USD 2.6071
EUR 2.9911
RUB 3.0972
თბილისი
ევროკავშირის ხელოვნური ინტელექტის აქტი (EU AI Act) - რა უნდა იცოდეთ მსოფლიოში AI-ის გამოყენების პირველ რეგულაციაზე
თარიღი:  521

2023 წლის 8 დეკემბერს ევროკავშირის კანონმდებლები 40-საათიანი მოლაპარაკების შემდეგ საბოლოოდ შეთანხმდნენ ევროკავშირის ხელოვნური ინტელექტის აქტის (შემდგომში: EU AI Act) მიღებაზე. ამგვარად, დასრულდა ორ წელიწადნახევრიანი პოლიტიკური დებატი მსოფლიოში ხელოვნური ინტელექტის გამოყენების პირველ ყოვლისმომცველ რეგულაციაზე. ზოგადად, 2023 წელს შეგვიძლია, ხელოვნური ინტელექტის რეგულირების წელიც ვუწოდოთ, რადგან წელს პირველად G7-ის შეხვედრაზე მსოფლიო ლიდერებმა ხელოვნური ინტელექტის რეგულირების საკითხი განიხილეს [1]; თეთრმა სახლმა პირველად ხელოვნური ინტელექტის გამოყენების აღმასრულებელი განკარგულება გამოსცა [2]; ლონდონში კი პირველად გაიმართა მსოფლიო მასშტაბის სამიტი, რომელიც ექსკლუზიურად ხელოვნურ ინტელექტს მიეძღვნა [3]. EU AI Act ყველა ზემოჩამოთვლილი მოვლენისგან იმით განსხვავდება, რომ იგი სავალდებულოა და ვრცელდება მსოფლიოში მეორე ყველაზე დიდ ეკონომიკაზე - ევროკავშირის ბაზარზე. მიღებულ აქტს მსოფლიოში ხელოვნური ინტელექტის რეგულირების კუთხით, მონაცემთა დაცვის ზოგადი რეგულაციის (GDPR) მსგავსად, ძალიან დიდი ზეგავლენა ექნება.

  ევროპის კავშირის კანონმდებლების თქმით, აქტის მთავარი მიზანია, ხელოვნური ინტელექტის ის სისტემები, რომლებსაც ევროკავშირში იყენებენ, აგებული იყოს უსაფრთხოებაზე, ფუნდამენტურ უფლებებსა და ევროკავშირის ღირებულებებზე .

 შეთანხმების მთავარი ნაწილები:

 დეფინიცია და გავრცელების მასშტაბი

 იმისათვის, რომ ხელოვნური ინტელექტის რეგულაცია ყოფილიყო მკაფიო და არ მოეცვა სხვა პროგრამული უზრუნველყოფის სისტემებიც, ევროკავშირი ხელოვნური ინტელექტის კონკრეტულ დეფინიციაზე შეთანხმდა. რისთვისაც ეკონომიკური თანამშრომლობისა და განვითარების ორგანიზაციის (OECD) მიერ შემოთავაზებული AI-ის განმარტება გამოიყენეს:

 “ხელოვნური ინტელექტის სისტემა არის მანქანურ ტექნოლოგიებზე დაფუძნებული სისტემა, რომელიც აშკარა თუ ნაგულისხმევი მიზნებისთვის შეყვანილ მონაცემებზე დაყრდნობით ადგენს, როგორ დააგენერიროს ისეთი მონაცემები, როგორებიცაა პროგნოზი, კონტენტი, რეკომენდაცია ან გადაწყვეტილებები, რომლებსაც ფიზიკურ თუ ვირტუალურ გარემოზე გავლენის მოხდენა შეუძლიათ. სხვადასხვა AI სისტემა ჩაშვების შემდეგ განსხვავდება თავისი ავტონომიურობისა და ადაპტირების ხარისხით” [5].

