USD 3.0465
EUR 3.4221
RUB 4.2811
Tbilisi
საიტზე მიმდინარეობს ტექნიკური სამუშაოები
ბესიკ ბოგველი - მიუხედავად დიდი თხოვნისა მაცხოვარმა არ განკურნა პავლე მოციქული,
Date : 04.18.2020 21:20  3105
ფსიქოლოგიის განვითარების კვლევის ცენტრის ხელმძღვანელი ბესიკ ბოგველი საკუთარ ფეისბუკის გვერდზე საკმაოდ დიდ სტატუს აქვეყნებს, სადაც ის აანალიზებს, დღეს საზოგადოებასი არსებულ ყველაზე აქტუალურ კითხვას - წავიდეთ ტაძარში, დავრჩეთ სახლში, თუ აუკრძალოთ მორწმუნეებს წასვლა ტაძრებში?
 
უცვლელად გთავაზობთ ავტორის ამ ფრიად საყურადღებო ანალიზს და პოზიციას.
 
 
წავიდეთ ტაძარში, დავრჩეთ სახლში, თუ აუკრძალოთ მორწმუნეებს წასვლა ტაძრებში?
არა გამოსცადო ღმერთი შენი - სწორედ მაცხოვრის ამ მიმართვას ხშირად იყენებენ ადამიანები იმ მორწმუნეების მიმართ ვინც ტაძარში დადის. არადა ეს წარმოსთქვა მაცხოვარმა როცა უდაბნოში მარხულობდა, რომელიც სიმბოლურად ხორციელი ეგვიპტიდან უდაბნოში სიარულის განცდაა, ამიტომაც ქრისტიანები მაცხოვრის თანაგანვიცდით ვმარხულობთ 40 დღეს.
 
სისრულისთვის გავანალიზოთ უდაბნოში მაცხოვრის მესამე გამოცდის არსი. სატანა სთავაზობს მთელი სამყაროს მატერიალური სიკეთეების მიცემამს და მოსთხოვს მხოლოდ თაყვანისცემას და ღმერთზე ფიქრისგან და ლოცვისგან განშორებას. ამდენად სხვა სურათს ვიღებთ. დამთხვევაა, თუ დღეს მსგავსი გამოცდა ხდება კაცობრიობის, რადგან მსგავს მოცემულობაში აღმოჩნდა მსოფლიო. სწორედ კაცობრიობა თითქოს განგეგ დადგა მოცემულობაში ერთ მხარეზეა კაცობრიობის მატერიაური სიკეთეები გამოხატული მრავალფეროვნებით: უგემრიელესი საჭმელ-სასმელი, ათასნაირი გართობა, ტურიზმი, საინტერესო სპორტი, არანაკლებ საინტერესო კინო, თეატრი და სხვა სიამოვნებები და მეორე მხრივ ტაძარში ლოცვა, ზიარება, რომელიც ასოცირდება რისკთან დაავადებასთან, სიკვდილთან, ეპიდემიასთან, სიღარიბესთან, ახლობლების ჯანმრთელობასთან, მათ სიცოცხლესთან. საინტერესო მოცემულობაა თითქოს სამყარო შეიშალა და ორად გაიყო საზოგადოება, პოლიტიკური პარტიები: ერთნი გაჰკივიან რომ დახურეთ ეკელსიები, რომ რაც შეიძლება სწრაფად მორჩეს ეპიდემია და დავუბრუნდეთ ძველ კომფორტულ ყოფას, ხოლო მორწმუნეთა ნაწილი თვლილს, რომ მხოლოდ ეკლესია საშველი და რომ ლოცვით შეძლებენ საკუთარი თავის, ახლობლების, ქვეყნის გადარჩენას და მათ ამ რწმენას ღმერთი შეეწევა.
 
