არაფერი იმედგამაცრუებელი არ მომხდარა. ყველაფერი კარგი მოხდა.
1. წინა პოსტში მეწერა, რომ პუტინს ორი ვარიანტი ჰქონდა პრიგოჟინის გაჩერების: ა) უკრაინიდან ჯარის გამოყვანა და სამოქალაქო ომში მისი დამარცხება; ბ) დათმობაზე წასვლით მისი გაჩერება. ორივე კატასტროფული სცენარია პუტინისთვის და მან მეორე აირჩია;
2. პუტინი, ბოლო 23 წელია, რუსეთში არის პირველი კაცი და მანდ მეორე კაცის ცნება არ არსებობდა. ახლა გამოჩნდა, რომ სამხედრო კომპანიის მეთაური მოსკოვისკენ დაიძრა მის ჩამოსაგდებად და მას მოუწია ხვეწნა მის გასაჩერებლად. პრიგოჟინს და ვაგნერელებს მისცეს ხელშეუხებლობის პირობა, აღძრული საქმე დაიხურა. ანუ, "გადაფურთხებული აალოკინეს", ჟარგონულად რომ ვთქვათ და მისი სთრონგმენობის იმიჯი აწი ვეღარასოდეს გამოსწორდება თავად რუსულ ელიტაში, რაც სამომავლოდ მისი საბოლოო ჩამოგდების საფუძველი იქნება;
3. პრიგოჟინმა შექმნა დაუსჯელობის სინდრომი. შეიძლება დედა აგინო თავდაცვის მინისტრს, გენშტაბის უფროსს, პრეზიდენტს ჩამოგდება დაუპირო, მაგრამ ამაზე პასუხს არ აგებ. ავტორიტარულ რეჟიმებში დაუსჯელობის სინდრომი დიქტატორის ჩამოგდების და მმართველობის ვერტიკალის ჩამოშლის წინაპირობაა.
ამიტომ, ჩემი აზრით, პუტინმა აუცილებლად უნდა მოკლას პრიგოჟინი, რომ დაუსჯელობის სინდრომი არ გამეფდეს;
4. არ მგონია პუტინს რამე სერიოზული არგუმენტი ჰქონოდა პრიგოჟინის წინააღმდეგ, გარდა იმისა, რომ მკაფიოდ უთხრა მასთან საომრად უკრაინიდან ჯარების გამოყვანის თაობაზე. ასეთ სცენარში, პრიგოჟინი სამოქალაქო ომში მარცხდებოდა, კარგავდა სიცოცხლეს, თან რუსეთი აგებდა ომს უკრაინაში და ამას ისტორია პრიგოჟინს აბრალებდა, როგორც მოღალატეს. ეს სრულიად არახელსაყრელი სცენარი იყო პრიგოჟინისთვის.
პრინციპში, ეს თავიდანვე ცხადი უნდა ყოფილიყო მისთვის, მაგრამ ნუ შევალთ კონსპირაციებში და დავტოვოთ სივრცე ემოციებისთვის, ამბიციებისთვის და ადამიანური შეცდომის ფაქტორისთვის;
4. გუშინაც დავწერე, ნაადრევად დაიწყო ამბოხება. ჯერ პუტინის იმიჯი არ იყო სათანადოდ ჩამოშლილი ასეთი ამბოხის დასაწყებად.
თუმცა, ის ძალიან სასარგებლო იყო: პუტინის ერთადერთობისა და მისი ხელისუფლების შეურყევლობის იმიჯი ჩამოიშალა და ეს შემდგომი სახელმწიფო გადატრიალების წინაპირობაა, რომელიც დროულად უნდა დაიწყოს;
როდის? უკრაინელები ზაპოროჟიეს დამცავ ბარიერებს რომ გაივლიან და პირველი უკრაინელი ჯარისკაცი ყირიმის ადმინისტრაციულ საზღვრებში შედგამს ფეხს, აი მანდ ცხადი იქნება, რომ რუსეთმა ომი წააგო, რომ პუტინი არის არარაობა და მისი ჩამოგდება არა ისტორიის წინაშე ღალატად, არამედ გარდუვალ აუცილებლობად იქნება დანახული.
5. გარდა ამისა, უეჭველად, ეს ამბოხი ჯარის შიგნით სერიოზულ რყევებსა და დემორალიზაციას გამოიწვევს.
დასკვნა: ველით უკრაინის კონტრშეტევის წარმატებებს ზაპოროჟიეს ფრონტზე, რაც ახალ სულს შთაბერავს პრიგოჟინის დაწყებულ საქმეს.
ზოგადად, მე სასურველის რეალობად გასაღება და ჭარბი ოპტიმიზმი არ მახასიათებს, მაგრამ დღევანდელმა მოვლენებმა ოპტიმიზმის ხელშესახები საფუძველი გააჩინა.
(ბექა კობახიძე (დ. 29 ოქტომბერი, 1985, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, ისტორიის დოქტორი (2015), ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი და მოწვეული ლექტორი საქართველოს საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტში (GIPA))
.jpg)
