USD 3.3332
EUR 3.8812
RUB 4.2875
თბილისი
ბესიკ ლაგვილავა - ვაშინგტონში "კომენდანტის საათი" 2006 წლიდან არის გამოცხადებული
თარიღი : 06.13.2020 09:45  512

იცოდით, რომ 2006 წლიდან ამერიკის დედაქალაქ ვაშინგტონში მუდმივად გამოცხადებულია "კომენდანტის საათი"?

არ იცოდით?

თუ ღამით გასერინებას გადაწყვეტთ, ნუ წახვალთ აღმოსავლეთით მე-20 ქუჩის მიღმა... ეს აფროამერიკელების ზონაა. თუკი შემთხვევით იქ აღმოჩნდით, საჭიროა კარგი სირბილის უნარი! თუმცა, შავკანიანები ისე კარგად დარბიან - გაგიჭირდებათ გაქცევა! - სიცილით გვითხრა ჩვენმა გიდმა, - ბედნიერება იქნება, თუკი იქიდან ცოცხალი გამოაღწევთ.

ეს გიდი თუ სპეცსამსახურის თანამშომელი არაერთხელ წავიყვანეთ ბარში, სადაც ჩვენი ახალგაზრდა შავკანიანი ბარმენი მეგობარი, ჯორჯტაუნის უნივერსიტეტის სტუდენტი აიზია სასმელით გვიმასპინძლდებოდა .

ამ ბარს თავისი მუღამი ჰქონდა. აიზია იატაკზე ყრიდა არაქისს და ეს არაქისი ტკაცა-ტკუცით სკდებოდა, როცა მოცეკვავეები მასზე დახტოდნენ.

პოპულარული, სიმპათიური და მონდომებული მულატი კაცი იყო, ჩვენი მეგობარი აიზია.თავისუფალ დროს თან წიგნებს კითხულობდა ბართან, თან დაუგვიანებლად უსხამდა ყველას სასმელს და თან გოგოები უხტებოდნენ კალთაში... გოგოს თმებს გადაწევდა და... აგრძელებდა წიგნის კითხვას.

ჩვენ ამ ბარში პირველი შესვლისას, სარაჯიშვილის კონიაკი ვაჩუქეთ და პატივს გვცემდა.. იმდენად, რომ ერთხელ ორი გოგონა, გამოგვიგზავნა, რომლებიც იატაკზე ხოხვით და იქ დაყრილი არაქისის ტკაცუნით მოიწევდნენ ჩვენი მაგიდისკენ ... თუმცა, ამაზე ადრე დავწერე და ახლა აღარ გავიმეორებ.

ჩვენ "ამერიკის სტუმრების" სტატუსით ვიყავით ამერიკაში ჩასულები და ჯორჯტაუნის საკმაოდ მაღალი რეიტინგის მქონე უნივერსიტეტში, ვისმენდით მეტად საინტერესო ლექციების კურსს სახელმწიფო მმართველობაზე.

ამერიკის დედაქალაქი ვაშინგტონი ყოველთვის ითვლებოდა ამერიკის ყველაზე კრიმინალურ ქალაქად. ის პირველობას არავის უთმობდა, არც მკვლელობების და არც ნარკოდანაშაულის დონით. საქმე იმაშია, რომ ვაშინგტონის მოქალაქეთა შორის, ძალიან მაღალი იყო აფროამერიკელი მოსახლეობის წილი.

ამერიკაში ჩემი პირველად ჩასვლის დროს ქალაქის მერი იყო ცნობილი შავკანიანი მერი მარიონ ბერი, რომელიც ქალაქს ხელმძღვანელობდა 1979 წლიდამ 1990 წლამდე, მანამ სანამ გამოძიების ფედერალური ბიურო Federal Bureau of Investigation (FBI) საკუთარ კაბინეტში არ აიყვანდა - ნარკოტიკების რეალიზაციის ბრალდებით...

და ეს მერი ციხიდან გამოსვლისთანავე ისევ ქალაქის მერი გახდა და ქალაქს მერობდა 1995-დან 1999 წლამდე.

მას ქალაქის "მუდმივ მერს" ეძახდნენ.

რატომ ირჩევდნენ ვაშინგტონის მოქალაქეები ასეთ მერს?. იმიტომ, რომ ამომრჩეველთა უმრავლესობა შავკანიანი იყო და თან.. ეს მერიც მათი დიდი ნაწილის მსგავსად... თავადაც, ნარკოტიკების გამსაღებელი ანუ მათნაირი - "ჩვენი ბიჭი" იყო...

ეს არის დემოკრატია. მასზე უკეთესი მმართველობის ფორმა ჯერ ადამიანს არ მოუგონია... მაგრამ.ეს სულაც არ ნიშნავს, რომ დემოკრატია სრულყოფილი მმართველიბის ფორმაა.

პირველად, ამერიკაში 1998 წელს ჩავედი. ეს იყო ამერიკის აყვავების ხანა, რომელიც მომავალაში ძნელად თუ გამეორდება!

რეიგანის დროს დაწყებული ეკონომიკური პოლიტიკის მიერ გამოწვეულმა აღმავლობამ კლინტონის ადმინისტრაციის დროს აპოგეას მიაღწია.

ბოლო ორი ათწლეულებისგან განსხვავებით, მაშინ ამერიკას ჰქონდა პროფიციტური ბიუჯეტი და ეს პროფიციტი 200 მილიარდ დოლარზე მეტს შეადგენდა. მსჯელობდნენ რაში დაეხარჯათ ეს ხარჯებს ზემოთ დარჩენილი თანხა.

კლინტონს ცაზე ამოუცნობი მფრინავი ობიექტები მოეჩვენა და სასწრაფოდ NASA-ს 500 მილიონი დოლარით გაუზარდა დაფინანსება ამ მოვლენების შესასწავლად!

კონგრესის საბიუჯეტო ოფისში და პრეზიდენტის აუდიტის სამსახურის თანამშრომლებთან შეხვედრისას მათ გვითხრეს, რომ აპირებდნენ, უკან დაებრუებინათ ფული ამომრჩევლისთვის ანუ შეემცირებინათ გადასახადები.

ეს ხანა ამერიკის ისტორიაში შემდეგ აღარ განმეორებულა...

თქვენ რომ გგონიათ ქართველ გზისმშენებელთა აღმოჩენაა დაკერებული ასფალტი?! ეს ასე არ არის... ის ვაშინგტონში მოიგონეს!

მიუხედავად ამისა, რომ ამერიკა ყვაოდა და ვაშინგტონი (District of Columbia) ამერიკის დედაქალაქი იყო მაშინაც, როგორც დღეს - ის მაშინ იყო ერთადერთი ქალაქი... დაკარებული ასფალტით და გზების "ორმული" შეკეთებით!

იმდენად არაკომპეტენტური იყო ქალაქის მმართველობა, რომ გაზეთმა The Washington Monthly-მ მარიონ ბერი ამერიკის თვითმმართველობების მმართველთა შორის, ყველაზე უარეს მმართველად დაასახელა, ხოლო კონგრესმა ბიუჯეტის თანხების უმიზნო ხარჯვის გამო, სპეციალური "ბილით" ფინანსების მართვის უფლება წაართვა ვაშინგტონის მერს და გადასცა კონგრესის სპეციალურ კომისიას.

ამბობდნენ, ქალაქის მერი თავის ნარკომან ძმაკაცებს პრობლემის გარეშე ურიგებდაო ფულს!

როცა მარიონ ბერი დაიჭირეს, მის ნაცვლად აირჩიეს ისევ შავკანიანი ქალი, რომელიც ასევე ვერ გამოირჩა კარგი მენეჯმენტით და მარიონ ბერის ციხიდან გამოსვლის შემდეგ, ის ძველი ციხიდან გამოსული მერი აირჩიეს ქალაქის თავად...