პავლე მოციქული ეპისტოლეში განმარტავს, რომ ღმერთი არავის სჯის, ყველა ადამიანი თავისი გულისთქმით იწევს ბოროტს. ამდენად კარგად არის ჩამოყალიბებული, რომ თუ ადამიანი არ იცავს ღვთისგან დაწესებულ წესებს მას ეწევა განსაცდელი, ისიც რომ გაანალიზოს და მიხვდეს თუ რატომ დაიშვა მასზე. ძველად ებრაელებში ღვთისგან დაწესებული იყო ხელბანვის რიტუალები, ასევე განსაზღვრული იყო რა ცხოველის, რა ფრინველის ჭამა შეიძლებოდა. ამასთანავე დაწესებული იყო დაავადებული, დაწყლულებული ადამიანის ცალკე სპეციალურ ადგილში განმარტოება, სადაც ლოცულობდა და მისთვის რაბინი სპეციალურ განწმენდის რიტუალებს ასრულებდა. ამდენად თუ რამე ვრცელდება ეს ღმერთის სასჯელი არ არის. ეს არის ადამიანის არასწორი ქმედებების, ცნობიერების შედეგი, რომლის შედეგადაც მოქმედებს ფიზიკური კანონები. ასე მოხდა სიფილისის, შიდსის, c ჰეპატიტის და კორონა ვირუსის გავრცელების შემთხვევაში. მარხვა, სულიერი სრულყოფა ამასთანავე მოიცავდა ფშვინვიერ და ფიზიკურ დისტანცირებას. მაგ მაცხოვარი ბრძანებს რომ მე მოვედი არა მშვიდობისთვის არამედ რათა გავყო, მამა შვილისაგან, შვილი მამისაგან, დედა ასულისაგან, ასული დედისაგან, რძალი დედამთილისაგან, დედამთილი რძალისაგან, ასევე მაცხოვარი მოუწოდებს, რომ მორწმუნე სრულყოფისათვის უნდა განეშოროს თავის ახლობლებს, ფშვინვიერი ურთიუერთობებისგან და შეიყვაროს ღმერთი ყოვლითა გულითა, ყოვლითა სულითა და ყოვლითა გონებითა, რათა ადამიანი იყოს თავისუფალი და ბედნიერი. ღმერთმა ამისათვის აბრამს მოსთხოვა თავისი შვილის შეწირვა. ამდენად სწორედ რწმენამ სრულყოფო აბრაამი და ღმერთს აზიარა, ასევე მოხდა მართალი იობის შემთხვევაშიც. ამდენად ამ ფორმულირებიდან გამომდინარე ადამიანს ეგების ზრუნვა და სიახლოვე ხალხზე აღმატებულ ღმერთთან და შესაბამისად ზიარებაზე ზრუნვა, რადგან მაცხოვრის დანატოვარის თანახმად ეს არის მისი სისხლი და ხორცი მისატევებელად ცოდვათა. ხოლო სდაც ქრისტეა იქ გადარჩენაა და მადლი.
 