 ხელოვნური ინტელექტის აქტი ვრცელდება მხოლოდ ევროკავშირის მასშტაბით, წევრ ქვეყნებზე და მოიცავს როგორც საჯარო, ისე კერძო სექტორს. თუმცა არის გამონაკლისებიც. ხელოვნური ინტელექტის აქტი არ ვრცელდება ექსკლუზიურად სამხედრო, თავდაცვითი, ეროვნული უსაფრთხოებისა და კვლევისა და განვითარებისთვის (R&D) შექმნილ AI სისტემებზე. აქტი ზოგიერთ AI სისტემის გამოყენებას კრძალავს, მაგალითად, ბიომეტრიულ სისტემებს, რომლებიც სენსიტიურ მახასიათებლებსა და მონაცემებს იყენებენ; AI სისტემებს, რომლებიც ადამიანის ქცევებით მანიპულირებენ; სამუშაო ადგილებსა თუ საგანმანათლებლო დაწესებულებებში გამოყენებულ ემოციების ამომცნობ სისტემებს. თუმცა, თუ საქმე ეროვნულ უსაფრთხოებას ეხება, მაშინ, მაგალითად, ძალოვან უწყებებს შეუძლიათ, საჯარო სივრცეში ბიომეტრიული იდენტიფიკაციის სისტემა გამოიყენონ დანაშაულის გამოძიებისა და/ან პრევენციის მიზნით. ევროკავშირმა მკაცრად განსაზღვრა 16 ტიპის დანაშაული, რომელთა შემთხვევაშიც სასამართლოს აქვს უფლებამოსილება გასცეს ზემოაღნიშნული AI სისტემების გამოყენების უფლება. ამ დანაშაულთა შორისაა: ტერორიზმი, ტრეფიკინგი და ბავშვების სექსუალური ექსპლოატაცია [6].

აღსანიშნავია, რომ აქტის ამ გამონაკლისების განსაკუთრებული მხარდამჭერი საფრანგეთი იყო. გერმანიასთან და იტალიასთან ერთად, საფრანგეთი ზოგადად ამ აქტის მიღებას ეწინააღმდეგებოდა, რადგან, ამ ქვეყნების აზრით, მსგავსი აქტი შეაფერხებს ევროკავშირში ინოვაციებს, სტარტაპ კომპანიების ზრდასა და განვითარებას, რაც საბოლოო ჯამში დასრულდება იმით, რომ მათი ეროვნული კომპანიები ხელოვნური ინტელექტის დარგში კონკურენციას ვეღარ გაუწევენ ამერიკულ, ბრიტანულ და ჩინურ კომპანიებს [7].

 AI სისტემების კლასიფიკაცია

 EU AI Act-მა, რისკების მიხედვით, ხელოვნური ინტელექტის სისტემების სამი ძირითადი ჯგუფი გამოყო:

 ლიმიტირებული რისკი: ისეთი AI სისტემები, როგორებიცაა, მაგალითად, ჩეტბოტები, რომლებიც აგენერირებენ ტექსტებს, ფოტოებს, ლიმიტირებულ რისკს უქმნიან ადამიანებს, ამიტომ, აქტის თანახმად, მათ „მსუბუქი გამჭვირვალობის” ვალდებულება აქვთ. კერძოდ, მსგავსი სისტემების შემქმნელებმა საკუთარ პროდუქტსა და კონტენტს მინიშნება უნდა გაუკეთონ, რომ ხელოვნური ინტელექტის მიერაა დაგენერირებული. ამის ერთ-ერთი მიზანი მომხმარებლის ინფორმირებაა [8].

 მაღალი რისკი: გაცილებით მკაცრადაა დარეგულირებული ადამიანების უსაფრთხოებისა და ჯანმრთელობისთვის მაღალი რისკის შემცველი AI სისტემები. მათ გამჭვირვალობასთან ერთად ქვემოთ ჩამოთვლილი მოთხოვნების დაკმაყოფილებაც ევალებათ:

 

- ფუნდამენტურ უფლებებზე გავლენის შეფასება/შესაბამისობის შეფასება;

- AI სისტემის რეგისტრაცია ევროკავშირის მონაცემთა საჯარო ბაზაში;

- რისკებისა და ხარისხის მართვის სისტემების დანერგვა;

- მონაცემთა მართვა (მაგალითად: მიკერძოების შემცირება);

- გამჭვირვალობა (მაგ.: გამოყენების ინსტრუქციები, ტექნიკური დოკუმენტაცია);

 - ადამიანის ზედამხედველობა (მაგ.: ე.წ. Human in the loop, რაც გულისხმობს, რომ არცერთი სისტემა ადამიანის ზედამხედველობის გარეშე არ უნდა ფუნქციონირებდეს);

 - სიზუსტე, მდგრადობა და კიბერუსაფრთხოება (მაგ.: ტესტირება და მონიტორინგი)

ასეთ სისტემებს განეკუთვნება:

 - სამედიცინო მოწყობილობები;

- სატრანსპორტო საშუალებებში ჩაშენებული სისტემები;

 - რეკრუტირებასა და ადამიანური რესურსების მართვაში გამოყენებული  სისტემები;

 - საგანმანათლებლო და პროფესიულ ტრენინგებში გამოყენებული სისტემები;

 - მომსახურების მიწოდებაში გამოყენებული სისტემები (მაგ: დაზღვევა, საბანკო სერვისები)

 - კრიტიკული ინფრასტრუქტურის განკარგვისთვის გამოყენებული სისტემები (მაგ.: წყალი, გაზი)

 - ემოციების ამომცნობი სისტემები;

 - ბიომეტრიული სისტემები;

 - ძალოვანი უწყებების, საზღვრის კონტროლის, მიგრაციისა და ლტოლვილთა სისტემები;

 - მართლმსაჯულების სისტემაში / ადმინისტრირებაში გამოყენებული სისტემები.