გასაკვირი არ არის, რომ ქალაქს ახლაც შავკანიანი მერი ქალბატონი ყავს, რომლის საქმიანობის შესახებაც ინფორმაცია არ გამაჩნია, რადგან 2003 წლის შემდეგ ამერიკაში არ ვყოფილვარ და ვერაფერს ვიტყვი... თუმცა, ფაქტია, ქალაქს - შავკანიანების "ნება" და "არჩევანი" აკონტროლებს.

როგორ მოხდა, რომ ამერიკის დედაქალაქის მერების უმრავლესობა შავკანიანი იყო?! რატომ ყავდა ქალაქს ესოდენ ცუდი მმართველები?!

მიზეზი მარტივია! ამერიკის დედაქალაქის მოსახლეობის დიდი ნაწილი შავკანიანია, მაგრამ ეს არაფერია... წარმოგიდგენიათ, რომ დიდი ამერიკის დედაქალაქის მოსახლეობის საკმაო ნაწილი "ფუნქციონალურად გაუნათლებელია"?!

რას ნიშნავს "ფუნქციონალურად გაუნათლებელი"? გაგიკვირდებათ, მაგრამ " ფუნქციონალურად გაუნათლებელ" ადამიანს არ შეუძლია წერა და კითხვა იმ დონეზე, რომ შეასრულოს უმარტივესი საზოგადოებრივი ამოცანა! მაგალითად, მას არ შეუძლია, წაიკითხოს ინსტრუქცია, მოიპოვოს საჭირო ინფორმაცია... ნაწილობრივ ამას უკავშირებენ იმიგრანტებს, თუმცა. უმეტესად ამას უკავშირებენ შავკანიანი მოსახლეობის მენტალობას...

მისი დიდი ბაბუა - მონა იყო! ბაბუა და მამა ნარკოტიკების გამსაღებელი... ეს კი აგრძელებს წინაპართა გზას - მწარე ღიმილით აგვიხსნა ჩვენმა გიდმა...

როცა ადამიანი წერა-კითხვის უცოდინარია (ფუნქციონალურად გაუნათლებელია) რა გზა რჩება მას გარდა იმისა, რომ გავიდეს ქუჩაში, ყიდოს ნარკოტიკები, იქურდოს, იყაჩაღოს და თესოს ძალადობა?

სწორედ ამიტომ იყო ვაშინგტონი ამერიკის ერთთ-ერთი ყველაზე კრიმინალური ქალაქი.

პოლიცია ფაქტიურად ვერ აკონტროლებს ქალაქის აღმოსავლეთ ნაწილს. აქ თეთრი ადამიანი მხოლოდ თავისი ფეხის ან მანქანის სისწრაფის იმედზე უნდა იყოს!

არ ვიცი, გინახავთ თუ არა, ნამდვილ ისტორიაზე დამყარებული ფილმი, სადაც საღამოს ნიუ-იორკის "შავ უბანში" შეცდომით მოხვედრილი თეთრკანიანი, რომელსაც გაძარცვას მოუნდომებენ შავკანიანი ბიჭები გაქცევისას მანქანით დაეჯახება ერთს და ის ერთი კვდება... შემდეგ ეს მოკლული ბანდიტი იქცევა "გმირად", რასიზმის წინააღმდეგ ბრძოლის სიმბოლოდ! ხალხი ქუჩაში გამოდის! უნებლიე მკვლელს, რომელმაც თავის შველისას მოკლა ახალგაზრდა ბანდიტი, გამოაცხადებენ რასისტად, მის სისატიკეზე, ცუდკაცობაზე ტელევიზიებით ლეგენდებს ყვებიან.. მას ეჭვის თვალით უყურებენ ყველა - ახლობელი ადამიანების ჩათვლით; ტელერეპორტიორები, დევნას მოუწყობენ უნებლიე მკვლელს; ზანგების ეკლესიაში მოკლულს ლამის უმანკო ანგელოზად მოიხსენიებს და რასისტი მკვლელის ბოროტებაზე მგზნებარედ ქადაგებს შავკანიანი ხარბი მოძღვარი და პარალელურად, შავკანიანთა უფლებების დამცველი, რომელიც სიტუაციის მოსაგვარებლად დიდ ფულს მოსთხოვს უნებლიე მკვლელს! ... ქუჩაში გამოსვლებს აწყობენ და ფანჯრებს და ვიტრინებს ამტვრევენ შავკანიანი მომიტინგეები!

საინტერესო ფილმია, მით უმეტეს იმ ფონზე, რომ ვაშინგტონში გუშინ საგანფებო მდგომარეობა გამოცხადდა!

თუმცა, ახლანდელი შემთხვევის ანტიგმირი - "მოძალადე პოლიციელი" არ გავს ფილმის "უნებლიე მკვლელს" ყველაფერი დანარჩენი, ზუსტად იგივე ფილმის სცენარით ვითადება... ოღონდ, ამჯერად ძალიან დიდი, მთლიანად ნაციონალური მასშტაბით!

მიუხედავად იმისა, რომ ამერიკაში სიტყვა "ნეგრის" ხსენებაზე შესაძლოა დაგაჯარიმონ ან დაგიჭირონ, მიუხედავად იმისა, რომ გამომცემლებმა ძველ წიგნებში დაიწყეს "ნეგრის" (ზანგის) ჩანაცვლება "აფროამერიკელით" რასობრივი სეგრეგაციის პრობლემა დარჩა...

ვითომ სასაცილოა შექსპირის ჩასწორება და "აფროამერიკელი ოტელო?"

ნეოლიბერალურმა მულტიკულტურალიზმმა თავად მულტიკულტურულ ამერიკაშიც კავკასიურ და შავ რასას შორის ურთიერთობაში წაიტეხა ფეხი...

ევროპაში არ მოხდა თურქთა, აფრიკელთა და არაბთა სოციალური ინტეგრაცია ადგილობრივ მოსახლეობაში...

როცა არაბების უბანში გავდივარ, ვცდილობ - ჩქარა გავიარო, მითხრა ჩემმა ჰოლანდიელმა მეგობარმა ქალმა, - ისინი ენასაც კი არ სწავლობენ. "ტახარუშ გამეაც" მოგონილი არ იყო!

"ტახარუშ გამეა" ახლო აღმოსავლეთიდან და აფრიკიდან ჩამოსულთა ევროპელ ქალებზე საჯარო სექსუალურ ძალადობას ეწოდა, რომლის ტალღამაც რამდენიმე წლის წინ მთელ ევროპას გადაუარა.

ჩვენ საქართველოშიც ვხედავთ , რომ ვერ მოხდა არათუ ჩვენს ქვეყანაში ახლადჩამოსული არაბების, ირანელების და თურქების ინტეგრაცია ვერ მოხდა საქართველოში საუკუნების განმავლობაში მცხოვრები არაქართული ეთნოსის წარმომადგენელთა ინტეგრაცია!

"სეგრეგაცია" თუ "ინტეგრაცია"? რა თქმა უნდა, არჩევანი ინტეგრაციის სასარგებლოდ უნდა გაკეთდეს... რომ გვინდოდეს კიდეც ჩვენ ქართველები სეგრეგაციის გზით ვერ წავალთ!

თუმცა, რასობრივი სეგრეგაცია არსებობს და მისი საფუძველი ცნობილია...

რაც ნაკლებია, ქალაქის რომელიღაც გასაყიდად გამოტანილ უბანზე მცხოვრებ შავკანიანთა რაოდენობა, მით უფრო ძვირია სახლი!

სიმდიდრის განაწილება, სეგრეგაციის ერთ-ერთი საფუძველია.

რა იწვევს ამ სხვაობას?