მეორე მცნება არის მოყვასის შეყვარება როგორც საკუთარი თავის. მნიშვნელოვანია, რომ ვიზრუნოთ ჩვენ თავზე და მოყვასზე საკუთარი თავის სიყვარულის მსგავსად, რომ დავიცვათ მთავრობის მიერ დაწესებული წესების შესრულება: დისტანცია, ხელბანვა, ხელთათმანების, ნიღბების ტარება, რაც მთავრია სახლში დარჩენა, რადგან მარხვა ეს ქეიფი, ქუჩაში ჭორაობა და მეგობრებთან ყავის სმა არ არის. ეს განმარტოებაა ყველანაირი ურთიერთობებისაგან და საკუთარ თავში ჩაღრმავება, საკუთარ თავზე მუშაობა და არა ტელევიზორით და ფესბუკით გართობა. ამდენად ვინც თვლის მორწმუნედ თავს მან პირველ რიგში უფრო აღმატებულ - ზიარებაზე უნდა იზრუნოს, ხოლო შემდეგ არანაკლებ საპასუხისგებლო დისტანცირებაზე და მთავრობის მიერ დადგენილი წესების შესრულებაზე. ამ მხრივ უნდა აღინიშნოს, რომ ზოგიერთი მორწმუნეთა მხრიდან არ ხდება ხარისხიანად მეორე მნიშვნელოვანი წესის შესრულება - ზრუნვა საკუთარ თავზე და მოყვასზე. ხშირია შემთხვევა, რომ ეკელსიის გარეთ დისტანციას არღვევენ, ხელს ართმევენ და კოცნიან. თუ გავანალიზებთ მისალმების რიტუალს, ჩვენ ვნახავთ, რომ ძველ კულტურებში მისალმება დისტანცირებულად ხდებოდა, ეხლაც იაპონია, ჩინეთი და სხვ იცავენ ამ წეს. საქართველოშიც როგორც უძველეს ხალხში მიღებულილ იყო დისტანცირება, მთხვევა ხდებოდა მხარზე, ასევე ბავშვებთან, ახლობლებთან არ იყო ხშირი ჩახუტების და ხვევნა-კოცნითი ურთიერთობები. რუსთაველსაც ამ საკითხებზე მსგავის შეხედულება აქვს - მძულს უგულოდ სიყვარული, ხვევნა, კოცნა, მტლაშა-მტლუში. ჩვენ ვხედავთ რომ ქართულ ცეკვაშიც კარგად ჩანს ასეთი დისტანცირებული ურთიერთობები, სხვა მდგომარეობაა ინდოევროპულ ცივილილზაციაში, იქ ფიზიკური სიახლოვე მნიშვნელოვანი აუცილებელი რიტუალია, შეხება ხელით, კოცნა. აქვე უნდა გავიხსენოთ საბჭოთა კავშირი, სადაც თითქმის აუცილებელი რიტუალური ხასითის იყო ბელადსა და პარტიულ ნომენკლატურას შორის ტუჩებში კოცნა, ღრეობა. ამდენად მაცხოვარი მარხვაში და ზოგადად სულიერი სრულყოფისთვის მორწმუნისგან მოითხოვს ფიზიკური, ფშინვიერი ურთიერთობებისაგან განშორებას, პავლე მოციქულიც გვახსენებს ნუ მთვრალობითა, ბილწებითა და სიმღერთა არამედ ლოცვითა და გალობითა.
 
მნიშვნელოვანია გავაცნობიეროთ, რომ ზიარება არის სამკურნალო და აქ ეჭვის შეტანა რომ ზიარებით შეიძლება გადავიდეს დაავადება მიუღებელია, თუმცა ვერც იმის დამტკიცება შეიძლება, რომ ვინც ეზიარება განიკურნება ან არ განიკურნება, ეს დამოკიდებულია რწმენაზე და ღმერთის ნებაზე. ჩვენ ვიცით რომ მიუხედავად დიდი თხოვნისა მაცხოვარმა არ განკურნა პავლე მოციქული, არადა მისი სიახლოვე და ჩრდილიც კი კურნავდა დაავადებულებს.
 
არც იმის მტკიცება შეიძლება, რომ ტაძარში არავის შეხვდება დაავადება და ან პირიქით შეხვდება. ესეც ისევ ღმერთზე და ადამიანების რწმენაზე, წესების დაცვაზეა დამოკიდებული. ამდენად აუცილებელია ტაძარში იმ წესების დაცვა რათა გამოირიცხოს გადადების შემთხვევები. მე ვფიქრობ სასულიერო პირებმა თავი უნდა შეიკავონ ისეთი გამონათქვამებიდან, რომ ტაძარში არ გავრცელდება დაავადება, ან რომ სასულიერო პირებს არ შეგვხვდება. ასევე არ არის ისეთი განწყობა საჭირო რომ ჩვენ მაინც ვეზიარებით და აბა გაბედეთ და შეგვიშალეთ, ან აღმატებული პოზიციდან საუბარი. თუმცა აქვე უნდა ვთქვათ, რომ საჭიროა მყარი პოზიციის დაფიქსირება და ძალის დემონსტრირება, რადგან სახელმწიფოს ყველა მოთხოვნის შესრუელება ცუდად მთავრდება, ამის მაგალითია საბჭოთა რეჯიმის მიერ ეკელსიების განადგურება. პავლე მოციქული მოგვიწოდებს მჭამელი არა მჭამელს ნუ განიკითხავს. ამდენად ვინც ეზიარება უნდა იყოს მოკრძალებულად საკუთარი თავში ჩაღრმავებული და არა ორიენტირებული გარეთ სხვის განკითხვაზე, როდესაც ფარისეველი შევიდა ტაძარში და მადლობდა ღმერთს და თითს იშვერდა ცოდვილისკენ არ გამოვიდა გამართლებული ტაძრიდან.
 
