადგმულია გრაფინები მოცხარის წვენით და ტარხუნის ლიმონათის ბოთლებით. ოფიციანტი წითელ ღვინოს ბოკალებში ასხამს. გარეთ თბილისური საღამოა, რესტორან „რიგის“ დარბაზში გაშლილ გრძელ მაგიდაზე კი ქართული სუფრა - ქართული ქეიფი იწყება.
ისინი, რომლებიც ქართულ სამზარეულოს არ იცნობენ, მადააღძრულები სწრაფად მიირთმევენ სიმინდის ფქვილისაგან გამომცხვარ თბილ მჭადებს, სალათებს და ყველს. მაგრამ ვინც იცის, ის ნელ-ნელა ჭამს და მთავარს ელოდება...
ქართველი ქალბატონი თიკო ტუსკაძე, რომელიც ლონდონში ცხოვრობს, მაგრამ ახლა სამშობლოში იმყოფება, ჩვენი გიდის როლს ასრულებს და ქართულ სუფრას გვაცნობს როგორც „გემრიელი საჭმელების უსასრულო რიგს“. იგი კულინარული წიგნის ავტორია და გვიხსნის, თუ რომელი საჭმელი როგორ მივირთვათ.
ზოგიერთმა უკვე საკმაო რაოდენობის სალათა მიირთვა, რომ მაგიდაზე ახალი კერძები მოაქვთ - მოხრაკულ-მოთუშული სოკო, ხაჭაპური, ხორცით მომზადებული კერძები... საჭმლით სავსე თეფშები სულ უფრო მრავლდება და მაგიდაზე თავისუფალი სივრცე მცირდება, თუმცა ახალ-ახალი ნუგბარისათვის ადგილი მოიძებნება.
„სტუმართმოყვარეობა - ქართული კულტურის განუყოფელ ნაწილს წარმოადგენს, რაც კარგად არის გამოხატული ქართულ სუფრაში, როცა მაგიდას ეროვნულ სამზარეულოს კერზები ამშვენებს“, - განმარტავს მაკა თარაშვილი. რა თქმა უნდა, იგი ახალბედა სუფრის წევრებისაგან განსხვავებით, შეცდომებს არ უშვებს და ყველაფერს ერთად არ მიირთმევს. მან კარგად იცის, რა როდის უნდა მიირთვას და უცხოელ სტუმრებს ჭამის საიდუმლოებას ასწავლის: როდის დგება მწვადის, „ჩაქაფულის და საჭმელების მიღების დრო...
ქართული ტრადიციის თანახმად, სუფრაზე იმდენი საჭმელი უნდა იყოს, რომ სტუმრების წასვლის შემდეგაც საკმაო რაოდენობით უნდა დარჩეს: „სუფრა, რომელზეც არაფერი აღარ რჩება, საქართველოში არ არსებობს“, - ამბობს მაკა თარაშვილი, - მასპინძლები იფიქრებენ, რომ სტუმრები მშივრები დარჩნენ. ამიტომ ყველაფერი უამრავია“.
რესტორანი „ქეთო და კოტე“ ძველი თბილისის უბანში, შემაღლებულ ადგილზე მდებარეობს. დარბაზში მყუდრო გარემოა შექმნილი. მაგიდები ყოველთვის მდიდრულადაა გაშლილი - ტრადიციული კერძები თანამედროვე სტილითაა გაფორმებული. თავდაპირველად თვენ მოგართმევენ ცივ და ვეგეტარიანულ კერძებს, ბოსტნეულს, შემდეგ გამომცხავარს, ცომეულს, ბოლოს კი ხორცით მომზადებულ საჭმელებს.
ქართული სუფრის ტრადიციაა თამადა, ანუ დროსტარების ხელმძღვანელი. იგი სუფრის თავში ზის და სადღეგრძელოებს ამბობს. რესტორან „შატო მუხრანში“, სადაც ჩვენ ვიყავით (თბილისიდან ერთი საათის სავალზე), მეღვინე პატრიკ ჰონეფმა ჩვენი სტუმრობის სადიდებელი სადღეგრძელო წარმოსთქვა. გერმანელი მეღვინე უკვე მრავალი წელია საქართველოში ცხოვრობს, ოჯახიც აქ ჰყავს. პატრიკი მადლობას გვიხდის სტუმრობისათვის, რომ გერმანელი ტურისტები საქართველოთი დაინტერესდნენ და კავკასიურ ქვეყანას ეწვივნენ.
მასპინძელი გვიხსნის, რომ სუფრის თამადა ყურადღებით ისმენს სტუმრების საუბარს სადღეგრძელოებისათვის იმპულსის მისაცემად. იგი დისკუსიას ზომიერ მიმართულებას აძლევს და განწყობას ამაღლებს. ამიტომაც თამადა ისეთი პიროვნებაა, რომელიც ცნობილია თავისი კეთილი ხასიათით, გონებამახვილობით და ინტელექტით.
თუ როგორ მზადდება კლასიკური ქართული კერძები, ამას თქვენ თბილისიდან საკმაოდ მოშორებით, კახეთში გაიგებთ, სადაც ღვინის კომპანია „შუმის“ რესტორანი მდებარეობს. აქ სტუმარი საკუთარი თვალით ხედავს, თუ როგორ ცხვება ქართული თონის პური, როგორ კეთდება ხინკალი, რომელიც ქართული სამზარეულოს ერთ-ერთ დიდებულ და გემრიელ კერძს წარმოადგენს.