ეს სხვაობა გამოწვეულია და სეგრეგაციის საფუძველია ფუნქციონალურად გაუნათლებობა ამერიკაშიც და საქართველოშიც! ახალქალაქში მცხოვრებ სომეხს და მარნეულელ აზერბაიჯანელს, რომელმაც არ იცის ენა და შესაბამისად, არ შეუძლია კარიერულ წარმატებაზე იფიქროს საქართველოში, სამშობლოდ შესაბამისად სომხეთი და აზერბაიჯანი მიაჩნია!

ღმერთმა დაგვიფაროს, მაგრამ მეზობლებთან ომისას, უმეტეს შემთხვევაში სრულიად გარკვეულია, ვის მხარეს გაისვრის ეთნიკურად არაქართველი საქართველოს მოქალაქე!

საქართველოში ჩემი სამოქალაქო ინტეგრაციის კომიტეტის თავმჯდომარეობისას სომეხ და აზერბაიჯანელ მოსახლეობაში "ფუნქციონალური გაუნათლებლობის" აღსაკვეთად, ჩვენ დავიწყეთ ქართული ენის პროგრამები, არაქართული მოსახლეობით დასახლებული რეგიონებისთვის და დღეს არც კი ვიცი, დღეს გრძელდება თუ არა ეს აუცილებელი პროგრამები...

ნეოლიბერალური იდეოლოგიის ერთ-ერთი მთავარი პრინციპი მულტიკულტურალიზმია! ამერიკაში თეთრ ადამიანთა შორის მულტიკულტურალიზმმა მეტნაკლებ წარმატებას მიაღწია, მოსახლეების დიდი ნაწილი არათუ ინტეგრირდა, სრულიად ასიმილირდა ამერიკულ ერში შექმნა ეს ერი და მას არც ახსოვს, ისტორიული სამშობლო და ეროვნება. თუმცა, იქაც თავისი განსხვავებული ქცევის წესებით მაინც გამოირჩევიან თუნდაც იტალიელები და ებრაელები... რუსები, რომლებიც ნიუ-იორკში ბრონქსში ისე ცხოვრობენ, რომ მისალმებაღა იციან ინგლისურად, ჩინელები "ჩაინათაუნში"... მაგრამ თეთრ - კავკასიურ რასას და შავ რასას შორის შეთანხმება მაინც ყველაზე მეტად გაჭირდა...

ალბათ, ამის საფუძველი მონობაც იყო.

მსგავსი მიუღებლობა ახასიათებს კავკასიის რეგიონსაც. სომხეთიდან სრულად განიდევნა მკვიდრი აზერბაიჯანელი მოსახლეობა, რომლებიც საუკუნე ნახევრის წინ ამ ტერიტორიაზე ანუ ერევნის სახანოში მოსახლეობის 80%-ს შეადგენდა; აზერბაიჯანიდან - სომხური..

რა ხდება ევროპაში?! აღარ ვილაპარაკებ ბალკანურ სისხლიან პრობლემებზე; კულტურათა შორის კონფლიქტი ვერ დაიძლია ბელგიაში, სადაც ვალიელები დამოუკიდებლობაზე ფიქრობენ, კატალანებმა ხომ რამდენიმე წლის წინ კატალონიის ესპანეთისგან დამოუკიდებლობას მისცეს ხმა (და ამ დამოუკიდებლობის აღკვეთას, ევროკავშირის მუქარა გარიცხვის შესახებ და პუჩდემონის დაჭერის ორდერი დასჭირდა!) , ბასკებს ელანდებათ დამოუკიდებელი ბასკეთი და იტალიაში პადანიელებს - დამოუკიდებელი პადანია...

არც ამერიკის კონტინენტია გამონაკლისი - გავიხსენოთ ფრანგული კვებეკი - განვითარებულ კანადაში!

თუმცა, მე ამას არ დავარქმევდი ე.წ. რასობრივი პრობლემებს - ეს მულტიკულტურალიზის იდეის ნაკლი და მარცხია!

დღეს, ამერიკა საპროტესტო გამოსვლების ტალღამ მოიცვა. მოძალადე თეთრკანიანმა პოლიციელმა შავკანიანი მამაკაცი მოკლა. მერე რა, რომ ეს შავკანიანი არც ცნობილი მომღერალი ყოფილა, არც კალაათბურთელი ყოფილა და არც ბეისბოლისტი! ის ერთი ჩვეულებრივი ბიჭი იყო, რომელსაც არაერთხელ დაურღვევია კანონი და ციხეშიც გაუტარებია წლები ყაჩაღობის გამო!

მას "სიკვდილით დასჯა" არ დაუმსახურებია!

ვაშინგტონში კი უკვე თოთხმეტი წელია "კომენდანტის საათი" მოქმედებს 17 წლამდე ახალგაზრდობისთვის, რომელთაც საღამოს 22:00-ის შემდეგ ქუჩაში გასვლა ეკრძალებათ და არავის მოსდის თავში მისი გაუქმება!

თუმცა დღეს ძალაში შევიდა საგანგებო მდგომარეობა - უკვე ყველასთვის!

ვფიქრობ, მიუხედავად გარდაუვალი გლობალიზაციისა, რომელსაც იწვევს ტექნოლოგიური პროგრესი, მაინც ძნელი და არასწორი მიმართულებით სიარულია ეროვნული მეხსიერების დაკნინება-წაშლა! მულტიკულტურალიზმის ხელოვნური დამკვიდრება კი, ისევ გამოიწვევს ბევრ პრობლემებს და კონფლიქტებს, არა მხოლოდ განუვითარებელ, "მესამე ქვეყნებში", არამედ განვითარებულ ევროპაშიც, სადაც ემიგრანტები არ განიცდიან სამოქალაქო ინტეგრაციას... ბევრი პროლემა გვექნება ჩვენც ქართველებს - ევროპაზე ბევრად ღარიბ და სუსტ საქართველოში!

ნეოლიბერალური აზროვნების პრობლემა მისი ერთიანი სტანდარტებია ყველა მიმართ, მიუხედავად ისტორიული წარსულისა, რელიგიისა, ტრადიციებისა... მაქსიმალური განსახელმწიფოებრივება, დერეგულაცია, ფინანსური ბაზრების ღიაობა, ღია და მულტიკულტურალური საზოგადოება... ეს კი დიდი შეცდომაა...

ბესიკ ლაგვილავა

https://www.facebook.com/

ბლოგი
ქალები - ბელარუსის სუპერგმირები

„ყველაფერი, რაც ომის შესახებ ვიცით, „მამაკაცის ხმით“ მოვისმინეთ. ომის შესახებ „მამაკაცური“ წარმოდგენებისა და „მამაკაცური“ შეგრძნებების ტყვეობაში ვიმყოფებით. „მამაკაცური“ სიტყვებისაც. ქალები კი დუმან“ – ესაა ნაწყვეტი წიგნიდან  „ომს არ აქვს ქალის სახე“, რომლის ავტორია ლიტერატურის დარგში ნობელის პრემიის ლაურეატი, ბელარუსი დისიდენტი მწერალი და ჟურნალისტი სვეტლანა ალექსიევიჩი.

წიგნში გადმოცემულია „ვეტერან მამაკაცთა ხედვისაგან სრულიად განსხვავებული, საბჭოური პათოსისაგან თავისუფალი, 

შეულამაზებელი სურათები ქალის თვალით დანახული და უფაქიზეს დეტალებში განცდილი ომისა, სადაც ყველაფერია – სულმდაბლობაც, ჭუჭყიც, მაგრამ დიდი ჭეშმარიტი გმირობაც და სისხლითა და ცრემლით გამოსყიდული გამარჯვებაც“ (ქართულენოვანი გამოცემის ანოტაციიდან).