 ამგვარად, დიდ ტექ კომპანიებს ევროკავშირის ბაზარზე ამ რეგულაციებთან შესაბამისობაზეც მოუწევთ მუშაობა, თუმცა ხარისხობრივად რამდენად მკაცრი იქნება მათთვის ეს რეგულაციები ნაწილობრივ საკუთრივ ამ კომპანიებზეა დამოკიდებული. ევროკავშირის კანონმდებლებმა რეგულაციების სიმკაცრე ხელოვნური ინტელექტის სიძლიერის მიხედვით განსაზღვრეს. ეს კი, თავის მხრივ, განისაზღვრება იმ კომპიუტერული სიმძლავრით, რომელიც AI-ის სისტემების შესაქმნელად და განსავითარებლად არის საჭირო. გამომდინარე იქიდან, რომ მხოლოდ კომპანიებმა იციან, რა მოცულობის კომპიუტერული სიმძლავრე დასჭირდებათ მათი AI მოდელების განვითარებისთვის, ამიტომ ნაწილობრივ მათზეა დამოკიდებული, თუ რამდენად მკაცრ რეგულაციებს დაუქვემდებარებენ საკუთარ კომპანიას. მსგავსი დაშვება ევროკავშირის მხრიდან კერძო სექტორის მიმართ  ერთგვარი კომპრომისი გახლდათ [9].

 მაღალი რისკის კატეგორიაში ექცევა ასევე Foundational Model AI-იც - ფუნდამენტური მოდელი, რომელზე დაყრდნობითაც ხელოვნური ინტელექტის აპლიკაციები იგება. ის მოიცავს მანქანური სწავლების ალგორითმებს, სტატისტიკურ მოდელებს და სხვა ფუნდამენტურ კონცეფციებს, რომლებიც ისეთ კომპლექსურ AI სისტემებში შედის, როგორიც მაგენერირებელი ხელოვნური ინტელექტია (Generative AI).

 დაუშვებელი რისკი: AI სისტემები, რომლებიც ადამიანის ფუნდამენტურ უფლებებს მკაფიოდ უქმნიან საფრთხეს, მკაცრად არის აკრძალული. ამ ჯგუფს განეკუთვნება:

 - სოციალური ქულების სისტემა;

 - სამუშაო ადგილებსა და საგანმანათლებლო დაწესებულებებში ემოციების ამომცნობი სისტემები;

 - AI, რომლიც ადამიანის ქცევებით მანიპულირებს;

 - სახის ამოცნობის მიზნით ადამიანების სახის გამოსახულებების არამიზნობრივი შეგროვება;

 - ბიომეტრიული სისტემები;

  - დანაშაულის პროგნოზირების სისტემები;

 - საჯარო სივრცეში ძალოვანი უწყებების მიერ რეალურ დროში ბიომეტრიული მონაცემების გამოყენება.

თუმცა, როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, აქტის მიხედვით, სასამართლოს ნებართვით, ძალოვან უწყებებს მკაცრად განსაზღვრული დანაშაულების გამოძიების თუ პრევენციის მიზნით, ზოგიერთი აკრძალული AI აპლიკაციის გამოყენება შეუძლიათ.

 აქტის აღსრულების მექანიზმები

 აქტის დახვეწას, საბოლოო ტექსტსა და ტექნიკურ დეტალებზე შეთანხმებას კიდევ შეიძლება რამდენიმე კვირა/თვე დასჭირდეს. ამის შემდეგ აქტი ევროპარლამენტმა და ევროკავშირის წევრი ქვეყნების ეროვნულმა პარლამენტებმა უნდა დაამტკიცონ, რის შემდეგაც ის ძალაში შევა. EU AI Act-ის მიხედვით, ზოგიერთი მუხლი (განსაკუთრებით ისინი, რომლებიც დაუშვებელი რისკის AI-ს ეხება) ძალაში რატიფიცირებიდან 6 თვეში შევა, ხოლო მთლიანი აქტი სავალდებულო მხოლოდ 2025 წლიდან გახდება და კომპანიებს ექნებათ 2 წელი, რათა ევროკავშირის ახალი სტანდარტები დააკმაყოფილონ.

 აქტის აღსრულების ეფექტური მონიტორინგის მიზნით, ევროკომისიაში შეიქმნა ახალი უწყება - AI ოფისი, რომელსაც ევროკავშირის მასშტაბით აქტის აღსრულების კონტროლი დაევალა. ეროვნულ დონეზე ამის კომპეტენცია მთავრობის შესაბამის უწყებებს ექნებათ. მთავრობებსა და ევროკავშირს შორის კოორდინაციისთვის შეიქმნა AI საბჭო, რომელიც წევრი ქვეყნების წარმომადგენლებისგან შედგება და იქნება ერთგვარი საკოორდინაციო პლატფორმა, რომელიც წევრ ქვეყნებს აქტის მათ ეროვნულ კონტექსტსა და კანონმდებლობაზე მორგებაში დაეხმარება. გარდა ამისა, შეიქმნება დამოუკიდებელ ექსპერტთა სამეცნიერო პანელი, რომელიც ტექნიკურ, მეთოდოლოგიურ საკითხებში (განსაკუთრებით ზოგადი დანიშნულების ხელოვნური ინტელექტის (GPAI) მიმართულებით) AI ოფისის მრჩევლის როლს მოირგებს. მრჩეველთა ფორუმი კი, რომელიც ყველა დაინტერესებულ მხარეს აერთიანებს, მათ შორის, არასამთავრობო ორგანიზაციებს, კერძო სექტორს, აკადემიას, AI ოფისს ვიწრო ექსპერტულ რჩევას, რეკომენდაციას მიაწვდის. ამგვარად, ყველა დაინტერესებული მხარის ინტერესი იქნება გათვალისწინებული.

 აქტის მოთხოვნების არშესრულების შემთხვევაში დაწესებული ჯარიმები საკმაოდ მკაცრია და კომპანიის სიდიდიდან და დარღვევის სიმწვავიდან გამომდინარე კომპანიის გლობალური გაყიდვების ბრუნვის 1.5%-დან 7%-მდე მერყეობს [11].

  EU AI Act და საქართველო

 ხელოვნური ინტელექტის სისტემების დანერგვა საქართველოს საჯარო სექტორში განვითარების საწყის ეტაპზეა, თუმცა, კერძო სექტორში უკვე მრავლად გვხვდება აღნიშნული ტექნოლოგიის გამოყენების წარმატებული მაგალითები, დისტანციური ვერიფიკაციის სისტემები, დოკუმენტების ავტომატური იდენტიფიკაციის სისტემები, კომუნიკაციის ავტომატიზაციის პროგრამები და მრავალი სხვა საშუალებები. თუმცა, IDFI-ის 2021 წლის კვლევის - ხელოვნური ინტელექტის სისტემების გამოყენება საქართველოში - მიხედვით, ხელოვნური ინტელექტის სისტემების მარეგულირებელი ნორმატიული აქტები და ეთიკური ნორმების განმსაზღვრელი დოკუმენტები არ არსებობს. გამონაკლისია მხოლოდ საქართველოს ეროვნული ბანკის პრეზიდენტის ბრძანება მონაცემებზე დაფუძნებული სტატისტიკური, ხელოვნური ინტელექტის და მანქანური სწავლების მოდელების რისკების მართვის დებულების დამტკიცების თაობაზე, რომელიც ფინანსურ სექტორში ხელოვნური ინტელექტის გამოყენებას არეგულირებს.

  საქართველოში საკანონმდებლო დონეზე არ არსებობს ხელოვნური ინტელექტის დეფინიცია, რაც არა მარტო ამ სფეროს რისკების მართვასა და რეგულირებას, არამედ ზოგადად მის კვლევას ართულებს.

  საქართველოს ევროინტეგრაციის გზაზე მნიშვნელოვანი იქნება ამ მიმართულებით ევროკავშირის რეგულაციებისა და დირექტივების გათვალისწინება. შესაბამისად, მნიშვნელოვანია ქვეყანამ უკვე დღეს დაიწყოს ხელოვნური ინტელექტის მარეგულირებელ სამართლებრივ ბაზაზე მუშაობა, რის დროსაც გათვალისწინებული უნდა იყოს ევროკავშირის AI აქტის მთავარი პრინციპები.