ილია ჭავჭავაძემ პოემა „განდეგილით“ ამხილა სასულილერო პირების ხიბლში ყოგნა, სწორედ ფიზიკური მზის მზერა (წუთისოფლის სიამოვნებები) გახდა მწყემსი ქალის და განდეგილის თაყვანისცემის ობიექტი და მათი შეხვედრის მიზეზი. ერთ სივრცეში ბეთლემში (გულში სადაც უნდა დაიბადოს მაცხოვარი) სასულიერო და საერო პირები ერთად ხვდებიან, რათა ახალ სულიერი ურთიერთობები დაიბადოს, ახალ სულიერ სიმაღლეზე აიყვანოს განდეგილმა მწყემსი, მაგრამ სხვა ტრაგედია ვითარდება. ხიბლში მყოფი განდეგილი რომელიც გარეგან სხივზე წიგნის გაჩერებით და არა წმინდა გულით ამოწმებს რწმენას - არ აქვს შინაგანი თაბორის ნათელი გულში. ამდენად ვერ ასრულებს მისიას, რადგან ფიზიკური მზის ტკბობითაა დაკავებული და ვერ გადასცემს უხილავი მზის (უკუნეთის) ცოდნას ერის მწყემს, რომ მან მისი ცხვრები სწორედ ამ სწავლით დამწყემსოს. ამდენად ილიამ იმ დროს ამხილა სასულიერო პირები და მნიშვნელოვანია, რომ გავანალიზოთ, რომ აღდგომა პირველ რიგში გულის გაცოცხლებაა, გულში მთიების - ცისკრის ნათელის ამობრწყინებაა და არა ხორციელი სიამოვნებისკენ სწრაფვა.
ერთი ისტორია დაგვეხმარება სწორედ ამოვიდეთ დღევანდელ რეალობიდან, რომ განვსაზღვროთ როგორ ვიმოქმედოთ დღევანდელ პანდემიის დროს. ტაძარში წავიდეთ და ვეზიაროთ, თუ სახლში დავრჩეთ და იქ ვილოცოთ, თუ დაუშალოთ სხვებს და არ გაუშვათ ზიარებაზე.
 
ვიმოგზაუროთ ისტორიაში, ეგვიპტეში მოსე სთხოვს ფარაონს, რომ გაუშვან ებრაელები რათა მსხვერპლი შეწირონ უფალს. ფარაონი ჯიუტდება, რის გამოც ეგვიპტეს 10 სასჯელი მოევლინება, ყველაზე მძიმე ბოლო იყო ბავშვები ეხოცებოდათ რადგან მადლი აღარ გადმოვიდა ებრაელებზე და ებრაელებიდან ეგვპტელებზე. ეგვიპტელები დაისაჯნენ მადლის მიუღებლობის გამო, იმიტომ რომ ებრაელები არ გაუშვა მსხვერპლის შესაწირად. მადლი მოაკლდა ეგვიპტეს რადგან სწორედ ყველა დოვლათი სიკეთე ებრაელების მიერ მისცა ღმერთმა ეგვიპტელებს.
 
ბოლოს ფარაონი იძულებულია გაუშვას ეგვიპტიდან თუმცა უკან დაედევნა რადგან მათი წარმოდგენით ებრაელების წასვლით გაუჭირდებოდათ ცხოვრება და დოვლათის შექმნა.
 
საინტერესო პარალელებია რომ ეგვიპტე ასოცირდება ფიზიკურ სიამოვნებასთან, ხოლო უდაბნო სულიერ ბრძოლასთან, ხოლო სულიერი იერუსალიმი აღდომასთან. ამდენად მნიშვნელოვანია, რომ მხოლოდ იმ მორწმუნეებს ვისაც ძალიან უნდა წასვლა მსხვერპლის შეწირვაზე არ უნდა დააბრკოლონ რადგან ეს შესაძლოა საფრთხე აღმოჩნდეს ქვეყნისთვის სულიწმინდის გადმოუსვლელობის გამო. ცნობიერადაც კი ვინც უშვებს რომ მორწმუნე არ გაუშვას, განსაკუთრებულად ეს ეხება პარტიებს, მტავრობა შესაძლოა ქვეყნისთვის საფრთხე აღმოჩნდეს და უფრო გააუმძაფროს რისხვა და აგრესია, რაც ფარაონის შემთხვევაში ზღვაში დანთქმით დამთავრდა, ზღვა სიმბოლურად განასახიერებს წუთისოფლის ყოველდღიურ პრობლემებს.
ამდენად ვინც არ ეზიარება და ლოცვისთვის ლაზარის დის მარიამის მსგავსად არ არის განწყობილი, მე ვფიქრობ უკეთესია შეასრულოს მთავრობის რეკომენდაცია და დარჩეს სახლში.
 
ხოლო ვინც ეზიარება მნიშვნელოვანია რომ ხარისხი, განწყობა იყოს სრულყოფილი, არ ისაუბრონ, დაიცვან დისტანიცა, არ დაიწყონ ქეიფი და დაიცვან მთავრობის მიერ დადგენილი წესები.
 
ვისაც ღმერთი არ სწამთ აქცენტს აკეთებენ, რომ მორწმუნეებისგან გვექმნება საფრთხე. ორი ხედვა რომელიც ასახულია პოლტიკაშიც. ეროვნულ დემოკრატიული (ქრისტიანული იდეოლოგია) და სოციალ დემოკრატიული იდეოლოგია, რომელიც არ მოიზარებს ღმერთს სახელმწიფოს მშენებლობაში. მორწმუნეები მიდიან წირვაზე რომ ღმერთს სთხოვონ, რომ შეუნდოს მათ, ქვეყანას ცოდვები და წყალობა მომადლოს, ხოლო ნაკლებად მორწმუნეები არ მიდიან ტაძრებში რომ ხალხს არ გადასდონ ვირუსი და ამით ასრულებენ მეორე მცნებას საკუთარი თავის და მოყვასის სიყვარულს. ეს სულიერი მდგომარეობა ლაზარეს ორი დის მართას და მარიამის ანალოგიით შეიძლება გავშალოთ. მართა ზრუნავს მოყვასზე და ხალხს ემსახურება, ხოლო მარიამი უფალთან ახლოს იჯდა.
 
ამდენად ვინც მოიაზრებს თავის თავს, რომ განშორდეს ხორციელ ეგვიპტეს მარიამის მსგავს სულიერ განწყობაში ტაძარში მსხვერპლს შეწირავს უფალს და წყალობას გამოითხოვს საკუთარი თავისთვის, ერისა და მხედრობისათვის, ხოლო ვინც მოიაზრებს მართას ფორმაში სახლში დარჩება და ამით ემსახურება მოყვას და ღმერთს და წყალობას გამოითხოვს სახლიდან. ასევე მნიშვნელოვანია რომ არამორწმუნეებს არ გაუსასტიკდეს გული და ნებით გაუშვან მორწმუნეები. მთავრობამ და ზოგიერთმა პარტიებმაც ფარაონის მსგავსად წინააღმდეგობთ გული არ უნდა გაისასტიკონ რათა ქვეყანაზე და ხალხზე არ დაიშვას უფლის გულისწყრომა, მათზეცაა პასიხისგებლობა, ისე როგორც ისინი აკისრებენ პასუხისგებლობას მორწმუნეებს. ამდენად ორი განსხვავებული მიმართება, ორი ურთიერთსაწინააღმდეგო შეხედულება სიცოცხლის არსის და ღირებუების შესახებ კიდევ ერთხელ ეჯახება, ორივე რეალურია ერთი მატერიალური, მეორე არა მატერიალური, ორივე ხედვას აქვს სიმართლე. ერთ შემთხვევაში ლოგიკური, მეორე შემთხვეავში სულიერი. ერთ პოზიციიდან გაუმართლებელია მეორე და პირიქით. ერთხელ უკვე მოხდა ეგვიპტის გამარჯვება იერუსალიმზე 70 წლიანი სისხლიანი რეჯიმით, ამბობენ მდინარეში ორჯერ არ შედიანო ნათქვამია. დაასრულა თუ არა სამყარომ სოციალ-დემოკრატიული იდეოლოგია და მოიაზრებს თუ არა ეროვნულ-დემოკრატიულ იდეოლოგიას სახელმწიფოს მშენებლობაში ეს ხალხის და შესაბამისად ღმერთის ნებით გადაწყდება.
 
დამდეგ აღდგომას გილოცავთ. ღმერთი მე-2020-ჯერ აღსდგება მსოფლიოში, მორწმუნეთა გულებში. თუმცა დღევანდელმა სამყარომ ხორციელი ეგვიპტეში დარჩენა აირჩია და გულმოდგინედ, სწრაფად ელოდება ეგვიპტეში დაბრუნებას. კაცობრიობას აღარ სურს სულიერი იერუსალიმი, მისი გონი მიპყრობილია რაც შეიძლება სწრაფად დაუბრუნდეს ძველ ეგვიპტურ ყოფას.
ქრისტე აღსდგა
 
blog
ნელსონ მანდელა- კაცი, რომელმაც მსოფლიო უკეთესი გახადა

თბილისი პოსტი აგრძელებს სტატიების ციკლს, სადაც ვიხსენებთ იმ საზოგადო მოღვაწეებსა თუ პოლიტიკოსებს, ვინც თავისი მოღვაწეობით და პირადი მაგალითით დიდი კვალი დატოვეს მსოფლიო ისტორიაში. დღეს გვინდა გავიხსენოთ ნელსონ მანდელა-  სამხრეთ აფრიკაში აპარტეიდის საწინააღმდეგო მოძრაობის ლიდერი, რომელმაც თავისი ცხოვრების ერთი მესამედი პატიმრობაში გაატარა და ქვეყნის პირველი შავკანიანი პრეზიდენტი გახდა. ნელსონ მანდელა იყო სიმბოლო სამხრეთ აფრიკის გარდაქმნისა მრავალრასობრივ, სრულყოფილ დემოკრატიად. ის ჯერ კიდევ სრულიად ახალგაზრდა ჩაუდგა სათავეში იატაკქვეშა წინააღმდეგობის მოძრაობას, შემდეგ სამი ათეული წელი ციხეში გაატარა, როგორც პოლიტიკურმა პატიმარმა, და ბოლოს, ქვეყნის პრეზიდენტი გახდა.

როლიჰლალა მანდელა სამხრეთ აფრიკის ტრანსკეის პროვინციაში დაიბადა 1918 წელს. ის ადგილობრივი ტომის ბელადის შვილი იყო. სახელი „ნელსონი“ მას სკოლის მასწავლებელმა შეარქვა, რომლისთვისაც „ნელსონი“ ალბათ უფრო იოლი წარმოსათქმელი იყო, ვიდრე როლიჰლალა.

ოჯახის წყალობით მანდელამ განათლება მიიღო უნივერსიტეტში. სწავლის დასრულების შემდეგ, ის ცოტა ხნით იოჰანესბურგში, პრაქტიკანტად მუშაობდა ერთ იურიდიულ ფირმაში. თუმცა აშკარა იყო, რომ კანის ფერის გამო მისთვის დაწინაურების შესაძლებლობა მეტად შეზღუდული იყო.

1948 წელს სამხრეთ აფრიკაში არჩევნები მოიგო ნაციონალურმა პარტიამ, რომელიც მხარს უჭერდა აპარტეიდის პოლიტიკას - ერთმანეთისგან რასების სრულ განცალკევებას. ამ პოლიტიკის გამო შავკანიანებმა ის უმნიშვნელო უფლებებიც დაკარგეს, მანამდე რომ ჰქონდათ. მათ სამსახურებიდან ითხოვდნენ, უზღუდავდნენ თეთრკანიანებთან კონტაქტსა და საკუთარ ქვეყანაში გადაადგილებას, რის შედეგადაც თანდათან ისინი სრულიად გარიყეს საზოგადოებიდან.