სტალინური „ერის დედის“ კულტივირებულ კუშტ სახესთან და ზოია კოსმოდემიანსკაიას მსგავსი პარტიზანი ქალების პროპაგანდისტულ იმიჯთან ალექსიევიჩის რეალური პერსონაჟები აშკარა კონტრასტს ქმნიან, რის გამოც ავტორი და მისი შემოქმედება ყოველგვარი საბჭოურის მეხოტბე პრეზიდენტ ლუკაშენკოსთვის არასდროს ყოფილა აქტუალური.

მწერალს ჯერ საბჭოთა სისტემა დევნიდა, ლუკაშენკოს პირობებში კი მას მშობლიური ქვეყნის დატოვება მოუხდა. არც ნობელის პრემიის მინიჭების ფაქტს შეუმცირებია სამშობლოში მწერლის შემოქმედების და პერსონის იგნორირების „ზევიდან“ დანერგილი პრაქტიკა.

გასაკვირი არაა რომ ალექსიევიჩი, რომელიც ყოველთვის გამოირჩეოდა არამეინსტრიმული, კრიტიკული პოზიციით, ბელარუსის 2020 აგვისტოს საპროტესტო მოძრაობისა და ოპოზიციის ერთ-ერთი თვალსაჩინო სახედ იქცა. მწერალი ოპოზიციის არაოფიციალური, ე.წ. საკოორდინაციო საბჭოს პრეზიდიუმის წევრია და კოლეგების მსგავსად პროკურატურაში დაკითხვაზეც იმყოფებოდა.

ბელარუსი პარტიზანი ქალები ფილმში „წინააღმდეგობა“ (Defiance, 2008 წ)
ბელარუსი პარტიზანი ქალები ფილმში „წინააღმდეგობა“ (Defiance, 2008 წ)

II მსოფლიო ომისა და კომუნისტური ეპოქისგან განსხვავებით, ბელარუსის მიმდინარე რევოლუციურ მოვლენებს ნამდვილად აქვს ქალის სახე. ამ კრებით სახეს, ალექსიევიჩის და სხვა გამორჩეული ფიგურების მხარდამხარ, დიდწილად განსაზღვრავენ საპროტესტო მოძრაობის რიგითი, უბრალო მონაწილე ქალები, რომლებიც ოდესღაც ნაციზმთან მეზრძოლი ქალი პარტიზანების სულისკვეთებით აღვსილნი, ამჯერად აღსდგნენ ფაშიზმის ახალი ნაირსახეობის – „მშობლიური“ ავტორიტარიზმის წინააღმდეგ, რომლის ზონდერებიც გასაოცარი სისასტიკით იმეტებენ საკუთარ მოსახლეობას.

ეს სტატია სწორედ ამ გმირი ქალების მიმართ ოდის მიძღვნის მოკრძალებული მცდელობაა.

ქალები და ლუკაშენკო

ლუკაშენკოს დამოკიდებულება ქალებთან მისი, როგორც პატრიარქის, ერის მამისა („ბაწკა“) და ტირანი მაჩოს იმიჯიდან და საბჭოთა კოლმეურნეს მენტალიტეტიდან გამომდინარეობს. ოჯახური ღირებულებებისა და სიწმინდის დაცვის მქადაგებელი ლუკაშენკო, რომელიც ფორმალურად კვლავ ქორწინებაში იმყოფება (მეუღლე ცალკე, იზოლირებულად ცხოვრობს, სოფლად), საზოგადოებაში ხშირად ჩნდებოდა მომხიბლავი მოდელების, მსახიობებისა თუ ტელეწამყვანების კომპანიაში. გარკვეული პერიოდის შემდეგ კი უკვე ყოფილი ფავორიტი ქალბატონები მარტივად იღებდნენ სხვადასხვა პრეფერენციებსა და თანამდებობებს (მაგალითად, დეპუტატის მანდატს).

„ბაწკა“ თავს ასევე შეიქცევდა ხოლმე „მის ბელარუსის“ მონაწილეებთან კამერების წინაშე კარტოფილისა და საზამთროს მოსავლის აღებით და სხვა მსგავსი ლაზღანდარობით. როგორც ამბობენ, პრეზიდენტის წარმომადგენელი რეგულარულად დადიოდა სილამაზის კონკურსებზე და დახურულ კარს მიღმა პირადად არჩევდა ლუკაშენკოს ჰარემისთვის ახალ დანამატს. ნიშანდობლივია თავად შერჩევის პროცესი: გოგონებს სცენაზე დაოთხილს უნდა გაევლოთ, კატის მსგავსად…

რად ღირს, თუნდაც, საპრეზიდენტო პროტოკოლის სამსახურში „მოღვაწე“ ყოფილი მოდელები, რომლებითაც „ბაწკა“ თავს ხშირად იწონებდა ოფიციალური ვიზიტებისას. ცხადია, ეს ქალბატონები უცვლელი პრეზიდენტის პიროვნული კულტის მხოლოდ თვალის მომნუსხავ გარეგნულ ატრიბუტებს წარმოადგენდნენ. აქ მკითხველს შესაძლოა ძალაუნებურად გაახსენდეს ლიბიის ყოფილი ექსტრავაგანტული დიქტატორის, მუამარ კადაფის პირადი მცველი ქალების ამალა, რომელიც მას ყველა ვიზიტისას თან ახლდა…

ლუკაშენკოს ტოქსიკური მასკულინიზმი და სექსიზმი ხშირად გაუჟღერებია მისთვის ჩვეული პირდაპირობით. ამბობდა, რომ ქალის ძირითადი საზოგადოებრივი როლი და ფუნქცია სამზარეულოში ფუსფუსი და დიასახლისობაა. მეტიც, რეგიონში ერთ-ერთი მეურნეობის ტრადიციული, პოპულისტური ინსპექტირებისას მან ასეთი რემარკა კი გაისროლა: „საჭიროა, ყოველ აგროდასახლებაში საღამოობით იყოს ცხელი წყალი, რათა ცხოველებთან (ღორებთან) შეხების შემდეგ ქალი მამაკაცს საწოლში სუფთა, დაბანილი მიუწვეს“. სხვა დროს მას ნახევრად-ხუმრობით აქვს ნათქვამი: „შემიძლია ქალს ვაპატიო ლესბოსელობა. ასეთებად ქალები ხდებიან კაცების უგერგილობის შედეგად“.

ამა წლის აგვისტოს საპრეზიდენტო არჩევნებთან დაკავშირებით ლუკაშენკომ განაცხადა, რომ საზოგადოება და კონსტიტუცია ჯერ არ იყო მზად საპრეზიდენტო სავარძელში ქალის ხილვისათვის. მისი თქმით, პრეზიდენტის ძლიერ უფლებამოსილებებსა და ამოცანებს „კაბიანი ადამიანი“ ვერ გაუმკლავდებოდა.

მეტიც, მან პირდაპირ მიანიშნა მის მეტოქე ქალ კანდიდატზე, სვეტლანა ციხანოვსკაიაზე – „ერთ უბრალო გოგონაზე“, რომელსაც წარმატების შანსი ვერ ექნებოდა.

პოლიტიკური ოპონენტი ქალისგან განსხვავებით, თბილად და პატივისცემით მიიღო ლუკაშენკომ კრემლის მიერ გამოგზავნილი „მსუბუქი ყოფაქცევის“ ჟურნალისტი, RT-ის მთავარი რედაქტორი მარგარიტა სიმონიანი. მარგარიტამ „ოსტატი“ ხელის მტკიცე ჩამორთმევის გამო შეაქო. მას არც „ბაწკა“ დარჩა ვალში – ძლიერი, ვაჟკაცი ქალი უწოდა.

ქვეყანაში დრაკონული კანონმდებლობა მოქმედებს. მაგალითად, ქალებისთვის შვილის ჩამორთმევის საბაბი მარტივად შეიძლება გახდეს ისეთი ბანალური გარემოება, როგორიცაა, კომუნალური გადასახადების განმეორებითი გადაუხდელობა.

ქალთა სხეულებზე აღბეჭდილი ძალადობის (მრავლობით ჰემატომები) კვალი ლუკაშენკომ იმით „ახსნა“, რომ მათ „უკანალი განზრახ, მაკიაჟივით შეიღებეს ლურჯად“. საპროტესტო გამოსვლებზე ძალადობრივი პასუხი კი ლუკაშენკომ ასე გაამართლა: „ჩემს ქვეყანას მათ ვერ დავუთმობ! ის ხომ ჩემი სიყვარული, გულის სწორია. საყვარელ ქალს კი არ თმობენ!“ ამას პროტესტის მონაწილე ქალებმა პასუხი ტრანსფარანტებით გასცეს, სადაც ეწერა: „თუ მართლა გიყვარს, გაუშვი!“

თუ ქვეყანას ქალის ზოგადსიმბოლური სახით წარმოვიდგენთ, ფაქტია, რომ 26-წლიანი უსიყვარულო ქორწინებისა და სისტემატური ოჯახური ძალადობის შემდეგ, ქალბატონმა ბელარუსმა საბოლოოდ და მტკიცედ გადაწყვიტა მოძალადე ქმრის უღლის გადაგდება და მასთან გაცილება. ახლა მთავარია, ოჯახის აწ უკვე ყოფილი უფროსის შინიდან უსისხლოდ გაცილება მოხერხდეს…

ბელარუსის ვენერა (მხატვარი - იანა ჩერნოვა)
ბელარუსის ვენერა (მხატვარი – იანა ჩერნოვა).

პოლიტიკური ცეკვა „სამაია“

ჯერ კიდევ წინასაარჩევნო კამპანიისას, ტრადიციულად შედარებით პასიურ ბელარუსულ საზოგადოებას ოპოზიციურ ლიდერებად სწორედ „სუსტი სქესი“ მოევლინა, რომელმაც პოლიტიკური ბრძოლის ავანსცენაზე უჩვეულო გამბედაობის დემონსტრირება მოახდინა.

რეჟიმის მიერ მამაკაცი კანდიდატების ჩვეულ სტილში განეიტრალების შემდეგ (ორ კანდიდატს შეკოწიწებული ბრალდებებით თავი უკრეს საპატიმროში, მესამე დროებით უცხოეთშია გადახვეწილი) მათი ადგილები დაიკავა განუმეორებელმა სამეულმა: სვეტლანა ციხანოვსკაიამ (ოპოზიციური ტრიადის ერთიანი კანდიდატი, ბლოგერ სერგეი ციხანოვსკის მეუღლე), მარია კოლესნიკოვამ (ბანკირ ვიქტორ ბაბარიკას საარჩევნო შტაბის მეთაური) და ვერონიკა ცეპკალომ (ექსდიპლომატ ვალერი ცეპკალოს მეუღლე).

სამი ქალის ერთიანი საარჩევნო შტაბის სლოგანი გახდა – „გვიყვარს, შეგვიძლია, გავიმარჯვებთ!“ ასევე პოპულარულია ჟესტებით გადმოცემული სიმბოლოები: გული (ემპათია) + მუშტი (ერთიანობა და სოლიდარობა) + V (გამარჯვება).

„ჩვენ სამმა ავიღეთ პასუხისმგებლობა მიმდინარე მოვლენებსა და ქვეყნის მომავალზე. ამით მაგალითს ვაძლევთ თანამოქალაქეებს. სხვა ქვეყნების იმედზე არ უნდა ვიყოთ, მხოლოდ ჩვენ შეგვიძლია, საკუთარ ხელში ავიღოთ სიტუაცია და ვუშველოთ ბელარუსს“, – განაცხადა კოლესნიკოვამ.

 

მარია კოლესნიკოვა, სვეტლანა ციხანოვსკაია და ვერონიკა ცეპკალო
მარია კოლესნიკოვა, სვეტლანა ციხანოვსკაია და ვერონიკა ცეპკალო

რეალობას მოწყვეტილმა და შეუზღუდავი ძალაუფლების ღრუბლებში მოცურავე ლუკაშენკომ სათანადოდ ვერ შეაფასა ქალი კონკურენტის შესაძლებლობები. მისგან სატელევიზიო დებატებში გამოწვევას არც კი უპასუხა – თავი არ „„დაიმდაბლა“.

რაც მერე მოხდა, გაგაოცებთ: ბედის ირონიით, ბელარუსის „მამის“ მრავალწლიან ერთპიროვნულ მმართველობას იურიდიული და მორალური წერტილი სწორედ უბრალო დიასახლისმა დაუსვა, რითაც მისი თავმოყვარეობა საშინლად შელახა. შედეგმაც არ დაააყოვნა: ოპოზიციის ერთიანი კანდიდატი და არჩევნებში დიდი უპირატესობით გამარჯვებული ციხანოვსკაია ცენტრალური საარჩევნო კომისიის შენობაშივე ფსიქოლოგიურად „დაამუშავეს“ კგბ-ის ჩვეული მეთოდებით – მოახდინეს ზეწოლა დაპატიმრებულ ქმარსა და შვილებზე აპელირებით და ჩააწერინეს მიმართვა, სადაც ის ამომრჩეველს მოუწოდებს, შეეგუონ ფაქტს და არ დაარღვიონ კანონები.

ჩანაწერს აშკარად ეტყობოდა ძალდატანების ნიშნები. ამის შემდეგ ძალოვნებმა ის „თავაზიანად გააცილეს“ ლიეტუვის საზღვრამდე, სადაც სვეტლანას მანამდე შვილები ჰყავდა გახიზნული. უნდა ითქვას, რომ ქვეყნის დრაკონული კანონმდებლობა მარტივად იძლევა საშუალებას, დედებს შვილები ჩამოერთვათ, არამხოლოდ პოლიტიკური აქტივობის, არამედ ბანალური კომუნალური დავალიანების დაგროვების გამოც.

ეს ფაქტი რეჟიმის პროპაგანდამ გაქცევად გაასაღა, თუმცა მხარდამჭერებს არ გასჭირვებიათ რეალური სურათის დანახვა. სვეტლანას მიმართ თანაგრძნობა არ შენელებულა. პირიქით – მისი უბრალოება და საკუთარი სისუსტის აღიარება. როგორც ჟურნალ „გარდიანს“ 28 წლის დემონსტრანტმა, მარიამ უთხრა, ის აქამდე საერთოდ არ ინტერესდებოდა პოლიტიკით, თუმცა სვეტლანას პირადი მაგალითი და მუხტი მისთვის უჩვეულოდ გადამდები აღმოჩნდა. ასე მოხდა სხვა ქალების შემთხვევაშიც.

ბელარუსი შედარებით ადრე დატოვა ვერონიკა ცეპკალომ. ამჟამად ის მეუღლესთან ერთად კიევში იმყოფება.

ლუკაშენკოს რეჟიმმა შედარებით მეტი ხანი ითმინა ქვეყანაში დარჩენილი მარია კოლესნიკოვა, მანამდე, სანამ ის ახალი პოლიტიკური პარტიის დაფუძნებას არ დააანონსებდა. 7 სექტემბერს ნიღბიანმა ზონდერებმა ის პირდაპირ ქუჩიდან გაიტაცეს და ორ თანამებრძოლთან ერთად უკრაინაში ძალადობრივად დეპორტირებას უპირებდნენ. თუმცა, მარიას პრინციპულად ჰქონდა გადაწყვეტილი, რადაც არ უნდა დაჯდომოდა, დარჩენილიყო სამშობლოში, მოვლენების შუაგულში. მარია მედგრად დადგა („ივაჟკაცა“) – მოასწრო საკუთარი პასპორტის დახევა და ჩაკეტილი მანქანის ფანჯრიდან გადმოსვლა. შედეგად, უკრაინელმა მესაზღვრეებმა უპასპორტო კოლესნიკოვა ვერ მიიღეს და უკანვე გადასცეს ბელარუს კოლეგებს.

ამჟამად მარია მინსკის იზოლატორშია გადაყვანილი, წაყენებული აქვს გადატრიალების მცდელობის ბრალდება.

„მოვლენები ისე განვითარდა, რომ დღესდღეობით პროტესტის ლიდერად ჩამოვყალიბდი. როგორც მთლიანად ხალხი, მეც განვიცდი შინაგან ტრანსფორმაციას – სულ ერთი თვის წინ ვერ წარმოვიდგენდი, ამდენს თუ შევძლებდი“, – ამბობს მარია. ფაქტია, მუსიკოსი (ფლეიტისტი) კოლესნიკოვა არ აპირებს ლუკაშენკოს დაკრულზე ცეკვას – საპროტესტო „მუსიკას“ ის თავად ქმნის!

ამ ეტაპზე, ოპოზიციის თვალსაჩინო ლიდერებიდან, რომლებიც ბელარუსში დარჩნენ და ჯერ კიდევ თავისუფლებაზე იმყოფებიან, მხოლოდ 72 წლის სვეტლანა ალექსიევიჩია, თუმცა უკვე მის კარზეც (პირდაპირი მნიშვნელობით) დაიწყეს კაკუნი უცნობმა „ნაცნობებმა“ – სამოქალაქოში ჩაცმულმა ძალოვანებმა.

Men in black vs ქალები თეთრებში

მამაკაცების პარალელურად, ქალებმაც აღწერეს იზოლატორში ძალოვანების მხრიდან არა მარტო ფსიქოლოგიური ზეწოლა (ჯგუფური გაუპატიურების მუქარა და სხვა), არამედ – პირდაპირი ფიზიკური შეურაცხყოფის ფაქტებიც (იმავე გაუპატიურების ჩათვლით).

სხვა დროს ჩვეულებრივ მშვიდი და ნაკლებად ემოციური ბელარუსი ქალები აღაშფოთა რეჟიმის ძალადობის მადამ და მასშტაბებმა. ქალების სოლიდარობის ჯაჭვმა რეგულარული სახე მიიღო. საერთო მსვლელობების კონტექსტში და მის პარალელურად, ქალთა მოძრაობამ მკაფიოდ დაიკავა თავისი გამოკვეთილი ნიშა.

ქუჩებში გამოჩნდნენ „ქალები თეთრებში“, რაც ფიდელ კასტროს რეჟიმის მიერ რეპრესირებულთა ოჯახის წევრ ქალთა მოძრაობის ერთგვარი ბელარუსული ადაპტაციაა.

ერთ-ერთი ქალი დემონსტრანტი ასე აღწერს მის შინაგან განცდებს: „თუმც შიში ბოლომდე არ დამიძლევია (მე ხომ სულ რაღაც 50 კგ ვარ!), მომიცვა ბრაზმა, რაც საბოლოოდ გარდაისახა უკიდეგანო სიძლიერის შეგრძნებაში. ეს მოიტანა იმის გაცნობიერებამ, რომ სიმართლე ჩემს/ჩვენს მხარესაა“.

ყოველკვირეულად იმართება უნიკალური, მრავალათასიანი „ქალების მარში მშვიდობისთვის“, სადაც დომინირებს თეთრი ფერი და ყვავილები. სხვადასხვა ასაკის ქალები ცრემლიანი თვალებით მიმართავენ მავთულხლართებთან მდგარ პირქუშ, ჯავშანში ეკიპირებულ ძალოვანებს, იღებენ მათთან სელფის, ეხვევიან, ჩუქნიან ყვავილებს.

არიან ისეთებიც, რომლებიც ახალგაზრდა ომონელების მიმართ სარკასტულ სკანდირებას არ იშურებენ: „თქვენ არცერთი ქალი აღარ „მოგცემთ!“ ხშირად მიმართავენ თემატურ პერფორმანსებსაც. ზოგმა საქორწინო ფატაც კი მოირგო. საპროტესტო ტრანსპანატები კი აშკარად დასცინიან ქალებზე არსებულ სტერეოტიპებს, მაგალითად, „ბორშჩს მოგიმზადებთ მხოლოდ სამართლიანი არჩევნების შემდეგ!“ ასევე გამოჩნდა ლგბტ თემის ქალების მცირე ჯგუფი „ცისარტყელის“ დროშებით, რაც სხვა დროს მინსკის ქუჩებში წარმოუდგენელია.

12 სექტემბრის მსვლელობაში 10 000-მდე ქალმა მიიღო მონაწილეობა. ასამდე მათგანი დააკავეს. რამდენიმე მათგანმა თავის შეფარება სცადა კათოლიკური ტაძარში, თუმცა ომონმა ისინი ძალით გამოათრია. როგორც ჩანს, ლუკაშენკო კვლავ ძალის დემონსტრირებაზე აკეთებს ძირითად აქცენტს.

ქალები მსვლელობების დროს თადარიგს იჭერენ – თან ატარებენ პატარა ჩანთებს აუცილებელი პირადი ნივთებით, რაც დაკავების შემთხვევაში გამოადგებათ.

#მევსეირნობ

აქციებზე სხვებისგან ადვილად გამოარჩევთ 73 წლის სტაჟიან აქტივისტს, ნინა ბაგინსკაიას, რომელიც ქალთა მსვლელობის სელებრითად და ერთგვარ თილისმადაც კი იქცა.

1988 წელს ნინას კომუნისტებმა არ მისცეს უფლება, პატივი მიეგო 1937 წ. სტალინური რეპრესიების მსხვერპლთა პატივისთვის. სწორედ აქედან იწყება ბაგინსკაიას საპროტესტო „კარიერა“.

ის შესაშური სიჯიუტით, თითქმის ყოველწლიურად მართავდა (ხშირად ერთკაციან) აქციასა თუ პიკეტს. მაგალითად, 2014 წელს, რუსეთის უკრაინაში განხორციელებული აგრესიის პასუხად, მან მინსკში, კაგებეს შენობის წინ დემონსტრაციულად დაწვა საბჭოთა დროშა.

ბაგისნკაია არაერთხელ დაუკავებიათ და დაუჯარიმებიათ. კრებითი ჯარიმა ($17 000) პენსიიდან ექვითება. აღსრულების სამსახურმა ჩამოართვა ორი ქალაქგარე სახლი და სარეცხი მანქანაც კი, თუმცა ნინა ბებო გულშემატკივრებისგან არ იღებს ფულს, რათა ის „რეჟიმის ყულაბაში არ მოხვდეს!

ყველაფრის მიუხედავად, ბეგისნკაია დაუღალავად დგას ბელარუსის ეროვნული იდენტობისა და ადამიანის უფლებების დაცვის სადარაჯოზე. აგვისტოს აქციებისას, როდესაც ომონმა მისი შეჩერება სცადა, გამოცდილმა ნინამ ამაყად წარმოთქვა – „მე უბრალოდ ვსეირნობ!“ და დაბნეული ძალოვანები უკან ჩამოიტოვა.

ეს ფრაზა ვირუსულად გავრცელდა და ქალთა მსვლელობების ერთ-ერთ საკვანძო „მფრინავ ფრაზად“ იქცა. ინტერნეტში პოპულარულია ნინაზე თემატური მემეც.

12 სექტემბერს ნინას იმიჯი უფრო მეტად საკულტო გახდა: მან მარტომ გადაუღობა გზა ავტოზაკს (დაკავებულების გადასაყვანი სატვირთო ავტომობილი), რითაც გაიმეორა 1989 წ. პეკინის ტიანანმენის მოედნის ცნობილი სცენა, რომელიც ისტორიაში ცნობილია, როგორც ერთი კაცის პროტესტის ყველაზე ცნობილი შემთხვევა.