მსოფლიო
ტრამპი, რესპუბლიკური პარტია და 2026 წლის ნოემბერი — საგარეო ომები, ეკონომიკა და ამერიკული ძალის ახალი მოდელი

2026 წლის 3 ნოემბრის შუალედური არჩევნები აშშ-ში ჩვეულებრივ კონგრესის არჩევნებზე მეტ მნიშვნელობას იძენს. დონალდ ტრამპმა თვითონაც სცადა მათი საკუთარი პრეზიდენტობის რეფერენდუმად ქცევა და რესპუბლიკელ ამომრჩევლებს პირდაპირ უთხრა, არჩევნებზე ისე მივიდნენ, თითქოს თავად იყოს ბიულეტენზე. ამდენად, წარმომადგენელთა პალატისა და სენატის კანდიდატებს ნაწილობრივ საკუთარი კამპანიის ნაცვლად ტრამპის მეორე ვადის შედეგების დაცვაც უწევთ.

ამ არჩევნების სპეციფიკა ისაა, რომ ამერიკის საგარეო პოლიტიკა ამჯერად შინაგან პოლიტიკაში ეკონომიკის გავლით შედის. ირანის ომი გადაიქცა ბენზინის ფასად და ინფლაციად; უკრაინის ომი — კითხვად, ვინ უნდა გადაიხადოს ევროპის უსაფრთხოების ფასი; ჩინეთი — წარმოების, ვაჭრობისა და ტექნოლოგიური უპირატესობის საკითხად; ხოლო ევროპა — გამოცდად, დარჩება თუ არა ამერიკული ალიანსების ძველი მოდელი უცვლელი.

ამიტომ ტრამპის საგარეო პოლიტიკის შეფასება მხოლოდ იდეოლოგიური ნიშნებით — „იზოლაციონისტია“ თუ „ინტერვენციონისტი“, „რუსეთისკენაა“ თუ „ევროპისკენ“ — სულ უფრო ნაკლებად ხსნის რეალობას.


არჩევნების საწყისი სურათი

სექტემბრის შუა რიცხვების მონაცემები რესპუბლიკელებისთვის რთულ გარემოს აჩვენებს, თუმცა ეს ჯერ არ ნიშნავს არჩევნების შედეგს.

11–14 სექტემბრის Reuters/Ipsos-ის ეროვნულ კვლევაში ტრამპის საქმიანობას დადებითად 35% აფასებდა. კითხვაზე, კონგრესის არჩევნები დღეს რომ ტარდებოდეს რომელ პარტიას მისცემდნენ ხმას, დემოკრატები იღებდნენ 44%-ს, რესპუბლიკელები — 37%-ს. თავად Reuters ხაზს უსვამს, რომ ასეთი „generic ballot“ შტატებისა და ცალკეული ოლქების შედეგს პირდაპირ ვერ წინასწარმეტყველებს. კვლევაში 1,143 ზრდასრული მონაწილეობდა და ცდომილება დაახლოებით ±3 პროცენტული პუნქტია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია საკითხების სტრუქტურა. აგვისტოს ბოლოს Reuters/Ipsos-ის კვლევაში რეგისტრირებული ამომრჩევლების 47% ცხოვრების ღირებულებას ასახელებდა ხმის მიცემის უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად.

ამიტომ რესპუბლიკელებისთვის მთავარი პრობლემა შეიძლება საერთოდ არ იყოს კლასიკური „საგარეო პოლიტიკის“ საკითხი. პრობლემა იწყება მაშინ, როდესაც თეირანი, ჰორმუზის სრუტე ან უკრაინის ომი ამერიკელი ამომრჩევლისთვის გადაიქცევა ბენზინის ფასად, იპოთეკის პროცენტად და სუპერმარკეტის ჩეკად.

წარმომადგენელთა პალატაში რესპუბლიკელებს ვიწრო უმრავლესობა აქვთ, რის გამოც შედარებით მცირე რაოდენობის ოლქიც ძალთა ბალანსს ცვლის. სენატში მათ უფრო ძლიერი საწყისი პოზიცია აქვთ: დემოკრატებს უმრავლესობის მისაღებად ოთხი მანდატის წმინდა მატება სჭირდებათ, თუმცა AP-ის სექტემბრის შეფასებით კონკურენტული რბოლების წრე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.

აქედან გამომდინარე, ერთი და იგივე ეროვნული განწყობა წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში აუცილებლად ერთნაირ შედეგს არ იძლევა.


ირანი — ტრამპისთვის ყველაზე პირდაპირი საგარეო-პოლიტიკური კავშირი არჩევნებთან

ირანი ამ არჩევნების საგარეო თემებიდან ყველაზე პირდაპირ არის მიბმული ამერიკელი ამომრჩევლის ჯიბეზე.

