იშვიათად შემხვედრია ისეთი საინტერესო ამბავი, როგორიც ქართველი "ჯეიმს ბონდის" - ნიკოლოზ (კოლია) ნიჟარაძის ისტორიაა. მისი მხოლოდ 57-60 წლის ასაკის ფოტოები ვიპოვნე და სულ მაინტერესებდა, როგორ გამოიყურებოდა მაშინ, როდესაც ქვემოთ მოთხრობილ ამბებში მონაწილეობდა და ცოტა ხნის წინ სრულიად შემთხვევით ამოვიცანი საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ყველაზე ცნობილ და პოპულარულ ფოტოზე სმოკინგით, ბაფთით და ალბათ უბეში ბრაუნინგით.
ბევრი წელი დამჭირდა ამ ძალიან საინტერესო კაცის შესახებ ინფორმაციები და ფოტოები, რომ შემეგროვებინა და კიდევ დამრჩა ბევრი რამე გასარკვევი ...
1920 წლის მაისი ამიერკავკასიის ქვეყნებისთვის მძიმედ დაიწყო: საბჭოთა რუსეთმა ისარგებლა სომხეთისა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკების დაპირისპირებით. რადგან აზერბაიჯანის არმიის დიდი ნაწილი განჯასა და ყარაბაღში იყო მობილიზებული სომხეთის არმიის წინააღმდეგ, თითქმის უბრძოლველად დაიკავა ბაქო და პირდაპირ თბილისისკენ გააგრძელა შეტევა.
თუმცა ეს შეტევა ინერციით არ ყოფილა განპირობებული. ბოლშევიკური მებრძოლი ჯგუფები უკვე მზად იყვნენ ზურგში მოქმედებისთვის როგორც საქართველოს, ისე სომხეთის ტერიტორიაზე და მაშინვე სცადეს ხელისუფლების ხელში ჩაგდება, რაც ყარსის ოლქში ბოლშევიკური აჯანყებით, ხოლო თბილისში სამხედრო სკოლაზე თავდასხმისა და მთავრობის წევრების ხელში ჩაგდების მცდელობით გამოიხატა, მაგრამ ეს ოპერაციაც ჩავარდა.
სახალხო გვარდიის მთავარი შტაბის კონტრდაზვერვის უფროსმა, ნიკოლოზ ნიჟარაძემ გაშიფრა და დააპატიმრა ტერორისტების ჯგუფი, რომელსაც ბოლშევიკი - პავლე მარდალეიშვილი ხელმძღვანელობდა.
გეგმა ასეთი იყო: როდესაც წითელი არმია თბილისს შეუტევდა, ბოლშევიკ ტერორისტებს, რომელთაც საიდუმლო ბაზა იმერეთის სოფელ მაღლაკში ჰქონდათ, უნდა აეფეთქებინათ სადგურ რიონის სარკინიგზო ხიდი, რითაც ქართულ ჯარსა და სახალხო გვარდიას ზურგის მომარაგებას მოუშლიდნენ. ანალოგიური სახიფათო სამხედრო ვითარება შეიქმნა ქვეყნის სხვა განაპირა მხარეებში: ქართულ ჯარსა და სახალხო გვარდიას აღმოსავლეთით - ფიოლიოს, სადახლოსა და წითელი ხიდის მხრიდან - უწევდათ წითელი არმიის დივიზიის მოგერიება.
ნიკოლოზ ნიჟარაძე 1921 წელს ემიგრაციაში წავიდა, როგორც მის შესახებ მოძიებული დოკუმენტებიდან ჩანს იგი ემიგრანტული მთავრობის და ნოე ჟორდანიას უსაფრთხოებაზე მუშაობდა საფრანგეთში.
1946 წელს დაბრუნდა სამშობლოში, გრძელი ამბავია ... 1948 წელს გადაასახლეს და გადასახლებაში დაიღუპა.
მოუსმინე:
