ერთხელაც გადავუხვიოთ ფეხბურთიდან კალათბურთისკენ. 1987 წელი, სსრკ ჩემპიონატის სუპერფინალი...
მაშინ ასე იყო, ორ მოგებამდე. და იმ წლებში სისტემატურად ხვდებოდნენ ლიტვური კაუნასის ჟალგირისი და მოსკოვის ცსკა. სენა-პროსტივით, სელტიკ-რეინჯერსივით იყვნენ...
ხან ერთი იგებდა, ხან მეორე, მაგრამ აი, 1985 და 1986-ში ზედიზედ ორჯერ მოიგეს ლიტველებმა. დადგა 1987. პირველი თამაში კაუნასში ცსკა-მ მოიგო, მერე მოსკოვში ჟალგირისმა დაატრიალა და სერიაში ანგარიში გათანაბრდა. და ბოლო, გადამწყვეტი თამაში ისევ მოსკოვში...
გუშინდელი დღესავით მახსოვს ის მესამე მატჩი. სოფელში ვიყავით, შავ-თეთრი ტელევიზორი თავისი პე-ტე-კით და განწყობა: თითქმის მთელი თამაში არმიელები იგებდნენ. 16 ქულითაც კი იყვნენ წინ. არადა ჟალგირისი მიყვარდა...
მაშინ ბავშვი ვიყავი და ისედაც იმ წელს არაფერი დაძაბულობა, ან ეროვნული მოძრაობა არ იგრძნობოდა. უბრალოდ, უფრო ლამაზად თამაშობდნენ და შეიძლება გვარების გამოც... ისით და უსკასით დამთავრებულები.
საიდანღაც მეორე სუნთქვა, საოცარი ჩაგდებები და ჟალგირისი დაეწია. ჟალგირისის ხუთეული იყო: რიმას კურტინაიტისი, ვალდემარას ხომიჩუსი, სერგიუს იოვაიშა, გინტარას კრაპიკასი, არვიდას საბონისი... ყველა მაგარი იყო, მაგრამ ცენტრი საბონისი - სხვა მოვლენა. წაუვიდა და წაუვიდა თამაში ლიტველ გიგანტს. ვეღარ გააჩერეს.
ცსკა-ს ჰყავდა ვალერი ტიხონენკო, სერგეი ტარაკანოვი, ვიქტორ პანკრაშკინი, საშა ვოლკოვი და უზარმაზარი ვლადიმირ ტკაჩენკო.
აი ის, ნუგზარ ჯუღელის "გინდა ახტი, გინდა დახტი, ტკაჩენკო მაინც ტკაჩენკოა"
მოკლედ, ჟალგირისი დაეწია და მახსოვს, პირველად გავიდა წინ წუთნახევრით ადრე! ბოლო შეტევა, ოთხი-ხუთი წამია დარჩენილი და ჟალგირისი 3 ქულით იგებს. და ამ დროს ვოლკოვმა ჩააგდო ურთულესი პოზიციიდან. უფარებდნენ და მაინც ჩააგდო - 83:83. ერთ-ერთი გიჟური სამიანი, რაც დამამახსოვრდა.
დაიწყო დამატებითი დრო და როგორ დასრულდა? 10:0 ჟალგირისმა მოიგო. ბურთი არ ჩააგდებინეს მოსკოველებს, გააქრეს ტკაჩენკო... საბონისის ცეკვაც მაგარი იყო. ჟალგირისი ზედიზედ მესამედ გახდა ჩემპიონი.
და რადგან ჟალგირისზე ვწერ, ერთსაც დავამატებ. მეორე წელს, 1988-ში, სპორტის სასახლეში იყო სიგიჟე თამაში. თბილისის დინამო ამ სუპერგუნდს პირველი ნახევრის მერე 8 ქულას უგებდა.
მახსოვს, რა დღეში იყვნენ ქომაგები დარბაზში. განახლდა თამაში და... მახსოვს, მინიმუმ ათი ქულით წავაგეთ.
(ფოტოზე: 11 ნომრები საბონისი და ტკაჩენკო, ბურთით 13 ნომერი ხომიჩუსი და წინ ტიხონენკო)