აშშ-ისა და ისრაელის დარტყმებით ირანთან მიმდინარე ომი 28 თებერვალს დაიწყო და უკვე თითქმის შვიდი თვეა გრძელდება. 15 სექტემბერს წარმომადგენელთა პალატამ 220–204 ხმით მიიღო War Powers-ის რეზოლუცია პრეზიდენტის სამხედრო ოპერაციების შეზღუდვის მოთხოვნით; ყველა დემოკრატს შვიდი რესპუბლიკელიც შეუერთდა.

ეს პატარა, მაგრამ პოლიტიკურად საინტერესო ბზარია რესპუბლიკურ კოალიციაში.

ტრამპის მოძრაობის ერთ-ერთი ძველი მესიჯი იყო ხანგრძლივი უცხოური ომების შეწყვეტა. სწორედ ამიტომ ირანის ომის გაჭიანურება რესპუბლიკური პარტიის შიგნითაც წარმოშობს წინააღმდეგობას. რესპუბლიკელმა თომას მასიმ თავდაცვის მდივრ პიტ ჰეგსეთის წინააღმდეგ იმპიჩმენტის მუხლებიც კი წარადგინა, ამტკიცებს რა, რომ ირანთან სამხედრო მოქმედებები კონგრესის სათანადო სანქციის გარეშე მიმდინარეობს.

საზოგადოებრივი აზრის მონაცემებიც მნიშვნელოვანია. Reuters/Ipsos-ის 21–24 აგვისტოს კვლევაში ირანის წინააღმდეგ აშშ-ის სამხედრო მოქმედებებს 31% უჭერდა მხარს. რესპუბლიკელთა შორის მხარდაჭერა კვლავ ბევრად მაღალი იყო — 69%, მაგრამ მარტის 77%-დან შემცირებული. გამოკითხულთა 83% ელოდა, რომ ამერიკული სამხედრო ჩართულობა ხანგრძლივი იქნებოდა.

მაგრამ რეალური საარჩევნო დამაკავშირებელი რგოლი ნავთობია.

სექტემბერში Brent-ის ფასი ისევ 100 დოლარს ასცდა, ხოლო აშშ-ში დიზელის საშუალო ფასი Reuters-ის მონაცემებით პირველად გადასცდა 6 დოლარს გალონზე. აგვისტოში სამომხმარებლო ინფლაციამ წლიურ 3.4%-ს მიაღწია; ბენზინი ერთ თვეში 3.9%-ით გაძვირდა, რეალური საშუალო საათობრივი შემოსავალი კი წლიურ ჭრილში შემცირდა.

ამიტომ ირანის ომის პოლიტიკური მნიშვნელობა ასეთი ჯაჭვით იკითხება:

ომი → ნავთობის მიწოდების რისკი → საწვავის გაძვირება → ინფლაცია → საპროცენტო განაკვეთები → ოჯახების ხარჯები → არჩევნები.

სწორედ ამიტომ ირანი დღეს ტრამპისთვის გაცილებით უფრო უშუალო შიდა პოლიტიკური ფაქტორია, ვიდრე უკრაინა.


რუსეთი–უკრაინა — ტრამპის პოლიტიკა უფრო ტრანზაქციულია, ვიდრე უბრალოდ „პრორუსული“ ან „პრო-უკრაინული“

ტრამპის უკრაინასთან დამოკიდებულების აღწერა მხოლოდ სიტყვებით „უკრაინის წინააღმდეგია“ ან „რუსეთის მხარესაა“ მიმდინარე პოლიტიკას ზედმეტად ამარტივებს.

2026 წლის სურათი უფრო რთულია.

ერთი მხრივ, ტრამპი მკვეთრად ცდილობს ამერიკის ფინანსური ტვირთის შემცირებას. 3 სექტემბერს მან განაცხადა, რომ ევროპელებისგან წარსულში უკრაინისთვის მიწოდებული ამერიკული იარაღისა და დახმარების კომპენსაციის მოთხოვნას აპირებს და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამერიკულ შეიარაღებას პირველ რიგში აშშ-ის მარაგებისთვის ინახავს.

მეორე მხრივ, ადმინისტრაცია სრულად არ გადასულა რუსეთის მიმართ დათმობის პოლიტიკაზე. ტრამპი მხარს უჭერს ახალ სანქციურ კანონპროექტს, რომელიც რუსეთის ენერგეტიკულ და თავდაცვის სექტორებს ეხება და შესაძლებელს ხდის დამატებითი ეკონომიკური ზეწოლის გამოყენებას იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც რუსულ ენერგიას ყიდულობენ. კანონპროექტმა სენატი 86–11 ხმით გაიარა.