ნატალია რადინა – დისიდენტის პროფილი

სამოქალაქო აქტივისტი და ჟურნალისტი ნატალია რადინა „ქარტია 97“-ის მთავარი რედაქტორია. ეს უფლებადამცავი ორგანიზაცია და მედიაპორტალი შეიქმნა ვაცლავ ჰაველის „ქარტია 77“-ის ბელარუსული ანალოგის – 1997 წლის დეკლარაციის საფუძველზე.

ბუნებრივია, ამ ორგანოს ფუნქციონირება თავიდანვე წნეხის ქვეშ მოექცა. ნატალიას მტკიცე ნებისყოფას რეჟიმმა დიდი გამოცდა მოუწყო: ორჯერ მოუხდა გუნდის გამოცვლა (თანამშრომლების დაშინების გამო), მუდმივად ართმევდნენ სამუშაო კომპიუტერს (ჯამში ოცი ცალი). 2010 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების გაყალბების გაპროტესტების კამპანიის დროს (ნატალია დასავლეთს სანქციებისკენ მოუწოდებდა) ის დააპატიმრეს.

პატიმრობისას 31 წლის ნატალია კაგებეს სამარტოო საკანში იყო მოთავსებული, სადაც არ იყო გათბობა და ტუალეტი. ეძინა ცივ იატაკზე. ტვინის შერყევის ფონზე (აქციის დარბევისას დაშავდა), მას არ აღმოუჩინეს არანაირი სამედიცინო დახმარება, მეტიც, მასზე სისტემატურად ხორციელდებოდა ფსიქოლოგიური ზეწოლა („ისე ვიზამთ, რომ შვილები აღარ გეყოლოს!“ და სხვ.).

დღესდღეობით საიტი ვარშავიდან ფუნქციონირებს და თავისი წვლილი შეაქვს ლუკაშენკოს რეჟიმთან ბრძოლაში.

„ქარტია 97“-ის ლოგო შეახსენებს ლუკაშენკოს, რომ მას ამომრჩეველთა მხოლოდ 3% ემხრობა
„ქარტია 97“-ის ლოგო შეახსენებს ლუკაშენკოს, რომ მას ამომრჩეველთა მხოლოდ 3% ემხრობა

 

მარია ზაიცევა – ახალი თაობის გაუტეხელობა

19 წლის მარია უკვე 1 თვეა საავადმყოფოში წევს. მინსკში აქციაზე ის რეგიონიდან იყო ჩასული. დაზიანებები მას მიაყენა ახლოს გამსკდარმა ხმოვან-მანათობელმა ყუმბარამ, რომელიც დარბევისას ძალოვანებმა ისროლეს. მას რეზინის ტყვიებიც მოხვდა, რომლებმაც სხეულის გარკვეულ უბნებზე ქსოვილის ნეკროზი გამოიწვია. საფეთქელში მოხვედრილმა ტყვიამ კი მარიას სმენის ნერვი დაუზიანა.
მარია არაფერს ნანობს. ისევე, როგორც მისი ქართველი ორეული მაკა გომური. საგულისხმოა, რომ ორივე მათგანს ერთი და იმავე სახის იარაღმა მიაყენა დაზიანება თავის (ე.წ. დათვის ტყვიები).

მარია ზაიცევა აქციაზე
მარია ზაიცევა აქციაზე

„ქალური ლოგიკა“ – „რბილი ძალის“ ტაქტიკა

აქციების უაღრესად ხავერდოვანი ბუნებიდან გამომდინარე, დემონსტრანტები კვლავ ჯიუტი პრინციპულობით აგრძელებენ არაძალადობრივი მეთოდებითა და მორალური უპირატესობის გამოკვეთილი დემონსტრირების გზით.

მართალია, აქ ვერ ნახავთ დასავლეთში აპრობირებულ ეპატაჟურ ფემინიზმს, თუმცა ბელარუს ქალთათვის დამახასიათებელი კეთილმოსურნეობა, ზომიერების შეგრძნება, გამძლეობა და ადაპტაციის უნარი მათ ძალიან ეხმარება რეჟიმთან ხანგრძლივი ნერვების ომში. მართალია, ლუკაშენკომ დააბრალა მათ, რომ არიან „მანიპულირებული ცხვრები და უსაქმურები“, თუმცა ქალებმა ქვეყნის შიგნითა და გარეთ ყველას დაანახეს, თუ ვინ დგას ნათელსა თუ ბნელ მხარეს.

ქალი ოპონენტების დევნა და დაშინება გაცილებით დამაზიანებელი აღმოჩნდა მმართველის რეჟიმის რეპუტაციისა და მდგრადობისთვის. ამის გამო, რეჟიმი ერთი პერიოდი ცდილობდა, ფიზიკურად ნაკლებად შეხებოდა დემონსტრანტ ქალებს, თუმცა ბოლო დღეებში ვითარება შეიცვალა, რაზეც მეტყველებს შემდეგი ფაქტი: ქალების ერთი ჯგუფი, რომელმა დარბევისას თავის შეფარების მიზნით მინსკის კათოლიკურ ტაძარს, ე. წ. „წითელ კათედრალს“ მიაშურა, მწარედ შეცდნენ – ომონმა ისინი ღვთის სახლიდანაც კი ძალით გამოათრია და დააკავა.

ქალებს ძალოვანებთან პირდაპირ დაპირისპირებაში შესვლა უწევთ. „ერთი ყველასთვის, ყველა ერთისთვის!“ – მუშკეტერების ამ ცნობილი შეძახილის თანხლებით უტევენ ქალები ომონს (რომელსაც მითითება აქვს მიცემული, რაც შეიძლება ნაკლებად შეეხოს ქალებს), ფსიქოლოგიურად ჯაბნიან ნიღბიან ძალოვნებს, არღვევენ მათ კორდონს და ხელიდან სტაცებენ დაკავებულ მომიტინგე მამაკაცებს და იფარავენ მათ. ლუკაშენკომ ესეც ჩვეულ სტილში შეაფასა: თითქოს მამაკაცები ქალების ზურგ უკან იმალებიან.

ტრაგიკომიკური იყო სურათი, როდესაც ერთ-ერთ მოგზავნილ ზონდერს დასუფთავების საქალაქო სამსახურის მუშაკი ქალი ცოცხით გამოედევნა.

ქალების „ცოცხალი ფარი“
ქალების „ცოცხალი ფარი“

ამ დღეებში ბელარუსი ქალებისთვის პირდაპირი კონოტაცია შეიძინა ცნობილი სიმღერის სიტვებმა: Bad boys, bad boys, what you gonna do when they come for you? ანალიტიკოსების ნაწილი ბელარუსის პროტესტის რადიკალიზაციის აუცილებლობაზე მიანიშნებს. მათი აზრით, მხოლოდ ძალოვანებისთვის მიძღვნილი ყვავილები და ჰაეროვანი კოცნები არაა საკმარისი, რათა დაძლეულ იქნას რეჟიმის ბრუტალიზმი, რომელსაც კრემლი უმაგრებს ზურგს.

ბელარუსი ქალების ინსპირაციის წყაროდ შეიძლება გამოდგეს მეზობელი პოლონეთი, სადაც 1980 წ. თავისუფალი პროფკავშირების მოძრაობა „სოლიდარობის“ გამორჩეული სახე იყო ანა ვალენტინოვიჩი. ის მოძრაობის ლიდერ ლეხ ვალენსას ყველგან მხარში ედგა და დიდი წვლილი მიუძღვის იმ დომინოს ეფექტისთვის ბიძგის მიცემაში, რამაც მთელ „სოციალისტურ ბანაკს“ საბოლოოდ თავისუფლება მოუტანა.