აპარტეიდის სისტემის შემქმნელი, პრემიერ-მინისტრი ჰენდრიკ ფრენს ფერვურდი 1950-იან წლებში ხშირად ახსენებდა საკუთარ მხარდამჭერებს, რომ მისი პოლიტიკის მიზანი იყო ქვეყანაში თეთრკანიანთა უწყვეტი ბატონობის უზრუნველყოფა: „მეგობრებო, ეს რესპუბლიკა ამ სამყაროში თეთრკანიანი ადამიანის სამფლობელოს ნაწილია!“ - ასე მიმართა ერთ-ერთ გამოსვლაში ფერვურდმა თავის მხარდამჭერებს.

ნელსონ მანდელა აფრიკის ეროვნული კონგრესის ახალგაზრდულ ფრთას შეუერთდა. ეს მოძრაობა მხარს უჭერდა არაძალადობრივ წინააღმდეგობას და უპირისპირდებოდა იმ კანონებს, რომელთა წყალობითაც პოლიტიკურსა და საზოგადოებრივ ცხოვრებას სრულად აკონტროლებდნენ თეთრკანიანები.



რამდენიმე ათეული წლით ადრე, სანამ აპარტეიდის მკაცრ კანონებს შემოიღებდნენ, იმჟამად ნაკლებად ცნობილი ინდოელი ადვოკატი, მაჰათმა განდი შთააგონა იმ ჩაგვრამ, რაც მან სამხრეთ აფრიკაში განიცადა. განდიმ სწორედ ამის შემდეგ გადაწყვიტა, თავის სამშობლოში, ინდოეთში დაეწყო არაძალადობრივი ბრძოლა რასობრივი თანასწორობისთვის.

თავის მხრივ, მანდელას არაერთხელ უთქვამს, რომ განდი მისი შთაგონების წყარო იყო. თითქმის ოცი წელი ის ერთგულად მიჰყვებოდა განდის გზას. მაგრამ 60-იანი წლების დასაწყისში მანდელა და მისი თანამებრძოლები მიხვდნენ, რომ მათი მოძრაობა წინ არ მიიწევდა.

მთავრობამ საგანგებო მდგომარეობა გამოაცხადა, უფრო ხშირად იყენებდა ძალადობას წინააღმდეგობის ჩასახშობად და აპარტეიდის საწინააღმდეგო ყოველ გამოსვლას უსწორდებოდა. მანდელას თქმით, ამ გარემოებამ აფრიკის ეროვნული კონგრესი აიძულა, „ძალადობისთვის ძალადობითვე ეპასუხა“.

აფრიკის სხვა ქვეყნებისგან განსხვავებით, აფრიკის ეროვნულმა კონგრესმა გადაწყვიტა, არ დაეწყო პარტიზანული ომი და საფრთხე არ შეექმნა მოქალაქეთა სიცოცხლისთვის. მათი ტაქტიკა სამთავრობო ობიექტებზე საბოტაჟის მოწყობა იყო. ისინი აფეთქებდნენ საფოსტო განყოფილებებსა და სატელეფონო სადგურებს. 1962 წელს მანდელა დაიჭირეს და ხუთწლიანი პატიმრობა მიუსაჯეს.

ერთი წლის შემდეგ, ჯერ კიდევ ციხეში ყოფნისას, მანდელასა და აფრიკის ეროვნული კონგრესის სხვა აქტივისტებს ბრალი დასდეს მთავრობის გადაგდების მიზნით შეთქმულების მოწყობაში. 1964 წელს მანდელასა და მის შვიდ თანამოაზრეს სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯეს.

სასამართლოზე მანდელამ, შთამბეჭდავ ოთხსაათიან გამოსვლაში, დაიცვა საკუთარი მოქმედებები, განმარტა თეთრკანიანთა რეჟიმის წინააღმდეგ შერჩეული ტაქტიკა და მკაფიოდ ჩამოაყალიბა აფრიკის ეროვნული კონგრესის მოთხოვნები. კონგრესის ლიდერთა და მხარდამჭერთა უმთავრესი მოთხოვნა იყო შავკანიანი უმცირესობისთვის სრული პოლიტიკური თანასწორობა. მაშინ ზოგი ფიქრობდა, რომ მანდელას სასიკვდილო განაჩენს გამოუტანდნენ. პროცესის მსვლელობაში განსასჯელმა პირდაპირ უთხრა კიდეც მოსამართლეს, ჩამომახრჩეთ, თუ გამბედაობა გეყოფათო: „მე ვებრძოდი თეთრკანიანთა ბატონობას. მე ასევე ვებრძოდი შავკანიანთა ბატონობას. ეს არის იდეალი, რომელსაც ვუძღვნი ჩემს ცხოვრებას. თუმცა, ღვთის სახელით, თუ საჭიროა, მზად ვარ ამ იდეალისთვის მოვკვდე“, თქვა მანდელამ სასამართლო პროცესზე.