ამავე დროს ვაშინგტონი მოსკოვთან და კიევთან მოლაპარაკების არხებს ინარჩუნებს. სექტემბერში სტივ უიტკოფმა და ჯარედ კუშნერმა პუტინთან შეხვედრის შემდეგ კიევშიც გამართეს მოლაპარაკებები; მნიშვნელოვანი გარღვევა არ დაფიქსირებულა.

ამ ყველაფრიდან ტრამპის მოდელი დაახლოებით ასე გამოიყურება:

ომის სწრაფი სამხედრო მოგება აშშ-ის რესურსებით — არა; უკრაინის მთლიანად მიტოვება — ასევე არა; მთავარი მიზანი არის ამერიკული პირდაპირი ფინანსური ტვირთის ევროპაზე გადატანა, რუსეთზე ეკონომიკური ბერკეტის დატოვება და შეთანხმების მოძებნა.

ეს არის უფრო ტრანზაქციული ძალთა პოლიტიკა, ვიდრე ბაიდენის პერიოდის ფორმულა — „უკრაინას იმდენ ხანს დავეხმარებით, რამდენიც დასჭირდება“.

არჩევნების თვალსაზრისით ამას რესპუბლიკელებისთვის საინტერესო თვისება აქვს: უკრაინა დღეს ნაკლებად აჩენს ისეთ უშუალო სამომხმარებლო ეფექტს, როგორიც ირანი. ამიტომ ტრამპისთვის შესაძლებელია ერთდროულად თქვას: „ევროპამ მეტი უნდა გადაიხადოს“ და მაინც დაუჭიროს მხარი რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს.


ევროპა — პარტნიორიდან თანამგზავრამდე კი არა, პარტნიორიდან „გადამხდელ პარტნიორამდე“

ტრამპის ევროპისადმი პოლიტიკის ცენტრალური სიტყვა ჩემთვის ამ კონტექსტში არა „ანტიევროპიზმი“, არამედ ბერკეტია.

აშშ-ის წინა ადმინისტრაციები NATO-ს ხშირად განიხილავდნენ როგორც ამერიკული გლობალური გავლენის ინსტრუმენტს, რომლის შესანარჩუნებლად თავად ამერიკაც დიდ ხარჯს იღებდა.

ტრამპის მოდელი სხვაგვარ კითხვას სვამს:

თუ ევროპის უსაფრთხოება პირველ რიგში ევროპის ინტერესია, რატომ უნდა გადაიხადოს მისი მთავარი ნაწილი ამერიკელმა გადასახადის გადამხდელმა?

ეს რიტორიკა უკვე კონკრეტულ შედეგში გადაიზარდა. NATO-ს წევრები აშშ-ის ძლიერი ზეწოლის ფონზე შეთანხმდნენ, რომ 2035 წლისთვის თავდაცვასთან დაკავშირებული ხარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ — 3.5% უშუალოდ სამხედრო საჭიროებებზე და კიდევ 1.5% უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ სფეროებზე. ევროპელმა წევრებმა და კანადამ მხოლოდ 2025 წელს რეალური თავდაცვის ხარჯები დაახლოებით 90 მილიარდი დოლარით გაზარდეს.

აქ მნიშვნელოვანი პარადოქსია.

ტრამპმა ევროპასთან ურთიერთობა უფრო კონფლიქტური გახადა, მაგრამ ამავე დროს ევროპული სამხედრო ხარჯების ზრდასაც შეუწყო ხელი.

ეს ორი რამ ერთდროულად შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი.

ურთიერთობა განსაკუთრებით დაიძაბა ესპანეთთან, რომელმაც NATO-ს ახალი ხარჯვითი მიზანი არ მიიღო. ივლისში ტრამპმა ესპანეთთან ვაჭრობის შეწყვეტის ბრძანებაც კი გამოაცხადა — ნაბიჯი, რომლის განხორციელების იურიდიული და ევროკავშირის საერთო სავაჭრო პოლიტიკასთან თავსებადობის საკითხები დაუყოვნებლივ გაჩნდა.

ასე რომ, ტრამპის ევროპული პოლიტიკის არსი შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:

ამერიკა NATO-დან არ გადის, მაგრამ ალიანსს უფასო ან შეღავათიან უსაფრთხოების სისტემად აღარ აღიქვამს.