დრო გვიჩვენებს, გაიმეორებენ თუ არა პოლონელების წარმატებას ბელარუსის მსხვილი საწარმოების გაფიცული მუშაკები. დიდი ალბათობით, „სოლიდარობის“ ტაქტიკა ახლაც იმუშავებს, რადგან ბელარუსის ეკონომიკა რთულ დღეშია. წარმოების გაჩერება კი ლუკაშენკოსთვის ზეწოლის მტკივნეული და ქმედითი ბერკეტი იქნება.

ნიშანდობლივია, რომ რამდენიმე დღის წინ პოლონეთში, „სოლიდარობის“ 40 წლისთავისადმი მიძღვნილ ცერემონიაზე საპატიო სტუმართა შორის იყო სვეტლანა ციხანოვსკაიაც.

საერთაშორისო სოლიდარობა

ბელარუს ქალებს სოლიდარობა გამოუცხადეს საერთაშორისო დონეზე: ლიეტუვისა და ესტონეთის ყოფილი და მოქმედი ქალი პრეზიდენტები დალია გრიბაუსკაიტე და კერსტი კალიულაიდი, მკაცრი სიტყვიერი მხარდაჭერის პარალელურად, ჩაებნენ, ე.წ. სოლიდარობის სიმბოლურ ჯაჭვში, რომლებიც გაიმართა ვილნიუსსა და ტალინში.

ევროპის ძლევამოსილი გერმანელი ქალები კი შეშფოთებიდან საქმეზე გადადიან: „რკინის ფრაუ“, კანცლერი მერკელი და ევროკომისიის პრეზიდენტი ურსულა ფონ დერ ლაიენი მინსკის წინააღმდეგ პერსონალური სანქციების შემუშავებას მალე დაასრულებენ.

პოლიტიკურ სარბიელს შეუჩვეველი, მოკრძალებული სვეტლანა, რომელიც ძირითადად ბავშვების აღზრდით იყო დაკავებული და მხოლოდ დაკავებული მეუღლის არჩევნებზე ჩანაცვლებას ფიქრობდა, ბედის განგებით, მისდა უნებურად აღმოჩნდა საერთაშორისო და რეგიონული პოლიტიკის ორომტრიალში. ვილნიუსში მყოფმა სვეტლანამ „ეროვნული ლიდერის“ როლი მოირგო იმ პირობებში, როდესაც ლუკაშენკოს გაპრეზიდენტება დასავლეთმა არალეგიტიმურად ცნო.

სვეტლანას დაუთმეს გაეროს უშიშროების საბჭოს, ევროპარლამენტისა და ევროპის საბჭოს ტრიბუნები. მას პირადად შეხვდა აშშ-ის სახელმწიფო მდივნის მოადგილე. მას ეკონტაქტებიან ევროპის გავლენიანი პოლიტიკური ლიდერები. ევროპის სახალხო პარტიის (EPP) თავმჯდომარემ, დონალდ ტუსკმა ევროპას მოუწოდა, მშვიდობის დარგში ნობელის პრემიაზე წარადგინოს სვეტლანა ციხანოვსკაია და მისი მეუღლე სერგეი.

ევროპის რამდენიმე ქვეყნის ელჩი დემონსტრაციულად ესტუმრა შინ სვეტლანა ალექსიევიჩს, რითაც ლუკაშენკოს რბილი ძალის მესიჯი გაუგზავნა: არც იფიქრო, შეეხო ნობელიანტ მწერალს!

რუსეთში კი, სადაც კრემლმა თავხედურად მოწამლა თვალსაჩინო ოპოზიციური ლიდერი სერგეი ნავალნი, წინა პლანზე წამოიწია მისმა თანამებრძოლმა ლიუბოვ სობოლმა. სობოლი, ქსენია სობჩაკი და სხვები ახლო მომავალში, სავარაუდოდ, შეითავსებენ სვეტლანა ტოხანოვსკაიას და მარია კოლესნიკოვას როლებს.

საპროტესტო სიმბოლიზმი

საფრანგეთის რევოლუციური რესპუბლიკის პერსონიფიკაციის, მარიანას (Marianne) საკულტო ისტორიული იმიჯი კვლავაც აქტუალურია. მინსკის ერთ-ერთი გიმნაზიის სტუდენტმა გოგონებმა იმღერეს საფრანგეთის ჰიმნი, ეკავათ რა ტრანსპარანტი წარწერით „თავისუფლება, თანასწორობა, ძმობა!“ აქციებზე ასევე გაისმა ჰანგები ვიქტორ ჰიუგოს ისტორიული ნოველის მიხედვით დადგმული მიუზიკლიდან „საბრალონი“ (Les Misérables). ქალებს მტკიცედ სწამთ, რომ ბელარუსის ბასტილიის ციხის (მინსკის ავადსახსენებელი იზოლატორი „ოკრესტინო“) დაცემა მხოლოდ დროის საკითხია…

ბელარუსის ძველ, ისტორიულ გერბზე („პაგონია“ – მდევარი/დევნა) გამოსახულია ხმალამოღებული მხედარი გაჭენებულ ცხენზე. ეს რაინდული იმიჯი ბელარუსის თანამედროვე ჟანა დ’არკებმა თამამად მოირგეს – ისინი აღარ უცდიან საშველად მომავალ თეთრ ცხენზე ამხედრებულ მამაკაცებს. ისინი, მამაკაცების მხარდამხარ, თამამად ჭედენ თავისუფალი და დემოკრატიული ქვეყნის მომავალს.

ქალთა ერთ-ერთი მსვლელობის დროს გამვლელმა მამაკაცმა მათ მიმართა: „ვამაყობ, რომ ბელარუსს მდედრობითი სქესი აქვს!“

Жыве Беларусь!
Жыве Беларусь!
ავტორი: გიორგი უხურგუნაშვილი
სრულად
გამოკითხვა
„საპარლამენტო არჩევნები დღეს რომ გაიმართოს, რომელ პარტიას მისცემდით ხმას“
ხმის მიცემა
სხვათა შორის

დედამიწაზე არსებული ცოცხალი არსებებიდან მხოლოდ ადამიანს და კოალას აქვთ თითის ანაბეჭდი

ინდოელი დიასახლისები მსოფლიო ოქროს მარაგის 11% ფლობენ. ეს უფრო მეტია, ვიდრე აშშ-ს, სავალუტო ფონდის, შვეიცარიის და გერმანიის მფლობელობაში არსებული ოქრო, ერთად აღებული.

დადგენილია, რომ სასოფლო-სამეურნეო კულტურათა მოსავლიანობის განმსაზღვრელ კომპლექსურ პირობათა შორის, ერთ-ერთი თესლის ხარისხია. მაღალხარისხოვანი ჯიშიანი თესლი ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ფაქტორია მოსავლიანობის გასადიდებლად, რაც აგრეთვე დასაბუთებულია ხალხური სიბრძნით "რასაც დასთეს, იმას მოიმკი". - ქართული გენეტიკისა და სელექცია–მეთესლეობის სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი, მეცნიერებათა დოქტორი, აკადემიკოსი პეტრე ნასყიდაშვილი

ებოლა, SARS-ი, ცოფი, MERS-ი, დიდი ალბათობით ახალი კორონავირუსი COVID-19-იც, ყველა ამ ვირუსული დაავადების გავრცელება ღამურას უკავშირდება.

ყველაზე დიდი ეპიდემია კაცობრიობის ისტორიაში იყო ე.წ. "ესპანკა" (H1N1), რომელსაც 1918-1919 წლებში მიახლოებით 100 მილიონი ადამიანის სიცოცხლე შეეწირა, ანუ დედამიწის მოსახლეობის 5,3 %.

იცით თუ არა, რომ მონაკოს ნაციონალური ორკესტრი უფრო დიდია, ვიდრე ქვეყნის არმია.