მოსამართლე შედრკა და მანდელა გადაიყვანეს კუნძულ რობენის ავადსახსენებელ ციხეში, სადაც მან 27 წელი გაატარა. ციხეში ყოფნისას მანდელას ავტორიტეტი კიდევ უფრო გაიზარდა და აპარტეიდის საწინააღმდეგო მოძრაობამ საერთაშორისო განზომილება შეიძინა. გაერომ სამხრეთ აფრიკას დაუწესა იარაღის ემბარგო, გაიზარდა ბოიკოტების რიცხვი და მანდელა თანდათან იქცა მსოფლიოში ყველაზე ცნობილ „სინდისის პატიმრად“.



1990 წელს, ციხიდან გამოსვლისას, მას გმირივით შეეგება მთელი ქვეყანა. სამხრეთ აფრიკაში ახალი ეპოქა იწყებოდა. მომდევნო სამი წლის განმავლობაში, მანდელა სამხრეთ აფრიკის პრეზიდენტ ფრედერიკ დე კლერკთან ერთად ნიადაგს უმზადებდა აპარტეიდის ეპოქის დასასრულს. მათმა თანამშრომლობამ გზა გაუხსნა ქვეყნის პირველ, სრულფასოვან, დემოკრატიულ არჩევნებს. ამ მიღწევისთვის მანდელა და დე კლერკი ნობელის სამშვიდობო პრემიით დააჯილდოვეს.

1994 წელს ნელსონ მანდელამ გაიმარჯვა ქვეყნის პირველ, მრავალრასობრივ საპრეზიდენტო არჩევნებში. პრეზიდენტობის პერიოდში მანდელა აქტიურად ატარებდა შერიგებისა და შემწყნარებლობის პოლიტიკას, რისთვისაც საერთაშორისო აღიარება დაიმსახურა უკვე როგორც პოლიტიკურმა მოღვაწემ.

1999 წელს, როცა მანდელამ პრეზიდენტის თანამდებობა დატოვა, სამხრეთ აფრიკაში, მართალია, ჯერაც უამრავი პრობლემა რჩებოდა მოსაგვარებელი, მაგრამ ქვეყანამ მაინც უზარმაზარი ნაბიჯები გადადგა წინ.

მოგვიანებით ნელსონ მანდელა აქტიურად ჩაება შიდსის წინააღმდეგ ბრძოლის მოძრაობაში და მხარს უჭერდა საზოგადოების უკეთ ინფორმირებულობის კამპანიას. მისი უფროსი ვაჟი სწორედ შიდსით გამოწვეული გართულებებისგან დაიღუპა. მანდელამ კიდევ ერთხელ გამოავლინა გამბედაობა და საჯაროდ ისაუბრა შვილის სიკვდილზე იმ დროს, როცა შიდსზე საუბარი, შეიძლება ითქვას, ტაბუირებული იყო.

საჯარო ცხოვრებას ნელსონ მანდელა 2004 წელს ჩამოცილდა.  გარდაიცვალა 2013 წელს, 95 წლის ასაკში. თავისი მოღვაწეობით მანდელამ უზარმაზარი კვალი დაამჩნია სამხრეთ აფრიკის - და არა მარტო ამ ქვეყნის - საზოგადოებრივ ცხოვრებას. ბევრისთვის ის მაჰათმა განდის მსგავსი გმირია, რომელმაც საკუთარი ქვეყანა შეცვალა არა ძალის გამოყენებით, არამედ სხვებისთვის მორალური მაგალითის მიცემით.

See all
Survey
როგორ ფიქრობთ, შეასრულებს თუ არა ქართული ოცნება დაპირებას არჩევნების პროპორციული წესით ჩატარების შესახებ?
Vote
By the way