ევროპისთვის ეს სტრატეგიულად ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. ტრამპის შემდეგაც კი ძნელად წარმოსადგენია ევროპა ისევ იმავე დონით დაეყრდნოს ამერიკას, როგორც 2014 წლამდე.

უკრაინის ომმა ეს პროცესი დაიწყო; ტრამპმა კი დააჩქარა.


ჩინეთი — აქ ტრამპის სტრატეგია გაცილებით უფრო გრძელვადიანია

თუ ირანი დღეს საარჩევნო პრობლემა უფროა, ჩინეთი ამერიკის გრძელვადიანი ძალაუფლების საკითხია.

აქ ტრამპის ადმინისტრაციის პოლიტიკაში ოთხი მიმართულება იკვეთება:

ვაჭრობა და ინდუსტრია; ტექნოლოგია და AI; ენერგეტიკა და კრიტიკული ნედლეული; ტაივანი და სამხედრო ბალანსი.

აშშ ცდილობს ჩინეთის სახელმწიფო სუბსიდიებით გაძლიერებულ ექსპორტზე საერთაშორისო ზეწოლა გაზარდოს. სექტემბრის G20-ის შეხვედრაზე ამ პოზიციას ჩინეთის გარდა ყველა მონაწილე ქვეყანა დაეთანხმა — მათ მხარი დაუჭირეს „არასაბაზრო პოლიტიკისა და დისბალანსების“ წინააღმდეგ ზომების აუცილებლობას.

მაგრამ ტრამპის მიდგომა აქაც არა უბრალოდ მუდმივი ესკალაცია, არამედ ზეწოლა + გარიგებაა.

24 სექტემბერს ვაშინგტონში ტრამპისა და სი ძინპინის ახალი შეხვედრა იგეგმება. პარალელურად მხარეები დაახლოებით 30 მილიარდი დოლარის საქონელზე ტარიფების შემცირებას განიხილავენ, მაშინ როცა AI, ნახევარგამტარები, ირანთან ჩინეთის ფინანსური კავშირები და ტაივანი რჩება დაპირისპირების საგნებად.

ტაივანთან დაკავშირებით ადმინისტრაციის საჯარო პოზიცია ისევ შეკავებაზეა აგებული. აშშ-ის უმაღლესი წარმომადგენელი ტაივანში სექტემბერში აცხადებდა, რომ ვაშინგტონი რეგიონში „ხელსაყრელი ძალთა ბალანსის“ შენარჩუნებასა და ტაივანის თავდაცვისუნარიანობის გაძლიერებას აპირებს.

ამიტომ ჩინეთთან მიმართებით ტრამპის პოლიტიკა რუსეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება.

რუსეთთან მას სურს ომის ღირებულების შემცირება და გარიგების მოძებნა.

ჩინეთთან კი საკითხი გაცილებით უფრო სტრუქტურულია: ვინ იქნება მომდევნო ათწლეულების წამყვანი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და სამხედრო ძალა.

აქ დემოკრატებსა და რესპუბლიკელებს შორისაც გაცილებით მეტი სტრატეგიული თანხვედრა არსებობს, ვიდრე ირანის ან უკრაინის საკითხებზე.


ოთხი ფრონტი და მათი საარჩევნო ეფექტი

საკითხი ტრამპის ძირითადი მიდგომა არჩევნებთან მთავარი კავშირი
ირანი პირდაპირი სამხედრო ძალა და ზეწოლა ნავთობი, ბენზინი, ინფლაცია, ომის დაღლილობა
უკრაინა/რუსეთი მოლაპარაკება + სანქციები + ხარჯის ევროპაზე გადატანა „რატომ ვიხდით ჩვენ?“
ევროპა/NATO ალიანსის შენარჩუნება, მაგრამ მნიშვნელოვნად მეტი ევროპული დაფინანსება America First-ის ეკონომიკური არგუმენტი
ჩინეთი ტექნოლოგიური, სავაჭრო და სამხედრო შეკავება + პერიოდული გარიგებები სამუშაო ადგილები, წარმოება, AI, გრძელვადიანი ეროვნული უსაფრთხოება

ამ ოთხიდან ირანი ყველაზე უშუალოდ უკავშირდება 2026 წლის არჩევნების ეკონომიკურ გარემოს, ხოლო ჩინეთი — ყველაზე მეტად ამერიკის მომავალი ძალაუფლების სტრუქტურას.

სრულად
გამოკითხვა
თქვენი აზრით, არის თუ არა დღეს ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი?
ხმის მიცემა
სხვათა შორის